ลิขิตรักลิขิตสวาท NC 20+++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 2 : เจอกันครั้งแรก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

"อ๊ะ อ๊ะ คุณฟาซีสต์ขา สุดยอดเลยค่ะ"  บัวบูชาก็ต้องเบิกตากว้างขึ้น เมื่อเสียงที่หล่อนได้ยินนั้น เป็นเสียงของหญิงสาวและภาพที่หล่อนเห็นนั้น คือภาพที่หญิงสาวสองสามคนที่เปลือยเปล่าและต่างรุมล้อมชายหนุ่มร่างสูงใหญ่บึกบึน เสียงร้องครวญครางเรียกชื่อชายหนุ่มนั้น ภาพที่เห็นเป็นภาพสาวสวยหุ่นดีคุกเข่าในท่าหมาแอ่นก้นงอนงามนั้นให้ชายหนุ่มร่วมรักหล่อน หญิงสาวคนนั้นใช้มือเรียวยันหัวเตียงหรูไว้มั่น ชายหนุ่มซอยสะโพกใส่แบบไม่ยั้ง ส่วนหญิงสาวสวยอีกคนก็จูบปากชายหนุ่มอย่างเร่าร้อน และหญิงงามอีกคนหนึ่งนั้นก็นอนช่วยตัวเองอยู่ตรงหน้าพวกเขานั้น

"อี๋ โรคจิตหรือเปล่านะ คนบ้าอะไรมีเซ็กซ์กับผู้หญิงคราวเดียวตั้งสามคน อุจาดตาเป็นที่สุด" บัวบูชาเห็นดังนั้น หล่อนทำท่ารีบเปิดประตูหนีออกไปนอกห้องนั้นทันที

"ใครนะชาลีรึ" เสียงเข้มของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวทุกคนหยุดการกระทำทั้งหมด เขาผละจากหญิงสาวพวกนั้นแล้วรีบเดินมาดูสิ่งไม่ชอบมาพากลที่อยู่ในห้องนี้ ด้วยสัญชาตญาณที่ไวยิ่งกว่าเจ้าป่าและสายตาที่แหลมคมดุจพญาเหยี่ยว เขามุ่งตรงไปยังเงาตะคุ่มๆนั้นทันที

"ว้ายยยยย....."ยังไม่ทันที่บัวบูชาจะเดินออกจากตรงนั้น ร่างหล่อนก็ถูกกระชากจากด้านหลัง เขาจับแขนของหญิงสาวไขว้หลังไว้ แล้วดัดมันเกือบหัก

"อ๊ะ โอ้ย เจ็บนะ" เสียงหวานนั้นทำให้ฟาซีสต์รู้ว่าหล่อนคือผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายที่ปลอมตัวมา

"พวกเจ้าทั้งหมดออกไปก่อน" เสียงเข้มสั่งหญิงสาวร่างเปลือยทั้งสามคนออกจากห้องนี้

"บอกมาว่าเจ้าเป็นใคร" เขาเค้นเสียงเข้มหน้ากลัวใส่หล่อน บัวบูชาตกใจเกรงว่าหล่อนจะถูกทำโทษ

"เอ่อ ฉะ ฉันเป็นนางรำคะ ฉันหลงทางเดินเข้ามา แล้วกำลังจะออกไปแล้ว"

"โกหก อย่ามาพูดปด" ฟาซีสต์เค้นเสียงต่ำ เขาดันร่างเจ้าหล่อนให้เดินเข้ามายังกลางห้องนั้น เพื่อหาแสงสว่าง ชายหนุ่มยังคงเปลือยเปล่า

"เอ่อๆ ฉะ ฉันไม่ได้โกหกน่ะค่ะ"

ฟลุ๊บ!!! โอ้ย............" บัวบูชาร้องดังลั่น เมื่อเขาจับร่างหล่อนให้นอนคว่ำกับเตียงกว้างแล้วเขาก็เค้นเสียงพูดต่ำๆใกล้หูหล่อน

"เจ้าอยากตายหรือไง ใครส่งเจ้ามา"

"ไม่มีจริงๆคะ ฉันหลงทางจริงๆนะค่ะ คุณปล่อยฉันก่อน ฉันจะอธิบายให้ฟัง" หญิงสาวพูดด้วยภาษาอังกฤษน้ำเสียงสั่นๆ ฟาซีสต์เห็นว่าเจ้าหล่อนไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรมากนัก เพราะเขาจับในท่านี้ตั้งนานแล้วหล่อนยังไม่ได้ต่อสู้หรือแสดงอาการขัดขืนเขาอย่างเช่นพวกมือปืนหรือนักฆ่าผู้มีวิชาต่อสู้ เขาค่อยๆคลายมือออกแล้วไปยืนตั้งหลักอยู่พอประมาณ

บัวบูชาค่อยๆลุกขึ้นแล้วหันมาหาเขาอย่างช้าๆ ฟาซีสต์เฝ้ามองดูทุกการกริริยาของหล่อน ดวงตาคมมองหล่อนนิ่ง ทันใดนั้น เขาเกือบหยุดหายใจ เมื่อหญิงสาวที่หันหน้ามาทางเขานั้นมีรูปร่างหน้าที่สวยสดงดงาม ใบหน้ารูปไข่สีขาวอมชมพูรับกับผมสลวยสีน้ำตาลนั้นช่างน่ามองนัก คิ้วโก่งสวยดวงตากลมโตหวาน ปากกระจับสีชมพูระเรื่อ รูปร่างหล่อนเล็กอย่างชาวเอเชีย โอ้พระเจ้าเธอเป็นใครกัน เขาคิดในใจ

"ว้ายยยย....ไอ้บ้าโรคจิต" เสียงนั้นทำให้ฟาซีสต์ตื่นจากภวังก์ แล้วมองตามสายตาหล่อนก่อนที่หล่อนจะหลับตาปี๋ ก็พบว่า หล่อนกรีดร้องด้วยสิ่งใด เขารีบหยิบผ้ามาพันท่อนล่างเขาหลวมๆ

"นี่หุบปากได้แล้วแม่สาวน้อย ทำเหมือนไม่เคยเห็น" ฟาซีสต์พูดเป็นภาษาอังกฤษ

"คุณใส่ผ้าหรือยังหละ" บัวบูชาตะโกนถามเขาอีกครั้ง

"อย่าทำมาเป็นอ่อนต่อโลก เปิดตาดูสิ" ฟาซีสต์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

!!!ก๊อกๆๆ "คุณฟาซีสต์มีเรื่องอะไรหรือครับ เสียงดังเอะอ๊ะ" เสียงชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีไม่แพ้กันเดินเข้ามา

"นายมาก็ดีแล้ว ชาลี ไปนำตัวหัวหน้านางรำมาสิ ว่าผู้หญิงคนนี้คือนางรำที่มาด้วยจริงหรือเปล่า" ชาลีรีบทำตามคำสั่งทันที บัวบูชาใจคอไม่ค่อยดีเลย หากหัวหน้านางรำบอกไม่รู้จักเรา เราต้องจบชีวิตในนี้แน่ๆ ไม่นานนัก หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี แต่รู้สึกว่าเหมือนจะเจนสังเวียนโลกนั้น เดินนวยนารถเข้ามาด้านใน สายตาแห่งความหวังของบัวบูชาก็มาถึง เมื่อผู้หญิงคนนี้รู้สึกว่าจะเป็นชาวเอเชีย ดีไม่ดีก็อาจเป็นคนไทย หล่อนพยายามส่งสายตาอ้อนวอนผู้หญิงผู้มาใหม่

"พี่คะ พี่คนไทยหรือเปล่า" หล่อนกระซิบถามนางนั้นด้วยภาษาไทย นางทำท่าตกใจที่เจอคนไทยที่นี่

"ใช่ยะ แล้วเธอเป็นใครมาทำอะไรที่นี่" นางเค้นเสียงต่ำถามบัวบูชาอย่างอยากรู้

"พี่ช่วยบัวก่อนนะคะ แล้วบัวจะเล่าให้ฟัง" บัวบูชาอ้อนวอนหญิงไทยที่เข้ามาในนี้ โชคดีของเธอแล้วบัว รอดตายแน่ๆ

"นี่ หัวหน้านางรำ ผู้หญิงคนนี้ใช่นางรำที่มากับเธอหรือเปล่า" ชาลีทำเสียงเข้มถามหญิงสาววัยกลางคนนั้น ทำให้หล่อนสะดุ้งด้วยน้ำเสียงที่แสนจะน่ากลัว

"เอ่อๆๆ คือๆ" หล่อนหันไปมองบัวบูชา สลับกับมองหน้าฟาซีสต์ไปมา

"ตอบ...." ฟาซีสต์ตะโกนถามหล่อนอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ

"ค่ะๆ ใช่คะ " หล่อนตอบเป็นภาษาอังกฤษ

"นางทำเรื่องอะไรหรือคะ" หัวหน้านางรำเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย งานนี้จะตายหมู่หรือเปล่า นางเห็นว่าเป็นคนไทยเหมือนกันก็เลยช่วย

"เปล่า แต่นางเข้ามาในห้องข้า ท่าทางมีพิรุจ"

"เอ่อๆ หล่อนคงหลงทางนะคะ หล่อนเพิ่งขึ้นเรือครั้งแรก แล้วงานนี้ก็งานแรกด้วย" น้ำเสียงของหัวหน้านางรำตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก แบบกล้าๆกลัวๆ

"อ๋อ ถ้าอย่างนั้นก็ไปได้ คราวหน้าคราวหลังอย่าเซอะซะอย่างนี้อีก หล่อนจะตายไม่รู้ตัว" เสียงเข้มของฟาซีสต์ฟังดูน่าขนลุก หัวหน้านางรำรีบดึงมือบัวบูชาออกมาจากห้องนั้นทันทีที่เขาอนุญาต

"เธอเป็นใครแม่หนู"

"หนูชื่อบัวคะ เป็นนักท่องเที่ยว ขึ้นเรือผิดมา" บัวบูชาพูดไปตามจริงบ้างโกหกบ้าง ไม่เช่นนั้น หล่อนต้องถูกโยนตกทะเลแน่

"เอ้าเหรอ แล้วทำไมถึงไปห้องคุณฟาซีสต์ได้หละ"

"หนูหลงทางนะคะเลยเดินเข้าห้องผิด"

"แล้วแบบนี้จะเอายังไงต่อ"

"เอ่อ หนูขออยู่กับคณะนางรำก่อนได้ไหมคะ พอขึ้นจากเรือนี้แล้วหนูก็จะไป"

หัวหน้านางรำทำท่าครุ่นคิด แล้วรอยยิ้มมุมปากก็ยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นหล่อนก็เดินไปยังห้องแต่ตัวขณะนางรำทันที บัวบูชารู้สึกใจชื้นขึ้นหน่อยที่เจอคนไทยด้วยกัน ใครว่าต่างแดนไม่มีมิตรภาพ มันมีอยู่จริงที่นี่เมื่อมาถึงสายตาทุกคู่ก็จับจ้องมายังบัวบูชา หัวหน้านางรำไปกระซิบกระซาบอะไรก็ไม่รู้ ทุกคนก็ยิ้มกับหล่อน บางคนก็ยิ้มแบบแปลกๆบางคนก็ยิ้มอย่างใจดี แต่ช่างเหอะจะยิ้มแบบไหน วันนี้หล่อนก็รอดตายแล้ว.....>>>>>>

<font color="#000000" face="Times New Roman" size="3">​</font>


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha