ลิขิตรักลิขิตสวาท NC 20+++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 3 : ถูกซื้อตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

เสียงดนตรีอึกทึกครึกโครมดังไปทั่วห้องโถงนั้น กิจกรรมการแสดงต่อหน้าแขกเกลื่อทุกคนกำลังดำเนินไปเรื่อยๆ จนมาถึงชุดสุดท้าย รู้สึกว่าจะเป็นชุดพีคที่สุดในงานนี้ก็ว่าได้ บัวบูชาถูกแต่งตัวให้มาร่ายรำด้วย หัวหน้าคณะนางรำให้เหตุผลว่า หากเธอไม่รำอาจจะเป็นที่ผิดสังเกตุได้ เพราะคุณฟาซีสต์เคยเห็นหน้าเจ้าหล่อนแล้ว เสียงดนตรีของการแสดงชุดก่อนหน้าหยุดลง หัวใจของบัวบูชาก็เต้นรัวขึ้นอย่างกับกลองชุด เกิดมาหล่อนไม่เคยแสดงอะไรแบบนี้เลย แล้วยิ่งมาเป็นการเป็นงานนี้ด้วยแล้ว ยิ่งแล้วใหญ่ เธอต้องคอยดูๆเพื่อนๆเพราะเธอไม่เคยซ้อมมาก่อนเลย มีแต่พี่ผู้หญิงที่ใจดีสอนหล่อนเพียงครั้งเดียวเท่านั้นก่อนแสดง

ทุกคนต่างออกมาร่ายรำ ในชุดผ้าส่าหรีในสีต่างๆ นางแต่ละนางสวมเสื้อผ้าบางเบาตามคอนเซฟระบำหน้าท้อง บัวบูชาอยู่ในชุดสีเหลืองทองอร่าม ด้วยความที่เธอตัวเล็กร่างบางต่างจากคนอื่นในคณะ เธอจึงเป็นที่สังเกตุได้ง่าย ดวงตาคมของฟาซีสต์มองหาแต่ร่างบางที่เขาเห็นเมื่อครู่ เขาเห็นหล่อนร่ายรำเป็นที่สะดุดตา เพราะว่าหล่อนดูไม่เป็นมืออาชีพ ถึงหล่อนจะทำได้ดี แต่ก็ไม่ได้ดีเท่าคนอื่นๆ ฟาซีสต์กระซิบบอกชาลีบอดี้การ์ดคู่ใจ ไม่นานนักชาลีก็หายไปจากตรงนั้นทันที

การแสดงทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยดีบัวบูชารู้สึกโล่งอก เมื่อมันกำลังจะจบลงแล้ว เสียงปรบมือเกียวกราวจากบรรดาแขกผู้มีเกียรติ นางรำทุกคนถูกบรรดาชายหนุ่มในงานมาเจรจาอะไรบางอย่าง ไม่นานนัก พวกนางก็เดินเข้าไปหาแขกนั้นด้วยรอยยิ้มที่แสนจะมีความสุข บัวบูชารู้สึกโล่งอกที่หล่อนไม่มีใครต้องตาต้องใจ หล่อนจึงรีบเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว เพื่อเปลี่ยนชุดบ้าๆนี่เสียที

"มาแล้วคะคุณชาลี หล่อนมาแล้ว" เสียงหัวหน้าคณะนางรำเอ่ยขึ้น พร้อมกับเดินไปดันแผ่นหลังเนียนของบัวบูชาให้รีบเดินเข้ามาหาร่างสูงที่มีสีหน้าเงียบขรึมนี้

"เอ่อๆ มีอะไรหรือคะพี่" บัวบูชาหันไปกระซิบเป็นภาษาไทยด้วยความอยากรู้

"ไม่มีอะไรหรอก คุณฟาซีสต์อยากคุยกับเธอหนะ" หัวหน้าคณะพูดออกมาด้วยสีหน้าปกติ

"เหรอคะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวบัวขอเปลี่ยนชุดก่อน" หญิงสาวเอ่ยขึ้น แล้วมองหาชุดหล่อนเพื่อจะเปลี่ยนกลับที่เดิม

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวคุณฟาซีสต์รอนานจะโมโหเอาป่าวๆ"

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวบัวมานะค่ะ" หล่อนยิ้มอย่างใจดีให้กับหัวหน้าคณะนั้น  จากนั้นก็เดินตามชาลีออกไป หัวหน้าคณะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นางเดินอย่างอารมณ์ดีไปนั่งนับเงินอยู่ตรงโต๊ะนั้น ในใจนึกขอบคุณโชคชะตาที่พาให้หล่อนมาเจอไก่หลง ที่ราคาโคตรงามแบบนี้

บัวบูชาถูกพามายังห้องอีกห้องหนึ่งซึ่งไม่ใช่ห้องที่หล่อนหลงเข้าไปในนั้น ทุกอย่างในนี้มันดูหรูหรามากกว่าห้องแรกเป็นร้อยเท่า ทำไมคนที่นี่ชอบความเวอร์วังอลังการจังหน่ะ สู้เมืองไทยของหล่อนไม่ได้ อยู่กับธรรมชาติอยู่กันแบบพอเพียง หล่อนเดินเข้ามานั่งยังที่ๆชาลีให้หล่อนนั่งรอ หญิงสาวมองสำรวจไปโดยรอบ ที่นี่เรือนะแต่ทำไมมันใหญ่กว่าบ้านหลังหนึ่งอีกนะ เศรษฐีที่นี่ใช้ชีวิตอู่ฟู่จริงเชียว หล่อนหันไปเพื่อจะถามชาลีเกี่ยวกับเรือลำนี้ แต่เมื่อหันหลังไปก็พบกับความว่างเปล่าเสียแล้ว

ร่างบางเริ่มเดินสำรวจห้องนั้นเอง เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่ หล่อนใช้มือลูบข้าวของเครื่องใช้นั้นอย่างเบามือเกรงว่ามันจะแตกหัก นี่หากหล่อนกลับไปหล่อนจะไปเล่าให้ทุกคนฟังว่าหล่อนเจออะไรมาบ้าง

"ทำอะไรหน่ะ" เสียงเข้มดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ร่างบางของหล่อนสะดุ้งเฮือกกับเสียงอันทรงพลังนั้น หญิงสาวรีบหันมาเผชิญหน้ากับเสียงนั้นทันที ร่างสูงใหญ่ที่มีรูปหน้าหล่อคมนั้นขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วมองหล่อนอย่างเอาเรื่อง

"นี่เธอคิดจะทำอะไรอีก แม่นกต่อ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับหรี่ตาคมมองร่างบางที่ยืนมองเขาอย่างตกตะลึง จะไม่ให้ตกตะลึงได้อย่างไร ก็เขาทั้งสูงทั้งใหญ่ ร่างหล่อนนี้หากยืนเต็มความสูงนั้น อยู่แค่หน้าอกเขาได้มั๊ง นี่ขนาดเรามาตรฐานหญิงไทยนะ 160 ซ.ม. แล้วดูเขาซิ คนที่นี่กินอะไรเข้าไปนะ

"ฉันไม่ได้เป็นนกต่อนะฉันเป็นนางรำต่างหาก " หล่อนเถียงเขาไปเป็นภาษาอังกฤษ

"เหรอ นางรำเหรอ ถ้าอย่างนั้นที่เธอยอมมาหาฉันนี่ก็แสดงว่าเธอพอใจในราคาที่ฉันให้ใช่ไหม" ใบหน้าสวยของบัวบูชาบึ้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ เขาพูดเรื่องอะไร

"คุณพูดเรื่องอะไรเหรอคะฉันไม่เข้าใจ"

"แน๊ ทำเป็นอิโนเซ็นเสียด้วย" ฟาซีสต์เดินเข้ามาไกล้ร่างบางมากขึ้น แต่บัวบูชาก็ถอยหลังไปจนติดกำแพงนั้น

"อ๊ะ " ร่างบางร้องออกมาเมื่อหล่อนก้าวต่อไปไม่ได้แล้ว เท้าหล่อนตอนนี้มันติดไปหมด หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ค่อยดี เขาพูดถึงเรื่องราคา ราคาอะไร

"เอ่อคุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ ช่วยถอยไปคะฉันจะกลับ" หญิงสาวพูดด้วยเสียงแข็ง หล่อนจ้องหน้าคมนั้นเขม็ง สายตาหวานจับจ้องไปที่ใบหน้าคมนั้นนิ่ง

"เธอจะไปไหนไม่ได้ จนกว่าจะครบหนึ่งเดือนที่เธอตกลงไว้"

"ครบหนึ่งเดือนอะไรของคุณ ฉันไม่ได้ตกลงอะไร หลีกทางฉันเดี๋ยวนี้นะ"

"นี่เธออย่าทำเป็นเด็กปัญญาอ่อน นางรำที่เขาขายตัว เขาก็ตกลงกันอย่างนี้ทั้งนั้นแหละ แล้วหัวหน้าคณะของเธอก็ขายเธอให้กับฉันในราคาสูงลิ่ว อย่ามาเรื่องมาก"    คำนั้นทำให้บัวบูชาเข่าแทบทรุด เมื่อหล่อนรู้สึกว่าหล่อนถูกหลอกเสียแล้ว หล่อนหนีเสือปะจระเข้หรือนี่ หล่อนว่าแล้วว่าทำไมหัวหน้าคณะนั้น ท่าทางแปลกๆ มันเป็นอย่างนี้เองเหรอนี่ ไม่น่าเลย เป็นคนไทยด้วยกันไม่น่าหลอกกันเลย

"แต่ฉันไม่ได้ตกลงกับคุณ คุณตกลงกับยายหัวหน้าคณะเอง ช่วยไม่ได้ หลีกไปฉันจะกลับ" บัวบูชาทำใจดีสู้เสือเห็นชายหนุ่มนั้นยืนนิ่ง หล่อนจึงเดินหลบเขาเพื่อเดินออกไปยังประตู

"......ว้ายยยยยย"  ยังไม่ทันที่หล่อนจะก้าวขาออกไป ร่างบางของหล่อนก็ถูกรั้งเอวคอดกิ่วเอาไว้ ชายหนุ่มกอดร่างหล่อนแน่นเสียจนหล่อนหายใจไม่ออก

"ปล่อยนะไอ้คนบ้า ไอ้หื่น ฉันไม่ขายตัวให้คุณ ไปหาผู้หญิงอื่นนู้น" หล่อนทั้งทุบทั้งตีเขาจนหน้าอกเขานั้นแดงไปหมด ฟาซีสต์แสยะยิ้มเล็กน้อย หล่อนนี่เล่นสมบทบาทจริงเชียว 

"ไม่รู้แหละ ไม่ว่าเธอจะเป็นนางรำหรือนางนกต่อ" วันนี้เขาจะขอฟาดเธอก่อนแล้วกันอย่างอื่นค่อยว่ากัน ฟาซีสต์พยายามจับข้อมือเรียวของหญิงสาว เพื่อจะรวบมันไว้ไม่ให้ทำร้ายเขา หมับ !!!

"โอ้ยยย อื้อ นี่ฉันเจ็บนะ ปล่อยฉันซิ อื้ออ" บัวบูชาร้องอย่างเจ็บปวด เมื่อแขนเล็กของหล่อนถูกจับไว้ไขว้หลังทั้งสองข้าง ชายหนุ่มออกแรงดัดแขนหล่อนจนหล่อนเจ็บปวดรวดร้าวเป็นที่สุด อกสวยของหญิงสาวแอ่นเข้าหาอกแกร่งของเขาทันที เนื้อนิ่มหยุ่นของหญิงสาวสัมผัสกับอกกว้างของชายหนุ่มจนฟาซีสต์รู้สึกได้ ใบหน้าสวยแหงนเงยขึ้นมองใบหน้าคมโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมหวานนั้นมองหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง ไอ้บ้านี่มาทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง เกิดมายังไม่มีใครทำแบบนี้กับหล่อน คอยดูนะสพโอกาสเมื่อไรหละเลือดหัวนายออกแน่ไอ้คนตัวโต ....>>>>>


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha