ลิขิตรักลิขิตสวาท NC 20+++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 13 : นอนไม่หลับ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

วันนี้ทุกคนในเรือต่างต้องขึ้นจากการล่องเรือสำราญนี้แล้ว ลูกค้าทุกคนต่างชื่นชมในการจัดทริปครั้งนี้ ยกความดีให้กับบิดาของเขาเลยแล้วกัน ฟาซีสต์ไม่ได้เป็นคนคิดที่จะมาล่องเรือนี้ เขาเพียงแต่ได้รับคำสั่งจากบิดาของเขาให้มาคอยดูความเรียบร้อย ณ ที่แห่งนี้ก็เท่านั้น ปกติ เขาจะไม่ค่อยได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไรนัก ทำตัวเสเพลไปวันๆ ไม่อยากทำงาน เพราะพ่อของเขาคอยดูแลอยู่ก่อนแล้ว เขาจะต้องทำอะไรอีก เงินก็มีให้ใช้อย่างมากมาย

ฟาซีสต์ นึกถึงตนเองที่เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ยังเด็ก เขากับน้องสาวถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ เพราะพ่อของเขาไม่มีเวลาให้ ส่วนแม่ของเขาก็หนีหายไปไหนตั้งแต่น้องเขาอายุได้ห้าขวบ อาจเป็นเพราะพ่อของเขาทำงานมากไปโดยไม่สนใจครอบครัว แม่จึงหนีไปแล้วก็ไม่เคยติดต่อมาเลย ชายหนุ่มยืนนึกอะไรเพลินๆหลังจากที่เขาส่งลูกค้า VIP เสร็จ คราวนี้ก็เหลือเพียงเขา ชาลี แล้วก็.........แววตาครุ่นคิดทันทีที่นึกถึงหญิงสาวที่เขาซื้อตัวมา เขาต้องพาหล่อนเข้าไปอยู่ที่คฤหาสน์ของเขาด้วย แต่เขาจะพาหล่อนไปในฐานะอะไรนะ

ทางด้านบัวบูชา หล่อนนั่งทำใจอยู่ในห้องนี้อยู่สักพักหนึ่งแล้ว วันนี้หล่อนต้องขึ้นจากเรือแล้วซินะ ความจริงสัญญาซื้อตัวของเขาน่าจะสิ้นสุดเพียงแค่วันนี้เท่านั้นนะ หล่อนจะได้กลับบ้านของหล่อนเสียที หญิงสาวนั่งนึกไปก็เก็บผ้าของหล่อนไป ความจริงหล่อนอยู่กับเขาก็ไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก ถือว่าอยู่แบบสุขสบายก็ว่าได้ เขาเปร์ให้หล่อนทุกอย่าง กินอยู่อย่างสบาย แต่ที่ไม่สบายก็คืออิสระภาพ และศักดิ์ศรีของความเป็นคนที่หล่อนควรจะได้รับ หล่อนต้องปรนเปรอเรื่องบนเตียงให้กับเขา ทุกครั้งที่เขาต้องการแบบนี้หล่อนก็เป็นหญิงขายบริการดีดีนี่เอง

ใบหน้าสวยของหล่อนดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด หล่อนดูซูบซีดลงกว่าครั้งแรกที่เขาเห็น ฟาซีสต์ยืนแอบมองเจ้าหล่อนอยู่นานแล้ว ในใจรู้สึกสงสารหล่อนอย่างบอกไม่ถูก แต่คิดๆไปแล้วเขาก็ไม่เคยซื้อบริการสาวคนไหนนานเท่าหล่อนมาก่อนเลย อย่างมากก็สองสามวันเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆก็มาหาเขาเอง เขาไม่ต้องเสียเงินเลยก็ว่าได้  

"เสร็จหรือยังบัว " เสียงนั้นทำให้หญิงสาวสะดุ้ง หล่อนรีบปาดน้ำตาที่มันซึมๆออกมาอาบแก้มสวย

"เอ่อๆ เสร็จแล้วคะ " หญิงสาวพยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ หล่อนเดินเข้าไปเก็บกระเป๋าของหล่อน พร้อมหยิบพาสปอตที่ติดตัวไว้เก็บใส่กระเป๋าเสื้อผ้า

"เสร็จแล้วก็ออกเดินทางได้ " เขาเอ่ยโดยไม่ได้หันมามองหน้าหล่อน เขารู้สึกเหมือนใจคอไม่ค่อยดี เวลาเห็นสีหน้าหล่อนตอนนี้

"เอ่อๆนี่บัวจะต้องไปไหนอีกคะ " เสียงนั้นทำให้เท้ายาวของชายหนุ่มหยุดชะงัก แล้วหันมามองหญิงสาวด้วยสีหน้าปกติ

"ก็ไปอยู่บ้านฉันไง เธอลืมไปแล้วเหรอ เธอยังไม่ครบสัญญานะ" ฟาซีสต์เอ่ยคำนั้นซึ่งฟังดูเหมือนไม่ค่อยใส่ใจหญิงสาวเท่าใดนัก ทำเอาคนฟังถึงกับสะอึก

"เหรอคะ แล้วนี่บัวจะต้องอยู่อีกนานเท่าไรคะ " บัวบูชาติดสินใจถามชายหนุ่มไปตามที่ใจอยากรู้ หล่อนจะได้เตรียมทำใจ และไปจากที่นี่เสียที

"ก็ประมาณ ไม่เกินยี่สิบวันหรอก" ชายหนุ่มบอกไปโดยไม่ค่อยได้ใส่ใจมากนัก จริงๆแล้วหากเขาเบื่อหล่อนหรือหล่อนทำตัวดีๆน่ารักๆก็อาจปล่อยหล่อนให้กลับก่อนก็ได้

บัวบูชาเดินตามชายหนุ่มด้วยสีหน้าเศร้าๆ ทำเอาชาลีสังเกตเห็นหล่อนก็รู้สึกเห็นใจเจ้าหล่อนไปด้วย เขาไม่รู้ว่าหล่อนเป็นใครมาจากไหน แต่ที่แน่ๆ เขารู้ว่าการที่หล่อนมานอนกับคุณฟาซีสต์นี้ หล่อนไม่เต็มใจแน่ๆ

"ให้ผมช่วยนะครับคุณบัว " ชาลีเดินเข้ามาขนาบข้างหญิงสาว ซึ่งเดินตามพวกเขาอยู่รั้งท้ายสุดเลย เขายื่นมือมาหาหล่อนเพื่อให้หญิงสาวส่งกระเป๋าเสื้อผ้าให้

"เอ่อๆจะดีเหรอคะ "หญิงสาวทำสีหน้าเกรงใจชายหนุ่ม

"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องเกรงใจ ผมช่วย    " ชาลีเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของหล่อนขึ้นมาถือไว้ บัวบูชาหันไปยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ หล่อนเห็นว่าชาลีเป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียว ฟาซีสต์ หันไปเห็นภาพที่ทั้งสองยิ้มให้กันพอดิบพอดีอารมณ์หงุดหงิดของเขาเริ่มมาโดยอัตโนมัติ

"นี่คือห้องของเธอ " เสียงคนใช้ในบ้านเดินนำบัวบูชาเข้ามาในห้องที่ไม่เล็กและก็ไม่ใหญ่สมกับคฤหาสน์นี้ ฟาซีสต์พาหล่อนมาอยู่ในฐานะคนขออาศัย เขาไม่รู้ว่าจะให้หล่อนอยู่ในฐานะอะไร เขาไม่รู้จะบอกพ่อของเขาอย่างไร จะให้บอกตามตรงมีหวังถูกด่าหัวผุแน่ เขาจึงให้หล่อนอยู่ในฐานะคนอาศัยไป แล้วครบกำหนดเขาค่อยปล่อยหล่อน

บัวบูชาเก็บข้าวของของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หล่อนไม่กล้าออกไปไหนจากห้องนี้เลยก็ว่าได้ หล่อนเกรงว่าจะเป็นจุดสนใจ และเกรงว่าจะดูเป็นการวุ่นวายซะมากกว่า หากใครถามแล้วหล่อนจะตอบพวกเขาไม่ถูก หล่อนพักอาศัยอยู่ชั้นล่าง ของคฤหาสน์นี้ ในใจรู้สึกสบายใจที่มีห้องส่วนตัว ไม่ต้องทนนอนอยู่กับเขาตลอดเวลาเหมือนตอนที่อยู่บนเรือนั้น แบบนี้หล่อนจะสบายใจมากกว่า หญิงสาวเอาแต่อยู่ในห้องนี้เป็นวันๆแล้ว ข้าวปลาอาหารก็ไม่ยอมออกมากิน จะให้หล่อนออกมากินได้อย่างไร ไปทางไหน ไปกับใครหล่อนไม่รู้เลยนี่ก็มืดค่ำแล้วด้วย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!! เสียงเคาะประตูนั้นทำให้บัวบูชาหันไปมองผู้ที่มาเยือน หล่อนเดินไปเปิดประตู เพื่อจะดูว่าใครมา

"เอ่อคุณบัวคะ คุณฟาซีสต์ให้มาตามไปทานข้าวคะ" เสียงเด็กสาวอายุประมาณสิบห้ายืนบอกหล่อนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เด็กคนนี้ดูเป็นมิตรกว่าหญิงสาวคนที่นำหล่อนมายังห้องเมื่อวานนี้

"อ๋อ ได้จ๊ะ รอฉันสักครู่นะ " หล่อนยิ้มอย่างใจดี พรางวิ่งไปเก็บของแล้วปิดห้องรีบตามเจ้าหล่อนไป หากปล่อยให้เธอไปเองมีหวังเดินหลงอีกแน่ คนบ้าอะไรมีบ้านใหญ่ยังกับวัง

บัวบูชารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เมื่อเดินมายังห้องรับประทานอาหาร ซึ่งก็พบว่าฟาซีสต์แล้วก็คุณฟารีน นั่งรออยู่แล้ว หญิงสาวเหลือบมองชาลีเป็นเชิงคำถาม ประมาณว่าให้หล่อนนั่งตรงไหน จากนั้นเจ้าหล่อนกดึงเก้าอี้ข้างฟาซีสต์ทันทีที่ชาลีพยักหน้า หล่อนหันไปยิ้มให้กับชาลีอีก

"เอ้านี่พี่พาผู้หญิงคนนี้มาบ้านด้วยเหรอคะ แล้วคุณพ่อรู้หรือเปล่าคะ " เสียงหวานของฟารีนเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นบัวบูชานั้น

"ก็พามาด้วยซิ อีกไม่นานหล่อนก็จะกลับบ้านแล้ว " หล่อนขออยู่ที่นี่สักพักหนึ่งก่อน ฟาซีสต์โกหกน้องสาวของเขาคำโต

"แล้วคุณพ่อรู้หรือยังคะ"

"ยัง แล้วพี่ก็ไม่อยากให้ท่านรู้ด้วย " ฟาซีสต์หันมาบอกน้องสาวตัวเองเป็นเชิงบังคับ เขาไม่อยากให้พ่อเขาเซ้าซี้ถามมาก ซึ่งคฤหาสน์ของเขาก็กว้างอยู่ ท่านไม่ทราบหรอกว่าหล่อนเป็นใครมาจากไหน เพราะอีกไม่นานหล่อนก็จะไปจากที่นี่แล้ว

"ตามใจพี่ฟาซีสต์เถอะคะ อย่าให้ฟารีนเดือดร้อนด้วยแล้วกัน " หล่อนหันไปทำเสียงเข้มใส่พี่ชาย แล้วชำเรืองมองบัวบูชาอย่างสงสัย เดี๋ยวมีเวลาหล่อนจะขอคุยกับเจ้าหล่อนสักหน่อย

"ตามสบายนะเธอ " ฟารีนหันไปบอกบัวบูชาอย่างใจดี  หล่อนไม่รู้ว่าพี่ชายของหล่อนคิดจะทำอะไร แต่ที่แน่ๆ เขาไม่เคยพาหญิงคนใดมาค้างที่บ้าน อย่างมากก็แค่มาเที่ยวแล้วก็กลับ แต่นี้ลงทุนให้นอนค้างที่นี่ด้วยมันแปลกๆอยู่นะ

บัวบูชาได้แต่มองสองพี่น้องนี้คุยกันภาษาท้องถิ่น ซึ่งหล่อนฟังไม่เข้าใจนัก แต่ที่แน่ๆ พวกเขาต้องพูดถึงหล่อนเป็นแน่ เพราะไม่เช่นนั้น ทั้งคู่จะไม่เหลือบมองหล่อนเป็นระยะๆหรอก จากนั้นหล่อนก็นั่งตักอาหารนั้นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากทานอาหารเสร็จ ชาลีได้รับคำสั่งให้มาส่งหญิงสาวที่ห้องพัก  เพราะว่าหล่อนยังไม่ค่อยคุ้นชินกับที่แห่งนี้

"ขาดเหลืออะไรก็บอกนะครับคุณบัว " ชาลีเอ่ยขึ้นหลังจากที่ส่งเธอถึงห้องแล้ว

"คุณชาลีคะ เอ่อๆฉันอยากกลับบ้านนะคะ " หญิงสาวตัดสินใจบอกชายหนุ่มไปตามตรง เผื่อชาลีจะเห็นใจหล่อนบ้าง

"เอ่อๆ คุณบัวลองขอคุณฟาซีสต์อีกทีหนึ่งสิครับ คุณฟาซีสต์ไม่ได้เป็นคนใจร้ายนักนะครับ"

"คนอย่างเขาใจร้าย เขาไม่เห็นใจบัวหรอกคะ " หญิงสาวพูดตัดพ้อชายหนุ่ม ทำเอาคนฟังถึงกับเงียบนิ่งอยู่อย่างนั้น

"ไม่ลองก็ไม่รู้นะครับคุณบัว ชาลีพูดเหมือนให้กำลังใจหญิงสาว บัวบูชายิ้มแบบแห้งๆให้เขาก่อนที่จะเดินเข้าห้องไปอย่างหมดหวัง ชาลีก็ไม่รู้จะช่วยหล่อนอย่างไร เขาทำได้เพียงให้กำลังใจหญิงสาวเท่านั้น

ทางด้านของฟาซีสต์ วันนี้เขาอยากออกไปหาอะไรดื่มข้างนอก เขาจึงชวนชาลีออกไป ทั้งๆที่มันก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว ชายหนุ่มยังคงคิดเรื่องที่เขากักตัวหญิงสาวอยู่นี้ไม้ตก เขาจึงอยากจะออกจากตรงนี้เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ชายหนุ่มดื่มจนเมามาย เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาก็ตรงไปยังห้องหญิงสาวทันที

!!!! ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเขาเคาะประตูเรียกหญิงสาวอยู๋นานสองนาน บัวบูชาเพิ่งตื่นจากการหลับใหล หล่อนเหลือบมองนาฬิกา นี่มันจะตีสี่แล้วนะแล้วใครมาเรียกหล่อนหละ หญิงสาวรีบลูกขึ้น แล้วแย้มประตูดู ก็รู้ว่าคนที่มาเอาป่านนี้นั้นคือใคร

"ทำอะไรอยู่บัว ทำไมเพิ่งเปิดประตู " เสียงฟาซีสต์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ประมาณฉุนๆ

"ก็หลับนะซิค่ะ แล้วใครจะคิดว่าดึกป่านนี้แล้วจะมีคนมาเรียก" หญิงสาวพูดประชดประชันเขา หล่อนยืนมองหน้าชายหนุ่มนั้นนิ่ง ดูสภาพเขาสิ กลิ่นแอลกอฮอล์นี่หึ่งเชียว เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ยืนก็แทบจะไม่ตรงแล้ว ทำไมเมาแล้วไม่ไปนอนนะ

"เอ้านะ นี่ คุณฟาซีสต์ จะเข้ามาทำไมคะ " หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มพาร่างอันอ่อนปวกเปียกของเขาเดินผ่านเจ้าหล่อนเข้ามายังด้านใน แล้วตรงไปยังเตียงกว้างของหล่อนทันที ตุ๊บ!!! เขาทิ้งตัวลงนอนอย่างแรง

"นี่คุณคะไปนอนห้องคุณซิ เดียวใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี" หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงแขนแก่รงของชายหนุ่มให้ลุกจากเตียงนั้น

" อื้ออ อะไรของเธอนี่ฉันจะนอนที่นี่ นอนกับเธอที่นี่ มีปัญหาอะไรมะ " เขาเอ่ยพร้อมกับปรือตามองหล่อน

"นี่คะ คุณ อุ้ย ว้ายยย '" บัวบูชายังไม่ทันพูดอะไรจบ หล่อนก็ถูกชายหนุ่มดึงแขนเรียวของหล่อน ร่างบางจึงล้มลงนอนข้างๆชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ เขาตะแคงกอดหล่อนแน่น จนหญิงสาวขยับกายไม่ได้

"นอนเฉยๆเหอะน่า คืนนี้ฉันไม่ทำ อะไรเธอหรอก " ฟาซิสต์พูดด้วยเสียงแอ้มแอ่มๆ จริงๆแล้วเขาไม่อยากทำอะไรหล่อนหรอก เพียงแค่ยากนอนด้วยกันเท่านั้น  ตลอดระยะเวลาเกือบสิบวันที่เขาอยู่ที่เรือนั้น เขานอนกอดหล่อนตลอดเลย พอมาอยู่บ้านเขานอนไม่หลับแน่หากไม่มีหล่อนนอนอยู่ข้างกาย

บัวบูชาได้แต่นอนนิ่งอยู่อย่างนั้น เขาสั่งๆไม่ให้หล่อนกระดุกกระดิก หล่อนจึงจำต้องนอนซุกไหล่กว้างอยู่อย่างนั้น กลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้หล่อนแทบมึนไปกับเขาด้วย ลมหายใจที่สม่ำเสมอนั้นบ่งบอกว่าเขาหลับแล้ว บัวบูชาจึงข่มตาหวานของหล่อนให้หลับตามเขาไปในอีกไม่นาน...>>>>>>





โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha