ลิขิตรักลิขิตสวาท NC 20+++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 15 : คู่หมั้นฟาซีสต์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!! เสียงเคาะประตูเรียกจากด้านนอกทำให้บัวบูชา รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หล่อนพยายามดึงตัวออกจากอ้อมกอดของเขา มันได้ผล หล่อนหลุดออกมาทั้งๆที่เขายังคงหลับอยู่ ใครมานะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เท้าเรียวหยุดชะงักหน้าประตู แล้วส่งเสียงเรียกถาม

"ใครคะ " เสียงหวานที่ดังจากข้างในทำให้ชาลีใจชื้นที่อย่างน้อย เขาจะได้รู้ว่าคุณฟาซีสต์อยู่ในนั้นแน่

"ผมเองครับ ชาลี"

"มีอะไรหรือคะคุณชาลี " บัวบูชาแย้มประตูถามชายหนุ่ม

"คุณฟาซีสต์อยู่หรือเปล่าครับ"

"เอ่อ อยู่คะ"

"รบกวนคุณบัว เรียกให้หน่อยนะครับ ให้แจ้งว่านายท่านเรียกหาครับ " ชาลีเอ่ยตามตรง โดยเขาไม่กล้าเข้าห้องหญิงสาวหรอก อีกอย่างมันจะดูไม่เหมาะ แล้วเขาก็ไม่กล้ายุ่งกับผู้หญิงของเจ้านายด้วย

"อ๋อได้คะ เดี๋ยวบัวให้เขาตามไปนะคะ "หญิงสาวรีบรับปากชายหนุ่ม จากนั้นหล่อนก็ตรงไปยังเตียงนั้น เพื่อจัดการให้ชายหนุ่มตื่น

"คุณฟาซีสต์คะ คุณคะ " มือเรียวแตะที่ต้นแขนแกร่งของชายหนุ่ม หล่อนเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่มือเรียวของหล่อนก็เขย่าแขนเขาไปด้วย ดวงตาหวานมองใบหน้าคมที่หลับนิ่ง แล้วส่ายหน้าไปมา คนอะไรบทจะหลับก็เรียกยากจังเลย

"คุณฟาซีสต์คะ ตื่นเร็วคะ  "

" อือออ  " เสียงครางมาจากลำคอพรางร่างหนาก็ขยับพลิกตัวไปอีกทางอย่างหงุดหงิด

"คุณคะ ตื่นเร็ว คุณพ่อคุณเรียกหาคะ " หล่อนก้มลงไปพูดให้ดังขึ้นข้างๆใบหูเขา ซึ่งได้ผล ดวงตาคมลืมตาโพลงขึ้นมาด้วยท่าทางตกใจ

"หะ หา คุณพ่อกลับมาแล้วเหรอ " ชายหนุ่มพูดเสียงดัง พร้อมลุกขึ้นนั่งในทันที ฟาซีสต์แทบจะตื่นจากอาการงัวเงียเลยก็ว่าได้ เมื่อประมุขในบ้านของเขากลับมาแล้ว ไม่ใช่อะไรหรอก เขากลัวเรื่องเดียวคือเรื่องของหล่อนนั่นแหละ ชายหนุ่มยังไม่ได้กำชับคนในบ้านเลยว่าอย่าพูดเรื่องของบัว

" คะ คุณชาลีให้มาเรียกคุณ โดยบอกว่าคุณพ่อคุณเรียกหาคะ " บัวบูชาบอกชายหนุ่มตามตรง

"โอเคร ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนหละ ส่วนเธอถ้าไม่จำเป็นก็อย่าออกไปไหนนะ " ชายหนุ่มกำชับหญิงสาวอีกครั้ง

"ส่วนอาหาร เดี๋ยวฉันให้ชาลีมาพาไปทาน " เขายังไม่วายหันหลังกลับมาพูดกับหญิงสาวอีกครั้งก่อนออกจากห้องนี้ไป โดยสายตาคมก็มองซ้ายขวาแล้วว่าไม่มีใครเห็นแน่นอน

บัวบูชามองเขาแล้วก็รู้สึกสมเพชตัวเอง ทำไมโชคชะตาหล่อนถึงต้องมาพบเจออะไรอย่างนี้ด้วยนะ ถ้าจะเปรียบเขาทำกับหล่อนเหมือนกับสัตว์เลี้ยงก็ไม่ปาน ให้อยู่แต่ในห้อง แล้วถึงเวลาก็มีคนพาออกไปทานอาหาร  บัวเอ๋ยบัวเมื่อไรจะหลุดพ้นจากที่นี่เสียที ฉันคิดถึงบ้าน คิดถึงบ้านที่สุดเลย

ทางด้านฟาซีสต์ เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขึ้นไปหาผู้เป็นประมุขของคฤหาสน์นี้ทันที เขามองผู้เป็นบิดาด้วยแววตาดูขยาดเล็กน้อย เขาไม่ได้กลัวพ่อเขามากมายขนาดนั้น ที่เขาเป็นอย่างนี้เพราะเขาเกรงใจต่างหาก คือ งานการก็ไม่เคยทำเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนน้องสาว ดีแต่เที่ยวเสเพลไปวันๆก็เท่านั้น แล้วนี่ ถึงขนาดพาสาวมานอนบ้านอีก แล้วที่พามานั้นก็เป็นสาวที่เขาซื้อมาจากคณะนางรำอีก หากพ่อเขารู้พ่อเขาเอาตายแน่ๆ

"สวัสดีครับป๋า กลับมานานแล้วเหรอครับ " เขาเอ่ยพร้อมกับรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"ก็นานแล้วหละ นานพอๆกับรอแกนั่นแหละ ฉันให้คนไปตามตั้งนานแล้วทำอะไรอยู่ " เสียงเข้มพร้อมกับหน้าเหี้ยมของชายวัยค่อนคนนั้นบ่งบอกว่าอารมณ์เสียแน่นอน

"เอ่อๆ ก็หลับเพลินนิดหน่อยครับ"

"หลับบ้าอะไร นี่มันบ่ายแล้วนะ แกไปอดหลับอดนอนที่ไหนมา " ผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาหาชายหนุ่มด้วยอารมร์ที่ขุ่นมัว

"เอ่อๆ"

"นี่เมื่อคืนคงไปเมาที่ไหนมาแน่ เมื่อไหร่แกจะทำการทำงานสักทีหะฟาซีสต์ " ผู้เป็นพ่อส่งเสียงเข้มต่อว่าเขา พรางชายหนุ่มก็นั่งทำสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

"แล้วงานที่ฉันสั่งให้แกดูแลเป็นยังไงบ้าง " ผู้เป็นพ่อเอยขึ้นหลังจากที่เงียบจากการต่อว่าเขา

"ก็ราบรื่นดีครับ ลูกค้าทุกคนชอบทริปที่ป๋าจัด ยังกล่าวชมเชยมายังป๋าเลยครับ " ฟาซีสต์รีบรายงานผู้เป็นพ่ออย่างเอาใจ จากนั้นเขาสารทยายให้พ่อเขาฟัง แววตาฉายแววมีความสุข ซึ่งในใจเขาก็นึกถึงเรื่องของเขาที่เจอกับบัวบูชาอย่างเดียวเท่านั้น

"ดีมาก งานนี้แกทำได้ดี ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายเป็นใช้ได้ ถ้าอย่างนั้นแกมีอะไรก็ไปทำเถอะ " พ่อของเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอนกายกับเก้าอี้พรางหลับตาลง ฟาซีสต์เห็นดังนั้นก็รีบกล่าวขอตัวออกมาทันที

"เออ ค่ำนี่หนูเอลย่า จะมาทานข้าวกับเรานะ  " เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นหลังจากที่ชายหนุ่มให้หลัง และกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องนั้น

"หะ มาทำไมหนักหนา " ฟาซีสต์บ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อนึกถึงร่างโปร่งที่แต่งแต้มไปด้วยพลาสติกอย่างดีเกือบทั้งร่าง ทีแรกเขาก็หลงระเริงไปกับลีลาเด็ดของหล่อนนั่นแหละ แต่พอได้กินบ่อยๆพักหลังๆนี้เขาเริ่มเบื่อ โดยชายหนุ่มนึกถึงคู่หมั้นของเขาที่เขาปฏิเสธไม่อยากแต่งงานกับหล่อนมาเป็นปีๆแล้ว

ชายหนุ่มเดินลงมาข้างล่างอย่างอารมณ์เสีย เขาเจอชาลีอย่างบังเอิญ ดวงตาคมของเขามองยังร่างสูงพอๆกับเขา ชาลีกับเขาถือว่าเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่สมัยเด็ก เขาเป็นเด็กกำพร้า พ่อของเขานำชาลีมาเลี้ยงด้วยความสงสาร เพราะพ่อ-แม่ของชาลีทำงานที่บ่อน้ำมันของพ่อเขา เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ พี่น้องก็ไม่มี พ่อเขาจึงพามาส่งเสียเลี้ยงดู ซึ่งเขาได้อะไร ชาลีก็จะต้องได้ด้วย เขาเรียนอะไรชาลีก็จะเรียนด้วย แต่ชาลียังดีกว่าเขามากมาย ที่เป็นคนเอาถ่าน ทำการทำงานแทนบิดาเขาได้ เขาซะอีกไม่สนใจอะไรเลย เอาแต่เที่ยวหลีสาวไปวันๆ

"เอ้าชาลี นายกำชับเรื่องแม่กวางน้อยของฉันกับทุกคนหรือยัง " ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิท พรางดึงมือเขาไปนั่งที่สวนข้างคฤหาสน์นั้น

"เรียบร้อยแล้วครับ ไม่ต้องเป็นห่วง "

"เออ แล้วตอนเย็นพานางไปทานข้าวด้วย นางอยากได้อะไรก็รบกวนนายหาให้หน่อยนะ " ฟาซีสต์กำชับเขาอีกครั้ง แต่ใบหน้าคนที่รับคำสั่งนี่สิมีสีหน้าที่หนักใจเล็กน้อย

"คุณฟาซีสต์ครับ ไม่ให้เธอไปเที่ยวเล่นบ้างเหรอครับ อยู่แต่ในนั้นสงสารเธอนะครับ"

"แล้วนายคิดว่าหากป๋าฉันรู้ป๋าฉันไม่ถามเหรอ"

"ก็บอกว่าเธอมาขออยู่ชั่วคราวนะครับแล้วก็กำลังจะไปแล้ว " ชาลีออกความเห็น โดยเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้า เพราะใจจริงเขาก็ไม่ได้อยากกักเธอไว้ในนั้นนักหรอก

"ถ้าอย่างนั้น นายดูแลเธอด้วยแล้วกัน เย็นนี้เอลย่าจะมาทานข้าวที่นี่ " เสียงเรียบของฟาซีสต์เอ่ยขึ้น ทำเอาชาลีมีสีหน้าหนักใจเล็กน้อย เขานึกถึงคู่หมั้นเจ้านายที่อารมณ์หล่อนติดจะขี้วีนและนิสัยเสียนั้น หากรู้เรื่องคุณบัวมีหวัง คุณบัวถูกนางแหกอกแน่ ชายหนุ่มคิดแล้วก็หนักใจ

ถึงเวลาค่ำ ฟาซีสต์กำลังเตรียมตัวอยู่บนห้อง เขายืนมองร่างสูงของตัวเองในกระจก หนวดเคราที่เริ่มจะรกรุงรังนั้น ทำให้ชายหนุ่มนึกถึงรอยแดงเป็นปรื้อๆที่ปรากฏบนผิวของร่างบางที่เขานอนกอดเมื่อเช้านี้ นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผิวขาวของหล่อนเป็นรอยแดงทุกครั้งเลย คิดดังนั้นชายหนุ่มก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่กี่นาที ใบหน้าของเขาก็เกลี้ยงเกลาขึ้น เขายืนลูบคางเข้มของเขาแล้วอมยิ้ม

หมับ !! อุ้ย!!! ฟาซีสต์ตกใจเล็กน้อยเมื่อเอวหนาของเขาถูกร่างสูงโปร่งของหญิงสาวกอดเข้าอย่างจัง เขาชำเรือมองหล่อนในกระจกนั้น

"เอลย่า เข้ามาทำไมในนี้ น้ำเสียงของชายหนุ่มติดจะเอือมๆ"

"ทำไมคะเอลย่าจะเข้ามาไม่ได้ เอลย่าเป็นคู่หมั้นของคุณนะคะ"  เสียงแหลมของหญิงสาว ทำเอาชายหนุ่มเกือบจะเบะปาก

"มันก็ใช่ แต่คุณก็รู้ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในห้องส่วนตัวของผม " ชายหนุ่มแกะมือของหญิงสาวออกแล้วพูดใส่หน้าหล่อน

"แหมก็ใช่นะคะ แต่เอลย่าคิดถึงคุณนี่คะ คุณหนะหลบหน้าเอลย่ามาเป็นเดือนๆแล้วนะคะ " ใบหน้าเฉิดฉายนั้นติดจะงอนๆนิดๆ

"ผมหลบหน้าคุณที่ไหน ผมไปทำงานให้ป๋าต่างหาก"

"ก็ได้ๆคะ เอลย่าไม่ว่าแหละลงไปทานข้าวกันดีกว่านะคะ " หญิงสาวตัดบทที่จะพูดกับชายหนุ่ม เพราะรายหนี้ไม่ยอมจนมุมง่ายๆแน่

ทางด้านของบัวบูชา หล่อนตามชาลีมาทานข้าว จากนั้น หญิงสาวก็ขอนั่งเล่นที่สวนข้างบ้านเงียบๆ โดยชาลีขอตัวไปทำธุระสักครู่แล้วค่อยมารับ ระหว่างที่หล่อนกำลังรับลมโชยอย่างสบายใจอยู่นั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังมาใกล้ๆ บัวบูชาหันไปมองตามเสียงนั้นก็พบว่าคนรับใช้เดินมายังหล่อน

"นี่เธอ มานั่งทำอะไรแถวนี้ยะ " ใบหน้าของหญิงสาวนั้นไม่เป็นมิตรนัก

"ก็มาสูดอากาศนะจ๊ะ " หญิงสาวตอบไปพรางมองขึ้นบนท้องฟ้า

"ยะ มัวนั่งอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวคุณเอลย่ามาเห็นก็เป็นประเด็นหรอก"

"ใครจ๊ะ คุณเอลย่า " หญิงสาวถามโดยอยากรู้คำตอบนั้น

"คุณเอลย่าก็คู่หมั้นคุณฟาซีสต์นะซิยะ รายนั้นขี้หึงมาก " ประโยคนั้นทำเอาบัวบูชาถึงกับหน้าชาเลยก็ว่าได้ ใบหน้าสวยสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

"เอ่อๆ ถ้าอย่างนั้นฉันกลับห้องดีกว่า ฝากบอกคุณชาลีด้วยนะ" หญิงสาวแทบจะวิ่งออกมาจากตรงนั้น ดวงตาหวานร้อนผ่าวไปหมด มือชาหน้าชาเหมือนถูกตบหน้าก็ว่าได้ หล่อนปิดประตูอย่างรวดเร็วเมื่อถึงห้อง กายสาวยืนพิงประตูนั้น มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าสวยของตัวเอง เขามีแฟนแล้ว เขามีคู่หมั้นแล้ว แล้วเขามายุ่งกับหล่อนทำไมกัน ทำไมไม่ปล่อยหล่อนไป "ฮือๆๆๆ " บัวบูชาร้องไอ้สะอึกสะอื้น กายสาวค่อยๆหย่อนก้นสวยลงนั่งกับพื้น.....>>>>>>>




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha