ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 3 : ลูกค้าคนพิเศษ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3…

            ที่บริษัท พลอยฟ้าเดินไปเดินมาที่หน้าโต๊ะทำงานของเพื่อนสาวเมื่อวานเหมยลี่มาทำงานสายแต่เร็วกว่าทุกวัน ส่วนวันนี้สิบโมงเข้าไปแล้วเพื่อนสาวก็ยังไม่มาทำงานอีก ยิ่งทำให้เธออดเป็นห่วงเหมยลี่ไม่ได้เนื่องจากทางบ้านของเหมยลี่โทรมาถามเพราะเจ้าเพื่อนตัวดีไม่ได้กลับมานอนที่บ้านเมื่อคืน

            คุณพลอยคะ ท่านประธานให้มาตามคุณพลอยไปประชุมค่ะ เลขาของบิดาเธอเดินมาบอกเพราะติดต่อผ่านเลขาของเธอไม่ได้ก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้ารับทราบและเดินหน้าหมุ่ยไปประชุมใหญ่

 

ขอบคุณนะคะ สำหรับที่พักและก็...อาหารอร่อยมากอร่อยจนฉันวางช้อนไม่ลงจริงๆเหมยลี่เอ่ยขอบคุณด้วยใบหน้าที่สบายใจกว่าเมื่อครู่ ตอนนี้เธออยู่ในชุดเดิมเรียบร้อยแล้วเพราะเขาเอาเสื้อผ้าของเธอส่งซักและอยู่รอจนแม่บ้านเอาเสื้อที่ซักแห้งมาคืนให้

            ไม่เป็นไรครับ ร่างเท่ห์อมยิ้มหวานให้

เหมยลี่เองก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะลอยตัวยังไงยังงั้น เพราะผู้ชายหน้าตาดี เธอเห็นเขากำลังเก็บงานที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงานก่อนจะนำเก็บใส่แฟ้มสีดำแล้วนำแฟ้มนั้นมาใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายใบใหญ่สีดำที่วางอยู่ข้างๆ กระเป๋ายา

            คุณจะไปไหนหรือคะเธอเอ่ยถามขึ้นเพราะถ้าเขาไปเธอก็ต้องออกจากห้องนี้เหมือนกัน

            ผมจะไปทำงานครับ

ประโยคนั้นทำเอาเธอสตั้นไปสองวินาที

ตายแน่ๆ ค่ะ ป่านนี้ยัยเจ้านายของฉันคงบ่นซะเละแล้วหญิงสาวเอามือสองข้างกุมขมับตัวเองอย่างหมดหนทางถ้าไปตอนนี้มันก็ไม่ทันอยู่ดีและจะยิ่งถูกพลอยฟ้าด่ามากกว่าเดิม

            ผมไปส่งให้เอาไหมครับ จะได้อธิบายให้เจ้านายของคุณฟังด้วย

            ไม่ต้องหรอกค่ะ แต่ถ้าจะกรุณารบกวน ขอช่วยพาฉันไปเอารถที่มหาลัยก่อนได้ไหมคะปากอิ่มถามส่งสายตาเว้าวอนเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ ร่างบางจึงลุกขึ้นก่อนจะหายเข้าไปในห้องที่หญิงสาวนอนเมื่อคืน ไม่นานก็ออกมาบอกหมอหนุ่ม

            ไปค่ะ เรื่องงานไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันกับเจ้านายฉันเราสนิทกัน ไว้ฉันค่อยไปอธิบายให้เธอฟังก็ได้ เธอเอ่ยอย่างรวดเร็วจนเขาเองก็ออกจะงงๆ กับอารมณ์ของเธอแต่ก็ยอมทำตามที่หญิงสาวบอก ซึ่งกว่าจะมาถึงมหาวิทยาลัยมันก็เกือบจะใกล้เที่ยงแล้ว ชายหนุ่มเดินมาเปิดประตูรถให้หญิงสาวก่อนที่เธอจะกล่าวขอบคุณเสียงใส

            คุณแน่ใจนะว่าคุณจะขับรถกลับบ้านไหวนะเขาถือโอกาสถามหลังจากที่เดินมาที่รถของเธอที่จอดอยู่โดดๆ อยู่ที่ลานจอดรถของตัวอาคารของคณะหนึ่ง

            ไหวสิค่ะ ตอนนี้ฉันหายเมาแล้ว

เขาเพียงแค่พยักหน้ารับทราบแต่เหมยลี่นี่สิ...หัวใจของเธอแทบเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่รอยยิ้มแรกพบของผู้ชายตรงหน้าทำเหตุและก็ไม่คิดด้วยว่าเธอจะได้มาเจอผู้ชายหน้าตาดีและสุภาพแบบเขา

            “ได้ยินคุณพูดแบบนี้ผมก็หมดห่วง เขายิ้ม

ค่ะร่างบางยิ้มรับพร้อมพยักหน้าให้ เหมือนฝัน อยู่ดีๆ ก็ได้มาเจอหนุ่มสุดเท่ห์แถมมีดีกรีเป็นถึงคุณหมอหนุ่มซะอีกแต่ เอ๊ะ ผู้ชายหน้าตาดีแบบนี้จะมีแฟนแล้วหรือยังน่ะ

            “นี่เราอยู่ด้วยกันมาทั้งคืนจนมาถึงตอนนี้ ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย เขาถามขณะเห็นว่าเธอกำลังหากุญแจรถในกระเป๋าของเธอ

            อ๋อฉัน เหมยลี่ค่ะ หรือจะเรียกฉันว่าเหมยก็ได้

            ครับ ผมชื่อปรัชญา หรือคุณเหมยจะเรียกผมว่าหมอบิ๊กก็ได้ครับ

            ยินดีค่ะ แหม คุณหมอช่วยชีวิตฉันไว้แท้ๆ จนฉันไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี นี่ถ้าเมื่อคืนคนที่พาฉันไปไม่ใช่หมอบี๊กละก็บางทีฉันอาจจะแย่ใช่ เพราะคยสมัยนี้มันไว้ใจไม่ค่อยได้ยิ่งเป็นคนแปลกหน้าก็ยิ่งต้องคิดหนัก

            ไม่หรอกครับ อาจจะมีคนที่ใจดีหรือคนที่รู้จักพาไปส่งก็ได้

            ถึงยังไงฉันก็ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ

            ครับถ้าอย่างนั้นเราก็ไปด้วยกันเลยสิครับ

            คะ หญิงสาวรู้สึกงงๆ กับคำพูดของเขา

            ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเหมยงง คือ ผมหมายถึงว่า เราออกจากที่นี่ด้วยกันนะครับ

            “อ๋อ ค่ะ เธอยิ้มอายๆ

            ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณเหมยลี่เขากล่าวอย่างเป็นทางการ

แค่ได้ยินเขาพูดแค่นั้น มือไม้ของเธอถึงกับสั่นไปหมดไอ้มือเจ้ากรรมก็ดันไปทำกุญแจหล่นต่อหนาเขาเฉย ร่างบางเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าปรัชญาอย่างเขินๆ ก่อนจะย่อตัวลงไปเก็บกุญแจและเห็นเขาลงมาเก็บด้วยอย่างกับนัดหมาย

            เพียงไม่กี่นาทีที่เราได้พบหน้ากัน ความรู้สึกถูกชะตามันก่อเกิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ความรักถ้ามันจะมามันก็มาโดยที่ไม่ทันตั้งตัวและเมื่อมันมาถึงแล้วสิ่งที่จะทำได้ก็คือการไขว่คว้าและเอามาไว้ในครอบครอง

เหมยลี่มองใบหน้าที่กำลังยิ้มน้อยๆ ของคุณหมอหนุ่ม ให้ตายสิ เขาจับมือเธอด้วย หญิงสาวรีบดึงมือออกจากมือหนาของหมอหนุ่มที่เผลอจับกุญแจรถพร้อมมือบางของเธอก่อนที่เราทั้งคู่จะยิ้มแก้เขินไปพร้อมๆ กัน

นางสาวเหมยลี่ ในที่สุดความรักก็เดินทางมาหาเธอเข้าอีกครั้งจนได้หญิงสาวยืนยิ้มให้คุณหมอหนุ่มที่กลายเป็นว่าตอนนี้ กุญแจรถของเธออยู่ในมือของเขาแล้วก่อนที่หมอหนุ่มจะคืนมันมาให้เธออย่างเป็นมิตร

ขอบคุณนะคะที่ช่วยเก็บกุญแจรถให้ร่างบางกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ และก็ไม่กล้าที่จะมองหน้าเขานานๆ เพราะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตกหลุมรักหมอหนุ่มอย่างลืมตัว เห็นเขายิ้มน้อยๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ยินดีครับเขายิ้มแทนคำพูด

ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจผู้หญิงอย่างแรง โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างเธอที่ไม่เคยพบกับผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้...หญิงสาวแอบนึกในใจเป็นถึงคุณหมอ คงไม่มาข้องแวะกับสาวธรรมดาอย่างเธอหรอกเหมยลี่คิดอย่างเศร้าๆ

เวลาเจอผู้ชายคนไหนก็มักคิดถึงเรื่องมีแฟนหรือเรื่องแต่งงานมันก็คงไม่แปลกหรอกสำหรับคนที่ไม่เคยมีใครรักจริงอย่างเธอ

            งั้น ผมขอตัวนะครับ เขาเพียงแต่ยิ้ม แล้วก็หันกลับไปยังรถของตัวเองโดยไม่กล่าวอะไรออกมาอีกเลย

            แม้เหมยลี่จะเข้าไปอยู่ในรถแล้วแต่เธอก็ยังคงมองเขาขึ้นรถไปอย่างเพลิดเพลินผ่านกระจกหน้ารถของตัวเอง เขาขับรถคันหรูสีดำออกไปแล้ว แต่ใจของเธอกลับอยู่ไม่เป็นสุขนึกอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเขามากขึ้น...หรือเพราะว่าเธอกำลังสนใจเขาอยู่นะ

            แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม หญิงสาวเผลอพูดกับตัวเองแล้วยิ้มออกมาอย่างอายๆ ก่อนจะสตาร์ทรถออกไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกด้วยคำพูดได้

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องเป็นผลให้เจ้าของร่างบางที่กำลังนั่งเต้นไปเต้นมาอยู่ในรถต้องชะเง้อสายตามองดูเจ้าเบอร์ที่ขึ้นชื่อก่อนจะเผลอยิ้มออกมาอย่างสบายอารมณ์ ก็ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังมีความสุขนี่นา จะให้มานั่งอมทุกข์ได้ยังไงกัน

            สวัสดีค่ะ คุณเจ้านายพลอยสุดสวยเหมยลี่ดัดจริตพูดเสียงหวานๆ พร้อมทั้งร้องเพลงรักให้ปลายสายฟัง ยังแปลกใจที่ตัวเองสามารถร้องเพลงรักแบบนี้ได้ทั้งที่ไม่เคยสมหวังในความรักแต่ดันมาร้องเพลงรักให้กับคนที่ประสบความสำเร็จในความรักแล้ว

เออนะ...โลกนี้มันแปลกขึ้นทุกวันจริงๆ

            นี่ ไม่ต้องมาทำเป็นตลก ตอนนี้อยู่ที่ไหน

เสียงที่ตอบกลับมามันทำให้สาวร่างบางต้องจบเพลงที่ร้องไปโดยอัตโนมัติ สงสัยวันนี้คุณเจ๊เธอคงจะยุ่ง อารมณ์เลยบูดแต่เช้า

            ‘เมื่อคืนแกหายไปไหนมา รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงมากแค่ไหนแถมโทรไปก็ไม่รับสายอีก ปลายสายพูดเสียงตะโกนใส่จนเหมยลี่ต้องดึงหูฟังสายโทรศัพท์ออกห่างหูตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเสียบคาใหม่หลังได้ยินพลอยฟ้าบ่นจบ

            ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง เมื่อคืนมีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อยแต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรและก็ขอบคุณที่ช่วยบอกม่าว่าฉันไปนอนค้างบ้านของแกนะ ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะโดนทุกคนซักฟอกจนสะอาดแน่ เหมยลี่เอ่ยตลก

            ช่างมันเถอะ แล้วตอนนี้แกอยู่ไหน

            ก็...บนถนน

            ไอ้...เสียงพลอยฟ้าเหมือนจะด่าเธอกลับแต่คนอย่างเหมยลี่ก็รู้จังหวะขัดขึ้นก่อน

            เออ ตอนนี้กำลังติดไฟแดงอยู่แถวสามแยกก่อนเข้าบริษัทนะ

งั้นแกอย่าเพิ่งเข้าบริษัทตอนนี้

            อ้าว ทำไมล่ะหรือแกไล่ฉันออกไปแล้วว่ะหญิงสาวทำเสียงตกใจจนพลอยฟ้าอดใจไม่ไหวที่จะด่าเธอกลับไปไม่ได้

            ไอ้บ้า...ฉันจะให้แกช่วยไปรับคุณพอลให้หน่อย

สิ้นคำพูดที่เหมือนจะตะโกนของพลอยฟ้าสามารถทำให้อีกสายเงียบเสียงลงแทบทันทีทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอทั้งพูดมากแถมขี้เล่นกวนประสาทพลอยฟ้าสารพัด

            เหมยลี่กำลังนิ่งอึ้งอยู่ในรถ ความรู้สึกชาทั้งตัวเริ่มเข้ามาครอบงำเธอทีละนิดจนสุดท้ายมันก็เปลี่ยนจากชาเป็นเจ็บจี๊ดที่หัวใจด้านซ้าย

พอลกำลังจะมางั้นหรือ แล้วทำไม เขาถึงจะมาเอาตอนนี้ล่ะ

            เฮ้ย ไอ้เหมย แกยังฟังฉันอยู่หรือเปล่า อีกสายรีบโวยกลับมาทันทีเมื่อเห็นว่าเธอเงียบ

            เออ ก็ฟังอยู่ว่าแต่พอลไหน ใช่ลูกค้าหรือเปล่า สาวร่างบางแกล้งถามยัยพลอยฟ้าทั้งที่ชื่อนี้มันกระทบถึงความรู้สึกของเธอมากแค่ไหน

            อืม จะว่าลูกค้าก็ไม่ถูกเพราะเขาคือคนที่เราจะต้องดึงให้มาเซ็นสัญญาร่วมกับบริษัทเราให้ได้ ปลายเสียงพูดเป็นนัยๆเหมือนจะเลี่ยงในคำตอบ

            แกคงไม่ได้เล่นตลกกับฉันหรอกใช่ไหมยัยพลอย เธอถามอย่างขอความมั่นใจ ในความรู้สึกของเธอตอนนี้ หญิงสาวบอกไม่ได้ว่าเธอรู้สึกยังไงหากเขาคือพอล คือคนที่เธอเคยรัก หากเขาคือผู้ชายคนนั้น เธอจะทำตัวยังไงเมื่อต้องเจอกัน

            โธ่ ใครจะไปกล้าเล่นตลกกับเธอล่ะ ปลายสายเอ่ยเสียงเบาหวิวกลัวว่าเพื่อนของเธอจะสงสัยแล้วพลอยจะไม่ทำตามในสิ่งที่เธอสั่ง

            แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยหน้าที่ดูแลลูกค้าหรือหุ้นส่วนมันเป็นของแผนกอื่นไม่ใช่เหรอเหมยลี่ออกอาการเบื่อหน่ายกับชีวิต ก็จะให้ไปต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง ไม่ใช่สิ หุ้นส่วนใหม่ของบริษัทมันงานของพี่อุ้ยฝ่ายบริการแต่เลขาอย่างเธอก็มักจะถูกไอ้ท่านประธานพลอยฟ้าสั่งให้ทำนอกหน้าที่มาโดยตลอด

            ก็แกคุยอังกฤษคล่องที่สุดแล้ว และภารกิจที่สำคัญคือ แกต้องทำให้คุณพอลยอมเซ็นสัญญากับบริษัทเราให้ได้นะเว้ย เสียงอีกฝ่ายดูจริงจังจนเหมยลี่ต้องหัวเราะออกมา

            แกพูดเหมือนว่า คุณพอลจะเซ็นไม่เซ็นต้องขึ้นอยู่กับฉัน

            ก็ ฉันมั่นใจในฝีมือของเธอยังไงล่ะ

            ไหนลองบอกเหตุผลมาสิว่าทำไมเราต้องเอาตัวคุณพอลคนนี้มาร่วมลงทุนกับเรา

            ก็...ตอนนี้เศรษฐกิจบ้านเราตกต่ำ การลงทุนก็เสี่ยงจึงต้องหาแหล่งต้นทุนที่มันดีๆ หน่อย ฉันกำลังหมายถึงว่าเรากำลังต้องการคนที่มีฝีมือดีๆ อย่างคุณพอลมาช่วยงานสินค้าตัวใหม่ของเราซึ่งคุณพอลเขาก็มีแบรกกาวดีเพราะบริษัทที่โน้นของเขาผลิตมือถือออกมาและได้รับความนิยมจากลูกค้าจนหลายๆ ประเทศสนใจที่จะดึงตัวเขาเข้ามาทำงานในบริษัทของแต่ละคนซึ่งมันจะดีไม่น้อยถ้าบริษัทเราเป็นบริษัทแรกที่ได้ตัวคุณพอลมาช่วยงานที่บริษัทของเราพลอยฟ้าอธิบายยาวเหยียด

            อธิบายซะยืดยาว ตกลงฉันต้องไปใช่ไหม

            ‘ใช่ เธอต้องไปรับเขาเพราะไม่มีใครที่จะทำหน้าที่นี้ได้ดีเท่าเธออีกแล้ว

            ทำไมย่ะ

            เฮ้ย ทำไม ทำไม ทำไมต้องถามด้วยว่ะ บอกให้ไปก็ไปสิ

พลอยฟ้าสติแตกอีกตามเคย ยัยนี่คุยนานๆ ไม่ได้เป็นอันต้องอารมณ์ร้ายใส่ก่อนแทบทุกครั้งไป เหมยลี่เลยหมดสนุกไม่อยากกวนมันต่อ เข้าใจว่ามันคงจะเหนื่อยจริงๆ

            เออๆ แล้วตอนนี้ว่าที่หุ้นส่วนที่ว่านี้อยู่ที่ไหนล่ะ เธอเลี่ยงที่จะเรียกชื่อเขาออกไป

            สนามบินสุวรรณภูมิ

            โฮ ทำไมไกลจัง

            ไกลที่ไหนกัน เหอะน่าถือซะว่าฉันขอร้องละกันทำเพื่อบริษัทของเรานะ

            ทุกทีเลย ก็ได้ แต่เสร็จงานนี้แกต้องขึ้นโบนัสให้ฉันนะเว้ย

            เออ งั้นฉันวางสายนะ ค่าโทรมันแพง

แล้วพลอยฟ้าก็วางสายตัดหน้าเหมยลี่ไปเฉย หญิงสาวนั่งอึ้งในรถอยู่นานกับคำพูดของมัน เวรกรรม เธอดันลืมถามซะด้วยว่าพอลที่ว่าหน้าตาเป็นยังไงแล้วตอนนี้เขารออยู่แถวไหนของสนามบินสุวรรณภูมิ หญิงสาวเลยจำเป็นต้องกดเบอร์โทรหาพลอยฟ้าอีกครั้ง

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ

            “เออ ให้มันได้อย่างนี้สิวะ ไอ้เพื่อนรักแล้วฉันจะทำยังไงดี” เหมยลี่สบถเบาๆ อยู่ในรถก่อนจะขับออกไปเมื่อสัญญาณไฟเขียวเปิดขึ้น

            ขณะที่พลอยฟ้ากำลังมองมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน หลังจากที่วางสายจากเหมยลี่ เธอก็ปิดเครื่องหนีทันที เดาได้เลยว่ามันต้องโทรหาอีกเพราะจะต้องให้เธอส่งรูปพอลไปให้ ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดก็คือการปิดเครื่อง

            “เหมย ขอโทษด้วยนะที่ต้องทำแบบนี้แต่ฉันอยากช่วยแกจริงๆ นะ” พลอยฟ้าเอ่ยออกมาอยู่คนเดียวพลางทำหน้าเศร้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha