ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 5 : รื้อฟื้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5…

อลมองร่างบางที่กำลังจะเดินจากไป ความรู้สึกกดดันกำลังถูกบีบให้เขาต้องเลือกทำสิ่งหนึ่งเพื่อยื้อเธอไว้ ร่างหนาย่างเท้าสองสามก้าวก่อนจะถึงตัวเธอและดึงมือนุ่มนั้นมาเป็นผลให้ร่างบางไหวไปตามแรงดึงของเขาก่อนจะมาอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นที่พยายามกระชับร่างบางของเธอราวกับจะให้จมไปในร่างหนาแสนอบอุ่นของเขา

            ร่างบางทำท่าจะขัดขืนแต่สุดท้ายก็ต้องนิ่งงันเมื่อได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่ายที่ทั้งเว้าวอนและน่าเศร้าจับใจ

ผมขอโทษ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำไว้กับคุณ เหมยลี่ ผมเสียใจที่ผมจากไปโดยไม่ได้บอกลาคุณผมเสียใจที่ผมทอดทิ้งคุณไป ผมเสียใจ ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ เขากอดร่างบางอย่างกระชับด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาเจ็บแต่ไม่รู้ว่าความเจ็บที่ชายหนุ่มมีจะน้อยกว่าเธอหรือไม่

เหมยลี่รู้สึกอึ้งเล็กน้อยเมื่อต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ในชีวิตของเธอ หญิงสาวไม่เคยคิดเผื่อไว้เลยว่าเธอจะได้ยินคำขอโทษหรือคำว่าเสียใจจากพอล เพราะมันนานมากแล้วสำหรับการรอคอยคำพูดเหล่านั้น หญิงสาวหลับตานิ่งข่มอารมณ์ความรู้สึกเสียใจในห้วงลึกของจิตใจเอาไว้ก่อนจะพยายามดันร่างเขาให้ออกจากตัวเธอ

 สองมือนุ่มพยายามที่จะดันร่างของเขาออกอย่างไม่ไยดียิ่งตอกย้ำความเจ็บให้กับเขา หากสิ่งที่เขาเลือกวันนั้นมันจะกลับมาทำร้ายตัวเองในวันนี้ ตอนนั้นเขาจะไม่มีวันยอมทำมันเลย เขาจะยอมรับในชะตากรรมของตัวเองโดยที่ไม่ต้องเสียเธอไปแบบนี้

            ฉันไม่ได้โกรธอะไรคุณอีกแล้ว ฉะนั้น คุณปล่อยฉันเถอะนะ อย่าทำแบบนี้ริมฝีปากบางพูดลอดตามไรฟัน สองมือเรียวงามที่พยายามแกะมือหนาของเขาออกจากพันธนาการกอด

            ไม่จนกว่าคุณจะยอมฟังผมพูดให้จบ เหมยลี่ผมแค่กลับไปช่วยกิจการของครอบครัวผม ตอนนั้นผมมืดแปดด้านไปหมด ผมสับสนกับปัญหาที่ใหญ่มาก มันทำให้ผมต้องเลือกว่าผมควรทำอะไรสักอย่าง เขาพูดเศร้าๆ และยังคงกอดร่างเธอไว้แน่น

            ด้วยการเลือกที่จะเลิกกับฉันใช่ไหมคะ เหมยลี่ถามอย่างน้อยใจ แม้หัวใจของเธอจะเข้มแข็งมากแล้วก็ตามแต่กว่ามันจะเข้มแข็งได้ก็เล่นเอาซะเธอกินอะไรไม่ลงมาหลายวัน ตลอดระยะเวลาที่เธอเฝ้าแต่รอ รอว่าเมื่อไรพอลจะกลับมาหา จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปีก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะมาหาเธอ

ในวันรับปริญญาควรจะเป็นวันที่ทุกคนจะมีความสุขแต่สำหรับเหมยลี่หลังจากที่เสร็จจากการถ่ายรูปกับครอบครัว เธอก็อยู่รอเขาจนงานเลิกเพียงแค่หวังว่าเขาจะมาแสดงความยินดี เธอนั่งเหงาอยู่ที่หน้าซุ้มงานหลังจากที่ไร้ผู้คนจนกระทั่งมืดค่ำ

หญิงสาวต้องนอนร้องไห้มากี่วันกี่คืนจนตาเธอบวมแดงแสบร้อนไปหมด และยังเคยมีความคิดว่าอยากตายซะให้รู้แล้วรู้รอดแต่เพราะนึกถึงครอบครัวที่แสนอบอุ่น นึกถึงเพื่อนที่น่ารักหญิงสาวจึงไม่อาจที่จะทำให้ครอบครัวและเพื่อนของเธอต้องเสียใจและตอนนี้เขาก็กำลังจะทำให้เธอเป็นเหมือนเดิมอีก

            ผมเสียใจที่ผมทำร้ายคุณนะเหมยลี่ ขอโทษและผมขอยอมรับผิดทุกอย่าง เขาพูดเสียงเข้มมือหนายังคงกุมมือบางราวกับจะให้หายจากอาการหนาวเย็น

            ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ความจริงเรื่องของเรามันก็จบไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้เราก็เหมือนคนรู้จักที่อยู่ในฐานะผู้ร่วมงานกันเท่านั้นตอนนี้ฉันไม่ได้โกรธคุณเพราะมันเลยช่วงเวลานั้นไปนานมากแล้ว น้ำเสียงดูเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมหญิงสาวต้องพูดแบบนั้นออกไปแต่เธอก็ไม่ให้ความหวังอีกแล้วทั้งตัวเขาและตัวเธอเอง ใครจะไปกล้ารับประกันว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นกับเธออีกเป็นรอบที่สอง

            “สรุปว่าเรื่องของเราจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วใช่ไหม พอลถามด้วยใบหน้าที่แสนเจ็บปวด ร่างกายของเขาเหมือนจะชาไปทั้งตัวเมื่อได้ยินประโยคตัดเยื้อใยจากคนที่เขารัก

            ร่างบางเริ่มไหวตัวเล็กน้อยเหมือนเธอเองก็สุดที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ความรู้สึกโหยหาและความว่างเปล่าที่เกาะกินใจเธอมานานแรมปีมันทำให้ได้รู้ว่าความรักไม่ใช่สิ่งสวยงามอีกต่อไป หากความรักมันคือยาพิษชั้นดีที่จะทำลายความสุขของเธอไปทีละนิดทีละนิดจนวินาทีสุดท้ายกว่าจะรู้ตัวความรักก็กัดกินหัวใจดวงเล็กดวงนี้ไปจนหมดสิ้น

            “กาแฟมาแล้วค่ะ คุณพอล” เสียงใสๆ ของพลอยฟ้าดังขึ้นก่อนที่เธอจะหยุดพูดแล้วมองไปยังร่างของพอลที่กำลังกอดเพื่อนรักของเธออยู่

            “เออ นี่พลอยมาขัดจังหวะอะไรเหรอเปล่าคะ” พลอยฟ้าพูดแก้เก้อ

เหมยลี่กลัวเพื่อนเข้าใจผิด รีบผลักร่างหนาให้ออกจากตัวแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

            ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะพูดจบก็วิ่งออกจากห้องไปไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อน

            “เดี๋ยวสิ ยัยเหมยพลอยฟ้าทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ทั้งที่คิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องที่ดีกับการได้เห็นทั้งสองกอดกันแต่พอเห็นสีหน้าพอลแล้วบอกตรงๆ ว่ามันอาจจะไม่เป็นอย่างที่คิด

กาแฟค่ะ คุณพอล พลอยฟ้าวางถ้วยกาแฟพร้อมขนมที่เธอไปเอามาจากแม่บ้านที่กำลังจะเข้ามาเสิร์ฟให้พอลพอดีก่อนจะวางมันไว้บนโต๊ะพร้อมกับแฟ้มเอกสารที่ถือมาด้วย

เป็นยังไงคะ คุณพอลได้คุยกับยัยเหมย พลอยฟ้าเอ่ยถามอย่างสนใจ

ครับ

แล้วยัยเหมยว่ายังไงบ้างคะ

เรื่องของเรามันคงจบแล้ว จะเกี่ยวกันจริงๆ คงเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น เขาเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะยกกาแฟมาดื่ม

หา พลอยฟ้าทำสีหน้างงๆ แต่เธอก็ไม่กล้าไปเซ้าซี้อะไรเขาอีก เพราะถือว่าตอนนี้เขาคงจะได้รู้ฤทธิ์ของเพื่อนสาวของเธอไปแล้ว ก็เล่นมาทิ้งกันตั้งเป็นปีๆ โดยไม่ติดต่อกันเลย เป็นใครก็ต้องรู้สึกกันบ้างแหละ

ความจริงผมเองก็ผิด พอลถือโอกาสระบายความรู้สึกให้พลอยฟ้าที่รู้เรื่องถึงความสัมพันธ์ของเขาและเหมยลี่ดีกว่าใครๆ

โดนเหมยลี่ทำเย็นชาใส่แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ สายตาที่เศร้าซึ้งจนพลอยฟ้าอดสงสารไม่ได้

ฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่คุณพอลคะ ตลอดระยะเวลาห้าปีที่คุณพอลขาดการติดต่อกับเหมย มันเป็นช่วงเวลาที่เพื่อนรักของฉันคนนี้เสียใจมาก การที่ยัยเหมยเย็นชาอาจจะไม่ได้หมายความว่าเธอหมดรักคุณพอลหรอกนะคะ ยังไงซะ พลอยฟ้าคนนี้ก็จะช่วยให้คุณพอลสมหวังค่ะ เพราะถ้าคุณพอลสมหวังเพื่อนของฉันก็จะสมหวังไปด้วย ยังไงก็ สู้ๆ นะคะ พลอยฟ้าถือโอกาสปลอบใจพอล เพราะเท่าที่เห็น ดูพอลจะยังตัดใจจากเพื่อนของเธอไม่ได้และเธอเองก็เชื่อเหลือเกินว่าเหมยลี่เองก็ยังไม่ลืมพอลเช่นกัน

 

เพราะเหมยลี่ไม่ยอมกลับเข้ามาในห้องของพลอยฟ้าอีก เลยถูกพลอยฟ้าใช้ให้เอาน้ำเปล่ามาเสิร์ฟให้พอลอีกครั้งหลังจากที่พอลดื่มกาแฟหมดแก้วไปแล้ว

ร่างบางเดินเข้ามาเคาะประตูห้องอย่างสุภาพก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้วยสีหน้าเฉยๆ ทันทีที่ประตูห้องทำงานของพลอยฟ้าถูกเปิดออกเสียงหัวเราะก็ดังออกมาอย่างกับว่าพวกเขากำลังคุยถึงเรื่องที่น่าสนุกและน่าตื่นเต้น

ร่างบางเดินส่งยิ้มมาแต่ไกลให้เพื่อนสาวและพยายามเลี่ยงที่จะไม่มองไปที่หน้าของพอล ซึ่งในมือนั้นถือแก้วน้ำเปล่ามาด้วย

แล้วน้ำเปล่าก็ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของพลอยฟ้าพร้อมกับเสียงขอบคุณอย่างสุภาพของพอล ร่างบางเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ

            “เดี๋ยวก่อนสิ เหมย” พลอยฟ้าส่งเสียงเรียกเธอก่อนที่หญิงสาวจะยังไม่ทันได้ออกไป

            “อะไรอีกล่ะ ยัยพลอย”

            “ก็...คุณพอลเขาขอช่วยให้เธอไปดูสินค้าเป็นเพื่อนเขาหน่อยนะ”

แต่ฉันไม่ว่างนี่เหมยลี่ตอบเสียงอ่อน ไม่ได้มองหน้าพอล

พอลหน้าเสียแต่พลอยฟ้าก็พยายามพูดอีกครั้งเพื่อให้เพื่อนของเธอยอมใจอ่อนให้พอลที่ดูท่าว่าจะสำนึกผิดไปแล้วกับเรื่องที่เขาทำไว้

แกควรจะไปดูงานกับคุณพอลนะ อย่างน้อยก็จะได้อำนวยความสะดวกให้คุณพอลเออ...ว่าแต่ผู้ช่วยของคุณพอลจะเดินทางมาถึงเมื่อไรคะพลอยฟ้าถือโอกาสถามโดยไม่มองหน้าเพื่อนสาวของเธอ

ผมให้ผู้ช่วยจัดการเรื่องทางโน้นให้เรียบร้อยก่อนนะครับ นี่ก็คงใกล้จะถึงแล้วละครับ พอดีว่าผมขอมาก่อนเขาพูดสีหน้าดูเรียบเฉย

อ๋อ ค่ะ เออ เหมย ว่ายังไง ตกลงไปนะสงสารคุณพอล พลอยฟ้าวกเข้าเรื่องเดิมอีก

เหมยลี่มองหน้าเพื่อนตัวแสบที่กำลังจะวางแผนให้เธอกับพอลกลับมารักกันเหมือนเดิมอีกครั้งทั้งที่เธอเองไม่ได้ขอร้องเลย

            “เมื่อไรล่ะร่างบางเอ่ยถามพลอยฟ้าอย่างหนักใจ

            “อีกสองวันครับพอลเป็นคนตอบแทนพลอยฟ้าเพราะชายหนุ่มควรจะเป็นคนพูดมากกว่าจะให้พลอยฟ้ามาพูดแทนเขา

            “แต่วันนั้นเรามีประชุมนี่” เหมยลี่พยายามหาข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงการอยู่ใกล้ชิดเขามากที่สุด เพราะเธอรู้สึกเหนื่อยมากแล้วกับความรักที่ทำให้เธอเจ็บแม้ลึกๆในใจ ของหญิงสาวจะยังคงมีเขาอยู่ในใจก็ตาม

            “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันเข้าประชุมกับผู้ช่วยของเธอก็ได้” พลอยฟ้ารีบพูดเพื่อหยุดความคิดหาข้ออ้างของเพื่อนเห็นเหมยลี่ส่งสายตาเขียวใส่

พลอยฟ้าจ้องตอบ อยากให้เพื่อนรักของเธอรับรู้ถึงความคิดอ่านภายในใจของเธอเสียจริง อยากให้รู้ว่าเธอเชียร์จนอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว

หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะมากได้แต่เมื่อมองหน้าพอลอีกครั้ง ก็ทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบแต่เพราะตอนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา

            “ฉันขอปฏิเสธค่ะ” เหมยลี่ว่าเสียงเรียบ เห็นชัดว่าพอลหน้าถอดสี

เหมยลี่ลอบมองหน้าเขาแวบหนึ่ง มาถึงตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าหัวใจตัวเองต้องการสิ่งไหนกันแน่ระหว่างการเอาความรักกลับคืนมาหรือว่า...ปล่อยให้มันหลุดมือไปแต่เพราะเหตุผลหลายๆ อย่างที่พอลไม่เคยพูดเกี่ยวกับครอบครัวของเขามันทำให้เธอรู้สึกว่าเขากำลังมีเรื่องปิดบังอยู่

เฮ้ย แต่ฉันว่าแก พลอยฟ้าทำท่าจะท้วงแต่พอลห้ามไว้

            ไม่เป็นไรหรอกครับคุณพลอย ผมไปกับใครก็ได้ แววตาเศร้าปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของพอลทันที ตอนนี้หัวใจของเขารู้สึกหดหู่มาก

ยิ่งเข้าใกล้เธอก็ยิ่งเดินหนีห่าง

            ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ เธอเอ่ยเสียงเรียบใบหน้านิ่งขรึมจนเขารู้สึกเจ็บ

ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับไปพักก่อนพอลกล่าวด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า ความรู้สึกตอนนี้คือหมดหวังเพราะดูท่าว่าเธอจะไม่ให้อภัยเขาจริงๆ

            ค่ะ เดี๋ยวพลอยจะให้ลูกน้องพลอยไปส่งนะคะ พลอยฟ้าพูดขึ้นพร้อมทั้งหันไปมองหน้าเพื่อนสาวที่เอาแต่นิ่งเงียบ

            ขอบคุณครับ แต่ผมบอกให้คนของผมมารับไว้แล้วนี่ก็คงะมารอแล้ว เขายิ้มเจื่อนๆ แล้วลองคิดเล่นๆ หากเลขาของเขาที่คอยดูแลงานให้เขาอยู่ที่อังกฤษไม่ได้จัดการหาคนมาช่วยอำนวยความสะดวกให้เขาที่เมืองไทย ป่านนี้เหมยลี่จะใจดีช่วยขับรถพาเขาไปส่งที่คอนโดหรือเปล่า

ทันทีที่ลับร่างของพอล พลอยฟ้ารีบเข้ามาล๊อกตัวของเหมยลี่ก่อนที่จะเริ่มยิงคำถามชุดใหญ่จนเธอแทบตอบไม่ทัน

            ถามทีละอย่างก็ได้ ฉันไม่คิดค่าเสียเวลาหรอก ร่างบางเอ่ยเล่นๆ กับเพื่อนรักก่อนที่เธอจะเงียบเสียงลงและรอฟังคำถามใหม่จากเพื่อนของเธอ

            ตกลงเรื่องของแกกับคุณพอลเป็นยังไง แกกับคุณพอลตกลงจะคืนดีกันได้หรือยัง พลอยฟ้าถามอย่างอยากรู้เพราะถ้าเหมยลี่คืนดีกับพอลแล้ว มันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่อย่างน้อยๆ เพื่อนของเธอจะได้ไม่ต้องขึ้นคานไปตลอดชีวิต

            คืนดีงั้นหรือ มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะให้ฉันคืนดีกับเขาอีกงั้นหรือเหมยลี่พูดเสียงเรียบ พยายามไม่ใส่อารมณ์ เธอเลยจุดที่จะแสดงความอ่อนแอให้คนสมเพชแล้ว

            อ้าว ก็แล้วคุณพอลไม่ได้มาขอเป็นแฟนกับเธอใหม่หรอกหรือ

เหมยลี่ชะงักในคำพูดของพลอยฟ้าเล็กน้อยเหมือนจี้แทงใจอย่างแรง ใช่ เขากำลังจะมาขอคืนดีแต่จะให้เธอรับรักเขาอีกได้ยังไงในเมื่อเรื่องราวร้ายๆ ที่เกิดขึ้นยังคอยตามหลอกหลอนเธอ หญิงสาวก้มหน้าลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา

            เฮ้ย ยัยเหมย แกเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม พลอยฟ้ารีบเช็ดน้ำตาให้เหมยลี่

            ฉันไม่อยากคาดหวังอะไรกับคุณพอลอีกแล้ว บอกตรงๆ ว่าฉันกลัว กลัวว่าถ้าฉันใจอ่อนให้เขาอีกครั้งแล้วเขาจะหนีฉันไปอีก สิ้นคำพูดของเธอ หญิงสาวก็โน้มตัวเข้าไปกอดร่างงามของพลอยฟ้าที่ทำหน้าที่เป็นที่ปลอบใจสำหรับเธอ

            เหมย ฉันไม่อยากให้แกจดจำกับเรื่องราวที่แย่ๆ แต่ฉันอยากให้แกลองนึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันดีๆ ตอนที่แกกับคุณพอลรักกันใหม่ๆ ฉันเชื่อนะว่าคุณพอลเองก็ยังรักแกอยู่

            แต่ฉันขอแค่ความมั่นใจเท่านั้นซึ่งฉันยังไม่เห็นจากตัวเขา เธอเช็ดน้ำตาจากแก้มเนียนของเธอก่อนจะเดินออกมาจากห้องของเพื่อนโดยมีพลอยฟ้าเดินตามหลังมาส่งถึงโต๊ะทำงาน

ขอบใจแกมากนะพลอยที่ปลอบใจฉัน เธอยังพูดเก่งใส่พลอยฟ้าก่อนจะสั่งน้ำมูกออกมาซะดังจนพลอยฟ้าถึงกับบ่นออกมา

            ไอ้บ้าเอ่ย ผู้หญิงอะไรสั่งน้ำมูกแรงขนาดนั้นเชียว ไป ไปล้างหน้าล้างตาแล้วก็รีบกลับมาทำงานซะและก็อย่าคิดมาก เพราะฉันไม่อยากเห็นแกเป็นบ้า พลอยฟ้าถือโอกาสผลักร่างบางของเหมยลี่ที่ทำท่าจะขี้เกียจเข้าห้องน้ำเฉย ถึงยัยเหมยจะมีน้ำตาแต่พลอยฟ้าก็ยังเห็นความสดใสของเธอที่อยู่ในคราบของน้ำตา

            ขอบใจนะ เหมยลี่ยิ้มให้พลอยฟ้าก่อนที่หญิงสาวจะทำตามที่ยัยพลอยฟ้าบอก

 

            หลังจากที่ลงมาจากบริษัทของพลอยฟ้าแล้ว พอลก็เหมือนจะหมดแรงซะให้ได้เมื่อตอนนี้เขาได้มาอยู่ในรถที่เลขาของเขาเป็นคนจัดการให้โดยในรถนั้นมีผู้ช่วยของเขาที่เดินทางมาถึงแล้วอยู่ในรถด้วย สายตาของพอลฝืนยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทางด้านนอกหน้าต่างกระจกรถ

หัวใจที่กำลังจะพัดโบกอย่างไม่มีวันหวนกลับมา เขาหลับตาลงพยายามจะหยุดคิดเรื่องนี้ไว้ชั่วคราวเพื่อจะรับงานใหม่เข้ามาแต่จนแล้วจนรอดเขากลับทำไม่ได้เลย           

 

เสียงฝนที่ตกหนักทำให้คนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มต้องกระชับร่างงามเข้ามาแนบอกอีกครั้งหลังจากที่พายุสวาทเพิ่งสงบไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาแต่ทวาความหนาวเย็นกำลังจะกลายเป็นความรุมร้อนที่กำลังแผดเผากายแข็งแรงของจอน เขาเป็นน้องชายคนเดียวของพอล และมีอายุห่างกับพอลแค่สองปีเท่านั้นแต่ตอนนี้พี่ชายของเขาไม่ได้อยู่ที่อังกฤษ ช่วงนี้จอนเลยต้องรับหน้าที่ทำงานแทนพี่ชายของเขาไปก่อน

            ที่รักคะ ตื่นแล้วหรือคะ สาวข้างกายกอดร่างหนาตอบ มือเรียวของเธอกำลังลูบไล้ไปที่ใบหน้าคมเข้มของเขาอย่างเผลอตัว

เธอเป็นผู้หญิงที่เขาไปเจอมาในผับแห่งหนึ่งและยอมนอนกับเขาโดยที่ชายหนุ่มไม่ได้ร้องขอและสิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจยอมนอนกับเธอก็เพราะเธอเป็นผู้หญิงไทย

            นี่มันก็เช้าแล้ว ผมว่าคุณควรออกจากคอนโดของผมได้แล้ว ใบหน้าที่ไม่ได้ยิ้มให้เธอแต่กลับลุกออกจากเตียงนุ่มโดยไม่ได้สนใจว่าเจ้าของร่างงามที่เขานอนกกอยู่ตลอดคืนจะรู้สึกเสียหน้ายังไง

            จอน คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันเป็นเมียคุณแล้วนะคะ

            จอนแสยะยิ้มให้กับแผนตื้นๆ ของเธอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่เธอยอมมอบกายให้กับเขาเพียงเพราะเธอต้องการจะจับเขา หวังจะรวยทางอ้อมแต่มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

            ในที่สุดคุณก็เผยธาตุแท้ของคุณออกมาจนได้ แต่เอาเถอะเพื่อให้ทุกอย่างจบลงอย่างไม่ต้องมีใครเสียเปรียบ คุณจะเอาเท่าไรว่ามา ร่างหนาแข็งแรงหาได้สะทกสะท้านไม่ที่เห็นสาวร่างดีทรุดลงตรงข้างเตียง คงคิดว่าเขาจะเดินไปพยุงเธอละสิ ผิดแล้วเพราะคนอย่างจอนจะไม่มีวันหลงมารยาผู้หญิงเจ้าเล่ห์แบบนั้นเด็ดขาด

สำหรับเขาได้รู้จักกับความเจ็บแค่ครั้งเดียวมันก็เกินพอแล้ว

            มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณจะทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันไม่ยอมสาวร่างดีโวยวายโดยการกระทืบเท้าสวยๆ ของเธอลงบนพื้นขนสัตว์ ใบหน้าสวยมันบอกแววว่าไม่พอใจกับการกระทำของเขาอย่างแรง

            ไม่ยอมก็ตามใจ อยากออกจากคอนโดผมด้วยมือเปล่าๆ ผมก็ไม่ว่าเพราะคนที่เสียไม่ใช่ผมแต่เป็นคุณ

เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีทางที่จะจับเขาได้สำเร็จแล้วหญิงสาวจึงตัดสินใจรับเงินจากเขาโดยที่เขาเองก็ได้แต่ยิ้มเยาะ

            ผมไม่ไปส่งนะ เผอิญว่าผมจะมีแขกมาที่นี่ เขาพูดหน้าตายทั้งที่ร่างกายของเขามีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่มัดไว้หลวมๆ เท่านั้น

            ร่างงามเดินหน้าบึ้งตึงเมื่อสิ่งที่เธอวางแผนไว้ทั้งหมดมันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้ เพราะเขารู้ทันเกมที่เธอเล่น หญิงสาวเดินไปเปิดประตูห้องเตรียมจะกลับก็พบว่ามีผู้หญิงอีกคนมายืนรอหน้าคอนโดของจอน ทั้งสองมองสบตากันด้วยความรู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นแล้วอีกฝ่ายที่มาก่อนก็ยิ้มเยาะก่อนจะกระซิบบอก

            ระวังจะโดนเขี่ยทิ้งนะ แล้วสาวร่างงามก็เดินหน้าตั้งเชิดใส่ผู้หญิงอีกคนที่กำลังทำหน้างงงันในคำพูดของเธอคนนั้น ดูจากลักษณะผู้หญิงคนนั้นคงจะเป็นคู่ขาคนใหม่ที่เพิ่งถูกจอนทิ้ง คิดได้แค่นั้นสาวร่างนางแบบก็เข้าใจในเวลาต่อมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักของเธอคงจะเขี่ยผู้หญิงคนนั้นทิ้งไปอีกราย

เธอมองใบหน้าของคนที่กำลังส่งยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น นี่เป็นรายที่เท่าไรแล้วนะที่จอนทำแบบนี้กับผู้หญิงที่มานอนกับเขาด้วย ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายคนที่เธอรู้จักจะเป็นผู้ชายที่ชอบทำร้ายผู้หญิงไปได้ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนแบบนี้

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha