ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 8 : เหตุเพราะความบังเอิญ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 8…

          ลังจากที่กินอาหารเสร็จแล้วพอลเอ่ยชวนสองสาวเดินดูของที่ห้างสรรพสินค้าเป็นเพื่อนของเขา ช่วงแรกๆ พลอยฟ้าทำท่าจะไปด้วยกันได้ดีแต่พอมาถึงห้างกลับหายตัวไปบอกแค่ว่าจะขอไปเข้าห้องน้ำแต่แล้วเธอก็แผนสูงกลับมาบอกว่ามีธุระด่วนเลยไปต่อด้วยไม่ได้ตอนนี้จึงกลายแค่ว่ามีเหมยลี่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

            คุณลำบากใจงั้นหรือที่จะต้องเดินเที่ยวกับผมน้ำเสียงตัดพ้อที่ถามออกไปบวกกับสีหน้าเคร่งเครียดที่กำลังฉายให้เธอได้เห็น

            เออ เหมยลี่เงียบ

            ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันก็ได้นะครับ ผมจะพาคุณไปส่งที่บ้าน คนพูดสีหน้าดูเศร้าๆ เมื่อสิ่งที่เขาวางแผนว่าจะปรับความเข้าใจกับเธอมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้เลย ไม่ใช่เขาไม่มีโอกาสแต่เพราะเธอไม่ให้โอกาสให้เขาได้อธิบายอะไรเลยต่างหาก

            เดี๋ยวคะ คุณจะไปไหนล่ะคะ เหมยลี่เอ่ยถาม รู้สึกเป็นทุกข์ใจกับการแสดงออกของเขา เพราะเราสองคนห่างเหินกันมานานเกินไปแล้ว ครั้นจะเพิ่งมาเริ่มต้นใหม่มันก็อดที่จะให้เธอรู้สึกกลัวบ้างไม่ได้

            “ขอบคุณที่ยอมเดินเป็นเพื่อนกับผม เขาเอ่ย สีหน้ายังไม่หายหมองก่อนจะเปลี่ยนใจขับรถหามุมสงบเพื่อปรับความเข้าใจกับหญิงสาว

            ลมเย็นๆ จากต้นไม้ใหญ่เป็นสถานที่ที่เขาพาเธอมาปรับความเข้าใจ บริเวณรอบนอกเป็นถนนเล็กๆ ที่รถสามารถผ่านเข้าไปถึงได้ มันเป็นสวนสาธารณะที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนเพล่งพล่านมากอาจเพราะยังไม่ถึงเวลาเย็นก็เป็นได้ ร่างบางทอดมองแม่น้ำที่อยู่ด้านหน้า ความนิ่งของแผ่นน้ำพอๆ กับใบหน้าเรียบเฉยของเธอ ร่างหนาอบอุ่นเดินเข้ามายืนเทียบข้างพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนตัดพ้อ

            การมาของผมคงทำให้คุณลำบากใจมากสินะ สองมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง สายตาที่ว่างเปล่าที่มองแผ่นน้ำแต่ริมฝีปากหนากลับพูดเหมือนน้อยใจในตัวหญิงสาวข้างๆ

            เหมยลี่ไม่ได้ตอบแต่ยังคงมองแผ่นน้ำที่มีปลาตัวเล็กๆ โผล่พ้นน้ำก่อนจะหายกลับลงไปในน้ำใหม่ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรงรับรสถึงกลิ่นดอกไม้เล็กๆ ที่ตกอยู่บนพื้นหญ้าให้ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว สถานที่แบบนี้คงเหมาะสำหรับคู่รักมากกว่าคนอกหักอย่างเธอสินะ

            นั่นสิ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณคงจะมีใครเข้ามาในชีวิตของคุณพอลยังคงพูด หญิงสาวรับรู้ถึงแรงหายใจเข้าออกของเขาที่เริ่มดังขึ้นอย่างยืดยาว

หญิงสาวยังคงเงียบ ไม่มีเสียงตอบโต้กลับมาจนเขาเองก็ชักเหนื่อยใจกับความรู้สึกเฉยชาของเธอ พอลเริ่มเข้าเรื่องเพราะต่อให้พูดอะไรมากมายมันก็จะเป็นการเสียเวลามากไปซะเปล่า สู้ให้เขาได้พูดในสิ่งที่เขาควรจะพูดและทำมันออกมาให้เห็นยังดีซะกว่าเพราะอย่างน้อย เธอรักหรือไม่รัก เขาก็อยากจะได้ความกระจ่างกับเธอไม่ใช่ให้ต้องมาหวังลมๆ แล้งๆ กันอยู่แบบนี้

            กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม พอลจับมือบางที่เริ่มเย็นของเธอก่อนจะก้มลงไปจุมพิตที่มืองามด้วยความคิดถึง

            คุณพอล เหมยลี่ดึงมือกลับเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธอได้

            ผมขอโทษแต่จะต้องให้ผมทำยังไงคุณถึงจะยอมให้โอกาสผมอีกครั้ง เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะหันไปทางอื่นโดยไม่ยอมให้เธอได้เห็นน้ำตาของเขา

            ส่วนเหมยลี่ก็ได้แต่นิ่งเงียบ เธอรับรู้ถึงความรู้สึกเสียใจของเขาที่ถ่ายทอดออกมา เธอรับรู้แม้กระทั่งสีหน้าเศร้าเสียใจที่กำลังปรากฏอยู่ตอนนี้แม้เจ้าตัวพยายามหลบสายตาของเธอ ร่างบางเดินอ้อมมาเผชิญกับใบหน้าของเขาราวกับจะรอฟังให้เขาได้พูดต่อไปอีกเธออยากรับรู้ถึงความในที่แท้จริงของเขาเพื่อที่หญิงสาวจะได้ตัดสินใจบางอย่าง

 “หรือเราจะไม่มีโอกาสได้รักกันอีกแล้ว น้ำตาของเขาที่เริ่มจะซึมออกมาจากดวงตาสีฟ้าคู่นั่นยิ่งกระตุ้นหัวใจของหญิงสาวให้หล่นยุบมาถึงตาตุ๋ม

คุณพอล เธอเองก็เริ่มใจไม่ดีเมื่อเห็นน้ำตาของเขา นี่เขาเสียใจมากขนาดนี้เลยหรือ

หรือมันสายเกินกว่าที่ผมจะคาดหวังมันได้อีกแล้ว เขาคุกเข่าลงอย่างคนหมดหนทางที่จะทำให้เธอยอมให้อภัยเขา มือข้างหนึ่งที่ยกขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองเผยให้เห็นจุดอ่อนแอ เขาสำเร็จในหน้าที่การงานแต่ในด้านความรักเขากลับไม่เห็นหนทางที่จะเดินต่อไปอีก

ยกโทษให้ผมเถอะ เหมยลี่ ขอร้องละนะ ให้โอกาสผมอีกสักครั้ง พอลยกมือที่ชื้นด้วยน้ำตาของเขามาจับมือเธอที่ยังคงเย็นยะเยือกพอๆ กับหัวใจที่ด้านชาของเธอ

            คุณแน่ใจหรือคะว่าจะให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆน้ำเสียงที่ถามดูเหมือนจะอ่อนใจเล็กน้อยอีกทั้งร่างบางที่ย่อตัวลงมานั่งคุกเข่าตรงหน้าเขาก่อนจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เขาด้วยสองมือเรียวงาม

 แม้หัวใจของหญิงสาวจะรู้สึกสั่นไหวมากเพียงใดแต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันยากต่อการที่จะลืมมันได้ เพราะเธอไม่ใช่หิน หรือ ทรายที่จะไม่มีความรู้สึกต่อเรื่องนี้และเพราะเขาคือผู้ชายคนแรกที่เธอรัก หญิงสาวจึงอยากได้ความมั่นใจจากเขาว่าจะรักเธอได้อีกหรือไม่

ผมแน่ใจ ไม่มีครั้งไหนที่ผมจะแน่ใจเท่าครั้งนี้ ใช่...เพราะผมรักคุณ เหมยลี่คำพูดของพอลดูมีอิทธิพลต่อสภาพจิตใจของเธอเป็นอย่างมาก ร่างบางสั่นระริกเพราะกำลังร้องไห้อยู่ พอลมองหน้าเหมยลี่ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดไม่แพ้กันก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบชิด

เหมยลี่ คุณคงไม่รู้หรอกว่าตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา หัวใจของผมมันไม่เคยลืมที่รักคุณเลยสักวัน ผมคิดถึงคุณมากนะ ร่างหนาอบอุ่นกอดกระชับร่างบางมากขึ้นเมื่อครั้งนี้เขาได้สิ่งที่เขารักกลับคืนมาอีกครั้ง

เหมยลี่ คุณอภัยให้ผมแล้วใช่ไหม

ใบหน้างามจ้องดวงตาสีฟ้าอย่างเนินนานก่อนจะพยักหน้าด้วยความรู้สึกตื้นตันใจจนไม่อาจจะอธิบายออกเป็นคำพูดได้

ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ พอลเผยรอยยิ้มออกมาอย่างโล่งอกที่เธอไม่ขัดความต้องการของเขา เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่อยากให้เธอมาจดจำเรื่องร้ายๆ จนไม่เปิดใจรับเขาเข้ามาในหัวใจอีก ถึงตอนนั้นเขาคงจะขาดใจตาย พอลกอดกระชับอย่างดีใจ แขนแข็งแรงที่โอบกอดร่างบอบบางของเธอด้วยความรักและคิดถึง

ต่อไปนี้ผมจะไม่หนีคุณไปไหนอีกแล้ว เหมยลี่ร่างหนาอบอุ่นให้คำมั่นสัญญา

ค่ะฉันเชื่อคุณ เธอพูดทั้งน้ำตาก่อนที่พอลจะเป็นฝ่ายเช็ดน้ำตาให้เธอ และมันก็ยิ่งทำให้ร่างบางสะอื้นไห้หนักไปอีกและเขาก็เข้าใจดีว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง เพราะเขาเองก็รู้สึกในแบบเดียวกันกับเธอ

ร่างสองร่างกอดกันอย่างตื้นตันใจเมื่อตอนนี้ความรักของเขาทั้งสองกำลังจะเริ่มต้นกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งและครั้งนี้มันก็ยิ่งใหญ่และมีความหมายสำหรับคนทั้งสองเป็นอย่างมากเท่ากับว่าความรักในครั้งนี้คือความรักแท้ที่มีราคาสมการรอคอยมากที่สุด

ผมไม่คิดว่าชีวิตของผมจะสามารถรักใครได้มากเท่านี้มาก่อน เขาอมยิ้มเมื่อพาร่างบางมานั่งอยู่ข้างๆ เขาก่อนจะทอดมองแผ่นน้ำที่เคลื่อนไหวไปตามสายลมที่พัดผ่าน

ทำไมคุณพอลถึงรักฉันล่ะคะ เหมยลี่เอ่ยถามเพราะเธอไม่คิดว่าจะมีใครรักเธอและรอเธอมาได้ ตลอดระยะเวลาห้าปีมันไม่ใช่สั้นๆ แต่มันเหมือนกับว่าเขาใช้ทั้งชีวิตเพื่อรอคอยเธอ

ไม่รู้สิ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทั้งที่ระยะเวลาห้าปีมีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตของผม พอลหยุดพูดเมื่อตอนนี้สมองของเขากำลังนึกถึงผู้หญิงอีกคนที่เขารักเหมือนน้องสาวและมีพันธะที่ต้องรับผิดชอบเธอ

นั่นสิค่ะ ทำไมคุณพอลถึงยังรอเหมย

รักแท้ยังไงล่ะ เพราะคุณคือรักแท้ของผม พอลลุกขึ้นยืนก่อนจะยื่นมือหนาอบอุ่นมาให้มือบางได้สัมผัสพร้อมทั้งลุกไปตามแรงดึงของเขา

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สัญญากับผมได้ไหมว่าเราจะยังรักกันเหมือนเดิม เพราะเขาไม่อาจแน่ใจอะไรได้เลย เรื่องอนาคตเป็นเรื่องที่ชายหนุ่มกลัวที่สุดเพราะหากครั้งนี้เขาทำให้เธอต้องเสียใจอีก ดวงใจดวงนี้คงไม่อภัยเขาอีกแล้ว

ฉันเองก็ไม่อาจจะสัญญาอะไรได้เลยค่ะ ขอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักของเราสองคนเถอะนะคะ เธอเผยรอยยิ้มหวานให้เขา นี่นับว่าเป็นรอยยิ้มแรกในรอบห้าปีที่เขาได้เห็น

            เรากลับกันเถอะค่ะเธอไม่ได้ต่อต้านในการกระทำของเขาที่พยายามลูบไล้มือบางนุ่มของเธออย่างเบามือ

            แต่ผมยังไม่อยากกลับนี่...เหมยจะอยู่เที่ยวต่อกับผมได้ไหมพอลใช้น้ำเสียงออดอ้อนทั้งที่ในชีวิตของเขา ชายหนุ่มไม่คิดว่าจะได้ใช้น้ำเสียงอ้อนผู้หญิงได้ เพราะเขาไม่เคยรู้สึกดีกับผู้หญิงคนไหนเลยจนกระทั่งได้มาเจอเหมยลี่ ผู้หญิงสวยแบบฉบับไทยผสมจีน แค่นาทีแรกที่เห็นเขาก็ตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

            นี่คุณพอลหัดเป็นคนชอบเที่ยวตั้งแต่เมื่อไรกันคะ รอยยิ้มหวานเผยให้เห็นฟันขาวเรียงกันเป็นแถว รอยยิ้มของเธอมันไปสะดุดหัวใจชายหนุ่มอย่างจัง นี่แหละคือสิ่งที่เขารอคอยมาโดยตลอด

            ก็...ตั้งแต่เจอคุณนั่นแหละ

            นี่จะหาว่าเหมย...เป็นคนทำให้คุณพอลใจแตกงั้นสิเขายิ้มให้กับคำพูดเด็กๆ ของเธอก่อนจะตอบกลับไป

            ผมห่างไกลจากคำว่าเด็กใจแตกมาตั้งนานแล้วเหมยไม่ต้องเป็นห่วงถ้าจะมีก็คงเป็นเหมยที่ทำให้ผมรักและหลง

            เหมยลี่นิ่งอึ้งกับคำพูดหวานของเขา เธอยิ้มอายเมื่อถูกเขาจู่โจมด้วยคำพูดหวาน

            ถ้าอย่างนั้น เหมยก็คงห่างไกลจากคำว่าเด็กใจแตกแล้วเหมือนกันแล้วทั้งสองก็ยิ้มหัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะที่ดังประสานกันดูราวกับว่าเป็นเสียงจากเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งที่กำลังบรรเลงเพลงให้เหล่าคนบริเวณนั้นได้ฟังกันและมันก็น่าแปลกที่เขาได้พบกับชีวิตที่มีสีสันแบบนี้อีกครั้ง

 

            ฝ่ายจอนที่กำลังจัดเตรียมกระเป๋าเดินทางเตรียมที่จะมาเมืองไทยเพราะดูท่าว่าพี่ชายของเขาจะไม่ยอมกลับมาง่ายๆ อีกทั้งยิ่งใกล้วันเกิดของพอลแล้วเขากลัวว่าพี่ชายของเขาจะเดินทางกลับมาไม่ทัน ชายหนุ่มเลยต้องบินไปจัดงานให้เขาถึงเมืองไทยอาจเพราะปกติวันเกิดพอลทุกปีเขาจะเป็นคนจัดการให้จะหายไปก็ตอนเมื่อสองปีที่แล้วที่ชายหนุ่มไม่ได้เป็นฝ่ายจัดงานให้

ร่างหนาแข็งแรงหยุดจัดกระเป๋าก่อนจะเดินสาวเท้าไปยังระเบียงที่เป็นจุดชมวิวได้สวยงามที่สุด สายตาเศร้าปรากฏบนดวงตาสีน้ำตาล ตอนนั้นชีวิตของจอนเหมือนกับลาโง่ตัวหนึ่งที่ถูกแฟนสาวที่เขาทั้งรักและไว้ใจสวมเขาให้โดยการคบผู้ชายคนอื่น

ความรู้สึกตอนนั้นมันเหมือนกับไฟรักที่เผาตัวเขาให้ทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส หัวใจที่เหมือนถูกมีดที่ปักตรงกลางหัวใจ และกรีดไปมาบนแผลเดิมจนเขาทุรนทุรายเพื่อเยื้อเธอไว้ไม่ให้ไปจากเขาแต่สุดท้ายเธอก็เลือกเดินจากไปพร้อมกับชายเลวคนนั้น เธอทิ้งความแค้นและความเจ็บปวดให้กับเขาที่ถูกเธอโกงเงินจนหมดตัวเพื่อบำเรอชายรักของเธอ

ร่างหนากัดกรามแน่นเมื่อหวนนึกถึงเรื่องวันเก่าๆ  ที่แสนเจ็บปวดนั่น แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่คนอ่อนแออีกแล้ว เธอคือจุดประกายที่ทำให้เขากลายเป็นอสูรร้ายในคราบคาสโนว่าและชายหนุ่มก็สัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันแยแสพวกผู้หญิงพวกนั้นที่มาเสนอตัวให้เขาและจะไม่มีวันเสียน้ำตาให้กับผู้หญิงแบบนั้นอีกเด็ดขาด

 

            คุณพอล ฉันว่าพอแค่นี้ก่อนเถอะค่ะ วันนี้เราเหนื่อยกันมาตั้งเยอะแล้วเหมยลี่นึกแล้วเหนื่อยใจแทนเมื่อหวนนึกถึงภาพกิจกรรมที่ได้ทำร่วมกันกับพอลไม่ว่าจะเป็นเดินดูของด้วยกันที่ห้างสรรพสินค้า ดูหนัง ฟังเพลง ไหนจะไปเล่นรถไฟเหาะที่เธอเคยบอกนักหนาว่าจะไม่ขึ้นมันอีกแล้วเพราะกลัวความเร็วของมันแต่ก็ต้องพ่ายต่อแรงขอของพอลที่ทั้งอ้อนวอนแกมบังคับให้เธอขึ้นไปเล่นและมันก็ทำให้เหมยลี่ได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้งพอๆ กับพอลที่ว่าเขาห่างหายจากการมาเดินเที่ยวสวนสนุกแบบนี้มานาน มันมากเสียจนรู้สึกว่าเวลาเพียงน้อยนิดแต่ทำไมถึงสามารถทำอะไรได้ตั้งมากมายขนาดนี้

            ปลายนิ้วเรียวสวยยืนผ้าเช็ดหน้าให้ชายหนุ่มก่อนที่เขาจะรับมันมาเช็ดน้ำมูกที่ทำท่าว่าจะไหลไม่หยุด สงสัยคงเพราะลมพัดแรงเกินไปละมั่งที่ทำให้เขาน้ำมูกไหล

            งั้นผมขอไปส่งคุณที่บ้านนะ เหมย พอลออกตัวแต่เธอส่ายหน้าเพราะไม่อยากให้เขาต้องเหนื่อยเทียวไปเทียวมาเนื่องจากว่าทางบ้านของเธอกับคอนโดของพอลอยู่คนละทางกัน

            ไม่เป็นไรหรอกคะเดี๋ยวเหมยกลับเองดีกว่า ริมฝีปากบางยิ้มอบอุ่นให้เขา แค่พอลทำดีกับเธอ หญิงสาวก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้ว เหมยลี่ยังมองหน้าพอลที่กำลังส่งยิ้มหวานให้เธออยู่

            จะกลับยังไงล่ะครับ รถคุณก็ไม่ได้พามาส่วนคุณพลอยก็กลับไปแล้วพอลหาข้ออ้างเพื่อให้เธอยอมใจอ่อนให้เขาไปส่งที่บ้าน

            สบายมากค่ะ รถไฟฟ้ายังมีนี่คะ

            รถไฟฟ้า นี่คุณขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้านอย่างนั้นหรือชายหนุ่มถามอย่างแปลกใจ

            ค่ะ ก็ขึ้นเป็นบางครั้งนะคะ สนุกดี

            แน่ใจนะว่าจะไม่ให้ผมไปส่งนะ

            ค่ะ...คุณพอลกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะเธอพูดอย่างเป็นห่วง

            ก็ได้ พอลยอมทำตามที่เธอบอก

            วันนี้ผมดีใจมากที่เราได้อยู่ด้วยกัน...ผมหวังว่าสิ่งที่เราได้ทำร่วมกันในวันนี้มันจะทำให้คุณคิดถึงและก็นอนหลับฝันถึงผมคืนนี้พอลพูดยิ้มๆ ใบหน้าฉายแววมีความสุขจนล้นออกมาเป็นรอยยิ้มหวานให้เธอแทน

หน้าสวยใสจ้องหน้าเขาอย่างกับว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาเหมือนมันเป็นความฝัน...แต่มันก็ไม่ใช่ความฝันนี่...มันเป็นความจริงแล้ว...ในที่สุดความหวังครั้งสุดท้ายของเธอก็สำเร็จจนได้...เพราะพอล...ยังไม่เคยลืมเธอ

            ผมอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบหยอดคำหวานให้คนที่รัก แต่ผมก็พยายามทำมันให้ดีที่สุดแล้วและผมก็หวังว่าความรักของเราจะยังคงดำเนินต่อไปตราบชั่วนิรันดรคำพูดของชายหนุ่มเหมือนจะสะกดใจของเธอให้อยู่กับที่

            คุณพอล ใจจริงหญิงสาวอยากจะกระโดดเข้าไปกอดพอลซะให้รู้แล้วรู้รอด...ตอบแทนในสิ่งที่เขามอบให้เธอ แต่สิ่งที่สามารถทำได้ตอนนี้คือการยอมให้พอลจับมือบางสวยมากุมไว้ข้างลำตัวก่อนที่เราสองคนจะเดินเคียงข้างกันไปขึ้นรถแล้วพอลก็ขับรถมาส่งเธอถึงสถานีรถไฟฟ้า

            “ขอบคุณนะคะ หญิงสาวยืนรอรถไฟฟ้าก่อนจะหันไปเอ่ยคำขอบคุณกับพอลที่ทำท่าอยากจะไปด้วย

            ครับ พอลเพียงแต่ตอบรับสั้นๆ แววตายังอาลัย

            เหมยไปนะคะ...แล้วเจอกันวันพรุ่งนี้ค่ะเธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย

            ครับเขาเองก็ยิ้มหวานให้เธอ

ร่างบางยิ้มให้พอลอีกครั้งก่อนจะรีบขึ้นรถไฟฟ้าไป แม้วันหยุดวันนี้เธอจะหมดเวลาไปกับการเที่ยวเตร่ ทั้งที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะอยู่แต่ในบ้านพักผ่อนให้เต็มที่แต่ก็ถือว่าวันหยุดคราวนี้เป็นวันหยุดที่คุ้มค่าที่สุดเท่าที่หญิงสาวเคยมีวันหยุดมา

ใจกลางเมืองลอนดอนจอนมายืนรอแพซี่ที่ด้านหน้าบิ๊กเบน ซึ่งเป็นตึกสภา เวสต์มินสเตอร์ ทั้งหมดคือสัญลักษณ์ของลอนดอนที่ไม่เคยเสื่อมความสำคัญตัวบิ๊กเบนและอาคารรัฐสภาตั้งอยู่ริมแม่น้ำเทมส์ขณะที่ร่างหนากำลังทอดมองสะพานข้ามแม่น้ำในบริเวณใกล้เคียงด้วยสายตาที่เย็นยะเยือกดั่งเช่นสายน้ำเทมส์

รถของแพซี่เคลื่อนมาจอดเทียบรถของเขาก่อนที่ร่างงามจะลงจากรถและเดินหอมแก้มเขาทักทายตามแบบตะวันตกแล้วร่างงามก็มายืนข้างเขามองแม่น้ำเทมส์ที่ไหวไปตามแรงของเรือที่ขับผ่านไปมา

พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไปหาพี่พอล คุณมีอะไรจะฝากบอกเขาไหม จอนเอ่ยถาม สายตาที่ยังคงทอดมองแม่น้ำอย่างแน่วแน่

แพซี่ไม่รู้จะบอกอะไรดี เอาเป็นว่าฝากบอกพี่พอลว่าแพซี่คิดถึงพี่พอลมากแล้วกันค่ะ ริมฝีปากอิ่มเอ่ยอย่างนุ่มนวลและไม่ได้มองหน้าคนถาม หากเธอจะหันมามองหน้าคนถามสักนิด หญิงสาวจะได้เห็นแววตาเศร้าที่ปรากฏในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคนที่เธอเรียกว่าเพื่อนสนิท

 

ลับร่างพอลแล้วหญิงสาวเดินไปเรื่อยๆ ในใจก็กำลังคิดถึงเรื่องของพอล ความเสียใจที่เขาพยายามแสดงออกมาให้เธอได้รับรู้ เธอหลับตานิ่งคิดอย่างเงียบๆ มองทอดผู้คนมากมาย ไม่คิดว่าพอลจะเป็นมากกว่าเธอ ตลอดระยะเวลาห้าปีเขาไม่เคยลืมเธอเลย หญิงสาวถอนหายใจออกมายืดยาวก่อนจะเดินหน้าต่อไปเพื่อไปซื้อตั๋ว

เมื่อซื้อติ๋วเรียบร้อยแล้วสาวร่างบางจึงเดินเข้าไปรอที่ลานรถไฟฟ้า ตอนนี้ความรู้สึกของเธอเหมือนมันได้ปลดปล่อยออกมา เธอสบายใจและดีใจที่ได้กลับมาคบพอลอีกครั้ง ร่างบางเผลอยิ้มให้กับตัวเอง เธอหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์เล่นเพื่อฆ่าเวลาแต่ไอ้เจ้าตุ๊กตาตัวเล็กที่เชื่อมต่อด้วยเชือกเส้นเล็กๆ ติดกับมือถือทำเหตุเพราะทันทีที่ร่างบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋า สายที่เชื่อมต่อระหว่างตุ๊กตาแก้วใสตัวจิ๋วกับมือถือของเธอก็หลุดออกจากกัน ร่างบางมองไปตามแรงกระเด็นของตุ๊กตาแก้วก่อนจะเดินไปเก็บเมื่อรู้ตำแหน่งที่ชัดเจน

เหมยลี่ออกเดินหมายจะไปเก็บเจ้าตุ๊กตาที่เธอชอบมาก ถึงขั้นไม่ยอมให้ใครแม้กระทั่งพลอยฟ้า มันเป็นของชิ้นสำคัญที่มารดาของเธอเป็นคนซื้อมาฝากตอนไปทำบุญมา แม้มันจะเป็นสิ่งของที่ไม่มีราคาค่างวดอะไรแต่มันก็มีค่าทางจิตใจของเธอมาก ร่างบางก้มลงหมายจะเก็บแต่ทันใดนั้นมือหนาของใครคนหนึ่งก็หยิบเอามาก่อนเธอ

            สายตาสวยหวานรีบเงยหน้าไปมองเจ้าของมือเรียวขาวคนนั้น ก่อนที่จะเผลอยิ้มออกมาด้วยความแปลกใจไม่น้อย

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha