ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 11 : เรื่องที่บาดหมาง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 11…

ห้าหมื่นบาทครับ เสียงคนขับมอเตอร์ไซต์รับจ้างดังจากด้านหลังก่อนที่หญิงสาวจะทำตาลุกวาวให้กับโชเฟอร์คนนั้นและรู้สึกเสียหน้ามากด้วยที่ถูกผู้ชายคนนี้ดูถูก

โชเฟอร์รับเงินสดจากจอนทันทีก่อนที่เขาจะหันมาแสยะยิ้มอย่างสะใจที่เขามองคนไม่ผิด สองคนนี้มันสิบแปดมงกุฎชัดๆ

ห้าหมื่น ดูเหมือนว่ากิ๊กของเธอจะขอมากไปแต่เอาเถอะแค่เศษเงินของฉัน แค่นั้นเองหรือถ้าเธออยากได้เงินละก็ สนใจมานอนกับฉันสักครั้งสองครั้งไหม รับรองเงินดีแถมไม่เหนื่อยด้วยเพราะฉันไม่ชอบทรมานคนริมฝีปากหนาหัวเราะออกมาอย่างสะใจที่ได้พูดจาเหยียดหยามเธอ

ร่างบางสั่นสะท้านไปกับคำพูดของเขา ด้วยความโมโหทำให้เธอผลักร่างของเขาออกไปสุดแรงจนทำให้ร่างหนาเซไปชนเอาขอบรถแต่สายตาคมกริบไม่วายมองมาอย่างเหยียดหยามปะทะกับสายคู่นั้นที่มองแวบเดียวก็ให้ความรู้สึกเกลียดชังตั้งแต่แรกเห็น

เหมยลี่กำมือแน่น ยิ่งได้คุยก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงในความคิดชั่วร้ายของเขา ผู้ชายคนนี้ไม่น่าเกิดมาเป็นคนเลย

เหมยลี่เม้มปากแน่นมองร่างหนาที่ยืนยิ้มเยาะอำลาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่รถของเขาจะเคลื่อนออกไปอย่างไม่เลี้ยวแล สองมือนุ่มกำเข้าหากันอย่างพยายามระงับอารมณ์ไว้เพราะตลอดชีวิตของเธอ หญิงสาวไม่คิดว่าจะต้องมาเจอเรื่องที่แย่ที่สุดแบบนี้และมันก็เป็นเรื่องที่บัดซบมากๆ สำหรับเธอ

เออ คุณผู้หญิงยังจะไปอีกไหมครับ เสียงโชเฟอร์ถามอย่างหวั่นๆ

ก็ไปสิ เธอจ้องหน้าคนถามอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ฝ่ายจอน เขาไม่คิดว่าการมาเมืองไทยครั้งนี้จะต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้ ผู้หญิงปากจัดแถมเป็นนักตุ้มตุ๋น นี่พวกเขาไม่คิดจะหาเงินด้วยอาชีพบริสุทธิ์บ้างหรือ น่าละอายจริงๆหนุ่มพับกระดาษก่อนจะหันไปมองรูปภาพของน้องเล็กที่ตั้งโชว์หน้างานศพอย่างปวดหัวใจ ความเหงาสามารภทำให้เขาคิดถึงน้องสาวอันเป็นที่รั

 

นี่แกไปฟัดกับใครมาว่ะ” ทันทีที่เห็นสภาพเพื่อนสาวปรากฏ เสียงของพลอยฟ้าก็ดังขึ้นมาพร้อมประโยคคำถามที่ต้องการคำตอบ

ไปปะทะกับคนบ้ามา หญิงสาวเดินหน้าบึ้งเข้ามานั่งเก้าอี้ตรงข้ามพลอยฟ้าก่อนจะวางกระเป๋าบนโต๊ะเสียงดังลั่นจนพลอยฟ้าตกใจ

ไอ้บ้า ฉันว่าแกนี่แหละบ้า โกรธคนอื่นแล้วมาพาลใส่ฉันเนี่ยนะ มันถูกแล้วหรือย่ะ พลอยฟ้าพูดดักคอก่อนจะยิ้มจืดๆ ให้คนในร้านที่กำลังมองมาทางโต๊ะของเธอ รู้อย่างงี้ไม่น่าเรียกมันมาให้อายคนในร้านอาหารเลย

ก็คนมันเจ็บใจนี่นา ตัวเองผิดแท้ๆ แถมยังมาดูถูกฉันอีก ถ้าไม่ติดว่าตรงนั้นคือถนนใหญ่หรือหมอนั้นไม่ใช่ผู้ชาย ป่านนี้ฉันตบหน้าหมอนั่นไปแล้ว คนพูดแสดงสีหน้าโกรธจริงๆ ปกติเธอจะไม่ค่อยโกรธเคืองใครเป็นวรรคเป็นเวรขนาดนี้ ถ้ามันไม่จำเป็นเพราะการโกรธจะทำให้หน้าของเธอบึ้งตึงและเมื่อนั้นตีนกาก็จะมาซึ่งเธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

แล้วไหนล่ะมิสเตอร์ไรอัน ร่างบางสั่งน้ำส้มคั่นหนึ่งที่กับพนักงานร้านอาหารก่อนจะหันมาถามเมื่อไม่เห็นร่างของลูกค้าคนสำคัญ

ใครเขาจะไปรอแกย่ะยัยเหมย มิสเตอร์ไรอันเดินทางกลับไปแล้ว

อ้าว ขอโทษด้วยจริงๆ ที่มาไม่ทัน ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น หมอนั่นทำให้เธอต้องเสียงานอีก

ช่างมันเถอะว่าแต่ ช่วงนี้เป็นไงบ้างพลอยฟ้าจ้องหน้าเพื่อนสาวตาไม่กระพริบเพราะไม่อยากให้พลาดจุดสำคัญไป

เป็นไง คืออะไร

ก็ แกกับคุณพอลตกลงมันยังไงกัน อัพเดตความสัมพันธ์ให้ฟังหน่อยสิพลอยฟ้าถาม เห็นเหมยลี่อมยิ้มหวานก่อนจะยอมเปิดเผยให้เพื่อนของเธอได้รับรู้

ฉันกับคุณพอลเราเข้าใจกันดีแล้ว เป็นไงละเพื่อนของแกขายออกเสียที เหมยลี่แกล้งพูดเล่นให้เพื่อนเธอฟัง ถึงแม้จะยังมีความรู้สึกโกรธและเสียศักดิ์ศรีมากกับเรื่องเมื่อเช้าแต่เอาเถอะ ชาตินี้เธอคงไม่ได้เจอผู้ชายปากร้ายที่ชอบดูถูกใครคนนั้นอีก เพี้ยง ขออย่าให้ได้เจอเลย ชีวิตนี้

ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเที่ยวไปหาผู้ชายมาดูตัวแก พลอยฟ้าพูดอมยิ้ม

เฮ้ย บ้าน่า เหมยลี่ยิ้มตลกก่อนจะดื่มน้ำที่สั่งเมื่อพนักงานร้านยกมาเสิร์ฟให้แล้ว

แต่ฉันก็ดีใจกับแกจริงๆ นะ เหมย ที่แกนะสมหวังในรักเสียที พลอยฟ้าพูดรู้สึกยินดีกับเพื่อนที่ได้เจอคนที่รักเธอจริงๆ เสียที

อืมร่างบางยิ้มหวานให้เพื่อนรักอย่างเปิดเผยเมื่อตอนนี้เธอกับพอลได้ตกลงคบกันอีกครั้งและแม้ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ในวันข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่คำพูดของพอลที่บอกว่ารักเธอและขอให้เธอเชื่อใจเขายังคงตามมาให้ความมั่นใจกับเธออยู่

 

ฝีเท้าของร่างหนาเดินมาหยุดอยู่ที่ประตูหน้าห้องพักของคอนโดหรู ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องแล้วรอให้เจ้าของห้องมาเปิดประตูให้

ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออกร่างหนาแข็งแรงที่ยืนตัวตรงตรงหน้าก็ทำให้เจ้าของห้องต้องนึกประหลาดใจเล็กน้อย

จอน เสียงแหบเอ่ยถามอย่างแปลกใจที่เห็นว่าน้องชายของเขามายืนอยู่ที่หน้าห้อง นี่เขามาเมืองไทย เป็นไปได้ยังไงที่คนอย่างจอนจะมาที่นี่

ผมแวะมาหาบิ๊กและก็ตั้งใจมาหาพี่พอลด้วย ได้เห็นพี่พอลสบายดีเอางานเอาการผมก็อุ่นใจ ร่างหนาแข็งแรงเดินหน้าตั้งเข้าไปในห้องพักของพี่ชาย ก่อนที่สายตาคมกริบจะสอดส่องดูความผิดปกติของห้องเพราะเกรงว่าพี่ชายของเขาจะพาผู้หญิงมาซุกไว้ที่นี่

พอลเดินตามหลังน้องชายเข้ามาในห้องโดยไม่ได้เอ่ยถามอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าการที่น้องชายเขาอุตส่าห์ยอมเดินทางมาหาเขาต้องมีเหตุผล

นายมาหาฉันมีเรื่องอะไรงั้นหรือ พอลเดินมานั่งเก้าอี้ที่ติดอยู่กับระเบียงห้องโถงโดยมีร่างหนาแข็งแรงของน้องชายเขานั่งอยู่ก่อนแล้ว

ผมก็แค่อยากรู้ว่าพี่พอลกำลังคิดจะทำอะไรอยู่จอนเอ่ยถามไม่ได้แสดงรอยยิ้มออกมาแต่อย่างใด

นายหมายความว่ายังไง แล้วคุณพ่อไม่ได้บอกนายหรือว่าฉันมาทำงาน

บอกครับ แต่ผมไม่ได้ถามเรื่องงาน

แล้วนายหมายถึงอะไร สีหน้าของพอลตอนนี้กำลังสงสัยในความคิดของจอน น้องชายเขาไม่เพียงแต่ทำให้เขาแปลกใจแต่คำพูดและสีหน้าเย็นชาทำให้เขาเดาไม่ออกจริงๆ ว่าจอนกำลังคิดอะไรอยู่

ผมหมายถึงเรื่องพี่พอลกับแพซี่ต่างหาก ริมฝีปากหนาเอ่ยถามออกมา สายตาคมที่พยายามหาข้อพิรุธจากใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชาย

ร่างหนาลุกจากเก้าอี้นุ่มแล้วเดินมายืนพิงที่ขอบระเบียงห้องโถงทอดมองไปยังตึกรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย

พี่พอลเคยคิดที่จะรักเธอบ้างไหมโดยไม่เอาเรื่องเงื่อนไขมาเกี่ยว ร่างหนาแข็งแรงเอ่ยถามด้วยใบหน้าเป็นกังวล

พอลเดินมาหยุดยืนที่ริมระเบียงข้างจอนก่อนจะหันหน้าอันหล่อเหลาของเขามาเผชิญหน้ากับใบหน้าคมเข้มของน้องชายคนเดียว

เคย แต่สุดท้ายมันก็เป็นไปไม่ได้ในเมื่อทุกอย่างมันคือสัญญา มันคือข้อตกลงที่ไม่จำเป็นต้องมีองค์ประกอบของความรักเข้ามา

แต่มันไม่ใช่กับแพซี่ น้ำเสียงของจอนดูแข็งกระด้างอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่มองมาทางพอลราวกับจะต่อว่าในคำพูดที่แสนจะเห็นแก่ตัวของเขา

แพซี่เขารักพี่พอล และผมก็อยากให้พี่พอลรักเธอตอบ

พี่ทำไม่ได้

จอนเม้มปากแน่น

งั้นผมขอถามแค่คำถามเดียว พี่พอลมีคนที่พี่พอลรักอยู่แล้วใช่ไหมแม้คำถามที่ถามออกไปจะทำให้ร่างหนาแข็งแรงรู้สึกกลัวเล็กน้อยแต่เขาก็ต้องถามออกไป

สายตาของพอลที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ แต่หากไม่ตอบออกไปก็คงจะถูกซักไซ้จนต้องตอบมาจนได้ ในเมื่อจำเป็นต้องบอก ชายหนุ่มจึงไม่อยากปิดบังอีกแล้ว

ใช่ ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว สายตาของพอลที่ดูแน่วแน่เมื่อพูดถึงคนรัก

ริมฝีปากหนาหยักศกกัดกรามแน่นเมื่อได้ฟัง สิ่งที่เขาคิดเล่นๆ กลับเป็นเรื่องจริง พี่ชายเขามีผู้หญิงคนอื่นในขณะที่แพซี่มีเพียงพอลอยู่ในหัวใจแต่เพียงผู้เดียว

แล้วแพซี่ล่ะ พี่พอลจะทำยังไงกับเธอ จอนลองเสี่ยงถามพี่ชายเขาดู

พี่ไม่รู้ ตอนนี้พี่เองก็คิดอะไรไม่ออก พี่ไม่รู้ว่าพี่จะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี

ก็จัดการเลิกกับผู้หญิงคนนั้นแล้วมาทำในสิ่งที่มันสมควรทำ

นายหมายถึงให้พี่เลือกแพซี่ใช่ไหม

ใช่ครับ มันคือทางที่ดีที่สุดและมันก็คือทางที่พี่พอลเลือกไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จอนพูดหน้าเรียบเฉย พอลกำลังจะปัดความรับผิดชอบทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนขอทำงานนี้เองและยังดึงตัวแพซี่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจเพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นวันนี้หรือวันไหนๆ พอลก็ต้องรับผิดชอบเธอ

พอลมองหน้าน้องชาย คำพูดของจอนมันเหมือนกับเขากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวหากเขาจะยังดื้อดึงเลือกคนที่เขารักแต่ถ้าจะให้เขาเลือกแพซี่ นั่นก็หมายความว่า สิ่งที่พยายามทำไปทั้งหมดกับการเดินทางมาเมืองไทยเพื่อมาเรื่องงานโดยมีเรื่องของคนรักเป็นการแอบแฝงต้องจบสิ้นลงและเหมยลี่ก็ต้องเจ็บปวดอีกครั้ง

 

ทำไมถึงต้องให้ฉันมาส่งที่นี่ด้วยว่ะ

พลอยฟ้าเอยถามหลังออกจากร้านอาหารเหมยลี่ก็ใช้ให้มาส่งที่วัด ความแปลกใจบวกกับสงสัยจนต้องเอ่ยถามออกมาจนได้รับคำตอบกวนๆ ของเพื่อนสาว

มาบวชเป็นชี น้ำเสียงดูสดใส มีแววตลกในดวงตาคู่งามก่อนที่จะถูกพลอยฟ้าเขกหัวใส่

แกเนี่ยนะ เล่นได้ทุกวี่ทุกวัน เอาเถอะ ฉันส่งแกแค่นี้นะ พรุ่งนี้เจอกันที่ทำงานหลังแปดโมงเช้าแต่อย่าเลทไปเลขสิบล่ะ พลอยฟ้าเอ่ยอย่างไม่จริงจังเมื่อเพื่อนของเธอชอบมาทำงานสายเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว

เออๆ คอยดูเถอะนะ ถ้าพรุ่งนี้ฉันมาเช้าแกจะหนาว

“ก็คงจะหนาวไปถึงขั้วโลกเหนือ”

เสียงหัวเราะของเพื่อนสาวดังเป็นกระบวนยาวก่อนที่ร่างบางจะลงจากรถของเธอและโบกมือให้พลอยฟ้าส่งท้ายก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าไปข้างในศาลาที่จัดงานศพของน้องเล็ก ความรู้สึกเศร้าเริ่มเข้ามาอีกแล้วเมื่อสายตาคู่งามมองไปยังร่างเท่ห์ที่นั่งมองรูปของน้องสาวด้วยสายตาแน่นิ่ง

ฝีเท้าบางเดินมาหยุดนิ่งอยู่ที่ข้างๆ เขาก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตัวเดียวกับเขาซึ่งเป็นเก้าอี้ตัวยาวพร้อมทั้งมือบางที่จับต้นแขนของเขาอย่างปลอบใจ

คุณเหมยว่า น้องเล็กจะเจ็บปวดไหมครับ

คะ เธอเผลออุทานออกมากับคำถามที่เขาถาม

นั่นสินะ น้องเล็กคงจะมีความสุขในเมื่อตอนนี้เธอต้องได้อยู่กับพ่อแม่แล้ว

คุณหมอคะ อย่าคิดมากเลยนะคะ ถึงตอนนี้คุณหมอจะไม่มีใครอีกแล้วแต่ฉันอยากให้คุณหมอรู้ไว้ว่าฉัน เหมยลี่คนนี้จะอยู่เคียงข้างคุณหมอตลอดไปค่ะ ริมฝีปากบางพูดเสียงหนักแน่นรับกับดวงตาที่ดูจริงใจก่อนที่จะเห็นหมอหนุ่มยิ้มออกมา

ขอบคุณจริงๆเขาเอ่ยออกมาด้วยใจ

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเต็มใจ เธอยิ้มสดใส

ผมโชคดีจริงๆ ที่ได้รู้จักกับคุณเหมยลี่ คุณเป็นคนดีจริงๆ เขาหันมาสบตาแน่นิ่งจนเธอเองก็เริ่มเขินให้เหมือนกัน

ผมว่าผมไปส่งคุณเหมยที่บ้านก่อนดีกว่า คุณคงเหนื่อยมากแล้วชายหนุ่มอมยิ้มกับตัวเองเมื่อสิ่งที่เขาพูดหญิงสาวกลับหน้าแดงและไม่กล้าสบตาเขา

ก็ดีค่ะ เหมยจะได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อมางานศพน้องเล็กคืนนี้

ไม่ต้องก็ได้ครับ คุณเหมยเหนื่อยมามากแล้ว

ไม่หรอกค่ะ เหมยอยากทำอะไรเพื่อน้องเล็กเป็นครั้งสุดท้าย

คุณดีกับเรามากเลยนะครับคุณเหมย

ก็ความจริงเหมยเองก็เอ็นดูน้องเล็กมากคือเหมยจะพูดยังไงดีถึงจะทำให้คุณหมอเข้าใจว่าเหมยเองก็รักน้องเล็ก รักเหมอืนน้องสาวคนหนึ่งแต่ถึงยังไง คุณหมอก็ต้องเข้มแข็งนะคะ

ครับ ผมจะเข้มแข็ง

ดีค่ะ เหมยลี่ยิ้มหวานให้หมอหนุ่ม ตอนนี้จะว่าไปเธอกับหมอหนุ่มก็ถือเป็นเพื่อนที่พูดคุยถูกคอกันอีกทั้งความเห็นอกเห็นใจยังทำให้เราได้สนิทสนมกันมากขึ้น

เย็นวันนั้นปรัชญามาส่งเหมยลี่ที่บ้านก่อนจะมารับเธออีกครั้งในตอนหัวค่ำเพื่อไปงานศพน้องเล็ก และเธอยังทำหน้าที่ดูแลแขกในงานศพกับหมอหนุ่มจึงทำให้หลายคนที่มางานศพต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกัน

 

ฝีเท้าหนาหยุดชะงักเพียงแค่บันไดขึ้นเมื่อความคิดของเขาหวนคิดไปถึงเรื่องวันเก่าๆ ความทรงจำอันเลวร้ายที่ทำให้เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้โลงศพ ชายหนุ่มหยุดก้าวเดินต่อก่อนจะยืนฟังพระสวดอยู่ห่างๆ โดยมีคนขับรถมายืนฟังเป็นเพื่อนด้วย

สายตาของจอนอ่อนโยนลงเมื่อได้ฟังธรรมแต่แล้วดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลับลุกโชนเมื่อมองไปเห็นร่างบางที่กำลังเดินเคียงคู่อยู่กับเพื่อนรัก แวบแรกที่เข้ามาในหัวสมองของเขา นั่นมันผู้หญิงเมื่อตอนกลางวันที่เขาได้ปะทะคารมมาพอหอมปากหอมคอแล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ จอนคิดในใจ หรือว่าผู้หญิงที่ปรัชญาบอกว่ารัก คือ ผู้หญิงคนนี้

สายตาคมพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงปรากฏขึ้นมาทันที ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิดแต่เขาก็ยังไม่กล้าจะย่างเท้าเดินเข้าไปก่อนที่เขาจะตัดสินใจกลับไปนั่งในรถและคิดต่อ

บางทีผู้หญิงคนนั้นกับคนที่เขาเจอเมื่อตอนกลางวันอาจเป็นคนละคนกันก็ได้ในเมื่อเขามองเห็นเธอคนนั้นในระยะไกลพอสมควรบางทีเขาอาจจำหน้าผิดคนก็ได้

 

พอลนั่งดูนาฬิกาอยู่ที่คอนโดหรูเกือบสามทุ่มเศษเข้าไปแล้วที่ชายหนุ่มยังนอนไม่หลับเพราะยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะโทรไปหาเหมยลี่ดีหรือเปล่า หากถ้าเขาโทรไปแล้วเธอจะไม่ว่างรับสายหรือว่าจะเป็นการรบกวนเธอ

ร่างหนาอบอุ่นเผลอยิ้มให้กับตัวเองเมื่อความกังวลของเขากำลังจะทำให้เขานอนไม่หลับ มือหนาจึงตัดสินใจกดเบอร์โทรศัพท์ไปหาเหมยลี่แต่สิ่งที่เขาได้รับคือ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่เรียก สงสัยเธอคงจะไม่สะดวกรับจริงๆ ใบหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยเมื่อคิดว่าเธอจะรู้ไหมนะว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเขา พอลยิ้มออกมา นี่เขาเป็นเอามากขนาดนี้เลยหรือ

ขอบคุณนะคะที่มาส่งเหมยเหมยลี่ยิ้มขอบคุณให้กับปรัชญาที่ยังอุตส่าห์มาส่งเธอถึงบ้าน

ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณเหมยมากที่อยู่ช่วยงานศพน้องเล็กจนเสร็จ

เธอยิ้มก่อนจะเอ่ยถาม

ว่าแต่จะสวดแค่วันเดียวแล้วเผาเลยหรือคะ

ครับ คงต้องอย่างนั้น ผมอยากให้น้องเล็กได้ไปพบพ่อแม่เร็วขึ้นนะครับอีกอย่าง แค่วันเดียวก็คงเกินพอแล้วเพราะถ้ามากกว่านี้ผมคงจะรู้สึกไม่ดีและอาจจะต้องร้องไห้อีกแน่ เขาก้มหน้าพูดขมอารมณ์ความอ่อนไหวอย่างสุดแรง

เข้าใจแล้วค่ะ คุณหมอก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ อย่าปล่อยให้ตัวเองแย่ไปอีกคน

ครับ งั้นผมไปนะครับ

ค่ะ เธอโบกมือไปมาก่อนจะเร่งเท้าเดินเข้าบ้านอย่างแสนเหนื่อยล้า

เมื่อมาถึงห้องนอนร่างบางก็รีบกระโดดขึ้นไปล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มสีชมพูอ่อนก่อนจะหลับตาลงอย่างแสนเหนื่อยล้าและความเหนื่อยล้าก็ทำให้หญิงสาวเผลอหลับไปอย่างลืมตัว

 

ยัยเหมย

พลอยฟ้าเรียกชื่อเธอเมื่อเห็นว่าวันนี้หญิงสาวมาสายกว่าทุกวันและเลขสิบโมงเช้าอย่างที่พูดไว้จริงๆ

อะไร ร่างบางบ่นพลางเอามือมาตบไหล่สองข้างด้วยความปวดเมื่อย

ไปทำอะไรมาถึงได้อิดโรยขนาดนี้และไหนล่ะที่ว่าจะมาเช้า โธ่ ฉันว่าฉันหนาวเพราะแกมาสายกว่าเดิมต่างหาก พลอยฟ้าบ่น

เออน่า เอาไว้วันหลังจะทำให้ดู ร่างบางเอ่ยบอกอย่างไม่มีอารมณ์

แล้วไหวไหมเนี่ย เพราะเห็นว่าเพื่อนของเธอดูท่าว่าจะไม่ค่อยร่าเริงเลยทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้

ไหว ทำไมจะไม่ไหวล่ะ

ก็ดีย่ะ เพราะถ้าเย็นนี้แกไม่ไปงานวันเกิดคุณพอลนะมีหวังคุณพอลคงเสียใจแย่ สิ้นคำพูดพลอยเหมือนจะทำให้ร่างบางหยุดการเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติ แม้กระทั่งมือบางที่บีบไหล่บางอยู่เมื่อกี้ ดวงตากลมโตพร้อมกับริมฝีปากอ้าค้างอย่างตกตะลึงก่อนจะกระพริบตาถี่ๆ แล้วเอ่ยปากถาม

เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ

พลอยฟ้าทำหน้าดุก่อนจะถามกลับ

อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้ว่าวันนี้วันเกิดคุณพอลนะ

 “หา เหมยลี่ตบหัวตัวเองไปมา ไม่น่าละเมื่อคืนเขาถึงโทรมาแต่เธอก็ไม่กล้าจะโทรกลับเพราะเห็นว่ามันดึกมากแล้ว โธ่คุณพอลผู้น่าสงสาร

เธอมองหน้าพลอยเพื่อนรักเพราะหญิงสาวไม่มีแม้แต่ของขวัญที่จะให้พอลแล้วไหนจะเป็นชุดใส่ไปในงานอีกล่ะ โอย ยัยเหมยลี่ แกนี่ช่างไม่มีข้อมูลอัพเดตเกี่ยวกับคนรักของแกเลยจริงๆ

หญิงสาวเกาหัวตัวเองอย่างรู้สึกเซ็งก่อนจะคิดอะไรได้และหันไปมองหน้าเพื่อนสาวที่กำลังนั่งดูดน้ำมะนาวอยู่

            “ยัยพลอย...เพื่อนเลิฟ”หญิงสาวพูดเสียงหวานจนพลอยฟ้าขนลุกซู่

            ให้ตายสิ ฉันไม่ชอบเสียงแบบนี้เลย พลอยฟ้าทำหน้าเศร้าแต่ก็ยังยิ้มออกมาจนได้ ก่อนที่เราสองคนจะจัดการไปหาซื้อของขวัญให้คุณพอลและกลับมาตั้งหลักที่บ้านพลอยฟ้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha