ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 13 : ใจที่อ่อนแอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 13...

หมยลี่

เสียงเรียกของพอลดังตามหลังร่างบางที่กำลังเร่งฝีเท้าโดยมีร่างของพลอยฟ้าวิ่งตามมาติดๆ พอลตัดสินใจวิ่งตามเหมยลี่โดยปล่อยร่างของแพซี่ให้อยู่ในงานคนเดียว เพราะคนที่เขาแคร์ไม่ใช่แพซี่แต่เป็นเหมยลี่คนที่เขารักมากต่างหาก

ฝีเท้าแข็งแรงก้าวทันก่อนจะคว้าข้อมืองามของคนที่พยายามจะหนีเขาไปทั้งที่เขายังไม่ได้อธิบายอะไรให้หญิงสาวได้ฟังเลย

เออ คุณพอลคะ พลอยว่าปล่อยมือยัยเหมยก่อนเถอะนะคะ พลอยฟ้าเข้ามาห้ามแต่ก็ต้องพ่ายต่อสายตาเศร้าของพอล

ขอให้ผมได้คุยกับเหมยลี่ก่อนได้ไหมครับคุณพลอย พอลขอความเห็นใจจากพลอยฟ้า

พลอยฟ้าทำท่าคิดหนักอีกคนก็เพื่อนอีกคนก็หุ้นส่วนบริษัทแต่ถ้าปล่อยเรื่องไว้คาราคาซังอย่างนี้คนที่จะทุกข์ใจมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นเพื่อนของเธอที่จะต้องเจ็บปวดอีกครั้งโดยที่ไม่ได้รับความกระจ่าง ร่างสวยจึงตัดสินใจเดินผละจากเพื่อนสาวและกลับไปตั้งหลักรออยู่ที่รถของเธอ

ร่างบางยืนแน่นิ่งเหมือนต้นไม้ที่ไร้ชีวิตชีวาในขณะที่มือหนาของเขายังคงกุมมือนุ่มเพื่อไม่ให้หนีจากเขาไปก่อนจะดึงเธอให้เดินตามเขาไปหามุมสงบพูดคุย

เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นผมสามารถอธิบายได้ ขอเพียงคุณยอมฟังผมอย่างใจเย็น พอลพูดใบหน้ายังคงวิตกกังวลกลัวว่าเธอจะไม่ยอมฟังเขา

ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้ว ยังจะต้องให้เหมยฟังอีกหรือคะ เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว นัยน์ตาเศร้าหันไปทางอื่นก่อนที่จะถูกพอลดึงไปกอดซึ่งเป็นจังหวะที่จอนเดินมาเห็นเข้าพอดี

ริมฝีปากหนาที่จะเอ่ยเรียกชื่อพี่ชายตัวเอง เป็นอันชะงักลงเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า ผู้ชายที่ทำแบบนี้ได้กับผู้หญิงถ้าไม่รักคงหลงผู้หญิงคนนี้มาก เขาหยุดคิดและฟังการสนทนาของพวกเขาต่อ

ผมกับแพซี่เราไม่ได้รักกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันคือเกมทางธุรกิจที่ผมและแพซี่ต่างก็รู้ดี เขายังคงกอดร่างบางแนบชิดอยู่

กายสัมผัสกายรับรู้ถึงไออุ่นแห่งรักของกันและกันแต่วินาทีนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเขาและเธออีกแล้วแต่มีคนอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องและดูเหมือนว่าเธอคนนั้นจะมีภาษีมากกว่าหญิงสาวที่เป็นได้แค่แฟนหลบซ้อนของเขาเท่านั้น

ผมอยากให้เหมยรอผมเพราะผมจะพยายามเคลียร์เรื่องผมกับแพซี่ให้จบโดยเร็วที่สุด

พอลเอ่ยในขณะที่คนที่ยืนฟังการสนทนาของพวกเขาอยู่เงียบๆ กำลังกัดกรามแน่น มือสองข้างกำเข้าหากันเมื่อคิดว่าแพซี่กำลังจะกลายเป็นผู้ที่ต้องเสียสละและหนีไม่พ้นความเสียใจ จอนนึกเป็นห่วงแพซี่ขึ้นมาทันทีก่อนที่เขาจะออกตามหาเธอโดยไม่สนเสียงเรียกเชิงกระซิบของเพื่อนหนุ่มที่ยืนแอบฟังการสนทนาของพวกเขาด้วยกัน

ขณะที่เหมยลี่เริ่มขยับและผละร่างหนาอบอุ่นออกจากตัว สายตาสวยที่มองมาทางพอลอย่างให้ความรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมา หญิงสาวไม่คิดว่าพอลจะเป็นคนเห็นแก่ตัวมากขนาดนี้ นี่เขาไม่สงสารผู้หญิงคนนั้นบ้างหรือยังไง

อย่าพยายามฝืนมันอีกเลยค่ะ ถ้าจะให้เหมยรอคุณอีก เหมยคงกลายเป็นผู้หญิงหน้าด้านที่ทำร้ายผู้หญิงด้วยกันซึ่งเหมยทำไม่ได้ เหมยลี่พูดเสียงสั่นพยายามบังคับหัวใจตัวเองไม่ให้ต้องอ่อนแออีก

แต่ผมรักคุณนะเหมยลี่

คุณรักฉันก็จริง แต่ว่าคุณเลือกเธอไปแล้วเพราะฉะนั้นมันก็ไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกันอีกระหว่างเราคงไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก

ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ก่อนที่เธอจะวิ่งออกจากบริเวณนั้นไปส่วนพอลก็ล้มลงมากองอยู่กับพื้นหญ้าพร้อมทั้งน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้าหมองเศร้าคู่นั้น

 

แพซี่ จอนเดินเข้าไปหาอย่างเป็นห่วงเมื่อร่างสวยกำลังนั่งร้องไห้อยู่บนเก้าอี้สีขาวห่างจากแขกในงาน

จอน แพซี่โผกอดเขาอย่างไม่อาจจะทำอะไรได้ในเมื่อตอนนี้เธอเองก็เหมือนคนพูดไม่ออก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะทำเช่นไรต่อไป ร่างสวยยังคงสั่นไปมาในขณะที่จอนก็ทำได้แค่เพียงกอดกระชับร่างของเธออย่างแนบแน่นราวกับจะปลอบใจเธอภายในตัว

 

หลังผละจากพอลเหมยลี่ก็มานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนสุดท้ายเธอก็ต้องพูดคำว่าจบในใจ จบเสียทีกับความรักระหว่างเธอกับพอลที่มันไม่มีทางรีเทิร์นใหม่ได้อีก ในเมื่อเขามีคู่หมั้นของเขามาปรากฏตัว

เธอถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนที่จะฝืนกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ไม่อยู่ เสียงตะกุกตะกักจากด้านหลังทำให้เธอต้องรีบเช็ดน้ำตาก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียงนั้น

            “คุณบิ๊ก หญิงสาวทำสีหน้าแปลกใจ

            “ครับ ผมเอง ชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ เธอ

            เรามักจะเจอกันโดยบังเอิญเสมอเลยนะคะ” เธอยิ้มอย่างเศร้าๆ ให้เขา หมอบิ๊กขยับเข้ามาใกล้ก่อนที่เราจะเริ่มสนทนากันอย่างสนิทสนม

            “บังเอิญจังเลยที่ผมได้มาเจอคุณเหมยที่นี่”เขาพูดขึ้นขณะที่ทอดมองใบหน้าของเธอที่กำลังชะเง้อมองดาว...เธอจะรู้ไหม ว่าไม่มีดาวดวงไหนเด่นเท่าดาวบนดินในค่ำคืนเหงาที่อยู่ตรงหน้าเขาดวงนี้อีกแล้ว

            คุณบิ๊กรู้จักคุณพอลด้วยหรือคะ

            ครับ

            “บังเอิญจริงๆ เลยนะคะที่คุณบิ๊กก็รู้จักกับคุณพอลด้วย” พูดจบเธอก็สูดน้ำมูกเข้าไปข้างในก่อนมองผ้าเช็ดหน้าที่เขายื่นมาให้ หญิงสาวรับไปเช็ดน้ำมูกอย่างไม่ลังเล

            “ฉันนี่แย่จริงๆ คุณบิ๊กว่าไหม รู้ทั้งรู้ว่าตอนกลางคืนอากาศหนาวแค่ไหน ก็ยังกล้าแต่งตัวแบบนี้อีก”

ร่างบางพูดเหมือนว่ากำลังสับสน เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีในเมื่อตอนนี้ความคิดของเธอยังมีเรื่องของพอลวนเวียนเข้ามาเต็มไปหมด

แล้วเสื้อสูทด้านนอกของเขาก็ถูกถอดออกก่อนคุมมาที่ไหล่บอบบางของเธอที่สั่นเพราะความหนาวเย็น

            “ห่มไว้นะครับ อากาศแบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย” เขาพูดยิ้มๆ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เธอ

            “ขอบคุณนะคะ ริมฝีปากบางเอ่ยพูดเบาๆ ก่อนที่จะเงียบเสียงลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตางามจนเขาเองรู้สึกสงสารและเห็นใจเธอ

            คุณบิ๊ก คงได้ยินและได้เห็นแล้วสินะ ใบหน้าคนถามยังคงเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

            “แล้วคุณเหมยคิดว่าผมจะเห็นหรือจะได้ยินอะไรล่ะครับ เขาเอ่ยสีหน้ายังคงเรียบเฉยก่อนที่ร่างบางจะก้มหน้านิ่ง

            “ผมก็ไม่คิดว่า คุณกับพี่พอลจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน” ปรัชญาเอ่ยและพลอยนึกถึงหน้าเพื่อนหนุ่มที่ป่านนี้ไม่รู้หายไปอยู่ที่ไหนระหว่างไปหาพอลหรือแพซี่

            เพราะฉันไม่รู้ว่าคุณพอลมีคนรักอยู่แล้ว ฉันจึงดูเหมือนเป็นผู้หญิงเลวที่เข้าไปแย่งคนที่เขามีคู่ ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองแย่ขนาดนี้มาก่อนเลย เธอยังคงต่อว่าตัวเอง มือสองข้างที่กระชับเสื้อสูทของเขาจนมันยับไปหมด

            อย่าคิดมากเลยนะครับ คิดเสียว่าพี่พอลไม่ใช่เนื้อคู่ของคุณเหมย ปรัชญาพูดปลอบใจเธอก่อนที่ทั้งสองจะยิ้มให้แก่กัน

            * คนสวยรับโทรศัพท์ด้วยจ้า คนสวยรับโทรศัพท์ด้วยจ้า* หญิงสาวรีบรับสายเพราะตอนนี้เธอเริ่มอายในเสียงเรียกเข้าของมือถือตัวเองเสียแล้ว

            ฮัลโหล ว่าไงหรือพลอย เธอรับสายเสียงแหบก่อนที่จะรับคำของเพื่อนสาว

            โอเค ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ เธอวางสายโทรศัพท์ก่อนจะมองใบหน้าหล่อๆ ของหมอบิ๊ก

            “ดีใจนะคะที่เราได้พบกันอีก...แต่ตอนนี้ฉันคงต้องไปแล้ว พอดีเพื่อนฉันกำลังรอฉันอยู่ที่รถนะคะ”เธอพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนก่อนจะไม่ลืมคืนเสื้อให้เขา

            “ครับ” เขาเพียงแต่ตอบสั้นๆ อย่างสุภาพก่อนจะรับเสื้อมาจากมือของเธอ เห็นเธอยิ้มแห้งๆ พร้อมจะเดินผละจากเขาไปหากไม่ติดที่ว่าเขามีเรื่องที่ยังติดค้างใจอยู่อีก

            “เออ...คุณเหมยครับ”

            “คะ” เท้าเล็กชะงักก่อนจะขานรับอย่างแผ่วเบา

            “จะเป็นอะไรไหมครับ ถ้าผมอยากได้เบอร์โทรศัพท์ของคุณ” เขาพูดสีหน้าดูจริงจัง

            “ได้สิค่ะ” เหมยลี่ยิ้ม เธอล้วงหานามบัตรในกระเป๋าก่อนจะยื่นให้ชายหนุ่ม คนที่เป็นเพื่อนใหม่ที่พูดคุยกันถูกคอ

            “ฉันไปนะคะ

            “ครับแล้วผมจะโทรไปหา”

เหมยลี่เริ่มรู้สึกดีกับหมอบิ๊กมากขึ้น ส่วนเรื่องพอลแม้เธอจะยังทำใจไม่ได้ก็ตามเพราะมันกะทันหันเกินกว่าที่เธอจะทนรับได้แต่หญิงสาวก็ต้องลืมพอลให้ได้เพื่อไม่ให้ใครมาตีหน้าว่าเป็นมือที่สามแย่งของใครแม้จะยังไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่มาก่อนใคร

นั่นแหละ แต่เธอจะต้องรักษาศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้หญิงของเธอให้ได้

 

            “แพซี่ จอนเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยนทั้งที่ตอนนี้เขาอยากกอดร่างของเธอมากกว่าการเช็ดน้ำตาปลอบใจเธอแบบนี้แต่เขาทำได้แค่นี้จริงๆ

            พี่พอลเขาเห็นแพซี่เป็นตัวอะไรกันแน่ จอน แพซี่เป็นคนนะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความรู้สึก เจ็บ ท้อ หรือน้อยใจเป็น นี่พี่ชายคุณเขาเห็นว่าแพซี่ง่ายมากนักหรือไงเวลาต้องการใช้ประโยชน์ก็มาทำให้รักแต่พอหมดประโยชน์พี่พอลกลับบอกปัดความรับผิดชอบ จอนบอกแพซี่สิว่าแพซี่ต้องทำยังไงเพื่อให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ริมฝีปากขยับไปมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มสองข้าง            จอนใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้ร่างสวยที่กำลังสะอื้นอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนที่สายตาคมเข้มจะหันไปมองผู้มาเยือนใหม่ที่ดูลักษณะการเดินก็ดูรู้แล้วว่าพี่ชายของเขาเมา

 

            เหมยลี่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม

เมื่อร่างบางเดินมมาถึงที่รถปั้บเพื่อนสาวของเธอก็รีบจัดการถามความคืบหน้าโดยเร็ว

            ไม่มีหวังอะไรอีกแล้วละ เขาสองคนกำลังจะหมั้นกัน ถ้าฉันยังขืนหน้าด้านแย่งไปอีกฉันคงจะกลายเป็นคนบาปหนักแน่นอน

            อืม ฉันเองก็ไม่น่าเลือกคุณพอลมาทำงานนี้ด้วยเลยทั้งที่ก็มีตัวเลือกอื่นอีกมากถ้ารู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ สู้ให้ตายฉันก็ไม่มีทางพาคุณพอลมาให้เธอต้องเจ็บแบบนี้อีก พลอยฟ้าทำหน้าเศร้ายอมรับผิดปรายตามองใบหน้าเศร้าของเพื่อนอย่างหวั่นๆ

            ช่างมันเถอะ ถ้าน้ำตาในครั้งนี้มันจะทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้นมาอีกครั้งฉันก็ไม่โกรธแกหรอกเพราะถึงยังไงแกก็เป็นเพื่อนฉัน พลอยฟ้า ร่างสองร่างกอดกันอย่างเข้าอกเข้าใจกันก่อนจะพากันนั่งรถออกจากที่ตรงนั้นโดยมีพลอยฟ้าเป็นคนขับ

 

“ทำไมถึงเมาขนาดนี้ ทั้งที่วันนี้ก็เป็นวันเกิดตัวเองแท้ๆ” จอนพูดขึ้นหลังจากที่ช่วยกันแบกพี่ชายตัวเองกับปรัชญาโดยมีแพซี่เดินตามหลังมาติดๆ

            “คนจะเมาก็มีสาเหตุอยู่ไม่กี่อย่าง มีความสุขกับความทุกข์ซึ่งฉันคิดว่ากรณีพี่พอลน่าจะเป็นอย่างหลัง”

หมอหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะหุบปากเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าฉายมาบนใบหน้าสวยของแพซี่

            ขอบใจนะ ที่มาช่วยจอนเอ่ยสีหน้าบอกไม่สบอารมณ์

            “อืม งั้น นายจัดการต่อละกัน เดี๋ยวฉันต้องกลับไปเข้าเวรต่อแล้ว”

            “โอเคขอบใจนายมากนะเพื่อน”

หมอบิ๊กยิ้มให้ก่อนจะออกจากคอนโดหรูไปโดยหมอหนุ่มไม่ลืมที่จะยิ้มให้กับแพซี่ที่กำลังนั่งหน้าเศร้าอยู่ ความสวยของเธอสามารถทำให้ใจหมอหนุ่มหวั่นไหวได้ก่อนที่เขาจะรีบกลับไปเข้าเวรต่อ

 พ้นร่างหมอหนุ่มแล้วตอนนี้ในห้องก็เหลือเพียงจอน แพซี่และพอล งานวันเกิดในคืนนี้มีอะไรน่าแปลกอยู่อีกอย่างคือ ทันทีที่ผู้หญิงคนนั้นแสดงตัวต่อหน้าพี่ชายของเขา สีหน้าแววตาที่ว่างเปล่าของพอลก็กลับดูมีชีวิตชีวามาก

จอนดึงมืองามของเพื่อนสาวคนที่เขารักเกินเพื่อนให้ตามร่างเขามายืนอยู่ที่ระเบียงด้านนอกของห้อง

            แพซี่...มีอะไรจะบอกผมหรือเปล่า

แม้เขาจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตอนต้นแต่แค่การกระทำของพอลที่แสดงให้เห็นว่าเขารักผู้หญิงคนนั้นยิ่งทำให้เขาโกรธผู้หญิงคนนั้นแทนแพซี่ แววตาที่ทอดมองไปยังใบหน้าเศร้าของผู้หญิงตรงหน้าดูอ่อนโยนราวกับเธอคือเทพธิดาและเขาคือทาสบริวารที่จะต้องปกป้องและคุ้มครองเธอ

            ไม่มีค่ะแพซี่ยังคงทำหน้าเรียบเฉยจนจอนเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

            คุณไม่มีอะไรจะเล่าเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเหรอแพซี่หันไปมองใบหน้าด้านข้างของจอนที่ตอนนี้เห็นเขาขบกรามแน่นจนเห็นเป็นสันดูราวกับว่าเขากำลังเครียดจัด

            “จอน แพซี่เดินมาจับต้นแขนของเขา สายตาที่เธอมองมาหาเขาบ่งบอกถึงความรู้สึกบางอย่างในตัวของเธอที่เขาไม่รู้ว่าเธอกำลังรู้สึกยังไงในตอนนี้

            แพซี่ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี...จอนคะ แพซี่คิดว่าพี่พอลสนใจผู้หญิงคนนั้นอยู่

            ทำไมถึงคิดแบบนั้น

ทั้งที่เขาเองก็รู้สึกเหมือนที่แพซี่บอก ตอนนี้พอลกำลังจะผิดสัญญากับเขาที่ว่าจะดูแลแพซี่ไปตลอดชีวิต ถ้าเขารู้ว่าวันนี้พอลจะทำร้ายแพซี่โดยการมีผู้หญิงอื่น ตอนนั้นเขาจะไม่ยกเธอให้พี่ชายของเขาเลย สู้ให้เธอมาเป็นคู่หมั้นของเขายังจะดีซะกว่าที่เห็นเธอถูกทำร้ายโดยคนที่เธอรัก

            จอน แพซี่รู้ว่าพี่พอลนะ ไม่เคยรักแพซี่เลย ความรักที่พี่พอลมีให้แพซี่ก็แค่พี่ชายมอบให้กับน้องสาวเท่านั้น เธอตอบอย่างเศร้าๆ

            “แล้วแพซี่ล่ะ...คิดยังไงกับพี่พอล

            แพซี่รักพี่พอล รักมากด้วยจนแพซี่กลัวว่าจะต้องเสียพี่พอลไปให้คนอื่นน้ำเสียงดูเศร้าน่าใจหาย จอนดึงมืองามมาทาบไว้ที่อกของเขา

            ไว้ใจเถอะ แพซี่จะไม่เสียพี่พอลไปพี่พอลต้องเป็นของแพซี่คนเดียว เขากุมมือเรียวสวยของเพื่อนสาวเนินนานก่อนจะสวมกอดอย่างปลอบใจ

            ถึงยังไงพี่พอลก็ต้องมีแพซี่เท่านั้น เขาพูดจบเพียงเท่านั้นก่อนจะลูบเส้นผมยาวลอนเงางามนั้นแล้วก็ต้องชะงักกับเสียงเพ้อของพี่ชาย

            “เหมยลี่...ผม รัก คุณ”

เสียงที่เล็ดลอดมาจากคนที่นอนไม่ได้สติทำให้เขานึกฉงนกับคำพูดที่ได้ยินมาจากปากของพี่ชายแล้วก็ลืมไปว่าตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินประโยคนั้น

แพซี่ซึ่งอยู่ในอาการอึ้งเล็กน้อยหลังได้ยินเสียงที่พี่ชายเขาเพ้อน้ำตาเธอเริ่มไหลออกมาอาบสองข้างแก้มที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเติบ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไม่เคยมีรักให้ใครอย่างพอลจะมอบความรักทั้งหมดกับผู้หญิงคนนั้น

พอลยังคงเพ้อใหญ่จนจอนนึกเจ็บใจแทนเพื่อนสาว

            “ผมขอโทษ เหมยลี่ ผมรักคุณ”

เสียงของพอลยังคงดังกระทบจิตใจของแพซี่อยู่อย่างนั้นโดยที่จอนไม่สามารถทำอะไรได้

            ร่างงามไม่ยอมอยู่ทนฟังคำพูดเพ้อของพอลอีกต่อไปก่อนจะผละจากการเกาะกุมของจอนแล้ววิ่งออกจากห้องพอลไป

จอนมองตามร่างที่เหมือนจะสะอื้นอยู่เป็นพักๆ ก่อนที่ร่างเธอจะหายออกไปจากคอนโดของพอล เขามองเธอร้องไห้ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน

ชายหนุ่มหลับตาปริ่มรู้สึกเสียใจแทนแพซี่ที่กำลังจะกลายเป็นเหมือนเขาที่เคยอกหักกับรักที่ไม่สมหวังจากผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแฟนมาถึงสิบปี เขาบอกกับตัวเองว่า ไม่ว่ายังไงเขาจะไม่มีวันให้แพซี่ต้องเป็นแบบเขา...เพราะเขาเองก็รักเธอเกินกว่าที่จะยอมให้เธอเจ็บเหมือนเขาชายหนุ่มทวนชื่อที่ได้ยินมาจากปากของพี่ชายตัวเอง

            เหมยลี่ เธอชื่อเหมยลี่งั้นหรือ

เขาชักอยากรู้จักผู้หญิงที่ชื่อเหมยลี่เสียแล้ว ดูท่าว่าเธอจะมีอะไรเป็นที่น่าสนใจแก่คนใกล้ตัวของเขา พี่พอลหรือแม้แต่นายบิ๊ก การการะทำของพวกเขาสองคนมันชัดเจนว่าคิดยังไงกับผู้หญิงคนนั้น

หรือว่า...เธอจะเป็นดาวที่ชอบยั่วผู้ชายกันนะ เพราะจากการแต่งตัวที่เขาเห็นก็ทำให้สามารถประเมินค่าได้แล้วว่าเธอแรงแค่ไหน...เหมยลี่ สงสัยเราคงจะต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันซะแล้ว

            “แพซี่

จอนเดินตามหาเธอซะให้วุ่นก่อนที่สายตาจะไปเห็นว่าเธอกำลังยืนร้องไห้อยู่ที่สระน้ำหน้าคอนโดหรู แพซี่พยายามจะหลบหน้าเขาและทำท่าจะวิ่งหนีเขาหากเขาสามารถรวบมือเธอไว้ได้ทันก่อนจะกอดเธอในขณะที่แพซี่ก็เอาแต่ร้องไห้สะอื้นจนเขานึกเจ็บใจแทนเธอที่ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายเหมือนอย่างที่เขาเคยประสบมา

            แพซี่ไม่อยากอยู่อีกแล้ว แพซี่เกลียดพี่พอล เกลียดผู้หญิงคนนั้น แพซี่เกลียดตัวเองที่ไปรักคนที่เขาไม่เคยเห็นคุณค่าในความรักของแพซี่แพซี่พูดทั้งน้ำตาส่วนจอนเขาแทบหัวใจสลายที่ต้องมารับรู้เรื่องเดิมๆ แบบนี้โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด

            ร้องไห้ออกมาเถอะ และคุณก็ฟังผมนะแพซี่ ผมจะไม่ยอมให้แพซี่ต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียว ทุกคนจะต้องเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าคุณโดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้น

ชายหนุ่มยังคงกอดร่างงามอยู่ไม่ห่าง ความรู้สึกของเขาตอนนี้คือรู้แค่ว่าใครที่ทำให้คนที่เขารักต้องเจ็บปวด เขาจะต้องตอบแทนคนเหล่านั้นให้เจ็บปวดมากกว่าที่เธอเจ็บ สายตาของเขาที่มีความแข็งกร้าวฉายอยู่ในนั้นกำลังทำให้ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาถึงกลับกลัวขึ้นมาดื้อๆ

            จอน คุณจะทำอะไร แพซี่มองหน้าจอนราวกับจะขอคำชี้แจงจากเขา

            อย่าห่วงเลย ขอให้รู้ไว้ว่าแพซี่มีความหมายกับผมมาก เพราะฉะนั้นผมจะทำให้คนที่เขาทำร้ายแพซี่ต้องอยู่ไม่เป็นสุข

แพซี่มองหน้าจอนน้ำตาคลอซาบซึ้งในความรักของเขาที่ไม่เคยลืมคำมั่นสัญญาแต่เธอมีให้เขาแค่คำว่าเพื่อนเท่านั้น จะเพราะด้วยเหตุผลตั้งมากมายที่เธอไม่อาจที่จะรักใครได้อีกหรือเพราะหัวใจของเธอมีพี่ชายของเขาอยู่เต็มหัวใจไปแล้ว

จอนมองใบหน้างามที่มีน้ำตาไหลออกมาให้หัวใจของเขาได้อ่อนยวบลงไปอีก สำหรับจอน แพซี่คือทุกอย่างเขาเคยคิดว่าต้องตายไปพร้อมๆ กับสิ่งที่ผู้หญิงทรยศคนนั้นได้ทิ้งไว้ ความเห็นแก่ตัวของผู้หญิงแพศยาที่ทิ้งเขาไปมีคนอื่นทั้งที่พยามยามทำทุกอย่างเพื่อรักษาเธอเอาไว้และคนที่ทำให้เขาได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งก็คือ แพซี่ เพราะฉะนั้นเขาต้องทำลายคนที่เข้ามาขัดขวางความรักของเพื่อนรักของเขา

ผมว่าแพซี่ขึ้นไปพักผ่อนให้สบายเถอะขอเพียงอย่างเดียว คุณอย่าคิดมากทำใจให้สบายเพื่อเตรียมรับสิ่งใหม่ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

แพซี่พยักหน้าก่อนจะยอมให้เขาเดินไปส่งเธอที่คอนโดหรูอีกห้องที่อยู่คนละชั้นกับคอนโดของพอล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


แหมเจ็บปวดแค่นี้ไม่ตายหรอกค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha