ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 19 : คู่หมั้นจำฝืน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 19…

          น้องชายของผมเขาทำอะไรบ้าง

พอลเอ่ยถามพลอยฟ้าทางโทรศัพท์หลังจากที่ตอนนี้เขากลับมาทำงานที่อังกฤษและพิธีงานหมั้นก็กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันโดยที่ตัวเขาไม่สามารถคัดค้านได้เลย

ในเมื่อตัวเขาเองที่เป็นคนเลือกสิ่งนี้ตั้งแต่แรก

            คุณจอนหรือคะ ก็ดีค่ะตอนนี้คุณจอนเซ็นสัญญาร่วมงานกับบริษัทของพลอยแล้ว พลอยฟ้าเอ่ยยิ้มๆ

            หรือครับ แล้วเหมยลี่ล่ะ เธอเป็นยังไงบ้าง น้ำเสียงที่แหบแห้งเอ่ยถามอย่างเศร้าใจ

            คุณพอลคงจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าเพื่อนของพลอยรู้สึกยังไง ถ้าจะบอกว่าเธอไม่เสียใจเลยก็คงจะโกหกหน้าด้านๆ

            ผมขอโทษที่ทำให้เหมยลี่ต้องเสียใจอีก

            พูดกับพลอยมันก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ คุณพอลก็มีคนรักของคุณอยู่แล้ว พลอยขอร้องเถอะนะคะ อย่าทำให้เพื่อนของพลอยถูกตีตราว่าเป็นมือที่สามแย่งใครอีกเลยนะคะ สิ้นเสียงของพลอยฟ้าชายหนุ่มถึงกับมีสีหน้าตึงเครียดก่อนจะวางสายสนทนาไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจที่เขาเป็นต้นเหตุทำร้ายเธออีก

            พี่พอลคุยกับใครอยู่หรือคะ เสียงหวานเอ่ยถาม เธอมายืนรอพอลอยู่นานแล้ว ครั้นจะเคาะประตูเรียกก็เห็นประตูมันเปิดออกหญิงสาวเลยแง้มดูและก็รู้ว่าเจ้าของห้องกำลังคุยโทรศัพท์ซึ่งมีชื่อของผู้หญิงไทยคนนั้นด้วย

            “แพซี่จะเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน พอลชักสีหน้าไม่สบอารมณ์

            ถ้าแพซี่เคาะ แล้วแพซี่จะรู้หรือคะว่าพี่พอลกำลังคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอยู่ แพซี่เอ่ยอย่างน้อยใจ

            พี่คิดถึงแล้วยังไง แพซี่ยังจะเอาอะไรกับพี่อีกหรือเท่านี้มันยังไม่พอใจแพซี่อีก พอลพูดหน้าเคร่งเครียดก่อนที่เขาจะเดินมานั่งที่เตียงนอนคนไข้โดยไม่รอถามถึงสาเหตุการมาของเธอวันนี้

            แพซี่นั่งลงบนเก้าอี้รับรองผู้มาเยี่ยมอย่างคนหมดแรง ความรู้สึกเจ็บและเสียใจเข้ามาหาเธอแทบทุกวันไม่เว้นแม้แต่ยามนอนที่หัวใจต้องเจ็บปวดเมื่อนึกถึงพอล

น่าแปลกที่เขาสามารถทำให้เธอทั้งรักทั้งเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน

 

            ไม่กินหรือ ร่างหนาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงปั้นหน้าบึ้งตึงใส่เขาอยู่ ตอนนี้จอนพาเหมยลี่มาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างจะมีราคาก่อนจะสั่งอาหารตามใจชอบของเขาโดยไม่สนว่าเธอจะชอบหรือไม่กับอาหารที่เขาสั่ง

            ฉันไม่กิน

            ที่ไม่กินเพราะว่าอยากจะตราตรึงรอยจูบของผมไว้ไม่ให้จางหายไปอย่างนั้นสิ จอนแสยะยิ้มเมื่อคิดหาวิธีที่ทำให้เธอยอมกินข้าวและเขาก็คิดถูกเพราะสิ้นคำพูดนั้นก็เห็นเธอตักอาหารใส่ปากอย่างรวดเร็วราวกับหิวโหยมานาน

            ร่างหนาอมยิ้มอย่างได้ใจเมื่อเขาสามารถสยบเธอลงได้บ้างก่อนที่สายตาคมจะไปปะทะกับร่างของปรัชญาที่กำลังเข้ามาในร้าน ความคิดแวบหนึ่งโผล่เข้ามา หากสองคนนี้ได้เจอกัน เหมยลี่คงจะไปว่านเสน่ห์ใส่เพื่อนของเขาจนหลงคารมเธออีกเป็นแน่ ฉะนั้นเขาควรกันไม่ให้หมอบิ๊กได้เจอกับเธอ

            เมื่อคิดเช่นนั้นร่างหนาจึงลุกขึ้นยืนทันทีท่ามกลางความมึนงงของอีกฝ่ายที่กำลังนั่งกินอาหารอยู่

            นี่คุณจะไปไหน

            ออกไปโทรศัพท์จอนว่าพร้อมทั้งวางเงินบัตรเครดิตไว้ข้างๆ หญิงสาวแล้วเดินจากไป

            เหมยลี่มองอย่างสงสัยแต่ก็ยังคงกินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยทั้งที่ตอนแรกก็วางฟอร์มว่าจะไม่ยอมกินแต่ก็มาแพ้รสชาติเพราะอร่อยเหลือเกิน ฝ่ายจอนก็ตรงมาล็อคคอเพื่อนหนุ่มอย่างสนิทสนม

            จอน”

หมอบิ๊กทำตาโต ยอมรับว่าตกใจที่เห็นเพื่อนหนุ่มหลงคิดว่าจอนกลับอังกฤษไปแล้ว แต่ไม่นึกว่าจะมาเจอกันที่นี่

“นี่นายยังอยู่เมืองไทยอีกหรือ ฉันนึกว่านายกลับไปแล้วซะอีก สายตาแปลกใจฉายแววภายใต้แว่นตาหนาสีใสก่อนจะมองไปยังชุดแต่งตัวของเพื่อนหนุ่ม

            ฉันคงกลับไปตอนนี้ไม่ได้ คือ ฉันมาทำงานแทนพี่พอลนะ เราอาจจะได้เจอหน้ากันบ่อยขึ้น จอนพูดไม่ลืมลากเพื่อนหนุ่มออกมาคุยข้างนอก

            ก็ดี แล้วนี่นายมาคนเดียวเหรอหมอบิ๊กถามทั้งยังส่งสายตาสงสัยก็เห็นอยู่ว่าจอนพยายามลากเขาออกมาคุยข้างนอกราวกับมีบางอย่างที่ไม่อยากให้เขาเห็น บางอย่างที่ว่าคืออะไรที่อยู่ในร้านอาหารนั่น

            “แล้วนายเห็นว่าฉันมากับใครล่ะจอนยักคิ้วแล้วถามแต่ไม่ทันจะพูดอะไรต่อ เหมยลี่ก็ดันมาโผล่ต่หน้าเขาและมันก็ทำให้เพื่อนของเขาหันไปสนใจเธอแทนที่จะพูดคุยกับเขาต่อ

            คุณเหมยมาทำอะไรที่นี่ครับน้ำเสียงของหมอบิ๊กบ่งบอกถึงอาการดีใจอย่างมากเมื่อเจอหน้าเหมยลี่ผิดกับจอนที่เริ่มชักสีหน้าขรึมจัด

            “เออ ฉันมาทำงานค่ะ” เหมยลี่เอ่ยเสียงเรียบ ลอบมองจอนที่กำลังยืนจ้องตาเขม็ง

            ผมคิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว หมอหนุ่มเอ่ย

            ฉันก็เหมือนกันค่ะเหมยลี่ตอบยิ้มๆ เอียงหน้ามองจอนแล้วหันมายิ้มให้หมอหนุ่ม

“ดีใจจริงๆ ค่ะที่ได้เจอคุณหมอ เพราะอย่างน้อยวันนี้ก็มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นบ้าง ไม่ใช่จะมีแต่เรื่องแย่ๆ” ใบหน้านวลเนียนหันไปมองใบหน้าคมอย่างถือดีก่อนจะหันไปยิ้มแย้มให้หมอหนุ่ม

            แล้วนี่รู้จักกันด้วยหรือ หมอหนุ่มชี้มาที่หนุ่มสาวที่ยืนเคียงกันได้รับคำตอบชัดเจนจากเพื่อนหนุ่ม

            ก็งานที่ฉันรับหน้าที่แทนพี่พอลยังไงล่ะ คือพี่พอลเขาร่วมงานกับบริษัทที่คุณเหมยทำงานอยู่ เราก็เลยได้รู้จักกัน จอนพูดสีหน้าราบเรียบ

            อ๋อ แบบนี้นี่เอง โลกกลมดีแหะบิ๊กว่าก่อนจะปรายตามองมาที่มือหนาที่เข้ามาจับกุมมือเหมยลี่เผลอถามออกไปด้วยความสงสัยแกมอยากรู้

            แล้วนี่นายจะพาคุณเหมยไปไหน

            ฉันกับคุณเหมยมีงานต้องไปทำต่อ ไว้วันหลังเราค่อยมาคุยกันนะจอนเอ่ยเสียงเรียบ บังคับเธอทางสายตาว่าให้ออกไปจากตรงนี้พร้อมเขา

 

ที่ลานรถ เหมยลี่รีบสะบัดมือหนีก่อนจะจ้องเขาสายตาไม่พอใจจอนเองก็มองเธอด้วยความไม่ชอบใจเช่นกัน มือหนาฉุดกระชากข้อมือเล็กอีกครั้งก่อนจะพาเธอไปนั่งในรถ

            ฉันบอกแล้วยังไงว่าห้ามเธอไปยุ่งกับนายบิ๊กเธอนี่พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหมเขาเอ่ยพูดหลังจากที่พาร่างงามมาอยู่ในรถสปอร์ตแล้ว

            ก็ฉันไม่ได้ไปยุ่งวุ่นวายกับเขานี่ คุณหมอบิ๊กต่างหากที่มาทักฉันเอง เธอเอ่ยโดยไม่มองหน้า ป่วยการซะเปล่าที่จะไปอธิบายกับคนพา ฝ่ายจอนก็มองหน้าเสี้ยวหนึ่งของเหมยลี่ด้วยความครุ่นคิดก่อนจะสตาร์ทรถขับออกไป

 

หลายอาทิตย์ผ่านไป

พิธีหมั้นถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ท่ามกลางแขกมากมายที่มาร่วมงานไม่ว่าจะเป็นแขกระดับผู้บริหารหรือแขกนักธุรกิจที่เดินทางมาจากต่างประเทศเพื่อมาร่วมงานของพวกเขา

สถานที่จัดงานเป็นโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงของอังกฤษตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวที่กำลังโชยกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วงานหากแต่คู่ชายหญิงที่กำลังจะเข้าสู่การหมั้นหมายนั้นกลับไม่มีแม้แต่รอยยิ้มให้แก่กัน

ตอนนี้เธอกำลังจะกลายเป็นคู่หมั้นของพอลอย่างสมบูรณ์แบบท่ามกลางสักขีพยานมากมาย ผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวเลือกที่จะจัดงานในแบบประเพณีของไทยเนื่องจากครอบครัวทั้งสองมีเชื้อสายของไทยปนอยู่ด้วย เราจึงอยากใช้พิธีหมั้นเป็นแบบประเพณีไทย คือ มีการสวมแหวนตามฤกษ์ชัย มีการพนมมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ไม่เว้นแม้แต่ชาวต่างชาติและรับพรจากผู้ใหญ่ฝ่ายหนุ่มสาว ส่วนเรื่องงานแต่งงานฝ่ายผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวเห็นสมควรให้จัดเป็นแบบยุโรป

ร่างสวยระหงกับร่างหนาเดินเฉิดฉายอยู่ในงาน แขกหลายคนกำลังมองมาทางพวกเขาอย่างอิจฉา ด้วยผ้าไหมชุดไทยที่แพซี่ใส่เป็นเสื้อที่ปักมุกสีขาวอมทองทั้งตัวส่วนกระโปร่งเป็นแบบผ้าไหมแก้วและชุดเครื่องประดับเก่าแก่ของตระกูล เมื่อทั้งหมดมารวมตัวอยู่ที่ร่างของแพซี่ เธอจึงดูเหมือนหญิงสาวในวรรณคดีมากกว่าจะเป็นนางแบบสากล

ส่วนพอลก็ไม่น้อยหน้า ชุดผ้าไหมไทยสีเปลือกไข่ขับผิวขาวที่ไม่ถึงขาวจัดของเขาให้เด่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เป็นเอกลักษณ์ จมูกโด่งงามได้รูปและริมฝีปากหยักศกน่ามองอีกทั้งดวงตาสีฟ้าที่น่าหลงใหลนั่น

อีกคนเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ที่จุติมาเยือนผืนดิน ส่วนอีกคนก็ราวกับเทพบุตรแห่งความรักที่เดินทางมาปักศรรักให้นางฟ้าบนดิน

พี่พอลค่ะ

ริมฝีปากบางอิ่มเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าที่ไม่ได้มีรอยยิ้มฉายเหมือนอย่างที่แสดงกับแขกในงาน

เธอจะทำยังไงต่อไปแพซี่พอลมองหน้าแพซี่แล้วถามออกมา

ทำยังไง อะไรคะ ร่างสวยเอ่ยถามด้วยแววตาสงสัย

ก็หลังจากที่เราเป็นคู่หมั้นกันแล้ว แพซี่จะทำยังไงต่อไป ยังอยากจะให้มีงานแต่งงานอยู่อีกต่อไปหรือเปล่า พอลเอ่ยถาม ใบหน้าที่แสดงว่าเขาเองก็รู้สึกเครียดมากกับเรื่องนี้ ดวงตาสีฟ้ามองไปยังใบหน้างามตรงหน้าที่เขารักเหมือนน้องสาว

พี่พอลจะให้แพซี่ทำยังไงล่ะคะ ถอนหมั้นหรือว่ายกเลิกงานแต่งงานที่กำลังจะมีขึ้นในปีหน้าดี ร่างสวยระหงเอ่ยถามอย่างสั่นเทา

พี่ไม่ได้หมายความว่ายังงั้น พี่แค่อยากรู้ความรู้สึกของแพซี่และอยากรู้ความคิดเห็นของแพซี่เกี่ยวกับเรื่องนี้ พี่แค่อยากหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน เพราะแพซี่ก็รู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่ได้รักแพซี่

หญิงสาวยิ้มไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ประโยคที่ไม่มีเยื้อใยใดๆ หลงเหลือให้เธอ และมันก็เป็นพุดที่สามารถฉุดลมหายใจของเธอให้หยุดนิ่ง

เจ็บจังเลย เจ็บจนรู้สึกชาไปหมด

แพซี่รู้ว่าพี่พอลไม่ได้รักแพซี่ โปรดเชื่อใจเถอะนะคะ หากคิดว่าแพซี่จะตามตอแยพี่พอลจนพี่รำคาญเหมือนคราวที่แล้ว แพซี่รับรองได้ค่ะว่ามันจะไม่มีอีกแล้วเพราะตัวแพซี่เองก็ไม่ได้รักพี่พอลแล้วเหมือนกัน

เธอพูดเสียงเบาหวิวแต่พอลยังได้ยิน ร่างสวยระหงในชุดไทยหมุนตัวกลับทันทีที่พูดจบก่อนที่จะเดินจากเขาไปเรื่อยๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาทุกระยะ

พอลมองตามหลังรู้สึกได้ถึงความเข้มแข็งของอีกฝ่าย ถ้าเธอเข้มแข็งได้จริงๆ มันก็คงจะดีเพราะอย่างน้อยเขาคงไม่ต้องรู้สึกผิดมากไปกว่านี้

 

ฝ่ายจอนซึ่งเพิ่งมาถึงงานและกำลังมองหาร่างของพี่ชายตัวเองกับเพื่อนรักสาว สำหรับเขาวันนี้คือวันที่หัวใจของเขาเจ็บปวดมากที่สุดเพราะเธอมีพอลเป็นเจ้าของอย่างถูกต้องแม้พี่ชายของเขาจะไม่เลี้ยวแลแต่ถึงยังไงพวกเขาสองคนก็เป็นคู่หมั้นกันแล้ว เขาเสียอีก เป็นแค่เพียงเพื่อนที่คอยให้คำห่วงใยโดยไม่อาจบอกเธอได้ว่าเขาเองก็ชอบเธอ

ชายหนุ่มเดินดูลักษณะการจัดงานที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความหมายอันโรแมนติกก่อนที่สายตาคมจะปะทะกับร่างระหงที่กำลังเดินมาอย่างคนหมดแรงโดยปราศจากพี่ชายของเขาอยู่ข้างกาย

แพซี่ จอนเรียกชื่อเธอ

แพซี่หันกลับไปมองแล้วยิ้มเจื่อนๆ ไปให้

แพซี่นึกว่าจอนจะไม่มาซะแล้วร่างสวยในชุดผ้าไหมเดินเข้าไปกอดร่างจอนก่อนจะหอมแก้มเป็นการทักทายซึ่งจอนก็ทำเช่นกัน

ผมต้องมาสิ คุณหมั้นทั้งทีและอีกอย่างผู้ชายโชคดีคนนั้นก็คือพี่ชายผม จอนเอ่ยยิ้มๆ ในใจยังรู้สึกแปลบๆ

ไม่หรอกค่ะ พี่พอลเขาคงไม่อยากเป็นผู้ชายโชคดีคนนั้นหรอก แพซี่พูดเสียงเศร้าก่อนที่เราสองคนจะเดินหามุมสงบๆ นั่งคุยกันซึ่งก็เป็นเก้าอี้มุมหลังสุดซึ่งไม่ค่อยมีคนมานั่งเพราะเป็นที่สลัว

แพซี่เบื่อ แพซี่เหนื่อยแล้วจริงๆ ต่อไปนี้แพซี่จะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ แพซี่จะไม่ทุ่มเทความรักให้กับคนที่ไม่ได้รักแพซี่ จอนช่วยเป็นกำลังใจให้แพซี่ด้วยนะคะ ใบหน้าหวานเอ่ยอย่างเศร้าๆ ก่อนที่จะถูกมือหนาจับมือบางเนียนมาลูบไล้

 “ผมจะเป็นกำลังใจให้แพซี่ผ่านพ้นคืนวันอันเลวร้ายนี้และอยากให้แพซี่จำไว้อย่างว่า ถึงพี่พอลจะไม่ได้รักแพซี่ แต่แพซี่ยังมีผม ผู้ชายคนนี้ที่รักแพซี่อย่างจริงใจ เขายิ้มออกมาเมื่อได้พูดในสิ่งที่มันอัดอั้นตันใจเขามาตลอดแม้เธอจะเข้าใจว่าเขาพูดในฐานะเพื่อนคนหนึ่งก็ตาม แม้ว่าหัวใจของชายหนุ่มจะเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหนที่เห็นทั้งสองคนใกล้ชิดกันและยิ่งตอนนี้จอนทำอะไรไม่ได้เลยในเมื่อเธอคือคู่หมั้นของพี่พอล

ร่างหนาคิดอย่างหนักใจมองใบหน้าสวยหวานของเธออย่างแน่วแน่ หัวใจที่เข้มแข็งเมื่อได้เห็นน้ำตาของสาวสวยตรงหน้ายิ่งกระชากอารมณ์ความอ่อนไหวของเขาให้ต้องเศร้าไปกับเธอด้วย จอนรักเธอแต่ไม่อาจที่จะไปเป็นมือที่สามสร้างความปั่นป่วนให้กับชีวิตของแพซี่และพอล ซึ่งหากจะมีจริงๆ คนๆ นั้นต้องไม่ใช่เขา

ใช่สิ มือที่สาม คนที่ทำลายความสุขของแพซี่ก็คือ เหมยลี่ ผู้หญิงเหลวแหลกคนนั้นไม่ใช่เขา

แล้วทำไมแพซี่ถึงมาอยู่คนเดียวล่ะ พี่พอลหายไปไหน เขาถามเพราะตั้งแต่มายังไม่เห็นพี่ชายของเขาเลยหนำซ้ำยังปล่อยให้ร่างสวยต้องเสียน้ำตาอีก

พี่พอลคงไปหาแขกผู้ใหญ่นะคะ เธอก้มหน้าตอบไม่กล้ามองหน้าจอน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้มันความรู้สึกนี้ได้

ผมควรจะทำยังไงดีเพื่อให้แพซี่ไม่ต้องเสียน้ำตาอีก จอนกุมมือบางเอาไว้ รู้สึกได้ถึงแรงสั่นของร่างกายเธอ ริมฝีปากหนาถือโอกาสจุมพิตมือบางซึ่งเป็นจังหวะที่พอลเดินมาพอดีและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha