ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 21 : การหลบหน้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 21…

นายเรียกฉันมามีอะไรเหรอ

ร่างหนาเอ่ยถามเมื่อเขามาถึงที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้กับโรงพยาบาลที่ปรัชญาทำงานอยู่

 

            ร่างสุดเท่ห์ในชุดเสื้อกาวยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

            งานหมั้นพี่พอล ฉันขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปเผอิญวันนั้นฉันติดคนไข้หนักอยู่และก็ดีใจที่พี่พอลได้หมั้นเสียที สายตาคนพูดบ่งบอกว่าเขารู้สึกดีที่อย่างน้อยพี่พอลก็มีคู่หมั้นแล้ว

            ฉันขอบใจนายแทนพี่พอล ว่าแต่นายคงไม่ได้มีเรื่องจะคุยกับฉันแค่นี้หรอกใช่ไหม ร่างหนาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ คงเพราะเขาเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเพื่อนรักละมั่งถึงทำให้เขาคิดว่าปรัชญาคงไม่ได้นัดเจอเขาเพียงเพราะจะคุยเรื่องแค่นี้

            “ก็ในฐานะที่นายทำงานที่เดียวกับคุณเหมย ฉันก็แค่อยากรู้ว่าตอนนี้เธอมีใครแล้วหรือยัง

            ดวงตาสีน้ำตาลจ้องหน้าเพื่อนอย่างสงสัย คำพูดและน้ำเสียงของเพื่อนที่เอ่ยถึงชื่อของเธอบ่งบอกว่าเขายังคงสนใจเธออยู่แม้จะรู้ว่าพี่พอลสนใจเธออยู่เหมือนกัน

            นายหมายความว่ายังไง จอนเอ่ยถามเพื่อให้แน่ใจอะไรบางอย่าง

            ตอนนี้พี่พอลก็มีคุณแพซี่อยู่แล้ว ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่านายเห็นใครหรือผู้ชายคนไหนเข้าใกล้คุณเหมยลี่อีก หมอหนุ่มเอ่ยถาม

            จอนทำสีหน้าขรึม เข้าใจในความคิดของเพื่อนรักว่าเขาสนใจเหมยลี่และถ้าเธอรู้ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องกระโดดเข้าหาเพื่อนรักของเขาแน่ก็เธอหวังจะจับปรัชญาอยู่แล้ว เมื่อไม่ได้พอล เธอก็คงเล็งเป้าหมายมาทางปรัชญาเพื่อนรักของเขา

            ว่ายังไงล่ะ จอน นายยังไม่ตอบฉันเลยน่ะ ปรัชญาเอ่ยถามเสียงตื่นเต้น

            ฉันไม่รู้ ตัวฉันกับเธอก็ไม่ได้ติดกันนี่ ฉันว่านายอย่าสนใจเธอเลย จอนพูดเสียงแข็ง

            ทำไมล่ะ นายมีเหตุผลอะไรงั้นหรือที่จะให้ฉันเลิกสนใจเธอ หมอหนุ่มเอ่ยถาม นึกแปลกใจที่เพื่อนของเขาไม่อยากให้ชายหนุ่มได้ใกล้ชิดเหมยลี่ ก็เธอออกจะน่ารักขนาดนั้นแถมอัธยาศัยดีเสียอีก หรือเพราะปมเก่าที่คอยตามมาหลอกหลอนเพื่อนรักของเขาจนทำให้จอนมองเหมยลี่อย่างมีอคติ

            ฉันไม่อยากให้นายเสียใจ เพราะเธอไม่ได้รักนายหรอกนะ ผู้หญิงคนนั้นกับพี่พอลอาจจะมีอะไรกันแล้วก็ได้ ฉันไม่อยากให้นายต้องอกหัก

            อกหักมันเป็นเรื่องเล็ก สำหรับฉันการได้รู้จักความรักสักครั้งมันก็เป็นสิ่งที่ดีและถึงแม้ว่าความรักของฉันอาจจะไม่สมหวังก็ตามแต่อย่างน้อยเราก็ได้รู้จักกับความรัก หมอหนุ่มเอ่ยอย่างยิ้มๆ เมื่อได้พูดถึงความรัก ความรักงั้นหรือ ความรักคือสิ่งที่สวยงามจริงๆ นะหรือ

            ร่างหนาลุกขึ้นยืนมองเพื่อนรักที่กำลังดื่มกาแฟอยู่ เมื่อเห็นจอนลุกขึ้นร่างของหมอหนุ่มก็ลุกตามไปด้วยก่อนจะเอ่ยถามออกมา

            “นี่นายจะรีบไปไหน

            ฉันต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว ฉันยังต้องศึกษางานอีกเยอะ

            หมอหนุ่มพยักหน้าก่อนจะเอ่ยพูดต่อ

            โอเค งั้นไว้เราค่อยคุยกันก็ได้ ยังไงก็ฝากความคิดถึงไปให้คุณเหมยด้วย หมอหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            อืม จอนรับคำมาอย่างบึ้งตึง สีหน้าบอกแววว่ารู้สึกไม่พอใจในคำพูดของเพื่อนรักแต่ถ้าเขาพูดออกไปตอนนี้ ปรัชญาต้องไม่เชื่อเขาแน่ ก็ออกจะเทิดทูนเธอซะขนาดนั้น แล้วร่างสองร่างก็เดินผละจากกัน

 

            พอลซึ่งกำลังนั่งทำหน้าเรียบเฉยเมื่อวันนี้พ่อของเขาชวนให้มาเยี่ยมเยือนบ้านของอาปีเตอร์ซึ่งเป็นพ่อของแพซี่อีกทั้งเป็นโอกาสดีที่จะสานต่อโครงการใหม่ที่ทำร่วมกันโดยมีต้นทุนดีอย่างพ่อของแพซี่ซึ่งท่านทำงานเกี่ยวกับระบบการเงิน ชายหนุ่มแอบมองใบหน้าขาวเนียนอมชมพูที่กำลังนั่งฟังการสนทนาของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้สนใจในตัวเขาเลย

            นี่ พวกเธอสองคนจะมาทำตัวเป็นก้อนหินตรงนี้กันทำไม บิดาแพซี่เอ่ยบอกขำๆ เมื่อเห็นความแข็งกระด้างของพวกเด็กๆ

            งั้นแพซี่ขอตัวนะคะ เดด เธอเอ่ยประโยคสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

            พอล พาน้องไปเดินเล่นสิ จะได้ผ่อนคลาย

            พอลมองหน้าบิดาของเขาก่อนแวบหนึ่ง สุดท้ายเขาก็ต้องลุกขึ้นยืนเดินตามหลังร่างสวยที่เดินนำเขาไปก่อนหน้านี้แล้ว

            นี่พวกเขาสองคนมีปัญหาอะไรกัน พ่อของแพซี่เอ่ยถามพ่อของพอล

            นั่นสิ อย่าไปสนใจเลยครับ มันคงจะเป็นปัญหาเล็กน้อยของพวกเด็กๆ พ่อแง่แม่งอนอะไรทำนองนี้ เสียงหัวเราะของทั้งสองฝ่ายดังออกมาอย่างไม่ได้นัดหมายเมื่อคิดว่าพวกลูกๆ ของเขาคงจะกำลังแง่งอนกันตามประสาเด็กๆ

 

            แพซี่

พอลเรียกชื่อเธอก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินตามร่างสวยให้ทันเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินหนีเขาไป มือหนารีบดึงมือบางให้หยุดการเคลื่อนไหวก่อนจะพยายามใช้มืออีกข้างจับต้นไหล่ของเธอให้หันกลับมาหาเขา

            ปล่อยคะพี่พอล เสียงห้วนจัดของหญิงสาวเอ่ยออกมาและมือบางที่พยายามจะแกะมือหนาเขาออก

            พี่ไม่ปล่อย ทำไมแพซี่ถึงต้องหลบหน้าพี่ด้วย

            พี่พอลจะให้แพซี่เจอหน้าพี่พอลทำไมล่ะคะ ในเมื่อแพซี่ไม่ได้มีความสำคัญกับพี่พอลเลย อีกอย่างพี่พอลคงจะมีความสุขมากถ้าไม่ได้เจอหน้าแพซี่ เธอพูด สีหน้ายังคงบึ้งตึงโดยไม่ได้มองหน้าเขาที่กำลังทำหน้าบึ้งใส่เธอเหมือนกัน

            แต่แพซี่ก็ไม่ควรหลบหน้าพี่แบบนี้

            แพซี่ไม่ได้หลบหน้าค่ะ แพซี่แค่ยังไม่อยากเจอหน้าพี่พอลตอนนี้

            พอลขมวดคิ้ว

            ทำไม หรือเพราะพี่ไม่ได้รักแพซี่ แพซี่ก็เลยไม่อยากข้องแวะ ไม่อยากเจอหน้าพี่ แค่นั้นนะหรือ พอลเอ่ย สีหน้าจริงจังก่อนที่เขาจะถูกร่างสวยผลักออกจากตัว

            มันไม่ใช่แค่พี่พอลไม่ได้รักแพซี่หรอกนะคะ เพราะแพซี่รู้ดีว่าสำหรับพี่พอล ไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถแทนผู้หญิงคนนั้นได้ แต่ที่แพซี่ต้องทำแบบนี้ก็เพื่อตัวแพซี่เอง พี่พอลคงไม่เข้าใจหัวอกของคนที่ถูกฉีกหน้า

            พี่ฉีกหน้าเธอยังไงหรือแพซี่ พอลถามและก็เห็นแววตาโกรธในดวงตาสวยหวานของเธอ

            ก็ด้วยการไปมีผู้หญิงคนอื่นไงล่ะคะ ทั้งๆ ที่พี่พอลก็มีคนรักอยู่แล้วแต่ก็ยังมาให้ความหวังแพซี่ พี่พอลเห็นแก่ตัวที่สุด เธอพูดเสียงชัดเจน แววตาวาวโรจน์อย่างเห็นได้ชัดจนพอลมองไม่เห็นความสวยหวานในตัวหญิงสาวอีกเลย ใช่ เธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เธอเปลี่ยนเพราะการกระทำที่ไร้หัวใจของเขา

            พอลหลับตาแน่นิ่ง ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องช่วยเยี่ยวยาหัวใจของเธอ เผื่อสักวันเธอจะได้พบกันคนที่ดีกว่าและเธออาจจะลืมเขาได้

 

            หลังจากที่เจ้านายคนใหม่ของเธอออกจากบริษัทไปช่วงเช้าของเมื่อวานจนมาถึงสายของวันนี้ เธอยังไม่เห็นว่าเขาจะมาเสนอหน้าให้เธอได้เห็นเลย นี่ถ้ารู้ว่าเมื่อวานเขาจะไม่เข้ามา หญิงสาวจะยังไม่รีบเคลียร์งานกองโตบนโต๊ะให้แล้วเสร็จหรอก ร่างบางนั่งเอาศีรษะพิงเสาที่เป็นมุมเหลี่ยมก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกว่าตอนนี้เธอควรรู้สึกยังไง เสียใจที่ถูกพอลทิ้งหรือเสียใจที่ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ กับผู้ชายอย่างจอน เธอไม่รู้ว่าอย่างไหนจะทำให้เธอเสียใจมากกว่ากัน

ร่างบางหลับตาลงครุ่นคิดว่าวันนี้ พรุ่งนี้หรือวันถัดไป เธอจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้างแล้วเธอจะสามารถผ่านพ้นคืนวันเหล่านั้นไปได้หรือไม่ เสียงลมหายใจยังคงดังอยู่ต่อเนื่องก่อนที่น้ำเสียงของพลอยฟ้าจะดังขึ้น

            เฮ้ย ยัยเหมย หมู่นี้ไม่เห็นหน้าคุณจอนเลย แกทราบไหมว่าคุณจอนไปไหน พลอยฟ้าเดินสวยเข้าไปถามก่อนจะทำหน้าแหยๆ เมื่อเห็นหน้าตาดุๆ ของเพื่อน

            เพิ่งจะมาเสนอหน้าหรือย่ะ แกนะแก ทำกับฉันได้ลง

            โธ่ ก็คุณจอนเขาขอช่วยฉันก็เห็นว่าตัวฉันก็มีผู้ช่วยอยู่แล้วอีกอย่างจะให้ผู้ช่วยมาทำหน้าที่เลขาให้เขาก็ดูจะไม่สมเกียรติเขา ถึงได้ส่งแกไปไง พลอยฟ้าอธิบายเสียงยาวเหยียดก่อนจะรอดูท่าทีของเพื่อนรัก

            ร่างบางลุกยืนจากเก้าอี้ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างมองดูทิวทัศน์ของกรุงเทพ น่าแปลกที่หญิงสาวกลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจเมื่อไม่ได้เจอเขาทำไมความรู้สึกของเธอถึงเป็นแบบนี้ไปได้

            เป็นอะไรไป หรือแกยังโกรธฉันอยู่ พลอยทำสีหน้าเศร้า

            เปล่า แค่รู้สึกเบื่อๆ

            งั้นไปชอปปิ้งกันไหม

            เหมยลี่หันขวับก่อนจะทำตางงในคำพูดของเพื่อนที่ดูเหมือนพูดขึ้นลอยๆแต่หากแววตาสดใสคู่นั้นหาได้ล้อเล่นไม่

            แต่นี่มันเวลางานน่ะ

            ไปกับท่านประธานจะกลัวอะไรว่ะ พลอยฟ้าเอ่ยยิ้มๆ อย่างนึกภูมิใจก่อนจะเห็นใบหน้าฉายแววหัวเราะของเพื่อนเธอ

 

            เหมยลี่เอ่ยพูดสีหน้าฉายแววผิดหวังเล็กน้อยเมื่อโดนพลอยฟ้าหลอกให้มาหาลูกค้าพร้อมเธอ สายตาอาฆาตมองมายังร่างสวยของพลอยฟ้าหลังจากที่เสร็จธุระกับลูกค้าแล้ว

            เฮ้ย อย่ามองหน้าฉันแบบนั้นสิ ก็ฉันเห็นว่าคุณจอนไม่เข้าบริษัทไง เลยขอช่วยให้แกมาเป็นเลขาให้ฉันหน่อย พลอยฟ้าพูดเสียงแหบแห้ง

            ทีตอนนี้เพิ่งจะเห็นคุณค่าของฉัน หนอย ทีก่อนหน้าผลักให้ฉันไปเป็นเลขาคนอื่น ทีนี้ก็รู้แล้วละสิว่าไม่มีใครเป็นเลขาให้แกได้ดีเท่าฉันอีกแล้ว

            “เออๆ ฉันรู้แล้วน่า ก็ตอนนั้นจะให้ทำยังไงได้ในเมื่อคุณจอนเขาขอร้องไว้

            ดีจริงนะ

            ว่าแต่แกเถอะเหมย ฉันรู้สึกว่าแกดูจะไม่ค่อยโอเคกับคุณจอนสักเท่าไรทำไมหรือ มีปัญหาอะไรบอกฉันมาได้เลยน่ะ

            ร่างบางหยุดชะงักก่อนที่จะมองหน้าเพื่อนสาว ถ้าขืนเล่าเรื่องที่เธอถูกเขากระทำ มีหวังหญิงสาวคงไม่กล้าจะมองหน้าใครเพราะถึงยังไงเธอก็ยังเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง เป็นผู้หญิงที่มีความรู้สึกอายเมื่อต้องพูดเรื่องแบบนั้น

            ไม่มีหรอก ฉันว่าเราไปหาอะไรกินดีกว่า ใกล้จะเที่ยงแล้ว

            ก็ดีนะแต่ว่า ว้าย... ผู้คนนั้นหน้าตาดีมากเลยให้ตายสิ ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนหน้าตาจะสะอาดสะอ้านขนาดนี้เลย ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดื้อด๊า จนทำให้ร่างบางต้องส่ายหัวไปมากับอาการแตกตื่นอย่างคนที่ไม่มีสามี ถ้าเป็นผู้หญิงโสดคนอื่นหญิงสาวจะไม่แปลกใจอะไรเลยแต่นี่ มันแต่งงานไปแล้ว พี่ก้องก็ออกจะเพอร์เฟค ริมฝีปากบางอมยิ้มเล็กน้อยที่พลอยฟ้ายังไม่ยอมลดสายตามองผู้ชายคนนั้นและสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายหันไปมองตามพลอยฟ้า

            นั่นมัน

เสียงบ่นพึมพำเล็กน้อยก่อนที่ร่างบางจะหันหน้ากลับไปยังเดิมโดยมีสายตาของพลอยฟ้ามองมาอย่างสงสัย

            เป็นอะไรไปว่ะ หรือตะลึงไปอีกคน พลอยฟ้าเอ่ยยิ้มแย้มสีหน้าดูกวนเธอไม่เบา

            ไม่มีอะไรหรอก แกก็พูดเว่อไป ริมฝีปากเอ่ยขัดคำพูดของเพื่อนรัก เธอไม่อยากให้พลอยฟ้าหรือใครล่วงรู้ว่าเธอกำลังหลบหนีอะไรบางอย่าง หญิงสาวนึกถึงคำพูดของจอนที่ออกประโยคบังคับเธออย่างถือดี

            ไปเถอะนะ ไปหาร้านอื่นดีกว่าเหมยลี่ดึงแขนของเพื่อนสาวให้เดินไปพร้อมเธอแต่ฝีเท้าของเพื่อนสาวกลับหยุดชะงักไม่ยอมเดินตาม

            “ทำไมล่ะ พลอยฟ้าทำเสียงสงสัย

            ก็ ฉันอยากกินข้าวใกล้บริษัทมากกว่า เธอพูดเสียงไม่ดังมากนัก

            ไม่ทันแล้ว ฉันหิวมากเลย ฉันว่ากินที่นี้แหละนะ แทนที่พลอยฟ้าจะถูกเธอลากตอนนี้ร่างสวยกลับดึงร่างบางให้เดินเข้าร้านอาหารตรงเข้าไปนั่งใกล้โต๊ะของเขาโดยที่ร่างบางคอยแต่ปิดหน้าตัวเองกลัวว่าเขาจะเห็นและเธอก็ไม่อยากมีปัญหากับเจ้านายคนใหม่ของเธอ

            แกจะปิดหน้าทำไมว่ะ พลอยฟ้าถาม มองเห็นความผิดปกติของเพื่อนตั้งแต่ตอนที่เจอหนุ่มหล่อคนนั้นแล้วและตอนนี้หนุ่มคนนั้นก็นั่งโต๊ะถัดไป แหม มาคนเดียวซะด้วย ก่อนจะเอามือมาดึงเมนูอาหารที่ปิดหน้าสวยๆ ของเพื่อนสาวออก

            เป็นจังหวะพอดีกับที่ปรัชญาหันมา ชายหนุ่มมองสบตาหญิงสาวที่นั่งโต๊ะถัดไปโดยมีผู้หญิงอีกคนนั่งร่วมด้วยก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนหวานไปให้พวกเธอ

            คุณเหมย บังเอิญอีกแล้วนะครับ หมอหนุ่มเอ่ยพูดยิ้มๆ หลังจากที่เดินเข้าไปทักและถือวิสาสะนั่งเก้าอี้โต๊ะเดียวกับหญิงสาว

            เหมยลี่ยิ้มแห้งๆ เมื่อเธอพยายามทำดีที่สุดแล้ว แต่เพราะเพื่อนตัวยุ่งของเธอที่ทำให้เธอต้องมาเจอปรัชญาและเธอก็ไม่อาจคิดต่ออีกว่าต่อไปเธอจะเจออะไร

            รู้จักกันด้วยหรือคะ แหมดีจังเลย พลอยฟ้าหันมาทำตายุบยิบใส่เหมยลี่ที่กำลังทำหน้าแห้งๆ อยู่ มิน่าละ ถึงทำท่ามีพิรุธที่แท้ก็รู้จักกันมาแล้วนี่เอง

            ครับ ผมชื่อปรัชญาเป็นเพื่อนกับคุณเหมย

            “อ้อ ค่ะ ฉันพลอยฟ้า เป็นทั้งเพื่อนและก็เจ้านายยัยเหมยด้วยค่ะ เอ่ยพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            อ๋อครับเออจริงสิ จอนก็เป็นเจ้านายคุณนี่ คุณเหมย ปรัชญาเอ่ยถามอย่างสงสัยที่เธอมีเจ้านายถึงสองคน

            นี่คุณปรัชญารู้จักคุณจอนด้วยหรือคะ พลอยฟ้าถามออกมาอย่างสงสัยสลับกับมองหน้าเพื่อนสาวที่ทำตัวเงียบอีกแล้ว

            ครับ เราเป็นเพื่อนรักกัน

            อ๋อ คือฉันเป็นเจ้านายเก่านะคะส่วนคุณจอนคือเจ้านายใหม่ของเหมยลี่

            ครับ ร่างสุดเท่ห์เอ่ยขานอย่างเข้าใจก่อนจะหันหน้าไปถามเหมยลี่ต่อ

            แล้วพวกคุณมาทำอะไรที่นี่หรือครับ

            เรามาคุยเรื่องงานกับลูกค้าที่นี่นะคะ เหมยลี่เอ่ยพูดบ้างหลังจากที่เงียบไปสักพัก ในใจนึกกลัวว่าเธอจะถูกผู้ชายอย่างจอนทำร้ายเอาอีก ยิ่งผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่ชอบใช้กำลังพูดและกำลังกายกระทำกับเธอด้วยแล้วหญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกกลัว กลัวว่าตัวเองจะอ่อนแออีกและสุดท้ายเธอก็คงเป็นฝ่ายที่ถูกเขากระทำอีกตามเคย ร่างบางถอนหายใจอย่างหนักหน่วงเมื่อนึกถึงเรื่องที่คิดและก็ต้องยิ้มแห้งๆ เมื่อมีสายตาสองคู่มองมาอย่างสงสัย

            คุณเหมยเป็นอะไรไปครับ

            อ้อ เปล่าค่ะ เหมยว่าเราสั่งอาหารกันดีกว่านะคะ เธอยิ้มให้สองหนุ่มสาวก่อนจะเปิดเมนูสั่งอาหารออกไปทั้งที่ในใจตอนนี้กำลังกลุ้มใจมากแค่ไหน

 

            จอนที่หมกมุ่นอยู่ที่คอนโดหรูกับงานที่เขาได้รับมอบหมายจากคุณพ่อให้มาทำแทนพี่ชายของเขา ชายหนุ่มยอมรับว่ามันเป็นงานที่ค่อนข้างจะยากเอาการสำหรับคนที่ไม่ค่อยจะจริงจังกับงานอย่างเขาแต่ถ้าหากเขาไม่รับงานนี้

ร่างหนาเหยียดกายกำยำให้นอนราบก่อนจะนึกไปถึงใบหน้าของเหมยลี่ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้หญิงสาวจะทำอะไรอยู่ ในขณะที่เขากำลังเรียนรู้งานอย่างเคร่งเครียดไม่รู้ว่าเลขาสาวของเขาจะไปว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชายคนไหนอีก

เปลือกตาคมหลับสนิทเมื่อไม่เข้าใจหัวใจตัวเองว่าทำไมถึงต้องคิดถึงเธอทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดถึงแต่แพซี่ เขาเคยมีความรู้สึกรักแพซี่แต่ตอนนี้ทำไมความรู้สึกนั้นถึงได้เฉยชาและกลับไม่ได้หวนคะนึงหาแพซี่เมื่อไม่ได้เจอหน้า

หรือว่า...เขาจะคิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น

            จอนส่ายหัวไปมาเมื่อความคิดของเขากำลังจะบานปลายในเมื่อเขาอุตส่าห์หลบหน้าเธอเพื่อมาศึกษางานอย่างเอาจริงเอาจัง เพราะจอนไม่อยากเห็นหน้าเหมยลี่ ยิ่งเห็นหน้าเขาก็ยิ่งไม่มีสมาธิในการทำงานหรือเพราะเขาจะหลงมายาของเธอเข้าแล้วอีกคน เมื่อคิดเช่นนั้นสีหน้าของจอนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดก่อนที่ชายหนุ่มจะสบถออกมาเป็นคำพูดคม

          ไม่มีทางที่ฉันจะหลงมายาเธอ เหมยลี่ ไม่มีวัน

 

            “ขอบคุณนะคะ สำหรับค่าอาหารของเราสองคน ร่างบางเอ่ยยิ้มๆ ตอนนี้ทั้งสามเดินออกมาจากร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแล้วก่อนจะเดินทางมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของร้านเสื้อผ้าผู้ชาย

            ไม่เป็นไรครับ ถือว่าเป็นการขอบคุณที่พวกคุณช่วยเลือกเสื้อให้ผม หมอหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะหันไปทำตาอบอุ่นให้เหมยลี่โดยมีพลอยฟ้าแซวมาเป็นระยะ

            แหม เล่นพูดดักหน้ากันอย่างนี้ สงสัยเราคงต้องอยู่ช่วยเลือกให้แล้วละค่ะ จริงไหมยัยเหมย พลอยฟ้าหันไปถามเพื่อนสาว

            เออ ค่ะ แล้วคุณบิ๊กอยากได้เสื้อแบบไหนล่ะคะ เอ่ยถามเมื่อตอนนี้เธอเหมือนจะค้านอะไรไม่ได้หญิงสาวเลยจำเป็นต้องรักษาน้ำใจของปรัชญาไว้อย่างน้อยเขาก็มีน้ำใจเลี้ยงค่าอาหาร เพราะฉะนั้นแค่เลือกเสื้อผ้า หญิงสาวก็ไม่ควรปฏิเสธ

            ผมอยากได้เสื้อเชิ้ตสักตัวสองตัวนะครับ เขาเอ่ย

            ดีเลยค่ะ ให้ยัยเหมยเลือกเถอะ รายนั้นเขาอินเทรนไม่ตกยุคสมัย พลอยฟ้าพูดเปิดทางก่อนจะทำหน้าทะเล้นใส่เพื่อนสาวที่พยายามห้ามปรามเธออยู่

            ครับ

            เหมยลี่ยิ้มเจื่อนๆ พูดไม่ออกเมื่อเธอต้องตกกะไดพลอยโจรกลายเป็นคนเลือกเสื้อให้เขาไปใบหน้าสวยหวานมองหน้าพลอยฟ้าอย่างกับจะเอาเรื่องที่ทำทีเหมือนจะเป็นแม่สื่อให้กับเธอทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเธอเพิ่งเสียใจจากพอลมาหมาดๆ

แววตาของเหมยลี่เศร้าลงเมื่อคิดได้ว่าเธอกับพอลไม่มีวันที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติช่วยเลือกเสื้อเชิ้ตให้เขา

            วันนี้เป็นวันดีจริงๆ แกว่าไหมเหมย

พลอยฟ้าเอ่ยพูดเบาๆ ตาหลังเหมยลี่เดินเข้ามาข้างในบริษัทโดยในมือมีเสื้อของพี่ก้องติดมือมาด้วย

            วันดีงั้นหรือ ร่างบางเอ่ยถามอย่างสงสัยก่อนจะมานั่งโต๊ะประจำตำแหน่งของเธอและเลี้ยวมองโต๊ะอีกโต๊ะที่ตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเจ้าของโต๊ะหายไปอยู่ที่ไหนถึงไม่ยอมเข้ามาทำงานเสียที

            ก็ได้เจอคนหน้าตาหล่อๆ แถมได้กินอาหารฟรีๆ อีก

            โธ่ ยัยเพื่อนเห็นแก่ของฟรี ร่างบางเอ่ยขำๆ

            ก็เออนะสิวะ ว่าแต่นี่แกไม่รู้จริงๆ นะหรือว่าคุณจอนไปไหน

            ไม่รู้ ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก

เหมยลี่เอ่ยโดยมามองหน้าเพื่อนสาวส่วนพลอยฟ้าก็เอาแต่หัวเราะในอารมณ์ปรนแปรของเพื่อนสาวก่อนที่หญิงสาวจะหยุดหัวเราะโดยอัตโนมัติเมื่อฝีเท้าของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูก่อนที่จะขยับให้หญิงสาวได้เดินออกไป

            ว่าแต่แกเถอะยัยพลอยจะกลับไปทำงานได้หรือยังย่ะ นี่เราเสียเวลาอยู่ด้านนอกนานไปมากแล้วนะ ไหนจะมัวเลือกซื้อเสื้อให้คุณบิ๊กอีก เธอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ได้มองหน้าเพื่อนสาวเข้าใจว่ายังอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha