ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 22 : สิ่งไม่คาดฝัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 22…

            ฝีเท้าที่กำลังจะเดินเข้าไปหาร่างบอบบางกลับหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันเมื่อได้ยินชื่อของปรัชญา นี่เธอยังไม่เลิกติดต่อกับปรัชญาอีกหรือ ริมฝีปากหนากัดกรามแน่น สายตาคมเข้มยืนจ้องมองเรือนร่างบางที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่อย่างกับจะบีบร่างเธอให้แหลกคามือก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปยืนด้านหลังคนที่กำลังดูเอกสารบนโต๊ะอย่างไม่ทันสังเกต

            ว่าไงล่ะยัยพลอย ถามทำไมไม่ตอบ ริมฝีปากอิ่มยังคงเอ่ยถามเสียงเรียบหารู้ไม่ว่าตอนนี้ในห้องไม่มีพลอยฟ้าเพื่อนของเธออยู่อีกแล้ว

            คุณพลอยไม่ได้อยู่ในนี้ ตอนนี้ผมต่างหากที่อยู่ น้ำเสียงดุดันพูดขึ้นก่อนจะเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่หันหน้าสวยๆ มามองเขาอย่างทันควัน ใบหน้านั้นแสดงถึงอาการตกใจเป็นอย่างมากที่ได้เห็นหน้าเขา

            คุณ นี่คุณมาตั้งแต่เมื่อไร ร่างบางเอ่ยถามด้วยใบหน้าตกใจกึ่งแปลกใจที่เขาปรากฏตัวมาทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอคุยอยู่กับพลอยฟ้า

พลอยฟ้านะพลอยฟ้า ไม่ยอมสะกิดกันบ้างเลย

            ก็ทันได้ฟังคุณไปเจอไอ้บิ๊กมันนะสิ เขากล่าวสีหน้าดูขรึมขึ้น

            เออ เรื่องที่ฉันไปเจอกับคุณบิ๊ก ฉันอธิบายได้นะคะ เธอเอ่ยบางเบา ชักหวั่นๆ กับดวงตาดุสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น

            ไม่จำเป็น ผู้หญิงหลอกหลวงอย่างคุณ ผมคงไม่โง่เชื่อคำแก้ตัวของคุณหรอก

            แต่ว่าฉัน เธอพูดเหมือนจะค้าน

            ใบหน้าคมหันกลับไปมองหน้าหวานก่อนจะแสยะยิ้มอย่างคนบ้า มองหน้าเธอด้วยแววตาวาวโรจน์ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ พอๆ กับที่หญิงสาวถอยหลังกรูเข้าไปชนกับผนังห้องก่อนที่ร่างหนาแข็งแรงจะเข้าไปกดร่างบางไม่ให้หนีเขาไปไหน

            ทำไม เหมยลี่ ทำไมคุณถึงเลือกเป็นผู้หญิงแบบนั้น คุณมีพร้อมทุกอย่างทั้งครอบครัวที่แสนอบอุ่น ทั้งเพื่อนที่รักและการงานที่ดี ทำไมคุณถึงต้องทำตัวแย่ อย่างนี้อีก เขากล่าวด้วยความรู้สึกเสียอารมณ์อย่างมาก สองมือที่พยายามบีบต้นแขนเธออย่างไม่อาจอดกลั้น

            คุณต่างหากที่ไม่ยอมเปิดใจยอมรับว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น ทุกอย่างมันคือความคิดของคุณทั้งหมด คุณคิดไปเองว่าฉันเป็นยังไงและไม่ว่าคุณจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบไหน ฉันก็จะขอยืนยันว่าฉันกับคุณหมอบิ๊กเราเป็นเพื่อนกันเท่านั้น และฉันก็ไม่มีทางที่จะรักคุณบิ๊ก เธอพูดเสียงดังใส่หน้าเขา ร่างบางที่พยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเขาก่อนจะสามารถหลุดพ้นจากมือหนาของเขาได้ อาจเพราะเขาจงใจที่จะปล่อยเธอออกไปก็เป็นได้

            งั้นคุณก็แสดงให้ผมเห็นสิ ว่าคุณไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด จอนพูดเสียงเข้ม ในใจนึกแปลกใจตัวเองว่าทำไมถึงพูดไปแบบนั้น

            ก็ได้ค่ะ ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าฉันก็เป็นคนๆ หนึ่งที่ไม่ได้เจ้ามารยาหรือจับปลาสองมืออย่างที่คุณคิดแต่ไม่ใช่ว่าฉันแคร์คุณหรอกนะคะ ฉันแค่ต้องการกู้หน้าและศักดิ์ศรีของฉันก็เท่านั้น ร่างบางเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง ดวงตาสวยที่มองมาที่ชายหนุ่มอย่างกับรับคำท้าของเขาก่อนที่จะรีบไม่อยู่สุขเมื่อกายกำลำกำลังเคลื่อนไหวมาที่ร่างบอบบางก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

จอนนึกอารมณ์เสียที่ทุกครั้งที่เขาจะคิดทำอะไรเธอ ทำไมถึงต้องมีโทรศัพท์โทรเข้ามาขัดจังหวะแทบทุกครั้งซึ่งครั้งนี้ก็เหมือนเช่นครั้งก่อน แต่เมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้า คิ้วโด่งรูปงามข้างหนึ่งจึงโก่งขึ้นอย่างแปลกใจ

ครับชายหนุ่มรับสายอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างบางที่กำลังตั้งท่าระวังเขาทุกฝีก้าว

            ‘นี่พี่เอง จอนปลายทางตอบกลับมาอย่างหนืดๆ

            ครับพี่พอลมีอะไรงั้นหรือ ถึงได้โทรหาผมได้ เขารับสายอย่างสั้นๆ ในใจนึกเจ็บใจครั้งที่แล้วก็ปรัชญามาถึงครั้งนี้ก็เป็นพอลอีก ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะเลือกหาช่วงเวลาโทรหาเขาดีจริงๆ ราวกับรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรเธอ ผู้หญิงคนที่พวกเขาทั้งรักทั้งหลง

คุณพ่อของเราประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ หมอบอกว่าหมดหนทางรักษาเพราะร่างกายคุณพ่ออ่อนแอเกินไป ฉันอยากให้นายกลับมาดูใจพ่อเป็นครั้งสุดท้ายน้ำเสียงของพอลสร้างความตกใจให้กับคนที่ฟังเป็นอย่างมาก จอนถึงกับเข่าอ่อนล้มลงนั่งอย่างอัตโนมัติจนทำให้คนที่ตั้งท่าป้องกันอย่างเธอเกิดความสงสัย

            อะไรนะครับ...พ่อเป็นอะไรน่ะ เขารู้สึกเหมือนหูผึ่งไปที่ได้ยินว่าพ่อตัวเองอาการหนัก

            พ่อเรากำลังจะตาย...หมอบอกว่าพ่อเลือดคั่งในสมองตอนนี้ผ่าตัดเรียบร้อยแล้วแต่ที่แย่ไปกว่านั้นหมอยังตรวจพบมะเร็งระยะสุดท้ายที่ตับอ่อนอีกด้วยพอลพูดอย่างเศร้าๆ

            ‘แล้วทำไมถึงได้บอกผมช้านัก เขาโวยวายเสียงดังลั่นห้อง หญิงสาวเลยคิดที่จะชิงหนีออกจากห้องแต่ถูกเขารวบเอวแทนไว้ได้ทันก่อนที่ตัวเธอจะเข้าไปปะทะอกกว้างของเขาอีกครั้งอย่างที่เขาตั้งใจ

            มันไม่ใช่อย่างนั้นจอน...มันรวดเร็วจนฉันคิดไม่ทัน อีกอย่าง เราเห็นว่านายเพิ่งมาทำงานใหม่ๆ เลยอยากให้นายทุ่มเทให้กับงานมากที่สุด

            แล้วคิดจะบอกเรื่องพ่อในวันที่ท่านไม่อยู่อย่างนั้นหรือไงไม่สงสารผมบ้างหรือว่าผมจะรู้สึกยังไงเขาเค้นเสียงดุดันก่อนจะกดวางโทรศัพท์ตัวเองอย่างรู้สึกเจ็บปวด

หญิงสาวมองด้วยความแปลกใจที่เห็นความอ่อนแอของเขาแต่เธอก็ไม่กล้าถามอะไรเขามาก กลัวว่าเขาจะมองเธอเป็นตัวยุ่งอีก เธอนั่งนิ่งโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้ตัวเขาจะพยายามกดไหล่เธออยู่

            สองสามวันนี้ผมอาจจะไม่อยู่.... อยู่ๆ เขาก็พูดลอยๆ ขึ้นมา

            คุณมาบอกฉันทำไม เธอพูดเบาๆ กลัวจะไปจี้อารมณ์ของเขา

            ก็คุณเป็นเลขาผม ถึงแม้จะโกรธเกลียดกันมากขนาดไหนก็ตาม คุณก็ไม่ควรทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นยืนสวมสูทสีดำที่ห่มไว้ที่เก้าอี้ทำงาน

            แค่นี้ใช่ไหม เธอเอ่ยถามก่อนจะลุกขึ้นยืนเหมือนกัน

            ช่วงที่ผมไม่อยู่ คุณก็อย่าไปยั่วเจ้าบิ๊กมันล่ะกันเขามองหน้าเธออย่างกับจะให้เธอได้ตอบคำถามของเขาก่อน แต่หญิงสาวกลับทำหน้าตายแถมยังทำท่าจะเดินหนีเขาหากชายหนุ่มไม่รั้งมือของเธอไว้ก่อน

            ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะได้รีบไปทำงานเธอตอบอย่างหงุดหงิด นึกโกรธเขาที่ชอบคิดว่าเธอเป็นดาวยั่วทั้งที่ความเป็นจริง เธอไม่เคยไปทำตัวยั่วใครอย่างที่เขาบอก อยู่ดีๆ เขาก็พูดเองเออเองแถมไม่ฟังคำอธิบายของเธออีก

หรือเพราะเธอเหมือนดาวยั่วจริงๆ เหมยลี่คิดในใจ

            สัญญากับผมสิว่าคุณจะไม่ไปยั่วใครอีกจอนถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจัดเพราะตอนนี้เขาเจอเรื่องที่น่าเครียดเพิ่มขึ้นมาอีก เขาจึงอยากได้ยินคำสัญญาจากเธอแม้ว่าคำพูดของเธอจะไม่น่าเชื่อถือแต่เขาก็ยังอยากได้ยินมัน

            คุณไม่มีความสำคัญอะไรกับฉันที่ฉันจะต้องยอมทำตามสัญญาของคุณหญิงสาวฉวยจังหวะที่เขาเงียบสะบัดมือเขาและผลักร่างของเขาออกไปอย่างรวดเร็วก่อนจะมานั่งเก้าอี้ประจำเลขาของเธอ

            โอเค...ไว้ผมกลับมาจากอังกฤษเมื่อไรแล้วเราค่อยมาคุยกันเขาเดินออกไปด้วยใบหน้าที่ขรึมจัด

เธอมองตามหลังเขาในใจนึกรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ความรุนแรงที่ได้รับจากเขามันทำให้เธอคิดเสมอว่าจะต้องเกลียดผู้ชายคนนี้ไปจนวันตาย แต่แล้วเมื่อเห็นความอ่อนแอเมื่อครู่ของเขากลับให้รู้สึกเศร้าไปกับเขาด้วย เอะ หรือว่าเธอจะตกหลุมรักซาตานอย่างเขาซะแล้ว

            ร่างบางนั่งคิดอย่างปวดหัวก่อนที่ประตูห้องทำงานของเธอจะถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสวยของพลอยฟ้า พลอยฟ้ายิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะลากหญิงสาวให้ออกไปข้างนอกห้องกับเธอและพาเข้าไปในห้องทำงานของหญิงสาวแทน

            คุณจอนจะไปไหนกัน ฉันเห็นหลังแวบๆ

            “สงสัยคงไปอังกฤษ เหมยลี่พูด หลังจากที่ได้ยินเรื่องว่าพ่อของเขาอาการหนัก เธอจึงคิดว่าจอนน่าจะกลับอังกฤษ

            หรอ

            แล้วมาหาฉันทำไมย่ะ หนอย เมื่อกี้ฉันยังไม่เคลียร์กับแกเลยน่ะ ไอ้พลอย เหมยลี่เอ่ยอย่างเหยียดๆ นึกโกรธเพื่อนสาวที่ทิ้งเธอไปแบบนั้น

            โธ่ แกก็ ฉันตั้งใจจะสะกิดแกแล้วนะ แต่มันไม่ทันจริงๆ ก็ปากแกไวกว่ามือฉันอีก ฉันเลยปล่อยเลยตามเลยพลอยฟ้าพูดหน้าแห้งๆ

            เออ ดีนะ ทิ้งเพื่อนได้ลงคอเธอยังไม่วายแหนกแหนม

            เฮ้ยไม่เอาน่า แกอย่าพูดอย่างนี้สิ ฉันรักแกนะเว้ย อีกอย่างคุณจอนก็ไม่น่าจะดุแก

หญิงสาวมองหน้าพลอยฟ้าเห็นอาการกระวนกระวายของเพื่อนแล้วก็ทำให้รู้สึกสงสารก่อนที่เธอจะเผยรอยยิ้มให้เพื่อนรักเพื่อไม่ให้ต้องคิดมาก...อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด จะไปคิดอะไรมากอีกอย่างปล่อยให้มันเข้าใจไปแบบนั้นก็ดีแล้ว เพราะมันจะได้ไม่ต้องโทษตัวเองที่เป็นคนโยนเธอเข้ามาให้จระเข้งาบ

            ช่างมันเถอะ ไหนๆ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว จะให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมคงจะไม่ได้ และฉันจะตั้งใจทำหน้าที่เลขาที่ดีแล้วกันให้สมกับที่แกหวงสองสาวกอดคอกันราวกับว่าได้ยกภูเขาออกจากอกของทั้งสองคนแล้ว พลอยฟ้าสบายใจมากขึ้นที่ได้ปรับความเข้าใจกับเธอ ส่วนเหมยลี่เองก็รู้สึกโล่งใจเช่นกันเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าเขาช่วงนี้สักพักหนึ่ง

 

            แพซี่

เสียงเรียกที่คุ้นเคยของพอล ส่งผลให้เธอหยุดฝีเท้าก่อนจะหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่เข้ามาทักเธอ

            สวัสดีคะพี่พอล แพซี่มาดูอาการคุณลุงนะคะเธอกล่าว แม้ใบหน้าจะไม่ได้มองเขาก็ตาม

            อาการของท่านไม่สู้ดีนะ พี่ไม่แน่ใจว่าท่านจะอยู่รอจอนกลับมาทันหรือเปล่าเขารับช่อผลไม้มาจากมือของหญิงสาวก่อนจะเอ่ยพูดต่อ

            พี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ แพซี่ร่างอบอุ่นเดินนำเธอไปก่อนจะนั่งที่เก้าอี้ใกล้บันไดทางลงชั้นสามของโรงพยาบาลเอกชน ก่อนที่หญิงสาวจะเดินตามเขาไปนั่งด้วย

            พี่พอลมีอะไรจะพูดกับแพซี่หรือคะ หญิงสาวเอ่ยถามขณะที่หย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ข้างๆ เขา พอลมองร่างงามที่ตอนนี้เธอได้กลายเป็นคู่หมั้นของเขาอย่างสมบูรณ์

            ดูเหมือนว่าช่วงหลังๆ มานี้ เราไม่ได้คุยกันเลยพอลเอ่ยถามเรียบๆ

            พี่พอลพูดเรื่องของพี่เถอะคะ...ประเดี๋ยวแพซี่ก็ต้องไปรับจอนแล้วแต่เธอกลับตอบด้วยความเฉยชา

            ดูเหมือนว่าแพซี่จะเทคแคร์จอนดีน่ะเขาอดที่จะพูดเหน็บเธอไม่ได้ทั้งที่ตอนนี้เธอเป็นคู่หมั้นของเขา

            ก็เพราะว่าเรารักกันยังไงล่ะคะเธอเงยหน้าไปมองพอลพร้อมรอยยิ้มหวานให้เขา

            ถ้าหากรักกันจริง ทำไมถึงไม่ไปหมั้นกับจอนล่ะ พอลพูดขึ้น

            นี่ใช่ไหมคะ คือเรื่องที่พี่พอลจะคุยด้วย หญิงสาวลุกขึ้นยืนปรายตามองมาที่เขาอย่างนึกเจ็บปวด นอกจากเขาจะไม่แคร์ความรู้สึกของเธอแล้ว เขายังยัดเยียดเธอให้กับน้องชายของเขาอีก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันก่อนจะพูดต่อ

            แพซี่จะไม่ยอมถอนหมั้นหรอกนะคะ สู้ให้พี่พอลต้องเจ็บปวดที่ไม่อาจจะไปหาผู้หญิงของพี่พอลได้ พี่พอลจะได้รู้เสียบ้างว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง เธอพูดเสียดสีเขาก่อนจะเดินจากไปปล่อยให้พอลต้องรู้สึกเครียดมากขึ้นเมื่อความหวังดีของเขาที่อยากให้เธอมีความสุขเพราะเขาเชื่อว่าจอนน่าจะให้ความสุขเธอได้ แต่ดูเหมือนความหวังดีของเขาจะกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง

            ถ้าอย่างนั้นพี่อยากให้แพซี่ช่วยไปบอกจอนเขาหน่อย...เรื่องคุณเหมยลี่ พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมจอนถึงชอบไปเกาะแกะคุณเหมยเขาชายหนุ่มพูดใช้อารมณ์เพราะเขาได้รับรายงานจากพลอยฟ้ารวมทั้งข้อมูลจากนักสืบของเขาว่า เหมยลี่ถูกน้องชายของเขาขอให้มาเป็นเลขาส่วนตัวและดึงตัวเลขาเก่าของจอนกลับไปอังกฤษ ชายหนุ่มค่อนข้างแน่ใจว่าที่จอนทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการแก้แค้นให้แพซี่ ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย หากจะผิดก็คงผิดที่เขาไปหลงรักเธอทั้งที่เลือกแพซี่แล้ว

            สองฝีเท้าสะดุดลงเมื่อได้ยินเขาเอ่ยคำนั้นก่อนจะหันมาถามด้วยความไม่พอใจ

นี่พี่พอลเอาอะไรมาพูดคะ

            พี่ให้คนไปสืบมาแล้วเขาพูด สีหน้าเครียดจัด

            แล้วยังไงคะ...คนรักของพี่พอลไม่รู้ว่าจะมายั่วจอนหรือเปล่าเพราะแพซี่เชื่อว่าจอนไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้นหรอก

พอลย่างก้าวสองสามก้าวก่อนถึงร่างสวยและถือโอกาสจับมือเรียวบางของแพซี่ ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เขายอมรับว่าโมโหเธอมาก ก็เธอเล่นมาว่าเหมยลี่ทำไมกันทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้รู้จักตัวตนของเหมยลี่เหมือนอย่างที่เขารู้จัก          

ทำไม ผู้หญิงอย่างคุณเหมยเป็นยังไงงั้นหรือเขามองใบหน้าที่สวยคมของหญิงสาวตรงหน้า เธอสวยเหมาะสมกับจอนมากกว่าจะเหมาะกับเขา

            แพซี่ไม่รู้คะ ขอไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรทั้งนั้น พี่พอลควรไปพูดกับจอนเองเพราะแพซี่ไม่อยากยุ่งกับเรื่องวุ่นวายแบบนี้อีกแล้ว ตอนนี้แพซี่มีความสุขดีจนไม่ต้องพึ่งพาอะไรใครอีกแล้ว ขอตัวนะคะ แพซี่จะไปรับจอนเธอลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินผละจากเขาและพอลก็พูดขัดขึ้น

            พี่เสียใจถ้าสิ่งที่พี่ทำกับแพซี่ มันทำให้แพซี่เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ พอลมองหน้าเธออีกครั้ง เขาเองก็รู้สึกเสียใจเหมือนกันที่เป็นต้นเหตุให้เธอเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

            “ไม่ใช่ค่ะ แพซี่ไม่ได้เปลี่ยนเพราะพี่พอล แต่ที่แพซี่เปลี่ยนเพราะแพซี่เบื่อกับชีวิตจำเจ ชีวิตที่ต้องไล่ตามคนๆ หนึ่งที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของแพซี่ เธอพูดหน้าเชิด ดวงตาหวานกลับกลายเป็นดุดันไร้ความอ่อนหวานก่อนที่ร่างสวยจะเดินออกจากบริเวณนั้นไปทิ้งให้พอลต้องถอนหายใจออกมาเป็นระลอกใหญ่ๆ

           

            จอน

หญิงสาวเรียกชื่อเขา ก่อนจะเดินเข้าไปหอมแก้มสากของเขาอย่างคิดถึง

            แพซี่ พ่อผม จอนทำหน้าเศร้า ดวงตาสีน้ำตาลมองมาทางเธออย่างน่าสงสาร

            อย่าเพิ่งคิดมากนะคะจอน ไปคะ เดี๋ยวแพซี่จะพาคุณไปโรงพยาบาล

สิ้นคำพูดของแพซี่ จอนพยักหน้ารับพร้อมทั้งเร่งฝีเท้าเดินออกจากสนามบินดอนเมืองไป

            ระยะทางจากสนามบินและโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ทั้งสองจึงเดินทางถึงเร็วก่อนที่ร่างหนาจะวิ่งตามร่างสวยที่กำลังนำเขาไปยังห้องของบิดาของเขา แต่เมื่อมาถึงเขากลับถูกพี่ชายของเขาขัดขวางไม่ให้เข้าไปหาบิดาของเขา

            ปล่อยผมสิ พี่พอล นี่พี่จะขัดขวางผมทำไม จอนพูดขัด ก่อนจะมองไปยังใบหน้าของพี่ชายตัวเองที่กำลังทำหน้าเศร้าอยู่

            พี่ให้นายเข้าไปไม่ได้ ตอนนี้หมอกำลังช่วยชีวิตพ่อของเราอยู่ ได้ยินไหมว่าพ่อไม่รอดแล้ว เขาพูดห้ามปรามน้องชายเพราะหลังจากที่เขากลับมาจากคุยกับแพซี่ พยาบาลที่ดูแลพ่อของเขาอยู่ก็พูดหน้าตาตื่นบอกว่าพ่อของเขาหัวใจหยุดเต้นกะทันหันจนต้องให้หมอเข้ามาช่วยฟื้นคืนชีพอย่างเร่งด่วน

            ไม่จริง พ่อ จอนทรุดลงนั่งที่พื้นหน้าห้องไอ ซี ยู ก่อนจะมีร่างสวยมาคอยปลอบใจ

            ฉันว่านายกลับไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านดีกว่า ส่วนทางนี้ฉันจะอยู่ดูเอง ถ้ามีอะไรคืบหน้าฉันจะรีบโทรบอกนาย พอลพูดแต่รู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นว่าแพซี่กำลังปลอบใจน้องชายเขาอย่างออกหน้าออกตาทั้งที่หมั้นกับเขา การแสดงของเธอหระหว่างเขากับจอนมันช่างแตกต่างกันเสียจริง

            ก็ดีนะคะ จอน ไปเถอะนะ เดี๋ยวแพซี่จะอยู่เป็นเพื่อนจอนเองะ เธอเอ่ย แต่ไม่ได้มองหน้าพอลที่กำลังฝืนยิ้มให้กับตัวเอง

            ไม่ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น แพซี่ จอนจะอยู่ที่นี่ ขอผมอยู่ที่นี่น่ะพี่พอล ใบหน้าหล่อคมซบลงหน้าอกของเธออย่างรู้สึกเศร้าก่อนที่มือเรียวบางจะลูบเส้นผมเขาเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha