ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 23 : อดีตที่ฝั่งใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 23…

          อลไม่อาจที่จะทนมองภาพนั้นได้อีก ทำไมกัน ทำไมเขาถึงรู้สึกชาไปหมด มันเหมือนร่างกายของเขาจะแข็งทื่อไปชั่วขณะและไหนจะหัวใจอีกล่ะ ทำไมถึงได้รู้สึกจี๊ดตรงกลางใจจนทำให้เจ็บหน้าอก พอลเดินมานั่งที่เก้าอี้ก้มหน้าลงเพราะไม่อยากเห็นภาพกอดกันของคู่หมั้นเขากับน้องชายคนเดียวของพอล

            เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงที่ไม่มีวี่แววว่าจะเห็นใครเดินออกมาจากประตูห้องไอ ซี ยู ตอนนี้จอนนั่งลงเก้าอี้ใกล้ๆ กับแพซี่ ส่วนพอลหายออกไปหาอะไรกินเพราะช่วงเช้าเขายังไม่ได้กินอะไรเลย

            เป็นอะไรหรือเปล่าจอนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบ

            จริงหรือเปล่าที่จอนไปยุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงที่ชื่อเหมยลี่คนนั้น

            คิ้วโค้งขมวดคิ้วอย่างสงสัยที่เธอรู้

            ใครบอกแพซี่

            พี่พอลค่ะ

            ถ้าตอบว่า ใช่ล่ะเขาสังเกตเห็นสีหน้าของเธอขรึมลง

            เพราะอะไรคะ ในเมื่อจอนก็รู้ว่าเธอคือคนที่พี่พอลรัก

            เพราะเกลียดยังไงถึงอยากกันเธอไม่ให้สมหวังกับพี่พอลเขาพูดสีหน้าขรึมก่อนจะหันไปมองประตูห้อง ไอ ซี ยูที่ยังคงนิ่งอยู่เหมือนเดิม

ไม่ใช่ว่าจอนกำลังสนใจเธออยู่ใช่ไหมเธอนั่งลงข้างๆ มองหน้าเขาอย่างกับจะมองให้ทะลุถึงความรู้สึกของเขาตอนนี้

            ทำไมถึงคิดว่า ผมสนใจเธอ

            ก็ผู้หญิงที่คุณฟันแล้วทิ้ง ส่วนใหญ่ก็มีพฤติกรรมอย่างผู้หญิงคนนั้น แพซี่เอ่ยพูดเพราะจากกลุ่มผู้หญิงที่เขาชอบฟันแล้วทิ้งส่วนใหญ่ก็เป็นพวกผู้หญิงชอบจับผู้ชาย ว่านเสน่ห์ไปทั่วและเป็นผู้หญิงไทย เธอจึงคิดว่าเขาน่าจะสนใจผู้หญิงคนนั้นด้วย

            อาจจะใช่ก็ได้ แต่ไม่ใช่เพราะสนใจแต่เป็นเพราะผมเกลียด ผมถึงอยากทำลายเธอ

            ระวังนะคะ จากที่คิดจะทำลายอาจจะเผลอใจรักเข้าให้สักวัน แพซี่พูดแต่ใบหน้ายังอิดโรย

            แพซี่ เขาเรียกชื่อเธออย่างตกใจที่หญิงสาวคิดแบบนั้น เขาหรือจะตกหลุมรักเหมยลี่

            ไม่รู้สิ แพซี่รู้สึกว่าคนที่อยู่ใกล้เธอต่างตกหลุมรักเธออย่างง่ายดายเหมือนเธอมีแรงดึงดูด ดึงพี่พอล และก็ดึงจอนไปด้วย

            แพซี่ ผมเข้าไปเกี่ยวกับเธอเพราะต้องการแก้แค้นให้คุณน่ะ

            ขอบคุณนะคะ ที่ทำเพื่อแพซี่มากมายขนาดนี้

            ผมเต็มใจ เขายิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนที่ทั้งสองจะหันมามองร่างของพอลที่เดินเข้ามาพอดี จอนถือโอกาสลุกขึ้นเดินไปหาพี่ชายของเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่พอใจ

            ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิครับ เขาพูดเสียงเรียบเฉย หันไปมองหน้าแพซี่แวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองหน้าพี่ชายของเขา

            นายจะคุยอะไรงั้นหรือ

            ผมว่าเราไปหาที่คุยที่อื่นเถอะครับ คุยที่นี่เห็นทีจะไม่เหมาะ ร่างหนาเดินนำพี่ชายตัวเองก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ดาดฟ้าของโรงพยาบาล เขามองหน้าพอลนิดหนึ่งก่อนจะเริ่มสนทนา

            ทำไมพี่พอลถึงได้ใจดำขนาดนี้ชายหนุ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ

            พี่ใจดำเรื่องอะไรสีหน้าของพอลยังดูเรียบเฉยเหมือนเดิม

            ไปบอกแพซี่เธอทำไมว่าผมไปข้องแวะกับผู้หญิงคนนั้นสีหน้าวาวโรจน์ของน้องชายที่มองมาทางเขาจนเขาเองก็เริ่มมีอารมณ์โกรธจอนเหมือนกัน

            ก็นายไม่ยอมปล่อยฉันนี่ ฉันก็เลยเอาคืนนายบ้าง

            ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนไม่ดี จอนพูดเสียงแข็งกระด้าง

            นายเอาอะไรมาวัดว่าเหมยลี่เป็นคนไม่ดี เพราะความเจ้าอคติของนายต่างหากที่ทำให้นายมองเหมยลี่ผิดไป พอลต่อว่าน้องชายของเขา

            แต่ผมมองแวบเดียวผมก็รู้ด้วยสัญชาตญาณของผมว่าเธอเป็นคนไม่ดี

            งั้นนายก็อย่ามายุ่งกับเธออีก ยกหน้าที่หุ้นส่วนบริษัทคุณพลอยฟ้าให้พี่ซะส่วนนายก็มาทำงานที่นี่ นายจะได้อยู่ใกล้ชิดแพซี่อย่างที่นายต้องการพอลพูดแต่จอนส่ายหน้า

            แล้วพี่พอลก็จะได้ไปมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้นด้วย พี่พอลฝันไปเถอะว่าผมจะยอม คนอย่างผมไม่มีทางที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ โดยเฉพาะเรื่องที่ผมวางแผนไว้ซะดิบดีเขามองหน้าพี่ชายตัวเองก่อนจะแสยะยิ้มให้พี่ชายของเขาต้องนึกโมโห

            จอน นายคิดจะทำอะไรต่อไปพอลกระซิบถามมองหน้าจอนอย่างไม่ละสายตา

            ก็ให้พี่ได้รู้ยังไงล่ะว่าการเลือกรักผู้หญิงคนนั้นมันผิดมากแค่ไหน

พอลดึงคอเสื้อของน้องชายตัวเองก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน

            แต่เธอไม่ใช่สิ่งของหรือเกมที่นายจะมาเล่นสนุกด้วยจอนสะบัดมือของพอลออกก่อนจะพูดยิ้มๆ

            ใช่ เธอไม่ใช่สิ่งของเพราะเธอทำให้พี่พอลขอเลิกกับแพซี่ เธอทำให้ทุกอย่างแย่ลงเพราะเธอที่ทำให้ผมนึกถึงจอมขวัญผมจะไม่ยอมให้เธอได้เข้าใกล้ชิดพี่พอลเด็ดขาด

            ฉันก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้นายทำร้ายเหมยลี่ได้เหมือนกันพอลทำสีหน้าจริงจังใส่น้องชายของเขา ในชีวิตของพอล เขาไม่คิดว่าจะต้องมาปกป้องชีวิตของผู้หญิงไทยที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขายังหลงเหลือความดีให้เธอได้ชื่นชมอีกไหม

            ลองดูไหมล่ะจอนยิ้ม

            จอนพอลเอามือดึงคอเสื้อของน้องชายเขาอีกครั้งแต่จอนก็หาได้สะทกสะท้านไม่หนำซ้ำเขากลับหัวเราะเยาะพี่ชายตัวเอง           

            พี่พอลลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้พี่แทบจะทำอะไรไม่ได้เลย พี่มีคู่หมั้น พี่มีกิจการที่ต้องทำ และไหนจะงานแต่งงานที่กำลังจะมีขึ้นอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า พี่พอลจะมีเวลาที่ไหนจะปกป้องเธอ ผมเสียอีก อยู่เมืองไทยอยู่ที่เดียวกับเธอ จอนพูดก่อนจะยิ่งได้ใจเมื่ออีกฝ่ายเงียบ

            เห็นไหมครับ ผมได้เปรียบกว่าพี่พอลเป็นไหนๆ ร่างหนาหัวเราะออกมาก่อนที่หมัดแรกของพี่ชายเขาจะถูกชกไปที่ใบหน้าคมเข้มอย่างเหลืออด

            สวบ

            จอนล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นดาดฟ้า แต่ทวาร่างหนากลับไม่สะทกสะท้านแต่ยังคงหัวเราะออกมาอย่างคนไร้สติ

พี่พอลคอยดูละกันว่า ผมจะทำให้ผู้หญิงที่ชื่อเหมยลี่ไม่สามารถกลับมามองหน้าผู้ชายคนไหนบนโลกนี้ได้อีกคำพูดของจอนมันทำให้พี่ชายอย่างเขาแทบอยากจะชกหน้าน้องชายแย่ๆ อย่างเขาอีกสักหมัด

นายมันบ้า จอน

พอลกำคอเสื้อของจอน ดึงร่างของเขาให้ลุกขึ้นมาก่อนจะตั้งหมัดพร้อมที่จะชกหน้าจอนอีก แต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้เพราะเมื่อร่างงามอย่างแพซี่กำลังเดินมาทางนี้และยิ่งเห็นว่าพอลกำลังดึงคอเสื้อจอน เธอก็รีบวิ่งเข้ามาห้ามพอลไว้ก่อนจะรีบมาโอบร่างของน้องชายเขาด้วยความห่วงใย

หยุดนะพี่พอลจะทำอะไรจอนน่ะ

แพซี่มายืนด้านหน้าจอนแล้วมองหน้าพอลอย่างไม่พอใจเพราะเธอเห็นว่ามันนานเกินไปแล้วที่สองคนนั้นหายกันออกไปอีกทั้งเรื่องพ่อของเขาอีก หญิงสาวจึงไม่อาจนิ่งนอนใจรอให้พวกเขากลับมาเองร่างสวยจึงออกตามหาทุกมุมของโรงพยาบาลที่คิดว่าพวกเขาจะมากันและดาดฟ้าก็เป็นที่แรกที่เธอคิด

พี่แค่อยากสั่งสอนนายจอนให้เป็นคนดีกับเขาบ้าง

จอนยิ้มมุมปาก

            “ผมเป็นคนดีได้โดยไม่ต้องรอให้พี่มาสั่งสอนหรอก

            นายจอน พอลขึ้นเสียงก่อนจะถูกแพซี่ตบหน้าอย่างเหลืออด

            ผัวะ

            พอลรู้สึกว่าตัวเองหน้าชาแต่เมื่อมองใบหน้าสวยของเธอที่กำลังเหมือนจะร้องไห้ทำให้เขาต้องหยุดเสียงไว้

            พอทีเถอะ จะมาทะเลาะอะไรกันตอนนี้ สิ่งที่เราควรเป็นห่วงมากกว่าคืออาการของคุณลุง

            แพซี่ หมอกอกมาแล้วหรือ จอนถามและพยายามดึงร่างงามให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา

            ค่ะ แต่คุณหมอ... เธอหยุดชะงักเพื่อข่มอารมณ์ความรู้สึกเสียใจ

            ว่ายังไงล่ะ แพซี่ คุณพ่อเป็นยังไง หมอว่าคุณพ่อพี่พ้นขีดอันตรายแล้วใช่ไหม แพซี่ พอลพูดบ้าง

            คุณลุงท่านเสียแล้วค่ะ แพซี่พูดพร้อมน้ำตา

            ไม่จริง พอลสบถออกมา ก่อนที่ร่างของเขาจะวิ่งกลับไปยังห้องของบิดาตัวเองโดยมีจอนและแพซี่ตามหลังมาติดๆ

            พ่อ พ่อ ฟื้นสิ พ่อครับพอลเดินเข้าไปโอบกอดร่างแน่นิ่งของบิดาของเขา ส่วนจอนก็ตกตะลึงกับภาพบิดาของเขา สภาพใบหน้าที่บวมช้ำมองไม่เห็นใบหน้าเดิมของท่านอีกทั้งศีรษะที่มีผ้าพัน

จอนเหมือนจะช๊อคมากที่เห็นสภาพของบิดาตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปกอดขาของท่านที่มีไม้ดามทั้งสองข้าง เกิดความรู้สึกเสียใจที่เมื่อก่อนเขาอาจจะไม่ใช่ลูกที่ดีของท่าน สำนึกผิดที่ไม่เคยดูแลบิดาของเขาทำให้น้ำตาของลูกผู้ชายอย่างเขาต้องไหลออกมาพร้อมทั้งร้องครวญครางอย่างคนไร้สติ

นี่พ่อของเขาตายแล้วจริงๆ นะหรือ มันเป็นไปได้ยังไง

            จอนก้มหน้าแน่นิ่งเมื่อตอนนี้เขาแทบจะหมดกำลังใจไปอย่างน่าใจหาย หลังจากที่บิดาเสีย ชายหนุ่มเดินมานั่งหมดแรงอยู่ที่เก้าอี้ไม้สีเก่า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและหยดน้ำตาปะปนกันไปก่อนที่มือบางจะมาวางทาบทับมือหนาของเขา

            แพซี่ เขาเอ่ยอย่างเศร้าๆ

            ไม่เป็นไรนะคะจอน จอนมีแพซี่อยู่ทั้งคน แพซี่เอ่ยด้วยความรู้สึกเศร้าไม่แพ้เขาเพราะถึงยังไงคุณลุงก็ถือเป็นญาติของเธอคนหนึ่ง

            ผมหมดแรง ผมหมดกำลังใจ ผมไม่รู้ว่าชีวิตในวันข้างหน้าจะเป็นยังไงแล้วผมควรจะทำยังไงดี

            จอนต้องอยู่ให้ได้ ต่อจากนี้จะเป็นการก้าวใหม่ของคุณ คุณจะต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ดีและคุณก็ต้องตั้งใจทำงานในสิ่งที่พ่อของคุณสั่ง มันคือสิ่งเดียวที่คุณจะทำเพื่อท่านได้

            นั่นสิน่ะ จอนมองหน้าแพซี่ สายตาของเขาอ่อนแออย่างมากจนทำให้หัวใจของแพซี่รู้สึกไม่ดี

            แพซี่จะอยู่เคียงข้างจอนตลอดไป

            พอลหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินประโยคของแพซี่ ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินไปหาร่างสองร่างกลับเปลี่ยนทิศทางเดินไปทางอื่นก่อนที่จอนจะเป็นฝ่ายเรียกเขา

            เดี๋ยวพี่พอล

            พอลหันกลับไปมองก่อนที่สายตาสวยหวานคู่นั้นจะหลบหน้าเขา

            เรื่องงานศพของคุณพ่อ ผมฝากให้พี่ช่วยจัดการให้ด้วย

            มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วว่าแต่นายเถอะจอน นายคงจะไปงานศพของพ่อเราน่ะ

            ขอให้ผมทำใจก่อน ตอนนี้ผมยังตอบอะไรไม่ได้ ใบหน้าของคนเอ่ยดูเศร้าสร้อย

            แต่ไม่ว่านายจะเคยมีอดีตที่น่าเศร้าแค่ไหน นายก็ควรจะอยู่งานศพของพ่อ เพราะเขาคือพ่อของเรา

            ผมบอกแล้วยังไงว่าผมขอคิดดูก่อน นี่พี่จะเซ้าซี้ผมทำไมกัน จอนเริ่มไม่สามารถควบคุมตัวเองไม่ได้ในเมื่อตอนนี้ความเสียใจเข้ามาครอบคลุมสติของเขาจนเกือบหมด แพซี่ที่ยืนฟังเงียบเดินเข้าไปลูบไล้มือหนาเบาๆ เพื่อเป็นการเรียกสติของเขา

            แต่ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องไป พอลพูด

            ผมรู้แล้ว ขอร้องละอย่าเพิ่งกดดันผมตอนนี้ ได้โปรดเถอะ จอนพูดสีหน้าเครียด

            ฉันไม่ได้กดดันนาย ฉันก็แค่ พอลพูดค้างไว้แค่นั้นเมื่อแพซี่เอ่ยเสียงขัดขึ้น

พอสักทีเถอะ พี่พอลอย่าเพิ่งวุ่นวายกับจอนตอนนี้เลยน่ะ แพซี่พูดปรามเขา มองใบหน้าหล่อของพอลด้วยความรู้สึกสงสารเหมือนกัน แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาต้องกดดันจอน

แพซี่ พี่ขอ อย่าขัดขวางพี่ พอลขอร้องแต่เมื่อเห็นว่าแพซี่ยังคงกันเขาออกจากจอน ยิ่งทำให้เขาเกิดอาการโมโหตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรจอนได้ก่อนจะไประบายอารมณ์กับฝาผนังข้างห้องพักคนไข้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


รุสึกว่าพอลจะเรื่มชอบแพซี่แล้วนะ แต่ไม่ได้นะพอลเพราะเรายังคงเชียร์นายยุนะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha