ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 24 : เพื่อนรัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 24…

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ

เลือดซิบๆ ซึมออกมาจากแผลบนฝ่ามือของพอลด้วยใบหน้าที่แข็งกร้าวของเขา แพซี่มองหน้าพอลที่กำลังใช้อารมณ์โมโหหญิงสาวระบายกับผนังห้องอย่างบ้าคลั่งจนพยาบาลที่ออกมาจากห้อง ไอ ซี ยู วิ่งกรูเข้ามาห้ามปรามเขา

เธอรู้สึกตกใจมากเมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าวาวโรจน์สื่ออารมณ์ถึงความโกรธที่เธอไม่เคยได้เห็นว่าเขาจะรุนแรงมากขนาดนี้ ในขณะที่จอนน้องชายของเขา ก็เอาแต่ก้มหน้าแน่นิ่งโดยมีร่างสวยคอยโอบไว้

แพซี่กำลังปกป้องจอนให้เสียนิสัย พอลพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะโมโหอีกครั้งเมื่อฟังคำพูดของเธอ

แพซี่ต้องปกป้องเขาค่ะ ถึงยังไงจอนก็คือเพื่อนที่แพซี่รักมากที่สุด เธอพูดสั่นๆ

จอนเงยหน้ามองร่างงามที่กำลังปกป้องเขาก่อนจะทำหน้าเครียดและก้มหน้าต่อเพื่อไม่ให้ใครเห็นน้ำตา

โธ่เว้ย พอลชกฝาผนังอีกเป็นครั้งที่สอง ตะโกนออกไปอย่างนึกเจ็บใจก่อนที่เสียงโวยวายของเขาจะไปถึงหูของนางพยาบาลที่เดินเข้ามาพอดี

พี่พอลกำลังจะเป็นบ้า จอนถือโอกาสพูดขึ้นหลังจากที่เขาพยายามบังคับอารมณ์ความอ่อนแอของตัวเอง

ฉันกำลังจะบ้าตายเพราะนายต่างหากล่ะจอน พอลหันไปตอบกลับก่อนที่เขาจะไปตามแรงดึงของพยาบาลสาวที่ดึงร่างของเขาให้ออกจากบริเวณนั้น

ทำไมพี่พอลถึงอารมณ์เสียได้ขนาดนี้น่ะ เธอพูดเศร้าๆ มองหน้าจอนอย่างกับจะขอความเห็นจากเขา

พี่พอลอาจจะเจ็บปวดพอๆ กับผม แต่มันอาจจะเจ็บในระยะแรก ผมเชื่อว่าพี่พอลจะผ่านวินาทีนั้นได้ เขาพูด

แล้วจอนล่ะ คุณไปงานศพของพ่อคุณได้ใช่ไหม เขายิ้มให้เธอเล็กน้อย

ผมจะพยายาม คุณเป็นกำลังใจให้ผมด้วยน่ะแพซี่ จอนพูดก่อนที่จะเห็นเธอพยักหน้ารับทราบ

พอลซึ่งกำลังให้นางพยาบาลทำแผลให้เขาอยู่ ชายหนุ่มพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองไม่ให้มันลุกโชนขึ้นมาอีกและมันก็สุดที่จะระงับไว้ได้ในเมื่อตอนนี้สมองของเขาเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงด้วยน้ำมือของน้องชายเขาที่ทำร้ายเขาทางอ้อมไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเหมยลี่ คุณพ่อ หรือแม้แต่แพซี่ ร่างสวยเดินเข้าไปหาพร้อมกับเอ่ยถามนางพยาบาลที่ทำแผล

เสร็จแล้วใช่ไหมคะ เธอเอ่ยถามหลังจากที่ขับรถพาจอนไปส่งที่บ้านแล้วแต่เพราะความรู้สึกเป็นห่วงในตัวพอลเลยทำให้เธอต้องเลี้ยวรถขับมาที่โรงพยาบาลใหม่อีกครั้ง ส่วนเรื่องศพของคุณลุงบิดาของเธอก็อาสามาช่วยรับจัดการแทน

ค่ะพยาบาลสาวเอ่ยเสียงเรียบใบหน้าอมยิ้มหวานให้เธออย่างอบอุ่น

ร่างสวยสมส่วนรับใบเสร็จรับงานจากมือพยาบาลอีกคนก่อนจะมองหน้าของพอลที่พยายามทำหน้านิ่ง ไม่ยอมคุยหรือสบตาเธอ

พี่พอลคะ มือบางสะกิดไปที่แขนแข็งแรงของเขาก่อนที่ชายหนุ่มจะพยายามดึงแขนกลับพร้อมทั้งพยายามจะเดินหนีเธอ

ปล่อยพี่ พอลพูดแดกดัน

พี่พอล นี่เราจะคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยหรือคะ แพซี่มองใบหน้าหล่อที่กำลังนึกโกรธเธออยู่

แพซี่ต่างหากที่คิดว่าพี่ยังมีตัวตนอยู่อีกหรือเปล่าพอลหันไปสบตาเธอก่อนจะหันกลับเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแพ้น้ำตาของเธอ

พี่พอล น้ำเสียงหวานสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะฟังเขาพูดต่อ

แพซี่คิดว่าพี่ยังเป็นคู่หมั้นของแพซี่อีกหรือเปล่า พอลเอ่ยถามร่างบาง นึกไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเหมือนกันว่าทำไมชายหนุ่มถึงเอ่ยถามออกไปเช่นนั้นหรือเพราะเขาแค่รู้สึกเสียหน้าที่เห็นคู่หมั้นของตัวเองไปใส่ใจและปกป้องคนอื่นแทนที่จะเป็นเขา แต่นั่นไม่ใช่หรือคือสิ่งที่เขาต้องการแล้วทำไมเขาถึงจะไม่พอใจเธอด้วย

แพซี่ควรถามพี่พอลมากกว่า พี่พอลเคยคิดว่าแพซี่เป็นคู่หมั้นของพี่พอลหรือเปล่า เธอเอ่ยพูดบางเบาสีหน้าและแววตาเศร้าจนเขานึกสงสาร

พอลมองหน้าสวยเนียนที่มีเพียงลิปสติกสีแดงที่เป็นจุดเด่นบนใบหน้างามก่อนที่เขาจะเห็นเธอฝืนยิ้มออกมาอย่างฝืดๆ และมันก็ทำให้พอลสำนึกผิด

พี่ขอโทษ ที่ทำให้แพซี่ลำบากใจ เขาดึงมือบางขึ้นมาก่อนที่ร่างบางจะเข้ากอดเขาอย่างรู้สึกเจ็บปวด พอลไม่ได้ปฏิเสธเธอแต่เขากลับโอบกอดร่างนั้นอย่างให้ความรู้สึกเจ็บเหมือนกัน ทำไมกันน่ะ ทำไมถึงมีเรื่องวุ่นวายแบบนี้ ทำไมทุกคนถึงต้องเจ็บปวด

 “พี่จะพาแพซี่ไปส่งที่บ้านน่ะ เขาเอยหลังจากยอมคลายอ้อมกอดจากเธอและพาเธอเดินไปที่รถของเขา

แล้วพี่พอลล่ะคะ จะกลับบ้านเลยหรือเปล่า เธอเอ่ยถามหลังจากที่เขาเข้ามานั่งในรถพร้อมกับเธอแล้ว

พี่คงจะไปดื่มอะไรต่อสักหน่อย

ให้แพซี่ไปดื่มเป็นเพื่อนไหม เธอถามอย่างนึกเป็นห่วงและเห็นอีกฝ่ายยิ้มขรึม

ไม่ต้องหรอก พี่ไม่ได้เป็นอะไร พี่ยังไหวไปคนเดียวได้ คนพูดสีหน้าท่าทางไม่ได้ไปด้วยกันกับคำพูดของเขาเลย แม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่ท่าทางอิดโรยและใบหน้าหมองเศร้าทำให้ร่างบางต้องเอ่ยขอไปด้วยเพราะความเป็นห่วงในตัวคู่หมั้นหนุ่ม

แต่แพซี่เป็นห่วง ให้แพซี่ไปด้วยเถอะน่ะ

พอลมองหน้าเธอราวกับจะปฏิเสธแต่แล้วชายหนุ่มกลับพยักหน้าให้อย่างไม่มีเหตุผล อาจเพราะตอนนี้ชายหนุ่มกำลังรู้สึกท้อแท้และหมดหวังเลยอยากมีใครสักคนคอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างเขา

 

อาเหมย วันเกิดปีนี้ลื้ออยากได้อะไร

เหมยลี่ที่กำลังนั่งฟังเพลงอยู่เงยหน้าไปมองหน้ามารดาก่อนจะเผยยิ้มออกมาอย่างสบายใจ ตลอดหลายชั่วโมงที่เธอไม่ต้องเจอหน้าเขา เธอรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ร่างบางลุกจากที่นอนนุ่มเดินเข้าไปโอบแขนมารดาพลางหอมแก้มนุ่ม

เอาเป็นงานแฟนตาซี แต่งตัวผีๆ ได้ไหมละม่า เธอกล่าวยิ้มๆ

ลื้อนี่ก็แปลกคน เอาละนี่มันก็ดึกมากแล้ว ลื้อควรนอนได้แล้วพรุ่งนี้จะได้ไปทำงานแต่เช้า

ค่ะ ม่า เธอหอมแก้มนวลอีกครั้งก่อนจะทำตามที่มารดาบอก คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่หญิงสาวจะนอนหลับฝันดี

 

พี่พอลคะ นี่พี่พอลเมามากแล้วนะคะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไม่มีแรงไปงานศพคุณลุงหรอกแพซี่ซึ่งแย่งขวดเหล้ามาจากมือชายหนุ่มก่อนที่เขาจะแย่งกลับและดื่มมันเข้าไปอีกหลายต่อหลายรอบจนเธอนึกถอดใจนั่งมองพอลกินเหล้าอย่างกับกินน้ำก่อนที่จะสั่งให้พนักงานที่คอยให้บริการออกไปจากห้องซึ่งเป็นห้องสำหรับวีไอวีได้มาพักผ่อน

ขอให้พี่ได้เมาเถอะนะแพซี่ พี่อยากเมาจะได้ลืมความเจ็บปวด ลืมความทุกข์ทรมานและที่สำคัญพี่จะได้ลืมเหมยลี่เสียที น้ำเสียงของคนเมาเอ่ยพูดยิ่งทำให้คนที่ฟังอย่างแพซี่ถึงกับน้ำตาไหล ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่เขาปกติหรือเวลาเมา พอลไม่เคยลืมเอ่ยชื่อเหมยลี่เลย หญิงสาวก้มหน้านิ่งก่อนจะรู้สึกเหมือนว่ากลิ่นเหล้าจะอยู่ใกล้หน้าของเธอ

พี่พอล หญิงสาวเกิดอาการตกใจตื่นเมื่อใบหน้าขาวหล่อของพอลอยู่ใกล้หน้านวลสวยของเธอเพียงแค่ไม่ถึงคืบจมูกของเราชนกันและถูไปมาก่อนที่มือหนาของพอลจะลูบไล้ไปที่แก้มเนียนของเธอเล่น

เหมยลี่ ผมคิดถึงคุณจังเลย ปากหนาเอ่ยเรียกชื่อเหมยลี่ยิ่งทำให้แพซี่เกิดอาการอึ้ง ร่างสวยสั่นไปมาเพราะฤทธิ์โกรธก่อนจะผลักร่างหนาออกห่างจากตัวอย่างรุนแรงเป็นผลให้ร่างของพอลร่วงลงจากเก้าอี้โซฟาใหญ่ ร่างสวยมองพอลอย่างน้อยใจก่อนที่เธอเองจะดื่มเหล้าจนหมดครึ่งขวดเพราะความน้อยอกน้อยใจ

พี่พอล ทำไมพี่พอลถึงไม่เคยสนใจความรู้สึกของแพซี่บ้างเลย พี่พอลใจร้ายมากรู้ตัวบ้างไหม เธอเดินไปทุบตีร่างหนาที่นอนอยู่บนพื้นขนสัตว์ ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะทุบตีเขายังไงก็ดูเหมือนไร้การตอบสนองจากเขาเหมือนเขาจะเมาจนหลับไปแล้ว ใบหน้างามมองหน้าเขาอยู่นานก่อนที่เธอจะช่วยพยุงร่างหนาอบอุ่นให้ลุกขึ้นมานอนบนโซฟาใหญ่

แต่เพราะร่างสวยเองก็ทำท่าจะมึนๆ เนื่องจากตัวเองก็เริ่มรู้สึกเมาเหมือนกัน มือบางโอบเอวหนาของชายหนุ่มก่อนที่จะล้มลงมาทับร่างของพอลอีกและเธอก็พยายามจะลุกแต่เพราะสร้อยคอที่เธอสวมใส่ไว้นั้นเกิดไปเกี่ยวกับด้ายกระดุมเสื้อเม็ดแรกของพอลเข้า ใบหน้าที่พยายามตะเกียกตะกายเพื่อให้พ้นจากการเกาะเกี่ยวทำให้เธอทุลักทุเลที่จะแก้คลายโดยไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้พอลที่ลืมตาอย่างสลึมสลือกำลังจ้องหน้าของเธออยู่ไม่ห่าง ความอบอุ่นและความนุ่มนิ่มที่ขยับไปมาบนเนื้อตัวของเขาทำให้พอลเริ่มมีความรู้สึกถึงแรงปรารถนา...บางอย่าง

ดวงตาสีฟ้ามองหน้าคู่หมั้นสาวและเห็นหน้าเธอเป็นเหมยลี่ เขาเผลอยิ้มอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มดึงมือของแพซี่ที่กำลังพยายามจะแกะสร้อยคอของเธอให้หลุดจากกระดุมเสื้อของเขาร่างสวยมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจถึงความหมายที่เขากำลังจะทำก่อนที่เธอจะเข้าใจในเวลาต่อมา

พอลดันร่างสวยให้ลงมานอนใต้ร่างหนาของเขาก่อนที่ชายหนุ่มจะโน้มหน้าไปควานหาริมฝีปากหวานได้รูปนั้นแต่เพราะความไร้เดียงสาของเธอที่พยายามเอามือมาปิดปากตัวเองไว้จนพอลต้องคิดหาวิธีอื่นที่จะทำให้เธอยอมปล่อยมือออกจากริมฝีปากอิ่มสวยคู่นั้น....มือหนาของพอลที่พยายามลูบไล้ไปตามสัดส่วนของเธอด้วยความเผลอตัว

พี่พอล อย่าน่ะ ร่างสวยเอ่ยอย่างสั่นๆ สองมือบางที่พยายามปิดปากตัวเองแต่หารู้ไม่ว่ากำลังทำให้พอลมีโอกาสทำอย่างอื่นได้มากขึ้น

 แม้ตอนนี้เธอจะยังใส่เสื้อผ้าครบอยู่แต่พอลก็ไม่อาจจะแน่ใจได้ว่าเธอจะยังได้ใส่เสื้อผ้าครบอยู่อีกนานแค่ไหน เพราะมือสองข้างของแพซี่ที่ขึ้นไปปกปิดริมฝีปากหวานของเธอราวกับเป็นกรงเหล็กอย่างดีทำให้พอลเปลี่ยนตำแหน่งเป้าหมายจากริมฝีปากของเธอเป็นหน้าอกที่กำลังพร้อมใจกันดันออกมาอยู่ภายใต้เสื้อผ้าที่รัดของเธอ เขาใช้ใบหน้าของเขากดลึกลงไปที่ระหว่างอกของเธอพร้อมทั้งลูบไล้แผ่นหลังเลยไปถึงก้นสองข้างของเธออย่างเบามือ

เหมยลี่ ผมรักคุณพอลยังคงเอ่ยชื่อเรียกเหมยลี่อย่างไม่ขาดปาก

หญิงสาวสะอึกเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่เขาทำคือความขาดสติและความเข้าใจผิดหลงคิดว่าเธอคือเหมยลี่ ยิ่งสร้างความเจ็บปวดในใจของแพซี่เป็นอย่างมาก

ปล่อยแพซี่นะ พี่พอล แพซี่ไม่ใช่เหมยลี่ พี่พอลอย่าทำอย่างนี้สิ ร่างสวยพยายามเอ่ยห้ามและก็เหมือนจะไร้วี่แววว่าเขาจะหยุดการกระทำ

มือสากที่ลูบไล้อยู่บริเวณรอบนอกตอนนี้กำลังฝ่าด่านเข้าไปรุกล้ำถึงในตัวเสื้อบางเพราะมือของเธอยังไม่ละไปจากริมฝีปากบางนั้น มือหนาของเขาเลยใช้โอกาสลูบไล้ผิวกายของเธอผ่านด้านในตัวเสื้ออย่างเคลิ้ม

พี่พอล หญิงสาวเม้มปากอย่างลืมตัวก่อนที่พอลจะดึงมือเธอออกและขโมยจูบของเธออย่างแสนหวานและลึกล่ำจนลิ้นของเขาสามารถชิมลิ้นเล็กที่กำลังหลบลิ้นหนาของเขาอยู่

ส่วนแพซี่เองตอนนี้เธอกำลังเจอศึกหนักที่ต้องเลือกว่าหัวใจของเธอควรจะหยุดหรือเดินหน้าต่อไปดีแต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่พี่พอลไม่เคยมีเธออยู่ในสายตาก็ทำให้อดที่จะน้อยใจไปไม่ได้...เพราะพี่พอลไม่เคยรักเธอเลยและการกระทำทั้งหมดที่พี่พอลกำลังทำกับเธอก็แค่เพราะความอยากปลดปล่อยเท่านั้นหาใช่ความรักไม่

พี่พอล ตั้งสติสิพี่พอลมองหน้าแพซี่สิคะ นี่แพซี่นะคะไม่ใช่เหมยลี่เธอพยายามตั้งสติ ควบคุมตัวเองไม่ให้อ่อนไปตามความต้องการของเขาแม้มันจะยากเย็นแสนเข็ญ

พอลเงยหน้าขึ้นจากร่องอกงามก่อนจะมองใบหน้าสวยที่กำลังแดงอยู่และมันก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตกใจมากที่ร่างงามตรงหน้าไม่ใช่เหมยลี่หากเธอคือแพซี่คู่หมั้นของเขาและเขาก็เกิดสำนึกผิดขึ้นมา

พี่ขอโทษร่างหนาเอ่ยอย่างสุภาพแม้ใบหน้าของเขาจะยังคงแดงเพราะฤทธิ์เหล้าแต่ตอนนี้เขาก็ยังมีสติที่จะแยกว่าอันไหนควรทำและอย่างไม่ควรทำ

ช่วยแพซี่แกะสร้อยนี้ออกไปจากกระดุมพี่พอลทีเถอะค่ะ แพซี่ไม่อยากอยู่บนตัวพี่พอลนานๆ หรอก ร่างสวยเอ่ยอย่างอายๆ ใบหน้ายังคงแดงก่ำเพราะความรู้สึกทั้งอายทั้งกลัว แล้วพอลก็พยายามช่วยเธอแกะสร้อยคอกับกระดุมเสื้อจนสำเร็จและพยายามหักห้ามใจช่วยจัดการเสื้อผ้าของเธอให้อยู่เหมือนอย่างเดิมแม้มันจะยับไปบ้างแล้วก็ตามโดยที่เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าเขาเลย

มันยังไม่เกิดขึ้นค่ะ พี่พอลไม่ต้องทำหน้าสำนึกผิดแบบนั้นหรอกใบหน้าหวานเอ่ยพูดหลังจากแยกมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาโดยที่ยังไม่กล้าสบตาเขา

งั้นพี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนน่ะ เขาพูด

ค่ะ แพซี่จะไปรอพี่พอลที่รถนะคะ เธอเอ่ยเสียงยังสั่น ก่อนที่ร่างสวยจะลุกขึ้นแต่เดินออกจากไปในขณะที่พอลยังมองร่างสวยอย่างไม่ละ นี่เขาทำอะไรลงไปนะ

 

งานศพของบิดาพอลและจอนถูกจัดไว้ที่โบสถ์แห่งหนึ่งในอังกฤษ ท่ามกลางแขกมากมายที่เป็นทั้งคนสนิทและผู้ร่วมงานคนสำคัญมาร่วมพิธีไว้อาลัยแก่บิดาของพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย พอลที่สวบชุดสีดำกำลังยืนไว้อาลัยอยู่เงียบๆ ใบหน้าหมองเศร้าพอๆ กับร่างของน้องชายที่สวมชุดสูทสีดำเช่นกัน

จอนไม่คิดว่าเขาจะได้มาอยู่ในงานศพของพ่อได้ จอนเหมือนจะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่เมื่อภาพคืนวันวานในวัยเด็กยังคงตามมาหลอกหลอนเขาอยู่ ใบหน้าของแม่ที่ร่ำไห้ต่อหน้าศพคุณย่ายังคงติดตาเขามาจนถึงทุกวันนี้

จอนหลับตาแน่นิ่ง มือสองข้างเริ่มจิกเข้าหากันก่อนที่แพซี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จะบีบมือเขาเบาๆ เพื่อผ่อนคลาย ชายหนุ่มหันไปมองแพซี่ที่ตอนนี้มีหมวกใบใหญ่พร้อมตาข่ายเล็กๆ ปิดหน้าของเธออยู่ก่อนที่เขาจะไม่สามารถอยู่ในงานนี้ต่อ

พอลมองตามหลังจอน เข้าใจความรู้สึกของน้องชายเขาดีว่ารู้สึกยังไงแต่ก็ยังดีใจที่จอนยอมมาในงานศพของพ่อก่อนที่ร่างอบอุ่นจะเดินมายืนเทียบข้างคู่หมั้นสาว

ไปส่งจอนเถอะ พี่ไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียว พี่เป็นห่วงเขา เขาเอ่ยก่อนจะเห็นร่างงามที่อยู่ในชุดสีขาวพยักหน้ารับ

ค่ะ พี่พอลไม่ต้องเป็นห่วง แพซี่จะดูแลจอนเอง คำพูดของเธอทำให้เขาสะอึกเล็กน้อยแต่ก็ยังพยักหน้าให้เธอ

จอนคะ แพซี่เดินเข้าไปหาในขณะที่ร่างหนากำลังหลบหน้าเธออยู่

ผมอ่อนแอเกินกว่าที่จะอยู่รอจนพิธีงานศพของพ่อจะจบ

ไม่เป็นไรนะคะ ไม่มีใครว่าอะไรคุณหรอกเธอพูดให้กำลังใจ

แพซี่ คุณรู้ไหมว่าคุณคือผู้หญิงคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างผม คอยให้กำลังใจ และคอยดูแลผม หากคุณกับพี่พอลไปกันไม่รอด คุณบอกผมน่ะ จอนมองหน้านวลเนียนที่กำลังตะลึงในคำพูดของเขาอยู่แต่ก็เข้าใจความเป็นห่วงในฐานะเพื่อนของเขา

ขอบคุณนะคะ แต่จอนเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับแพซี่ แพซี่ซาบซึ้งจริงๆ ร่างสวยโผเข้ากอดร่างหนาอย่างนึกขอบคุณ

จอนหลับตานิ่งปล่อยให้เธอเข้าใจไปแบบนั้นก็ดี เพราะเขาจะได้ไม่กลายเป็นคนทำให้เธอต้องรู้สึกผิดที่ไม่อาจรักเขาได้

ผมคงต้องไปแล้วฝากลาพี่พอลด้วย

ทำไมถึงรีบร้อนกลับเมืองไทยนักล่ะคะจอนเธอเอ่ยถามอย่างนึกสงสัย

            ผมมีงานด่วนเข้ามาพอดี ขอโทษด้วยที่ไม่ได้อยู่ดูแลแพซี่ ชายหนุ่มกระชับกอดร่างงามอย่างสนิทสนมภาพตรงหน้าสามารถทำให้พอลเข้าใจได้ดี...ใช่สองคนนั้นอาจจะรักกันและแพซี่ก็อาจเจ็บปวดที่ต้องทนหมั้นกับเขา

พอลเดินเข้ามาเงียบๆ แต่เมื่อแพซี่เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาแทนที่เธอจะปล่อยร่างของจอน แพซี่กลับรั้งไว้ตามเดิมแถมยังหอมแก้มชายหนุ่มราวกับว่าที่ตรงนี้มีเพียงพวกเขาสองคน

            “พี่พอล จอนทำท่าอึดอัดเพราะเข้าใจทันทีว่าแพซี่กำลังจะใช้เขาประชดพี่พอล

            ฉันขอบใจที่นายยอมมางานศพพ่อ เขาพูดสีหน้าเศร้า

            ผมทำตามที่พี่บอกแล้ว และก็ขอโทษด้วยที่ผมคงอยู่ต่อจนงานจบไม่ได้ พี่เข้าใจผมน่ะ ร่างหนาเอ่ยพูดในขณะที่ร่างสวยยังคงกระชับเอวของเขาอยู่ไม่ห่าง

            ฉันเข้าใจ

            ถ้าอย่างนั้น ผมไปก่อนนะครับ เขาหันไปมองหน้าเพื่อนสาว

            จอนไปน่ะแพซี่

            แพซี่จะไปส่งค่ะ เธอเอ่ยพูดหลังจากที่คลายอ้อมกอดจากร่างของเพื่อนรัก

            ไม่ต้องหรอก ผมให้คนที่บ้านเขาไปส่งแล้ว ร่างหนาหันไปสบตาพี่ชายของเขา

            พี่พอล ผมหวังว่าพี่พอลจะไม่ทำให้แพซี่ต้องเสียใจอีก

            ฉันไม่กล้ารับปากอะไรทั้งนั้น เพราะแค่เรื่องแต่งงานที่กำลังจะมีขึ้น ฉันก็ไม่อาจจะรับปากอะไรได้ว่าฉันจะไม่ทำให้แพซี่เสียใจ พอลเอ่ย สายตาปรายมองไปที่ร่างสวยที่ยืนนิ่งราวกับไม่รับรู้ในสิ่งที่เขาพูดหากแต่หญิงสาวกลับตอบแทนเขาด้วยคำพูดที่แสนจะเฉยชา

            จอนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพราะแพซี่ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว แพซี่เข้มแข็งขึ้นมากแล้วและอีกอย่างทั้งแพซี่และพี่พอลเราต่างก็ทำทุกอย่างด้วยหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น ไม่มีใครจะต้องเสียใจหรอกค่ะ เธอเอ่ยก่อนจะเห็นพอลยิ้ม

            ใช่ เพราะเรื่องของเราไม่จำเป็นต้องมีความรักเข้ามาช่วย

            เพราะพี่พอลรักผู้หญิงคนนั้นต่างหาก แต่เอาเถอะค่ะ พี่พอลจะรักใครแพซี่ก็ไม่สนใจอีกแล้ว เธอทำหน้านิ่ง ซึ่งจอนเข้าใจดีว่าหญิงสาวยังทำใจไม่ได้อย่างที่ปากพูด ในเมื่อเธอรักพี่พอลมากขนาดนี้ เขาก็ไม่ควรจะเยอแย่งเธอออกจากคนที่เธอรักแม้ว่าเขาคนนั้นจะไม่สนใจเธอก็ตาม

            ผมไปน่ะพี่พอล แพซี่

            เดินทางปลอดภัยนะคะ แพซี่โบกมือลาก่อนที่รถของจอนจะเคลื่อนออกจากบริเวณโบสถ์ ก่อนจะหันไปปะทะกับใบหน้าหล่อขาวของคู่หมั้นหนุ่ม

            เข้าไปข้างในกันเถอะมือที่จับมือเรียวงามถูกผลักออกโดยเจ้าของร่างสวย

เชิญพี่พอลเข้าไปก่อนเถอะคะ แพซี่ออกมาเองกลับไปเองได้

พอลมองร่างสวยที่กำลังเดินออกจากเขาไปทีละนิดแม้ว่าตัวเขาจะพยายามทำดีกับเธอแต่เหมือนว่าความดีของเขาจะดูไม่ดีในสายตาของเธอเลย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha