ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 28 : กาแฟต้นเหตุ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 28...

          ายในห้องทำงานที่เหมือนจะไม่ใช่ห้องทำงานอีกแล้วเพราะสภาพที่กระจัดกระจาย แจกันดอกไม้ที่แตกกระจุย ไหนจะขอบโต๊ะทำงานที่ขยับไปอย่างไม่เป็นที่ ร่างของแม่คนต้นเหตุหายออกไปจากห้องทำงานของเขาไปแล้ว

ชายหนุ่มสบถอย่างเหลืออดในชีวิตของเขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ที่เขาต้องเจ็บตัวก็เพราะผู้หญิงที่ชื่อเหมยลี่คนนี้ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างแย่ลง เขามองร่างที่เดินเข้ามาในมือของเธอถือกระเป๋ายามาด้วยก่อนที่จะมานั่งปั้นหน้ายิ้มให้เขาอยู่

            ไหน ขอฉันดูแผลหน่อยเธอพยายามนับหนึ่งถึงร้อยก่อนที่จะเข้ามานั่งทำตัวดีต่อหน้าเขา เพราะถ้าขืนโมโหใส่อีกมีหวังชายหนุ่มต้องอารมณ์ขึ้นอีกเป็นแน่และหญิงสาวก็ไม่อยากจะกลายเป็นฆาตกรทำร้ายเจ้านายตัวเอง

            “เอามือของคุณออกจากหัวผมเดี๋ยวนี้ น้ำเสียงดูแข็งกร้าวเมื่อมือบางพยายามที่จะแตะหัวของเขา

            “คุณหัวแตกฉันก็แค่จะดูแผลให้ เธออธิบาย

            ไม่ต้อง ผมดูของผมเองได้ ไม่จำเป็นจะต้องให้คนที่ตีหัวผมมาช่วยดูให้ เขาพูดพลางมองหน้าหญิงสาวอย่างโกรธ

            แล้วจะทำยังไงล่ะคะ หัวแตกนะคะ ลำพังตัวคุณฉันว่าคงไม่เห็นแผลนั้นหรอกเธอแกล้งพูดหน้าตาซื่อๆ ส่วนเขาเองก็เรื่องมากซะไม่มี

            ก็ปล่อยผมไว้ซะอย่างนี้แหละ ผมทำของผมเองได้ว่าแล้วจอนก็หยิบสำลีชุบน้ำสะอาดล้างแผลก่อนจะสะดุ้งเพราะรู้สึกแสบแต่ก็ยังวางมาดดีจนเหมยลี่นึกหมั่นไส้

            ถ้าคุณทำเองได้ก็ดีค่ะ เพราะฉันจะได้ไปเรียกให้แม่บ้านมาช่วยทำความสะอาดห้องทำงาน หญิงสาวพูดยิ้มๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแต่ต้องชะงักเพราะฤทธิ์เขาช่างเยอะเหลือเกิน

            “เดี๋ยวเหมยลี่หันขวับแทบทันที

            คุณเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดเพราะฉะนั้นเรื่องทำความสะอาดนี่คุณก็ควรจะเป็นคนรับผิดชอบทำเองไม่ใช่ไปเพิ่มภาระงานให้แม่บ้านทั้งที่เขาก็เพิ่งเข้ามาทำความสะอาดให้เราเมื่อเช้านี้เอง เธอกัดกรามแน่นไม่คิดว่าคนเจ็บอย่างเขาจะยังแผงฤทธิ์อีก

            แต่ฉันเป็นเลขาน่ะไม่ใช่เป็นแม่บ้านซะหน่อย เธอเถียงเขายิ้ม

            แล้วเลขาอย่างคุณทำความสะอาดไม่เป็นหรือยังไง จอนพูดพลางทำแผลพลาง

            “นี่คุณจอน คุณต้องการแบบนั้นใช่ไหม แม้จะรู้ว่านี่คือการกลั่นแกล้งแต่หญิงสาวก็ยังอยากถามเขาอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าแววตาเรียบเฉยของเขาที่พยายามแสดงให้เธอได้เห็น

            ใช่ น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวเอ่ยออกมาจากใบหน้าคนเย็นชา

            ก็ได้ค่ะ ฉันทำก็ได้ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว และแล้วเธอก็ดันไปบ้าตามอารมณ์ของเขา เห็นจอนยักคิ้วโค้งงามแล้วอยากจะฆ่าเขาจริงๆ ถ้ารู้อย่างนี้ปล่อยให้เจ็บตายไปซะตรงนั้นเลยดีกว่าไม่ต้องไปหายามาให้เหนื่อย

            หญิงสาวมองร่างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งเจ้านายและมารหัวใจของเธอที่กำลังนั่งมองเธอเก็บกวาดห้องทำงานอย่างมีความสุข เธอมองหน้าเขาอย่างอดไม่ได้ที่จะคิด

ความจริงเขาก็มีส่วนที่ทำให้ห้องทำงานต้องเละแบบนี้เพราะถ้าเขาไม่เข้ามาขวางเธอก็ไม่ปาแจกันใส่

เหมยลี่คิดอย่างเบื่อหน่าย ช่วงหลังมานี้เธอเจอแต่เรื่องปวดหัว เจอแต่เรื่องที่น่าปวดใจ เพราะอะไรคงไม่แย่ไปกว่าการที่เธอถูกมองว่าไม่ดีมาตั้งแต่แรก

            จอนเองแม้หัวเขาจะเจ็บหากตาของเขาไม่ได้บอดขนาดที่จะไม่เห็นว่าวันนี้เธอแต่งตัวมาโป๊เพียงใด

เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เวลาเธอก้มแล้วทำให้เผยแผ่นหลังขาวเนียนที่โค้งลงไปตามจังหวะการถูพื้นของเธอ ชายหนุ่มละสายตาจากแผ่นหลังงอนมามองอยู่ที่เรียวต้นขาที่เวลาเธอก้มตัวลงทีหัวใจของเขาก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง คิดแต่เรื่องนั้นจนปวดขาไปหมด

นี่คุณ ผมถามอะไรหน่อยเถอะ ทำไมคุณถึงชอบใส่กระโปรงสั้นนัก จอนถามออกไปเพราะเขาเองก็ไม่ชอบเห็นเธอใส่กระโปรงสั้น

ไม่รู้เพราะอะไรถึงคิดแบบนั้น...สงสัยเธอคงจะชอบยั่วผู้ชายจริงๆ อย่างที่เขาเข้าใจ

อะไรน่ะหญิงสาวเงยหน้าจากการถูพื้นก่อนจะหันไปมองหน้าจอนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดเรื่องนี้

ต่อไปนี้ผมขอห้าม ห้ามคุณใส่กระโปรงสั้นมาทำงานอีกชายหนุ่มพูด ถึงยังไงเขาก็มีสิทธิ์ ในฐานะเจ้านายที่เห็นเลขาตัวเองแต่งตัวไม่เรียบร้อยและเขาสามารถตักเตือน

แต่...เธอเหมือนจะค้านแต่เขามีหรือจะยอมอ่อนข้อให้

อย่าให้ผมต้องคิดว่าคุณใส่มาเพื่อยั่วผมน่ะ คุณเหมยลี่เขาพูดเสียงแข็งกระด้าง

ค่ะ...เจ้านาย เหมยลี่เม้มปากเน้น อยากจะบ้าตายกับเจ้านายที่ชอบคิดอะไรไปเองอย่างเขา

            อุ้ย

เสียงตกใจของใครคนหนึ่งที่เปิดประตูโดยไม่ได้เคาะเพราะติดเป็นนิสัยอย่างพลอยฟ้า เธอเข้ามายืนอ่ำอึ้งอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานเมื่อเปิดไปเจอว่าเพื่อนเหมยของเธอกำลังทำหน้าที่เป็นแม่บ้านจำเป็นโดยมีเจ้านายอย่างจอนที่ทำหน้าที่คอยคุมเพื่อนของเธอทำงานบ้านอยู่ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคงงๆ ออกมาเพราะเห็นจากการที่เพื่อนรักของเธอต้องมานั่งเก็บกวาดพื้นห้องส่วนจอนก็นั่งประคบน้ำแข็งที่หัวของเขาเอง ถึงไม่มีใครบอกเธอก็เดาได้ไม่ยาก

            นี่ มีสงครามอะไรกันหรือคะคนถามทำหน้าแปลกใจตั้งแต่เดินเปิดประตูเข้ามาแล้ว

            เราแค่เล่นอะไรสนุกๆ กันเท่านั้นแหละครับเสียงจอนดังมาก่อนที่หญิงสาวจะยังคงทำหน้าบึ้งใส่เขาอยู่ส่วนพลอยฟ้าคนที่มาทีหลังก็ยิ้มแห้งๆ เหมือนเธอจะมาไม่ถูกจังหวะ

            “เอ ดูท่าว่าจะสนุกจนหนักไปทางเละเทะนะคะ เดี๋ยวยังไงพลอยจะให้แม่บ้านมาช่วยทำความสะอาดให้ พลอยฟ้าเสนอ เหมายลี่ยิ้มหวานทันทีแต่จอนกลับปฏิเสธ

            ไม่ต้องหรอกครับคุณพลอยฟ้า คุณเหมยลี่เขาเต็มใจจะทำให้ครับ เราอย่าไปขัดความต้องการของเธอเลย เขาพูดแต่คนที่ฟังกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมาอยากจะฆ่าเขานักแต่เพราะมีพลอยฟ้าอยู่เธอเลยไม่อยากแสดงกริยาอะไรให้เพื่อนไม่สบายใจ จำใจต้องเงียบไว้

            หรือคะ พลอยฟ้าทำท่าไม่ถูกก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนสาวที่ตอนนี้ถูกใช้เกินกว่าหน้าที่เลขา

            “อืม อย่าไปกวนแม่บ้านเลย ฉันทำจนใกล้จะเสร็จแล้ว น้ำเสียงหวานดูเหน็บแนมแกมประชดแต่เพื่อนของเธอกลับไม่ได้ใส่ใจเพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะกำลังอารมณ์ขึ้น

เออ ยัยเหมย โทรศัพท์แกเป็นอะไรไป ทำไมฉันโทรไปถึงไม่ติด ร่างบางหันไปมองหน้าเจ้านายหน้าขรึมก่อนจะรีบตอบกลับไปแต่มันก็ไม่ทันประโยคของที่ตอบมาขวางประโยคของเธอก่อน

            โทรศัพท์คุณเหมยตกนะครับ หญิงสาวแทบอยากจะกรี๊ดซะให้หูของเขาอื้อไปเลย บอกมาได้ยังไงว่าโทรศัพท์เธอตกทั้งที่ความจริงแล้วเขาต่างหากที่เป็นคนทำ

            “อ๋อ อย่างนี้นี่เองพลอยฟ้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ

            “แล้วแกมีอะไรล่ะถึงต้องโทรมาหญิงสาวถามออกไปด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์นักเมื่อตัวเองต้องมานั่งเก็บกวาดคนเดียวแทนที่เขาซึ่งมีส่วนผิดจะสำนึกตัวมาช่วยเธอบ้างแถมเธอยังไม่สามรถเอาคืนเขาโทษฐานที่ทำโทรศัพท์เธอพังแบบนี้

            อ๋อ แค่จะโทรมาคอนเฟร์มนะว่าแกจะไปงานวันเกิดยัยรินดาคืนนี้ด้วย

            อือ หญิงสาวรับคำมาสั้นๆส่วนพลอยฟ้าก็ยิ้มออกมา

            ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนแล้ว ขอให้หายไวๆ นะคะ พลอยฟ้ายิ้มให้จอนที่กำลังกดศีรษะของเขาด้วยน้ำแข็งและเมื่อหันไปมองหน้าเพื่อนก็เห็นว่าตอนนี้หน้าของเธอบึ้งตึงเหมือนกับตัวอะไรสักอย่าง พลอยฟ้าเลยเดินออกจากห้องเพราะเกรงว่าเหมยลี่จะพลอยโกรธเธอไปด้วย

            ทำไมคุณถึงไม่ทำตัวให้เหมือนกับคุณพลอยฟ้า เขาเอ่ยถาม

            ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว คุณซะอีกที่มีอคติกับฉันมาตั้งแต่แรก เธอพูดแต่เขาส่ายหน้า

            การที่ผมจะมีอคติได้ ถ้าผมไม่เห็นพฤติกรรมชอบจับปลาสองมืออย่างคุณ แถมปลาอีกตัวยังมีเจ้าของแล้วด้วยเขาพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ อาจเป็นเพราะว่าเขากำลังปวดแผล

            ผมจะออกไปข้างนอกสักพัก ส่วนทางนี้ก็เป็นหน้าที่ของคุณที่จะจัดการกับห้องที่มันสกปรกแบบนี้ให้เสร็จก่อนที่ผมจะกลับมาทัน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนมองหน้าเลขาสาวก่อนจะพูดย้ำให้กับเธอ

            ขอย้ำว่าให้คุณทำคนเดียว แล้วเขาก็เดินออกจากห้องทำงานปล่อยให้คนที่อยู่ในห้องอย่างเธอต้องอารมณ์เสีย

กว่าเหมยลี่จะทำความสะอาดเสร็จก็เกือบจะเที่ยง หญิงสาวเดินมานั่งหอบอยู่ที่เก้าอี้ทำงานของตัวเองก่อนจะทอดมองเอกสารกองใหญ่ที่อยู่บนโต๊ะทำงานอย่างรู้สึกเหนื่อยใจ

ถ้าเขาไม่มาหาเรื่องป่านนี้เธอคงทำงานเสร็จไปแล้วแล้ว หญิงสาวมองไปยังโต๊ะทำงานของคนก่อเรื่องที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวหายไปไหน ก่อนที่ความเหนื่อยจะเล่นงานเธอจนเผลอหลับไป

            เพราะกลิ่นหอมๆ ที่โชยมาแตะจมูกโด่งของเธอทำให้เหมยลี่ต้องลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบมองไปยังที่มาของกลิ่น ภาพจอนที่กำลังนั่งกินอาหารอย่างสบายอารมณ์อยู่ หน่อย นี่มันยั่วกันชัดๆเธอเม้มปากก่อนจะรีบลุกขึ้นเตรียมตัวจะไปหาอะไรกิน

            “นี่ คุณหายดีแล้วหรือ เธอเอ่ยถามพลางมองไปที่หัวของเขาที่ตอนนี้มีผ้าก็อซเล็กๆ ปิดแผลอยู่สงสัยเขาคงไปให้พยาบาลเย็บแผลให้ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นอาหารตรงหน้า

            ผมยังไม่ตายง่ายๆ หรอกน่ะ มันเลยหัวใจไปแล้ว เขาพูดหมิ่นๆ ก่อนจะเอ่ยชวนเธอเล่นๆ

            มากินด้วยกันสิเขาเอ่ยพูดเพราะหลังจากที่เขาไปหาหมอบิ๊กและให้เพื่อนเย็บแผลให้ หมอหนุ่มก็ชวนเขาออกไปกินข้างนอกก่อนจะมีอาหารว่างติดมือมาด้วย

            “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันว่าฉันไปกินกับยัยพลอยดีกว่าเธอรีบปฏิเสธ

            คุณพลอยออกไปกินกับสามีของเธอแล้ว ผมเพิ่งคละกับเธอไปเมื่อตะกี้นี้เองคนพูดดูท่าว่าจะไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรเลยกับการกระทำของเธอ

            งั้นฉันไปกินที่โรงอาหารของบริษัทก็ได้ค่ะ เธอเองก็พยายามหาเรื่องค้านเขาตลอด

            คุณนี่ เล่นตัวตลอดแม้กระทั่งเรื่องกินอาหารหญิงสาวทำท่าจะเถียงและจอนนี่เขาก็ไม่ยอมรอให้เธอได้เถียงจนสำเร็จ

            “อ๋อ หรือเพราะว่านี่เป็นเพราะผมเอามา ถ้านายบิ๊กเอามาให้คุณคงเต็มใจรับสิน่ะเขาพูดหยามๆ สีหน้าดูเย่อหยิ่ง

            คุณบิ๊กไปเกี่ยวอะไรด้วย เธอมองหน้าเขาอย่างรู้สึกมึนงง

            ก็ทั้งหมดนี่ นายบิ๊กเป็นคนซื้อมาฝาก เขาพูดสีหน้าเย็นชาส่วนเหมยลี่ก็ชักสีหน้าบึ้งตึงที่เขาพูดเหมือนเธอเล่นตัวแต่กับปรัชญาเธอเสนอตัวยิ่งทำให้เหมยลี่จ้องหน้าเขาตาไม่กะพริบ

            ไม่พอใจงั้นหรือ ถ้าคุณไม่กินก็โยนมันทิ้งซะผมจะได้โทรบอกนายบิ๊กมันว่าสิ่งที่เขาพยายามทำให้นั้นมันไม่ได้มีความหมายเลย ชายหนุ่มพูดเสร็จก่อนจะทำท่าอย่างที่พูดไว้

            ก็ได้ค่ะ ฝากขอบคุณคุณบิ๊กด้วยที่ยังอุตส่าห์ซื้อมาให้ฉัน เธอเดินไปนั่งลงก่อนจะเปิดดูอาหารที่คุณบิ๊กซื้อมาฝาก ดีเหมือนกัน เธอจะได้ไม่เสียเวลาลงไปเข้าแถวกินอาหารที่โรงครัวของบริษัทเพราะแถวมันคงจะยาวน่าดู

            ดูท่าว่าจะชอบของฟรีจริงๆ ใบหน้าคมเอ่ยพูดแววตายิ้มเยาะ

ริมฝีปากบางกัดกรามแน่น เมื่อการรับสิ่งของจากหมอบิ๊กจะเป็นการทำให้เขามาต่อว่าเธอได้ว่าเธอชอบของฟรี

            คุณจะเอายังไงกันแน่ ตกลงว่าจะให้ฉันรับหรือไม่รับคะ เธอพูดสีหน้าบึ้ง

            ช่างเถอะแล้วร่างหนาก็เป็นฝ่ายยุติการสนทนาเอง เธอเลยไม่ได้พูดต่อเพราะไม่อยากสาวความยาวต่อความยืดก่อนจะรีบประเดิมด้วยข้าวเหนียวไก่ทอดแล้วตามมาด้วยกล้วยทอดกรอบอร่อย ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวจะได้กินอะไรแบบนี้ในช่วงเวลาที่มีเขาคอยนั่งมองการกิของเธอแล้วในระหว่างที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยนั้น มือหนาก็ยื่นถุงหนึ่งมาให้หญิงสาวอย่างแข็งทื่อ เธอส่ายหน้าอย่างเหลืออด ขนาดส่งของนี่ก็ยังแข็ง

            อะไรคะ เหมยลี่ถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไรเพราะเห็นได้จากกล่องด้านนอก

            โทรศัพท์ เขาพูดสั้นๆ    

หญิงสาวมองไปที่กล่องโทรศัพท์รุ่นใหม่เพิ่งออกมาใหม่ก่อนจะพูดออกไปอย่างเรียบๆ

            ซื้อมาให้ฉันทำไม ในเมื่อคุณบอกว่าโทรศัพท์ฉันตกเอง คุณไม่ได้ทำแล้วมาซื้อให้ฉันทำไมกันคะเธอพูดหน้าตาเฉยส่วนจอนก็ชักสีหน้าบึ้งตึงเมื่อเธอกำลังต่อปากต่อคำเขา

            อย่าเรื่องมากได้ไหม ผมซื้อให้คุณก็เอาไปสิจอนโยนใส่มือของเหมยลี่แทบทันที่ที่เธอเผลอ ส่วนเหมยลี่ก็รับมาแทบจะไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนจะมองใบหน้าคมเข้มของเขาอย่างไม่เข้าใจในจุดประสงค์ของเขา

            คุณเหมย ผมขอกาแฟด้วย จอนเอ่ยขอหลังจากที่เธอกินอาหารเรียบร้อยแล้วและอยู่รอจนเธอจัดการกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้เสร็จ ทันทีที่ได้ยินคำสั่งของเขาร่างบางหันไปมองเจ้านายหนุ่มที่กำลังปั้นหน้าเย็นชาใส่เธออยู่ก่อนแล้ว

            หรือผมสั่งคุณไม่ได้จอนเอ่ยถามใบหน้ายังไร้รอยยิ้ม

ร่างบางไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะปั้นหน้ายิ้มให้เขาเช่นกัน

            “ได้สิค่ะถ้าเป็นเวลางานคุณสั่งฉันได้อยู่แล้วเธอเตรียมที่จะผละเดินออกจากไปแต่เพราะน้ำเสียงของเขาที่เปล่งออกมาสามารถทำให้เธอสะอึกเล็กน้อย

            อีกอย่าง ยิ้มยั่วผมเมื่อตะกี้นี้ อย่าคิดว่าผมจะหลงกลคุณน่ะหญิงสาวแทบจะเอาหัวมาชนผนังห้องซะให้รู้แล้วรู้รอด คนๆ นี้ ไม่เคยมองเธอในแง่ดีเลยจริงๆ

            ค่ะ ต่อไปฉันจะไม่ยิ้มให้คุณ หญิงสาวทำหน้าบึ้งใส่ก่อนจะรีบออกจากห้องไปหาพลอยฟ้าอย่างที่อยู่ถัดอีกห้องอย่างเหลืออด

            เฮ้ย อย่าคิดมากสิวะ คุณจอนอาจจะไม่ชอบรอยยิ้มแบบนั้นก็ได้ พลอยฟ้าเดินมาโอบไหล่ของเพื่อนรัก

            ถ้าอย่างนั้นคุณจอนคงจะเป็นพวกโรคจิตแล้วละที่ไม่ชอบให้คนยิ้มแต่ชอบให้คนทำหน้าบึ้งใส่เธอพูดอย่างเบื่อๆ ก่อนที่สายโทรศัพท์ในห้องพลอยฟ้าจะดังขึ้น

            พลอยฟ้ายิ้มแห้งๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้เหมยลี่ เธอชี้ไปที่ตัวเองอย่างแปลกใจก่อนจะรับโทรศัพท์จากมือพลอยฟ้า

            ฮัลโหลเธอรับสาย

            กาแฟ ผมขอกินวันนี้น่ะ ไม่ใช่พรุ่งนี้ปลายทางเอ่ยเสียงเรียบเพราะเขารู้ว่าเลขาชั่วคราวของเขาจะต้องไประบายอารมณ์กับเพื่อนรักของเธอแน่นอน

เมื่อสิ้นคำพูดเข้มของเขา สายก็ถูกวางไปพร้อมกับเสียงกรี๊ดของเธอที่พยายามระงับมันไว้ได้ทันจนไม่มีเสียงออกมา ส่วนพลอยฟ้าก็รีบมาปลอบใจเพื่อนสาวด้วยความห่วงใย

            ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วน่ะเหมยลี่กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ความอดทนของเธอกำลังจะหมดไปทีละนิดทีละนิดและถ้ามันหนักจนเธอต้านไม่ไหวแล้วหญิงสาวจะไม่ขออยู่เป็นเลขาของเขาอีกเลย

            เออน่า อดทนอีกนิดหนึ่งนะเพื่อน เพื่อบริษัทของเรา

พลอยฟ้าพูดเสียงหงอยๆ นึกไม่เข้าใจในความสมพันธ์ของสองคนนี้ว่าเกี่ยวของกันยังไงถึงได้ไม่ชอบหน้ากันหากมันจะมีทางเป็นไปได้นั่นก็คือ เพราะจอนเป็นน้องชายของพอลที่ทำให้เหมยลี่ต้องเจ็บปวดแต่ว่า เธอก็มองไม่ออกว่าแค่เป็นน้องชายคนรักเก่ามันไม่น่าจะทำให้เพื่อนของเธอโกรธจอนมากขนาดนี้

            แต่ฉันจะทนไม่ไหวอยู่แล้วกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของเขา

            เอาน่า ฉันว่าแกรีบไปเถอะก่อนที่จะมีสายที่สองตามมา

เธอพยักหน้าให้พลอยฟ้าก่อนจะรีบไปชงกาแฟเอามาให้คนที่อยากกินวันนี้

            คุณไม่ควรเอาเวลาไปคุยกับใครในขณะที่งานของคุณยังทำงานไม่เสร็จทันทีที่ชายหนุ่มเห็นร่างเพรียวบางของเธอ จอนก็เริ่มวางมาดเจ้านายซะจนเธอเองอยากจะต่อว่ากลับ

            กาแฟมาแล้วค่ะ ร่างบางกลับไม่ได้ตอบโต้คำพูดของเขาแต่กลับพูดอีกเรื่องหนึ่งและเขาก็ไม่พูดเรื่องก่อนหน้านี้ต่อแต่กลับวิจารณ์ในรสชาติกาแฟของเธอหลังจากที่ยกถ้วยกาแฟขึ้นมาดื่มแล้ว

            กาแฟรสชาติไม่ได้เรื่อง เขาตอบแต่เธอเม้มปากแน่น ก็เธอชงกาแฟเป็นซะที่ไหนล่ะ

            ไปชงมาใหม่ กาแฟของผมไม่ใส่น้ำตาลใส่แค่ครีมสองช้อนเท่านั้นเขาพูดเสียงเรียบวางมาดอีกตามเคย

            ฉันชงไม่เป็นเธอพูดความจริง

            ว่ายังไงน่ะ เขาขมวดคิ้วอย่างมึนงงเป็นถึงเลขาแต่ชงกาแฟไม่เป็น จะมีเลขาสักกี่คนที่ทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรือว่า เธอถนัดแต่ยั่วผู้ชายเท่านั้นนะเหมยลี่

            ก็...ปกติที่คุณขอหรือว่าตอนที่ฉันเป็นเลขาให้พลอย ฉันก็ให้แม่บ้านเป็นคนชงมาให้ แต่ว่าวันนี้ฉันหาแม่บ้านไม่เจอนะคะ ร่างบางอธิบาย

            เอาเถอะแล้วเขาก็เงียบเสียงลง หญิงสาวเลยไม่รู้ว่าเขาจะเอายังไงกันแน่ นอกจากจอนจะเป็นคนชอบแกล้งเธอแล้วเขายังไม่มีอะไรที่แทบพี่ชายของเขาได้เลย ความอ่อนโยนและความนุ่มนวลหาไม่ได้จากตัวจอนนี่

            ตกลง คุณยังอยากได้กาแฟอยู่อีกหรือเปล่าคะเธอถามเพราะเห็นว่าเขาเงียบ

            ไม่

เสียงที่ตอบกลับมาห้วนจัด ก่อนที่เหมยลี่จะมองดูเขานั่งกินกาแฟที่เธอเพิ่งชงมาให้อย่างแปลกใจ เพราะไม่มีใครกินกาแฟของเธอได้นะสิ แต่ทำไมจอนถึงกินได้อย่างไม่สะทกสะท้านเลยละ...หรือเพราะความรู้สึกของเขามันด้านชาไปแล้ว

งั้นฉันก็ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ

ไม่มีเสียงตอบรับจากเขา เธอเลยเดินมานั่งที่ทำงานของตัวเองก่อนจะรีบลงมือสะสางงานที่ค้างเป็นกองโตอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ เหมยลี่ลอบมองไปที่ดวงหน้าที่เอาแต่ก้มมองเอกสารที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ ผู้ชายที่ร้ายกาจอย่างเขาไม่คิดว่าจะมีความรับชอบมากขนาดนี้เลยหรือ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha