ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 29 : ถ่านไฟเก่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 29...

          านเดินแบบในค่ำคืนนี้หากขาดนางแบบมืออาชีพอย่างแพซี่ ก็คงทำให้งานในค่ำคืนนี้ดูจืดไป

พอลซึ่งตั้งใจมางานนี้ด้วยกำลังทอดมองร่างที่งามเด่นเฉิดฉายอยู่บนเวทีใหญ่ คืนนี้ก็เป็นอีกครั้งที่แพซี่ได้สวมชุดฟีนาเล่ชุดซึ่งเป็นชุดที่โดดเด่นที่สุดกว่าใครๆ ชุดสีขาวยาวถึงเท้าผ่าตรงกลางเผยให้เห็นความเซ็กซี่ของร่องอกอิ่ม ใบหน้าของเธอที่แจกรอยยิ้มอย่างสดใสแก่บรรดาแขกในงานก่อนจะมาสะดุดที่ใบหน้าขาวเข้มของพอล

            แพซี่ไม่รู้ว่าพอลมางานแบบนี้ทำไม ในเมื่องานสังคมเขาเองก็ไม่ค่อยชอบงานแบบนี้อยู่แล้วอีกทั้งเขาเองก็ไม่อยากตกเป็นข่าวสังคมโดยไม่จำเป็น

            แพซี่พอลเรียกชื่อเธอในขณะที่เธอเตรียมพร้อมจะเดินขึ้นเวทีอีกรอบ

            มาทำอะไรข้างหลังเวทีคะพี่พอลเอ๊ะ แล้วพี่พอลเข้ามาได้ยังไง น้ำเสียงแปลกใจที่ถามออกมาดูห่างเหินอย่างกับว่าเขาและเธอไม่เคยรู้จักหรือสนิทกันมาก่อน

            พี่แอบเข้ามาเพราะพี่มีธุระอยากจะขอคุยด้วยหน่อยชายหนุ่มเอ่ยพูดเสียงเรียบก่อนจะหันซ้ายหันขวากลัวทีมงานจะสงสัยที่มีคนนอกเข้ามา

            ธุระของพี่พอลแต่ไม่ใช่ของแพซี่ค่ะเธอหันหลังจากเขาก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดด้วยน้ำเสียงแดกดัน

            ธุระของพี่มันเกี่ยวกับเพื่อนรักของแพซี่ แพซี่หันไปมองหน้าพอลก่อนที่ทีมงานจะมาเรียกตัวให้ขึ้นเวทีโชว์อีกครั้งพร้อมกับร่างของเขาที่ถูกทีมงานอีกกลุ่มพาออกไป

            “ตอนนี้แพซี่ไม่ว่างค่ะ ขอตัว เธอพูดเสียงเย็นชาใส่เขาก่อนจะพาตัวเองไปเดินอยู่บนเวทีขณะที่พอลก็ไม่ยอมแพ้เธอ อยู่รอจนงานเลิก

            คราวนี้จะยอมคุยกับพี่ได้หรือยัง

น้ำเสียงที่ถามออกมาทำให้แพซี่ที่กำลังเดินออกจากงานเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านหันไปมองหน้าพอลอย่างสงสัย

            ทำไมคะ เรื่องของจอนสามารถทำให้พี่พอลยอมมางานนี้ได้และยอมรอแพซี่ทำงานจนเสร็จ วาว น่าทึ่งจริงๆ เธอพูดยิ้มๆ ใบหน้าฉายแววยิ้มเยาะที่เขาไม่เคยได้เห็นจากใบหน้าสวยดวงนั้น

            ใช่ พี่อยากให้แพซี่ช่วยไปเตือนจอนด้วยว่าการไประรานคนอื่นมันไม่ดีและที่สำคัญคนๆ คนนั้นเป็นคนที่พี่รัก

            อ๋อ อย่างนี้นี่เองเพราะเรื่องทุกอย่างมันเกี่ยวกับคนรักของพี่พอลนี่เอง พี่พอลถึงได้มาหาแพซี่เธอเหมือนจะขมความรู้สึกของตัวเอง

            แพซี่ เรากำลังคุยเรื่องที่จอนนี่ไประรานคนอื่นอยู่น่ะ พอลพูดสีหน้าเคร่งเครียด

            ใช่ค่ะ เพราะเรื่องของจอนมันก็เกี่ยวโยงไปถึงคนรักของพี่ เอาละค่ะ แพซี่จะลองคุยกับจอนดู พอใจหรือยังคะหญิงสาวพูดประชดใส่หน้าพอลที่กำลังยืนทำหน้าเครียดอยู่

            ทำไมต้องประชดพี่ด้วยเพราะเธอทำท่าจะเดินหนีเขาไปแต่พอลกลับดึงข้อมือของเธอเข้ามาใกล้ก่อนจะรอให้เธอได้ตอบคำถามที่เขาถามออกไป

            ประชดหรือคะ พี่พอลเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า พี่พอลไม่ได้มีความสำคัญกับแพซี่อีกแล้ว พี่พอลโปรดรู้เอาไว้ด้วยว่าคนที่แพซี่แคร์มากที่สุดตอนนี้ก็คือ จอน น้องชายของพี่พอลและการที่พี่พอลมาบอกแพซี่ว่าจอนกำลังไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น พี่พอลจะคิดว่าแพซี่จะทนฟังได้หรือคะ แพซี่พูดใส่อารมณ์ให้พอลก่อนเดินเข้าไปนั่งในรถและยังเห็นพอลเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างเธอด้วย

พี่พอล ลงจากรถแพซี่เดี๋ยวนี้น่ะเธอมองพอลด้วยสายตาไม่พอใจ

เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง เพราะแพซี่ไม่ยอมรับความจริงและพยายามเอาเรื่องของพี่มาเกี่ยวด้วยเขาพูด

แพซี่รักจอนค่ะเพราะฉะนั้นถ้าเรื่องอะไรที่ทำให้จอนต้องมีปัญหา แพซี่จะไม่ยอมให้พี่พอลทำแบบนั้น หญิงสาวตอบอย่างแน่วแน่

รักงั้นหรือ รักแบบไหนเพื่อนหรือว่า คนรัก เขาพูดขมอารมณ์ความรู้สึกที่หลังๆ มานี้พอลเริ่มไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้แพซี่ มันเหมือนมีแรงจูงใจบางอย่างเข้ามาทำให้หัวใจของเขาต้องเอียงเอนไปหาเธอหรือเพราะเขาไม่ได้เจอเหมยลี่นานเกินไปนะ

มันก็เรื่องของแพซี่ ไม่เกี่ยวกับพี่พอล เธอพูดเชิดหน้าใส่จนเขานึกโมโหในความพยศของเธอ

อยากรู้เหมือนกันว่าแพซี่จะรักจอนมากแค่ไหนพอลมองหน้าแพซี่ก่อนจะตัดสินใจจูบปากอิ่ม

แพซี่เริ่มอยู่ไม่เป็นสุขเมื่อพอลกำลังจะทำอะไรเธอโดยที่ไม่แคร์ความรู้สึกของเธอเลย สองมือที่ถูกพอลรวบไว้ก่อนที่อีกมือหนึ่งของเขาจะกดท้ายทอยของเธอให้รับจุมพิตที่หนักหน่วง

ริมฝีปากได้รูปกำลังถูกริมฝีปากหนาบดขยี้อย่างได้ใจก่อนจะคว้านหาความหอมหวานในอุ้งปากอิ่ม ทุกแรงจุมพิตที่มีทั้งเบาและเร็วจนทำให้เธอเองเผลอตอบสนองเขาไปแล้ว และเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองอีกครั้ง หญิงสาวเลยใช้ความพยายามทั้งหมดผลักร่างพอลออกไป

พี่พอล เพี๊ยะหลังจากที่เธอหลุดพ้นจากพันธนาการของเขา ท่ามกลางความรู้สึกเสียดายของพอลในจุมพิตหวานจากปากอิ่มเอิบของแพซี่และมือของเธอที่ถูกปล่อยจากเขาก็แผงฤทธิ์โดยการฝากรอยฝ่ามือบนแก้มขาวของเขา

ลงไปจากรถแพซี่เดี๋ยวนี้และกรุณารู้ไว้ซะด้วยว่าแพซี่ไม่ใช่ของเล่นหรือที่ระบายอารมณ์ของพี่พอล

เธอพูดเหมือนตะโกนใส่หน้าเขาก่อนที่พอลจะยอมลงมาแต่โดยดี หญิงสาวหลบหน้าพอลด้วยหยดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็นสายธาร ความรู้สึกเสียใจมันไม่เคยห่างหายจากเธอไปเลยเหมือนกับพอลที่ยังคงมีใจรักผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเสื่อมคลาย

พอลมองร่างของหญิงสาวที่ขับรถออกไป เธอเหมือนคนที่เขาไม่รู้จักทั้งสีหน้าและแววตาที่เด็ดเดี่ยวจนเขานึกหวั่นๆ ว่าแพซี่จะรักจอนจริงๆ และถ้าเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับว่าน้องชายของเขากำลังจะทำให้แพซี่ต้องเจ็บเองด้วยนำมือของเขาเอง

พอลขับรถออกไปและเดินเข้ามาหาบิดาของเขาที่ตอนนี้เหลือไว้แค่รูปถ่ายของท่านเท่านั้นเขาหยิบรูปบิดาตัวเองขึ้นมาดูพร้อมทั้งโอบกอดไว้อย่างแนบสนิทก่อนจะมานั่งบนเตียงของท่าน

“คุณพ่อครับ ผมเสียใจที่ผมห้ามการกระทำของจอนไม่ได้”แล้วพอลก็ซบหัวลงไปกับรูปภาพบิดาของเขาด้วยหัวใจที่แตกสลายเพราะแค่ผู้หญิงคนที่เขารักเพียงคนเดียว เขากลับปกป้องและคุ้มครองเธอจากน้องชายของเขาไม่ได้ เธอจะเป็นยังไงบ้าง จะเจ็บปวดและเดือดร้อนมากแค่ไหนกับการกระทำของน้องชายเขา

            ‘ม่า วันนี้หนูคงกลับดึกหน่อยนะเพราะหนูต้องอยู่เคลียร์งานให้เสร็จ แค่นี้นะม่า

เธอกดวางสายมารดาอย่างเหลืออด ก็เจ้านายสุดโหดของเธอกำลังกลั่นแกล้งเธออยู่ เหมยลี่เลี้ยวไปมองนาฬิกาที่ตั้งไว้ข้างคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของเธอ นี่มันปาเข้าไปห้าโมงกว่าแล้วเธอยังเคลียร์งานที่กองอยู่บนโต๊ะนี้ยังไม่เสร็จเลยไหนจะเอกสารที่เขาเพิ่งเอามาวางไว้อีก

เหมยลี่หลับตาอย่างรู้สึกท้อใจก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ หญิงสาวเม้มริมฝีปากเน้นเมื่อคิดว่าเขากำลังกลั่นแกล้ง แล้วเธอก็ฝืนยิ้มออกมาก่อนจะนึกในใจ

แค่นี้สบายมากสำหรับเธอ

หญิงสาวยังคงฝืนยิ้มทั้งที่ยังมีหยดน้ำตาติดที่ขนตางอนยาวและก็แทบสะดุ้งเมื่อมีมืออีกมือหนึ่งเข้ามาจับมือเธอไว้

            พลอยฟ้าเธอมองหน้าเพื่อนอย่างตกใจก่อนจะส่ายหน้าให้กับความไม่รู้จักเคาะประตูของมัน หนอย เมื่อก่อนบอกเธอว่าก่อนเข้ามาให้เคาะประตูห้องก่อนแต่ตัวเองกลับทำซะเอง

            “ยัยเพื่อนบ้า ฉันนึกว่ามือผี เธอพูดแต่คนที่ฟังหัวเราะอย่างชอบใจ เหมยลี่สังเกตเห็นว่าวันนี้พลอยฟ้าแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ

            โธ่ กลัวจนร้องไห้ไปเลยหรือเนี่ย พลอยฟ้าพูดตลก

            ไม่ขำ เธอพูด

            ฮือ ขอโทษละกัน พลอยฟ้าอมยิ้ม

            นี่วันเกิดลินดานี่นาแล้วมาหาฉันทำไม ทำไมไม่ไปอยู่ในงาน เธอพูดอย่างเหนื่อยๆ

พลอยฟ้าเดินมานั่งข้างๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาให้กับเพื่อนขี้ลืมของเธอ แต่ไม่ลืมที่จะช่วยเช็ดน้ำตาให้เพื่อนรัก

            จำแต่วันเกิดของเพื่อน วันนี้ก็เป็นวันเกิดของแกด้วยไม่ใช่หรือเหมยลี่ เหมยลี่มองพลอยฟ้าแล้วก็ทำหน้างง ก่อนจะเผลอยิ้มออกมา

            นั่นสินะ วันนี้มันวันเกิดฉันนี่นาเพราะเธอมีเรื่องมากมายเข้ามาในหัวสมองให้ต้องคิดหนักทำให้หญิงสาวลืมไปเลยว่าวันนี้วันเกิดเธอแถมยังไม่ได้เตรียมพร้อมอะไรเลย

            เพราะฉะนั้นไปกับฉันน่ะ พลอยฟ้าดึงมือของเธอให้ลุกขึ้น

            เพื่อนๆ กำลังรอเราอยู่แล้วเธอก็พยักหน้ารับ ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไงเธอก็ไม่หวั่นอีกแล้ว ก็วันนี้มันวันเกิดเธอนี่ และที่บ้านของหญิงสาวคงกำลังรอฉลองให้เธออยู่เหมือนกัน

            เออ พลอย ฉันไปกับเธอไม่ได้แล้วละ

            ทำไมล่ะพลอยฟ้าถามเสียงใส

            ที่บ้าน อาม่า เตีย ม่า ทุกคนกำลังรอฉันอยู่

พลอยฟ้ายิ้มให้เพื่อนรักก่อนจะพยักหน้าเข้าใจและเราสองคนก็แยกทางจากกันตรงนั้น

 

            อาม่า เตีย ม่า

เพราะเสียงรถของเธอที่ดังมาจอดอยู่หน้าบ้านทำให้ทุกคนในบ้านรู้ว่าเธอกลับมาแล้ว เลยเข้าแผน จะหลอกเหมยลี่นะหรือไม่มีทางหญิงสาวพยายามจะหาพวกเขาแต่เพราะไฟที่ปิดสนิททำให้เธอหาไม่ค่อยถนัด

นี่จะมาไม้ไหนละเนี่ย

หญิงสาวเดินเข้าบ้านท่ามกลางความมืดสนิทก่อนที่จะมาตกใจก็เอาตอนที่คนในบ้านร่วมหัวกันแสดงบทผีมาหลอกเธอไม่เว้นแม้แต่ไอ้เจ้าตัวเล็กสองตัวที่มาแสดงบทเป็นผีกุมารหลอกเธอ

            ว้าย เตีย ม่า อาม่าก็เป็นด้วย นี่ทุกคนมาหลอกเหมยทำไม

เธอร้องโวยวายก่อนที่ไฟในห้องจะสว่างพร้อมกับเสียงเพลงแฮบปี้เบิร์ดเดย์ให้เธอ เหมยลี่ลืมเรื่องผีไปเลย นานมากแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาฉลองงานวันเกิดของตัวเองที่บ้าน อาจเพราะพอมาถึงงานวันเกิดเธอทีไรยายพลอยก็ป้อนงานด่วนเข้ามาทุกที

            ไหนลื้อว่าจะกลับมาดึกๆ ยังไงล่ะมารดาเดินเข้ามากอดและหอมแก้มลูกสาวฟอดใหญ่ก่อนที่เธอจะถูกทุกคนหอมแก้มด้วย

            ก็วันนี้วันเกิดหนูนี่นา หนูจะกลับมาเอาของขวัญกับทุกคนยังไง

แล้วเธอก็แกล้งแบมือขอของขวัญจากทุกคน เสียงเฮฮาของคนในบ้านเมื่อถูกทวงขอของขวัญก่อนแต่ละคนจะทยอยพากันมามอบของขวัญให้ไม่เว้นแม้แต่เธอเจ้าเด็กสองคนที่ตั้งใจมอบของขวัญโดยการหอมแก้มคนละข้างของเธอ

เหมยลี่ยิ้มอย่างมีความสุขที่วันเกิดวันนี้มันทำให้เธอมีความสุขได้มากแม้จะไม่ใช่งานใหญ่โตอะไรแต่แค่นี้เธอก็เกิดความสุขแล้ว

            ม่าคะหลังจากที่งานวันเกิดของเธอเลิกราแล้ว หญิงสาวก็อ้อนมารดาโดยการแย่งที่นอนของเตียและให้เตียไปนอนบนเก้าอี้ไม้แทน

            ลื้อเป็นอะไร อ้อนม่าเหมือนเด็กๆ

            คืนนี้หนูนอนกับม่านะคะเหมยลี่กอดมารดาของเธออย่างแนบแน่น

            หมู่นี้ทำไมลื้อดูแปลกๆมารดาเอ่ยถามออกมาอย่างเป็นห่วง

            เปล่าหรอกค่ะ หนูแค่รู้สึกเหนื่อย แค่เหนื่อยเฉยๆหญิงสาวหลับตาอย่างแสนง่ายดายโดยมีแม่ที่คอยลูบเส้นผมของเธอ เลยพลอยทำให้ค่ำคืนนี้ของเธอดูมีความสุขมาก การได้นอนใกล้ผู้ให้กำเนิดมันทำให้เหมยลี่ไม่ต้องฝันร้าย

คิดถึงจอนหรือยังไงถึงโทรมานะ เขารับโทรศัพท์มาคุยยิ้มๆ เมื่อรู้ว่าเป็นสายของแพซี่ เสียงหัวเราะของอีกสายที่ดังมาให้เขาได้ยินทำให้จอนนี่เผลอยิ้มออกมา

            จอนคะ แพซี่ของถามอะไรจอนหน่อยสิ

            อืม

            จอนคิดยังไงกับผู้หญิงที่ชื่อเหมยลี่คะจอนรู้สึกอึ้งในคำถามของแพซี่แต่เขาก็ยอมตอบคำถามของเธอ

            ผมเกลียดเธอ

            จริงๆ หรือปลายสายพูดเหมือนลอยๆ

            ใช่เขาพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะวางสายสนทนาจากแพซี่ ทำไมแพซี่ถึงถามเขาแบบนั้นและจอนนี่ก็รู้ในทันทีว่าที่แพซี่ต้องถามเขาแบบนั้นก็เพราะพี่พอลคอยตามตอแยเธอ ชายหนุ่มกดเบอร์มือถือพี่ชายของเขาหวังจะโทรไปถามเพื่อให้รู้เรื่อง

            ‘จอน

            ขอบคุณนะครับที่ยังจำเบอร์ของผมได้เขาพูดเสียงเข้ม

            นี่ นายโทรมาต้องการอะไรอีกสายถามออกมาอย่างรู้ทันเพราะเขารู้จักนิสัยของน้องชายเขาดีว่าถ้าไม่มีเรื่องเขาจะไม่โทรหาเด็ดขาด

            ผมแค่โทรมาถามเรื่องที่พี่พอลยังติดต่อกับเหมยลี่อยู่

            แล้วยังไงปลายทางถามออกมาอย่างไม่เดือดร้อน

            ผมก็แค่จะโทรมาบอกว่าตอนนี้เหมยลี่เปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้วจอนพูดยิ้มๆ รู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยการที่เขาโยนโทรศัพท์เหมยลี่ทิ้งเพราะจะทำให้เขาสามารถหยุดการติดต่อของพี่ชายเขาและเจ้าเพื่อนบิ๊กได้สักพัก

            นายมันขี้อิจฉา นายมันเห็นคนที่เขารักกันไม่ได้ นายยังเป็นน้องชายฉันอยู่อีกหรือเปล่าเขาต่อว่าน้องชายสุดแสบที่ทำกับพี่ชายอย่างเขาได้ลงคอ

            เพราะผมเป็นน้องชายของพี่นะสิ ผมถึงต้องปกป้องทั้งพี่และก็ทุกคนที่ผมรักจอนพูดหน้าตาเคร่งเครียดพอๆ กับอีกสายสนทนา

            โดยการทำร้ายหัวใจของพี่งั้นหรือ

จอนกัดกรามแน่นเมื่อรู้ว่าพอลยังรักเหมยลี่อยู่

            ผมแค่ไม่อยากให้พี่พอลเสียใจเหมือนผม

            แล้วทำไมถึงไม่ปล่อยให้พี่ได้ลองดูสักครั้งล่ะ

            เพราะผมทนเห็นพี่พอลเป็นแบบผมไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนไม่ดี พี่พอลเข้าใจผมบ้างสิเขาพูดตะโกนใส่อีกสาย ทำไมเขาจะไม่รู้สึกแต่เพราะเขาทนเห็นคนที่รักต้องเจ็บปวดอีกไม่ได้

            ฉันว่านายมองคนผิดไป

            พี่พอลต่างหากที่ถูกความรักบังตาจนมองไม่เห็นความเจ้ามารยาของผู้หญิงคนนั้นจอนพูดแดกดัน

            นายนั่นแหละที่เอาความกดดันของตัวเองมาเป็นที่ตั้งทั้งที่คุณเหมยเขาไม่ใช่ผู้หญิงเลวร้ายอะไร

            พี่มีอะไรพิสูจน์ให้ผมเห็นไหมล่ะว่าเธอเป็นคนดีจอนพูดยิ้มๆ ก่อนจะรับฟังคำพูดของพอล

            ความรักยังไงล่ะที่จะพิสูจน์ให้นายเห็นว่าฉันและปานรวีรักกันมากแค่ไหนพอลพูดขึ้นและได้ยินอีกฝ่ายหัวเราะออกมา

            ความรักมันพิสูจน์อะไรไม่ได้เลย พี่พอลเลิกงมงายกับความรักเสียทีความรักมันกินไม่ได้เงินต่างหากที่จะให้ชีวิตอยู่รอด

            นายก็คอยดูละกันว่าสิ่งที่ฉันพูดกับสิ่งที่คิดอย่างไหนมันจะหนักแน่นกว่ากันแล้วพอลก็เป็นฝ่ายตัดสายของเขาเอง

จอนทำท่าคิดหนักเหมือนเขาจะนึกอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าพี่ชายตัวเองจะพิสูจน์ความรักในครั้งนี้ของเขายังไงแต่ที่แน่ๆ เขาต้องยับยั้งสิ่งที่พี่พอลกำลังจะทำเพื่อรักษาน้ำใจของแพซี่ไว้

 

            การที่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเพียงพอทำให้เช้าวันนี้เหมยลี่ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น วันนี้เป็นวันหยุดสำหรับเธอหลังจากที่ต้องวุ่นวายกับเจ้านายคนใหม่ที่เขาทั้งจู้จี้และชอบเอาผิดกับเธอนัก

เหมยลี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังค้างไว้เมื่อคืน วันนี้เป็นวันเริ่มต้นใหม่สำหรับวัยยี่สิบแปดปีของเธอ ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอจะดับลงเมื่อเสียงเรียกเข้าของเจ้านายหนุ่มที่เธอไม่ปรารถนาจะสนทนาด้วย แต่เพราะความที่เขาคือเจ้านายและเธอคือลูกน้อง หญิงสาวเลยจำเป็นต้องรับสายจอน

            สวัสดีค่ะ

            ผมให้คุณเคลียร์งานให้เสร็จไม่ใช่หรือ แล้วทำไมตอนนี้มันถึงยังเต็มโต๊ะทำงานของคุณอยู่เลย เธอถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะรีบตอบกลับไปเพราะไม่อยากให้อีกสายนึกอารมณ์เสียขึ้น

            ก็เมื่อคืนฉันอยู่เคลียร์จนดึกแล้วนี่ค่ะ อีกอย่างงานพวกนั้นก็ไม่ใช่งานด่วนอะไรแค่งานสรุปยอดประจำปีของบริษัทและกว่ามันจะครบปีก็อีกตั้งหลายวัน เธอทำท่าจะวางสายแต่แล้วเขาก็วางมาดเจ้านายจอมเหี้ยมใส่

            วันนี้ผมจะให้คุณมาทำต่อ

            แต่นี่มันวันหยุดนะคะ คุณจอน นี่คุณจะไม่ให้พนักงานเขาได้หยุดพักกันบ้างหรือยังไง

            ใช่ โดยเฉพาะคุณ รีบมานะก่อนที่ผมจะไปตามคุณถึงที่บ้าน คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยพูดเล่นแล้วสายของเขาก็หลุดไป

หญิงสาวมองอย่างรู้สึกเจ็บใจ ก็จอนนี่กำลังแกล้งเธออยู่มีอย่างที่ไหนให้พนักงานมาทำงานวันหยุด งานก็ใช่ว่าจะเร่งด่วนอะไรแถมยังต้องไปเห็นหน้ายักษ์ๆ ของเขาอีก

            เหมยลี่ลุกจากเตียงนอนที่แสนอบอุ่นอย่างนึกเสียดายที่ไม่ได้นอนต่อ กว่าจะแต่งตัวเสร็จเธอก็อดที่จะกินข้าวแล้วเพราะไม่อยากให้เขามารับถึงที่บ้านยิ่งเป็นคนที่มารดาชอบแล้วเธอยิ่งไม่อยากให้เขามาบ้าน หญิงสาวเลยต้องรีบออกไปโดยไม่ลืมที่จะหยิบของกินที่มารดาตั้งไว้ให้

            ลื้อจะไปไหนแต่เช้าอาเหมย มารดาซึ่งเพิ่งเสร็จจากการออกกำลังกายเดินเข้ามาถาม

            เหมยมีงานด่วนนะคะ ม่า

            แต่นี่มันวันหยุดน่ะเธอยิ้มสดใส

            ก็งานมันเยอะนี่คะ หนูเลยต้องรีบไป นี่ยัยพลอยก็ไปด้วย เธอจำเป็นต้องพูดโกหกเพราะไม่อยากให้มารดาต้องมาเป็นห่วง

            งั้นลื้อรีบไปรีบกลับ

            ค่ะ หญิงสาวยิ้มอย่างหน้าบานที่ม่ายังอุตส่าห์เป็นห่วงเธอทั้งที่ทุกครั้งม่าไม่เคยพูดแบบนี้กับเธอสักครั้ง จะมีก็แต่ ทำไมลื้อถึงชอบตื่นสายนัก หรือไม่ก็ อย่าไปทำงานสายล่ะ ก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ขับรถเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้กลับไม่ใช่เจ้านายของเธอแต่เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่เธอจำได้ดีว่าเป็นเบอร์ของเพื่อนสาว

            ฮัลโหล

            ไอ้เหมยเสียงอีกสายดังมาอย่างแปลกใจ

            ว่าไงพลอยหญิงสาวทำหน้าแปลกใจที่ยัยพลอยโทรหาแต่เช้า

            คุณพอลมาเมืองไทย

แค่ได้ยินชื่อพอล หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ มือที่กำลังจับพวงมาลัยนั้นกำแน่นมากขึ้นด้วยความรู้สึกอึ้ง ความคิดวูบหนึ่งเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจเธอหรือว่า...เขาจะกลับมาขอคืนดีกับเธออีกครั้ง ร่างบางหลับตานิ่งครุ่นคิดอย่างปวดใจเมื่อเธอกำลังจะตัดใจจากเขาได้อยู่แล้วเชียว

เฮ้ย ไอ้เหมย แกยังฟังฉันอยู่หรือเปล่า

            เออ แล้วยังไงร่างบางเอ่ยถามเสียงเรียบควบคุมไม่ให้เสียงสั่น

            คุณพอลอยากเจอหน้าแกนะสิ

            เออ แต่ฉันต้องไปสะสางงานที่บริษัทเธอพูดอย่างเศร้าๆ

            ไว้ก่อนก็ได้ ไปหาคุณพอลก่อนอีกสายเร่งรัดเธอ

            แต่ฉันว่า ฉันไม่ควรไปพบเขาอีก ร่างบางเอ่ยออกมา

นะ ไปพบเขาหน่อย คุณพอลเขาอยากจะเจอแกจริงๆ

            ที่ไหนแม้ว่าตัวเธอเองจะไม่อยากมีปัญหากับจอน แต่หัวใจของเธอก็ยังอยากไปเห็นหน้าเขาอยู่ เพราะถึงแม้จะพยายามตัดใจมากแค่ไหนแต่การได้รับรู้ว่าพอลอยู่ที่เมืองไทยและต้องการพบเธอมันก็ยิ่งทำให้หัวใจของเหมยลี่อ่อนยวบอยากไปหาเขาเหมือนกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha