ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 33 : พลัดพราก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 33…

            ลอดหลายวันมานี้พอลพยายามหาที่มาของเบอร์โทรศัพท์แปลกเบอร์นั้นที่เขาคิดว่าเสียงนั้นต้องเป็นเสียงของจอนน้องชายของเขาแน่นอน และจากการให้นักสืบช่วยหาดูทำให้ตอนนี้เขารู้แล้วว่าหมายเลขนั่นอยู่ที่ไหน

ฝนที่พร่ำตกอย่างหนักทำให้พอลอดไม่ได้ที่จะชะเง้อหน้าเข้าไปมองในห้องของคนที่กำลังนอนหลับ นี่มันก็ดึกมากแล้วพอลเดินเข้ามาห่มผ้าให้แพซี่ที่ตอนนี้ชายหนุ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอดีแต่ภารกิจที่สำคัญกำลังรอเขาอยู่ เขาต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนที่จอนจะพาเหมยลี่หนีไปอีกชายหนุ่มหอมหน้าผากเธอบางเบาอย่างเป็นห่วงการที่เธอต้องมาลำบากอยู่ที่นี่ก็คงทำให้เธอต้องรู้สึกแย่และเขาเองก็รู้สึกแย่ไม่แพ้เธอ

            พี่พอล เสียงเรียกของแพซี่ทำให้พอลหยุดคิดและหันไปมองร่างสวยในชุดเสื้อนอน

            ออกมาทำไม มันดึกมากแล้วเขาพูดอย่างเป็นห่วงยิ่งตอนนี้ฝนกำลังตกและมันก็อาจทำให้เธอไม่สบายได้

            ฝนตกแบบนี้พี่พอลจะไปไหนคะเธอเดินออกมาพร้อมกับผ้าห่มกาย

            “พี่จะไปช่วยเหมยลี่

            อะไรนะคะ แพซี่ยืนทำหน้านิ่งรู้สึกเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ ในที่สุดพอลก็ยังไม่ลืมเหมยลี่

            พี่ต้องไปช่วยเหมยลี่ คนที่พี่รัก แพซี่รออยู่ที่นี่นะ พรุ่งนี้พี่อาจจะให้คนของพี่มารับกลับอังกฤษแต่เช้าปากพูดขณะที่กำลังใส่รองเท้าเตรียมจะออกจากบ้านโดยมีหญิงสาวยืนมองอย่างรู้สึก

            พี่พอลไม่ไปไม่ได้หรือคะพอลมองหน้างามของแพซี่ที่กำลังจะร้องไห้ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินเข้ากอดร่างงามที่กำลังสะอื้น

แพซี่ พี่ไม่อยากให้เธอมีความทุกข์ พี่ไม่อยากให้เธอยึดติดกับตัวพี่คนเดียว แพซี่เป็นคนสวยและพี่เชื่อว่าแพซี่ต้องเจอคนที่ดีในอีกไม่ช้า เขาพูดพร้อมทั้งปลอบใจเธอขณะที่หญิงสาวยังเอาแต่ร้องไห้

เพราะความรักมันไม่ได้เกิดขึ้นมาง่ายๆ พี่พอลก็คงเข้าใจว่าความรักมันไม่ใช่แค่เจอปุบก็รักเลยแต่เพราะหัวใจได้มอบมันไว้ให้คนนี้แล้ว ต่อให้ดิ้นรนยังไงมันก็ยังไม่มีทางที่จะเลิกรักได้ง่ายๆ เหมือนกับแพซี่ที่หัวใจยังคงมีแต่พี่พอลคนเดียว เธอพูดความในใจ ระบายความรู้สึกออกมาจนคนที่ยืนฟังเธอพูดต้องรู้สึกไม่ได้ และก่อนที่เขาจะต้องเสียน้ำตาให้เธอ ชายหนุ่มก็ไม่อยู่รอเห็นน้ำตาของเธอเพราะเขาไม่อยากใจอ่อนและไม่อยากทำให้ใครเสียใจอีกแล้ว

แพซี่มองรถของพอลที่ขยับเคลื่อนออกไปจากเธอ การเห็นคนที่รักจากไปเพื่อไปตามหาคนที่เขารักมันช่างทรมานหัวใจของเธอมาก ความใกล้ชิดตลอดกว่าสองอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ทำให้พอลลืมผู้หญิงคนนั้นได้เลยและตอนนี้สิ่งที่เธอทำได้ก็คือการภาวนาขอให้พี่พอลเจอเหมยลี่คนที่เขารักสักที เรื่องทุกอย่างมันจะได้จบลงไปโดยไม่ต้องมีใครเจ็บปวดอีก

เหนื่อยจังเลย ทำไมหัวใจของฉันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้น่ะ แพซี่บ่นกับตัวเองมองรถที่วิ่งออกไปฝ่าสายฝนที่ตกหนักอย่างรู้สึกปวดหัวใจ หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมสิ่งที่ทุกคนปรารถนากับสิ่งที่ทุกคนต้องการกลับไม่ใช่สิ่งเดียวกัน ทำไม ต้องมีการแก่งแย่งเพื่อให้ได้มาและทำไม ต้องมีการทำร้ายเพื่อเอาชนะ

            “พี่ขอโทษนะแพซี่ แต่ขอเวลาให้พี่ได้คิดทบทวนเรื่องราวเงียบๆ สักพักเถอะ เขาพูดในขณะที่มองร่างงามผ่านกระจกด้านหน้าก่อนจะขับรถเพื่อไปหาเหมยลี่ พอลไม่อาจที่จะรอให้มันถึงเช้าแม้ระยะทางจะไม่ได้ไกลมากแต่เพราะเขาเกรงว่าน้องชายของเขาจะพาเหมยลี่หนีไปอีกซึ่งชายหนุ่มก็คิดว่าน้องชายอย่างจอนสามารถทำได้ และเขาก็คงทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นเหมยลี่เป็นอะไรไปแม้ตอนนี้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเหมยลี่กำลังทำให้หัวใจของเขาสับสนว่าเขากำลังหลงรักใครกันแน่

            จอนนั่งมองเหมยลี่อยู่ห่างๆ หลังจากเกิดเรื่องเขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้เธอเพราะไม่อยากให้เธอต้องอารมณ์เสียและเขาเองก็คงจะไม่ได้เห็นหน้าเธออีก ใบหน้าคมเข้มดูเศร้าหมองก่อนที่เสียงรถของใครคนหนึ่งจะเข้ามาทำลายความรู้สึกของเขา จอนรู้ในทันทีว่านั่นคือเสียงรถของพอล เขารีบลุกจากเก้าอี้ระเบียงริมบ้านก่อนจะเข้าไปหาพี่พอลที่กำลังบุกขึ้นมาถึงที่บ้านพักตากอากาศของเขา

            พี่พอล มาได้ยังไงสายตาที่มองมาทางพอลกำลังสับสน

            จอน นายเอาเหมยลี่ไปไว้ที่ไหนพอลที่กำลังโกรธน้องชายตัวเองอย่างหนักก่อนจะระเบิดอารมณ์โดยการชกหน้าจอนไปหนึ่งครั้ง

            นายบอกมาสิว่านายเอาเหมยลี่ไปไว้ที่ไหน พอลดึงร่างของน้องชายที่ไม่ยอมลุกขึ้นก่อนที่เขาจะชกหน้าเขาซ้ำครั้ง

            พี่พอล เธอเป็นของผมแล้ว จอนถือโอกาสบอกเรื่องราวทั้งหมดก่อนที่จะเห็นอีกฝ่ายนิ่งอึ้งไป ร่างอบอุ่นเหมือนจะเซเล็กน้อยก่อนที่อารมณ์เขาจะขึ้นอีกเมื่อนึกขึ้นได้

            ไอ้น้องเลว นายมันเลวที่แล้ว จอนเงียบส่วนพอลจะชกน้องชายของเขาแล้วหากไม่มีเสียงหนึ่งทักก่อน

            คุณพอล พอลหันไปมองหน้านวลของเหมยลี่ก่อนที่เธอจะเข้าไปกอดร่างของเขา พอลกระชับร่างของเหมยลี่ราวกับกลัวว่าจอนจะมาแย่งเธอคืนไปจากเขาอีก

            พี่พอล พี่จะมารับเหมยลี่ไปไม่ได้ผมบอกแล้วยังไงว่าเธอเป็นของผมไปแล้วเสียงของจอนสั่นพร่า บวกกับฝนที่ตกลงมาอย่างหนักทำให้เขาต้องตะโกนเสียงให้ดังขึ้นจนดูเป็นเสียงตะคอก

            ทำไมจะไม่ได้ นายต่างหากควรไปหาแพซี่ที่กำลังรอนายอยู่ฉันไม่คิดว่านายจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้พอลพูดเสียงตะโกนเช่นกัน

            ยังไงผมก็ไม่ให้พี่พาเธอไป จอนพยายามรั้งแขนพี่ชายของเขาไว้

แต่ว่าคุณไม่มีสิทธิ์ห้ามฉันอีกแล้ว สุดท้ายเหมยลี่ก็ยืนยันที่จะไปกับพอลเอง มือที่คอยยับยั้งพอลหลุดร่วงอย่างไม่เป็นท่า เขายืนมองร่างงามที่กำลังเดินออกจากตัวเขาไปทีละนิดทีละนิดจนนึกปวดใจ นี่ใช่ไหมคือความรักจอนทำท่าเหมือนจะตายเสียตรงนั้น

            ร่างบางที่กำลังนั่งมองร่างของจอนที่กำลังตากฝนอยู่ ความสงสารแล่นเข้ามาจับใจของเธอ ถึงเขาจะร้ายยังไงแต่เขาก็ควรห่วงสุขภาพของตัวเองบ้าง

            เหมยลี่คุณจะลงไปหรือเปล่า พอลมองหน้านวลขาวของเหมยลี่ ตอนนี้บริเวณคอและแขนของเธอยังมีรอยแดงจ้ำอยู่จนเขาไม่อยากจะให้อภัยน้องชายของเขาเลยที่ทำร้ายคนดีๆ อย่างเธอลง หญิงสาวหันไปมองหน้าพอลก่อนจะยิ้มจืดๆ ออกมา ความเจ็บปวดที่เธอได้รับจากน้องชายของเขา เธอไม่เคยลืมและเธอก็จะไม่มีวันให้อภัยกับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

คุณทำแบบนี้ทำไม และเธอก็ทรยศใจตัวเองมองจอนที่กำลังนั่งคุกเข่าตากน้ำฝนเพื่อขอคำว่าอภัยกับเธอ สีหน้าและแววตาของเขาที่แสดงออกมาว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำแบบนั้นแต่เพราะเธอเจ็บมากเกินไป เพราะจอนร้ายกับเธอมากมายเกินกว่าที่จะยอมให้อภัยเขาได้เพราะสิ่งที่หญิงสาวสูญเสีย มันมากมายจนไม่อาจจะยอมอภัยให้ได้

อย่าจากผมไปเลยนะ ผมเสียใจที่ทำแบบนั้นกับคุณ ขอร้องละได้โปรดอย่าทำร้ายผมแบบนี้เลย จอนโอบกอดร่างของเหมยลี่ที่มายืนตากน้ำฝนพร้อมกับเขายิ่งเขาได้เห็นเสียงร้องไห้ของเธอ จอนก็ยิ่งเจ็บปวดที่เป็นจุดฉนวนความเลวร้ายทั้งหมด

            ฉันเสียใจ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้แล้วเหมยลี่ก็แกะมือที่โอบร่างเธออยู่ก่อนจะเดินไปหาพอลที่กำลังยืนคอยเธออยู่ในรถของเขา

            เหมยลี่ จอนตะโกนเรียกเธอสุดเสียง ก่อนที่ทุกอย่างจะเหลือแค่เพียงสายฝนและรอยน้ำตาที่กำลังตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาอยู่ ผู้ชายที่อวดดีอวดเก่งและอยากเอาชนะสุดท้ายมันก็ไม่เหลืออะไรนอกจากความพ่ายแพ้และความอ่อนแอ

            คุณพร้อมแล้วใช่ไหม เพราะเห็นว่าเหมยลี่นั่งนิ่งอยู่ในรถของเขา พอลไม่อยากถามอะไรมากเพราะจากสภาพของเธอก็ทำให้เขารู้ได้ทุกอย่างว่าน้องชายของเขาทำร้ายเธอและจอนก็กำลังได้รับผลตอบแทนกับสิ่งที่เขาได้ทำลงไปกับผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง

            ค่ะ ฉันพร้อมแล้วน้ำเสียงที่แหบแห้งและน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุดของเหมยลี่ นาทีนี้เขาคงทำได้แค่เพียงจับมือบางของเธอเพื่อปลอบใจที่เธอสามารถพ้นเคราะห์ร้ายๆ จากน้องชายตัวดีของเขาได้ ต่อไปนี้คงมีแต่เรื่องดีๆ

            ถ้าอย่างนั้นเราไปจากที่นี้เถอะนะ ผมจะพาคุณไปอยู่ที่อังกฤษกับผมและผมสัญญาว่าจอนจะไม่สามารถไประรานคุณได้อีกพอลรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะก่อนที่เหมยลี่จะพยักหน้า ตอนนี้เธอไม่อาจกลับไปหาคนที่บ้านได้เพราะร่างกายและหัวใจที่บอบช้ำอย่างแสนสาหัส

 

สองเดือนผ่านไป

            ‘ม่า...เป็นยังไงบ้างคะ เสียงหวานๆ เอ่ยถามออกมาทันทีที่ปลายรับกดรับสายพูด ตอนนี้หญิงสาวเข้ามาทำงานเป็นเลขาให้พอลอย่างเป็นทางการที่ก่อนหน้านี้มัวแต่รักษาตัวอยู่และพอลก็ไม่ยอมให้เธอได้ออกไปได้

            ถ้าหมายถึงเตียกับอาม่าพวกเขาสบายดี ว่าแต่ลื้อเหอะ ไปอยู่เกาหลีเป็นเดือนๆ เป็นไงบ้าง

เหมยลี่เผลอยิ้ม ที่ผ่านมาทุกคนเข้าใจว่าเธอถูกส่งตัวไปทำงานที่เกาหลีเพราะเธอยังไม่ได้บอกใครได้ว่าเธอไม่มีโอกาสบอกเลยว่าที่จริงแล้วเธอมาทำงานที่อังกฤษ

            ฝากบอกอาม่ากับเตียด้วยนะคะว่าเหมยคิดถึงพวกเขาเหลือเกินเธอพูดยิ้มๆ

            ‘อืมลื้อเองก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ ม่าเป็นห่วงแล้วเสียงสนทนาก็ถูกตัดไป โดยที่ตัวเหมยลี่เองก็อยากที่จะกลับไปหาพวกเขาแต่เพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะกลับไปตอนนี้เพราะหัวใจที่ยังไม่หายดี

            “แกทำร้ายผู้หญิงที่น่ารักแบบนี้ได้ยังไงว่ะไอ้จอนปรัชญาส่ายหัวไปมากับเรื่องที่ได้ฟังจากเพื่อนของเขา เขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนที่ดีอย่างจอนจะกล้าทำร้ายผู้หญิงได้ลงคอและเธอก็เป็นคนที่เขารัก ปรัชญามองหน้าเพื่อนหนุ่มที่ดูซูบผอมลงมาก นี่เขากลายเป็นคนไม่รู้อะไรเสียเลย

            ถ้าฉันไม่ติดว่านายเป็นเพื่อนฉันป่านนี้ฉันจะชกให้เลือดปากนายออกเลยโทษฐานที่นายปกปิดเรื่องนี้กับฉันมาตั้งนาน ร่างสุดเท่ห็เอ่ยอย่างไม่พอใจการกระทำของเพื่อนอย่างมาก

            ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ทุกอย่างต้องพัง

            แล้วทำไมถึงเพิ่งมาบอกกัน หมอหนุ่มถามสีหน้ายังขรึมอยู่พอๆ กับเพื่อนหนุ่ม

            ฉันอยากระบาย ตอนนี้ในหัวของฉันมันเหมือนจะระเบิดออกมาเสียให้ได้ ถ้าฉันไม่รีบระบายมันออกมาฉันต้องตายแน่ๆ

            สมน้ำหน้า แกทำร้ายคนที่ฉันรักได้ยังไง นี่แกยังเป็นเพื่อนฉันอยู่หรือเปล่าความรู้สึกเจ็บแค้นแทนคนที่รักทำให้หมอหนุ่มหักห้ามใจไม่ได้ก่อนจะชกปากจอนจนเขาล้มลงกับพื้นแต่เขากลับไม่ว่าอะไร

            ฉันไม่รู้ว่า...ว่าฉัน ทำแบบนั้นไปได้ยังไงฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะอะไรเวลาที่เจอหน้าเธอฉันจะต้องรู้สึกเกลียดเธอด้วย ฉันเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น จอนนั่งคุกเข่าตรงหน้าเพื่อนของเขา นาทีนี้เขาไม่รู้จะทำยังไงดี จะเดินหน้าต่อไปหรือจะหยุดลงที่เดิม ตอนนี้ไม่ว่าใครๆ ก็คงเกลียดขี้หน้าเขาไปหมดแล้วทั้งพี่พอล บิ๊ก แม้แต่แพซี่ก็คงจะรู้สึกพะอืดพะอมกับการกระทำของเขาบ้างเหมือนกัน

            พูดตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อแกปล่อยให้เวลามันผ่านไปนานมากขนาดนี้...อีกอย่างพี่พอลก็ดูท่าจะไม่ยอม ปรัชญาเดินมานั่งที่เก้าอี้นึกปวดหัวกับเรื่องของเพื่อน

            แต่...เหมยลี่เป็นเมียฉันแล้วน่ะ จอนมองหน้าปรัชญาเพื่อขอความเห็น

            เมียงั้นหรือ อย่าลืมสิ ว่านายขืนใจเธอ

            จอนทำหน้าเศร้าทันที

            ใช่ ฉันมันเลวฉันพลาดไปแล้วช่วยคิดหน่อยเถอะจะให้ฉันทำยังไงที่จะไม่ต้องเสียเหมยลี่ไปชายหนุ่มถามหน้าเครียดก่อนจะรับสำลีชุบแบตาดีนจากเพื่อนมาล้างแผลที่ถูกหมอหนุ่มชกใส่

ฉันตอบแกไม่ได้ ในเมื่อพี่พอลรักคุณเหมยลี่มากและที่สำคัญเขาสองคนก็กำลังจะแต่งงานกันปรัชญาพูดเพราะเขาเพิ่งได้รู้ข่าวดีนี้มาจากเจ้าตัวเองที่โทรมาบอกล่วงหน้าเพื่อให้เขาจะได้แลกเวร

คำพูดของปรัชญามันทำให้จอนแทบอยากบ้าตาย พอลกับเหมยลี่กำลังจะแต่งงานกันทั้งที่เหมยลี่ก็คือเมียของเขาแล้ว พี่พอลจะแต่งงานกับเมียของน้องชายได้ยังไง

            แต่ถึงยังไงพี่พอลก็แต่งงานกับเหมยลี่ไม่ได้เพราะเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียฉันแล้ว

            เมียทางกายนะหรือ ใครเขาจะไปสนใจ เดี๋ยวนี้มันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

            ไม่ฉันทำใจยอมรับไม่ได้แล้วเขาก็เอามือกุมหัวด้วยความรู้สึกกดดันและเครียดมากเมื่อทุกอย่างที่เขาคิดไว้กลับไม่เป็นไปอย่างที่ชายหนุ่มคิดไว้ตรงกันข้ามเขากลับรักเธอมากกว่าเดิมทั้งที่พยายามหักห้ามใจให้ไม่รักแต่หัวใจของเขาก็ทรยศตัวเอง

 

            เหมยลี่ วันนี้ผมคิดว่าผมมีแพลนจะพาคุณไปพบคุณพ่อของผมพอลพูดยิ้มๆ ก่อนจะจับมือบางเบาของเธอมาเกาะกุมไว้ในอุ้งมือของเขา แม้เธอจะผ่านมือของน้องชายเขาไปแล้วแต่ความรักที่พอลยังมีให้กับหญิงสาวก็ยังไม่เคยลดน้อยลง หนำซ้ำมันยิ่งทวีมากขึ้นเรื่อยๆโดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน หรือเพราะแค่เขาอยากเอาชนะน้องชายของเขาเท่านั้น

            “แต่พ่อของคุณท่านเสียแล้วนี่คะเธอพูดสีหน้าแปลกใจ

            ใช่ เพราะฉะนั้นเราจะไปไหว้ศพท่านด้วย ผมอยากให้คุณพ่อได้รู้จักเหมย คนที่ผมรัก พอลบีบมือเหมยลี่เบาๆ

            แต่เหมยไม่ใช่คนที่คู่ควรกับคุณพอลอีกแล้วนะคะร่างบางพูดโดยไม่มองหน้า

            เราคุยเรื่องนี้กันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่หรือว่าผมไม่แคร์ เพราะผมรักคุณที่หัวใจไม่ใช่ร่างกาย เหมยจะเป็นคนที่มีค่าสำหรับผมตลอดไป ไม่ว่าจะยังไงเราจะแต่งงานกัน พอลถือโอกาสกอดเหมยลี่ทั้งที่เธอยังรู้สึกอึ้งในคำพูดของชายหนุ่มอยู่ ทำไมพอลถึงได้ดีกับเธอมากมายถึงเพียงนี้ ช่างแตกต่างกับจอนที่ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส แล้วหัวใจละ ทำไมถึงคิดที่จะทรยศไปรักคนที่ทำร้ายตัวเธอด้วย เหมยลี่

            แต่คุณพอลมีคุณแพซี่อยู่แล้วนะคะ

            พอลมองหน้าสวย นึกไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเธอถึงได้หาสารพัดเหตุผลมาโต้ตอบเขาแต่ถึงยังไงหลังจากที่ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเลือกเหมยลี่แล้วมาถึงตอนนี้เขายังไม่เห็นหน้าของแพซี่เลย และพอลเองก็ยังไม่ได้มีโอกาสพูดคุยเรื่องถอนหมั้นกับเธอ

            ผมคิดว่าผมสามารถเคลียร์ได้ เขาพูดก่อนจะส่งยิ้มให้เธอเล็กน้อย

            แล้วคุณพอลแน่ใจหรือคะ ว่าถ้าทำแบบนี้แล้วคุณพอลจะมีความสุข เธอพูดให้เขาฟังและดูเหมือนพอลจะเงียบเพื่อใช้ความคิด

            บางทีคุณพอลอาจจะไม่ได้รักเหมยแล้วก็ได้ค่ะ บางทีความสงสาร เห็นใจก็มักทำให้เราเข้าใจผิดเสมอหลงคิดว่านั่นคือความรัก เธอพูดสีหน้าราบเรียบ

            เหมยลี่ คุณรังเกียจผมอย่างนั้นหรือ พอลถาม บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมชายหนุ่มถึงได้เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาและมันก็ทำให้ร่างบางนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบกลับมา

            เหมยไม่ได้รังเกียจคุณพอลหรอกนะคะ และขอบคุณที่คุณพอลดีกับเหมยมากถึงเพียงนี้

            งั้นก็เลิกพูดซะ เพราะถึงยังไงผมยังยืนยันคำเดิมคือ เราจะแต่งงานกัน

            “เออ คุณพอล ร่างบางเหมือนจะยังเอ่ยไม่จบแต่เขาก็รีบตัดบทไปซะดื้อๆ

            รีบไปแต่งตัวเถอะ ผมอยากไปไหว้ศพพ่อ เขาพูดสีหน้ายิ้มหวานใส่จนเหมยลี่ต้องเผลอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

            ก็ได้ค่ะ เธอยิ้มบางเบา รีบลุกขึ้นยืนก่อนที่มันจะรู้สึกเวียนหัวเหมือนมันจะวูบลงไปและรู้สึกหมือนอะไรบางอย่างจะพยายามออกจากปากของเธอซะให้ได้ แล้วร่างบางก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปแทบไม่ทัน ส่วนพอลวิ่งก็รีบตามไปด้วยความรู้สึกตกใจไม่น้อยในอาการป่วยของเธอ

            คุณเป็นอะไรนะเหมยลี่ ชายหนุ่มเดินมาหาเธอหลังจากที่รอเธออยู่หน้าห้องน้ำหญิงพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าไปให้อย่างนึกเป็นห่วง

            ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้แค่ว่าเหมยอยากจะอาเจียนและก็ปวดหัวมากด้วย ริมฝีปากเอ่ยพูด สีหน้ายังคงซูบซีด แล้วเธอก็ทำท่าอยากอาเจียนอีกครั้งจนพอลต้องรีบพาเธอไปหาหมอแม้ว่าตัวหญิงสาวจะพยายามบ่ายเบี่ยง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha