ลิขิตรักปรารถนาเถื่อน

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ตอนที่ 36 : แผนล่อกวางน้อย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 36…

ร้านอาหารในย่านเมืองหลวงของเกาหลีดูประชากรหนาตาเป็นพิเศษเนื่องจากในค่ำคืนนี้กำลังจะเข้าสู่เทศกาลวันคริสต์มาสในอีกไม่กี่ชั่วโมงที่จะถึง เพราะแพซี่มีงานเดินแบบถ่ายต่อที่นี่จึงถือโอกาสฉลองคริสต์มาสเลย เธอมาพร้อมกับชุดสีแดงเด่นกำลังมองหาที่นั่งที่จอนบอกว่ามารอเธออยู่ก่อนแล้ว แต่จนแล้วจนเล่าเธอก็ยังไม่เห็นร่างของเพื่อนหนุ่ม

แม้จะพยายามโทรหาแต่จอนก็ไม่ยอมรับสายอีกทั้งยังฝากข้อความให้โทรกลับมาอีก แพซี่เริ่มทำท่าสงสัยก่อนที่จะมีเด็กเสิร์ฟในร้านเดินเข้ามาถาม

            ใช่คุณผู้หญิงที่นัดกับคุณจอนหรือเปล่าครับเสียงของพนักงานในร้านพูดเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วกับเธอ

            ค่ะแพซี่พยักหน้ารับก่อนจะเดินตามร่างของเด็กหนุ่มไปนั่งประจำโต๊ะที่ค่ำคืนนี้ดูพิเศษกว่าโต๊ะอื่นๆเพราะมีริบบิ้นสีแดงปักไว้ที่เก้าอี้อีกทั้งมีดอกกุหลาบสีแดงช่อโตวางไว้บนโต๊ะของเธอซึ่งต่างจากโต๊ะอื่นที่มีเพียงกุหลาบดอกเดียวใส่ไว้ในแจกันแพซี่นึกอย่างแปลกใจทันใดนั้นเสียงไวโอลีนก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครคนหนึ่งที่ปรากฏอยู่บนเวที เสียงที่ไพเราะจับใจจนทำให้แพซี่ต้องมองไปยังเวทีที่มีคนเล่นไวโอลีนอย่างเผลอไผลก่อนจะมาสะดุดที่ใบหน้าของคนเล่น

            พี่พอล น้ำเสียงตื่นตกใจเมื่อรู้ว่าเธอโดนจอนเพื่อนของเธอหลอกให้อีกแล้ว

ร่างบางยังคงมองร่างของคนเล่นไวโอลีนอย่างกับจะหาคำตอบจากเขาแทนน้องชายตัวดีของเขาที่ไม่รู้หายไปไหนก่อนที่เสียงเพลงจะจบลงพร้อมกับร่างของเจ้าของเสียงเพลงเดินมานั่งลงข้างๆ เธอด้วยใบหน้าที่ฉายแววยิ้มหวานมาแต่ไกล

            นี่มันอะไรกันคะพี่พอล แพซี่ทำเสียงแปลกใจ

            พี่มาแทนจอนนี่แพซี่ยิ้มไม่ออก

            จอนไปไหนคะ

            เขาไปตามหาหัวใจของเขาที่หายไปพอลพูดหน้าตาเฉยและเขาก็ไม่เห็นสีหน้าแปลกใจบนใบหน้างามของแพซี่ พอลเลยยิ่งมั่นใจใหญ่ว่าเธอไม่ได้รักจอน

            แล้วพี่พอลล่ะคะมาแทนเขาทำไมเธอพูดสีหน้าบึ้งตึง

            พี่ก็มาตามหาหัวใจของพี่เหมือนกัน แพซี่มองใบหน้าที่กำลังยิ้มหวานให้เธอ นี่เธอคงตาฟาดแน่ที่เห็นพี่พอลยิ้มหวานให้

            พี่พอลหยุดเล่นตลกกับแพซี่ซะทีเถอะ

            คนอย่างพี่เคยเล่นตลกด้วยงั้นหรือเขาพูดใจจริง คนอย่างพอลไม่มีเรื่องไหนที่เขาเคยเล่นตลกเลย

            ก็เล่นตลกกับหัวใจของคนอื่นไงล่ะคะ พี่พอลกำลังเล่นตลกอะไรกับแพซี่อยู่ แพซี่ไม่ใช่เหมยลี่หรือใครคนที่จะยอมอ่อนไปกับคำพูดของพี่พอลหรอกนะคะ

            พี่ก็ไม่เคยคิดแบบนั้นกับแพซี่พอลพูดสีหน้าจริงจัง

            แพซี่จะกลับค่ะเธอลุกขึ้นเดินออกจากร้านโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านจากพอลเลย

บรรยากาศรอบนอกที่เริ่มหนาวเหน็บเพราะหิมะที่เริ่มตกหนัก คืนนี้เป็นคืนคริสต์มาสนี่นา แพซี่มองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีหิมะก้อนเล็กๆ ตกลงมาอย่างรู้สึกหนาวใจอย่างบอกไม่ถูก เรื่องราวทั้งหมดมันกำลังจะไปได้ดีอยู่แล้ว ทำไมพอลต้องมาทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปอีก

             เสียงพลุดังกระหึ่มไปทั่วเมืองในอังกฤษ ไฟที่กระพิบทั่วทางเดินให้อารมณ์แพซี่ที่ต้องหันไปมองอย่างเพลิดเพลิน สีหน้าบอกแววผ่อนคลายอย่างมาก นานแล้วสิที่ไม่ได้มาดูอะไรแบบนี้หลังจากที่เธอมัวแต่บ้างานเดินแบบจนไม่มีเวลาให้กับชีวิตของเธอเลย

สองมือเรียวขาวที่เปิดอ้ากางออกไปสัมผัสกับหิมะที่ตกหนักอย่างเผลอตัว มือหนาของใครคนหนึ่งใช้โอกาสนี้เข้ามาโอบกอดร่างของบางที่กำลังยืนมองดูพลุบนท้องฟ้าก่อนจะกระชับแน่นมากขึ้นอย่างจงใจ

            ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยที่มีผู้หยิบฉวยโอกาสกับเธอก่อนจะหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขา

            พี่พอล ทำแบบนี้ทำไมกันคะ แพซี่ถามในขณะที่มือของเธอพยายามแกะมือของชายหนุ่มที่กำลังกอดเธออยู่อย่างจงใจ

            พี่บอกแล้วไงว่าพี่มาตามหาหัวใจของพี่ที่พี่ทำตกหล่นไว้แถวนี้ ไม่รู้ว่าจะมีสาวคนไหนเห็นใจหยิบมันขึ้นมาเก็บไว้หรือเปล่า

แพซี่นิ่งคิดก่อนจะพูดยิ้มๆ

            หัวใจของพี่พอลอยู่ที่เหมยลี่ไม่ใช่หรือคะ และอีกอย่างมาทำแบบนี้กับว่าที่เจ้าสาวของน้องชายตัวเองได้ยังไงกัน

พอลยิ้มเมื่อแพซี่กล้าพูดเขาก็กล้าพูดเช่นกัน

            ใครบอก แพซี่เป็นเจ้าสาวของพี่ต่างหาก ตอนนี้คุณพ่อของแพซี่ก็ยอมเลื่อนงานแต่งงานของเราให้เร็วขึ้นกว่ากำหนดการเดิมแล้วด้วย เขาพูดหน้าตาเฉยและเมื่อเห็นแววตาสงสัยของแพซี่พอลก็ยิ่งอยากจะแสดงให้ทุกคนรู้ว่าเขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก

            อะไรน่ะ แพซี่ทำหน้าตกใจก่อนจะถูกพอลหอมแก้มให้

            “พี่พอล ทำกับแพซี่แบบนี้ได้ยังไง เธอเริ่มหน้าแดงก่อนจะหันซ้ายหันขวามองคนแถวๆนั้น

            พี่จะทำกับแฟนของพี่มันผิดมากหรือ แล้วพอลก็จูบแก้มโชว์กล้องของคนที่กำลังถ่ายพวกเขาอยู่ท่ามกลางความตกใจของแพซี่

            ไม่ต้องสงสัยอะไรอีกแล้ว วันนี้วันคริสต์มาสแพซี่ไม่อยากได้ของขวัญจากพี่พอลคนนี้หรือแพซี่มองหน้าเขา

            พี่พอลหมายถึงอะไรคะ

            ก็... พอลทำตาเจ้าเลห์

            คริสมาตปีนี้ แพซี่ไม่อยากได้ความรักจากพี่งั้นหรือ

เธอยิ้มอายๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างอ่อนใจ ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเธอเองกำลังจะใจอ่อนให้พอลและเขาก็ทำให้เธอหลอมละลายไปกับเขาอีกแล้ว

            แพซี่ไม่อยากได้อะไรจากพี่พอลนอกจาก kiss ของพี่พอลเท่านั้นเธอพูดอายแต่คนที่ยิ้มหน้าไม่หุบคือพอล ชายหนุ่มเชยคางแพซี่ก่อนจะถามเจ้าเธออีกครั้ง

            “แน่ใจนะว่าอยากได้ kiss จากพี่

            “พี่พอลให้ได้หรือเปล่าล่ะคะ.... ยังไม่สิ้นคำพูดของเธอ ชายหนุ่มก็จู่โจมโดยการ kiss โชว์ตากล้องส่วนเธอก็รับจุมพิตเขาอย่างเต็มใจ คริสต์มาสในเมืองยุโรปคงไม่มีใครจะมีความสุขเท่าของพอลกับแพซี่อีกแล้ว

            ความจริงพี่อยากจะทำอย่างอื่นที่มากกว่าจูบด้วยซ้ำแต่กลัวว่าจะมีคนเป็นตากุ้งยิงกันเป็นแถว ฉะนั้นจุมพิต ของพี่นี่จะเป็นเครื่องยืนยันว่าพี่จะรักและภักดีต่อแพซี่คนนี้ของพี่ตลอดไปพอลพูดหลังถอนจุมพิตนั่นออกอย่างน่าเสียดาย ร่างบางโผล่เข้ากอดอย่างรู้สึกตื่นตันใจที่

ในที่สุดพอลก็เห็นความรักที่เธอมีให้เขาโดยไม่แคร์สายตาของคนรอบตัวที่กำลังถ่ายรูปคนดังอย่างพวกเขาสองคนอยู่

            ต่อไปนี้จะมีแค่เราสองคน พอลยิ้มให้แพซี่ ก่อนที่เขาสองคนจะกอดกันเงยหน้าไปมองพลุพร้อมกัน

            ค่ะ แพซี่รักพี่พอล เธอพูดยิ้มๆ

            พี่รู้ และพี่เองก็ทั้งรักทั้งหลงใหลแพซี่คนนี้ของพี่ด้วย เขากระซิบบอกข้างหูก่อนที่เธอจะรู้สึกเสียวหัวใจและยิ่งเสียวซ่ามากขึ้นเมื่อเขากำลังจะทำให้เธอหลอมละลายอยู่ตรงหน้าเขา

            ทำไงดีล่ะ พี่อยากทำแบบนั้นกับแพซี่อีกครั้ง

            คะ พี่พอลว่าอะไรน่ะ แพซี่ถามอายๆ ส่วนพอลก็กระชับร่างงาม

            ไว้คืนนี้พี่ขอไปนอนด้วยคนน่ะ อยากไปต่อยอดของวันที่แล้วที่พี่ทำค้างไว้และแพซี่ก็ต้องร่วมมือไปกับพี่ด้วยนะ...ที่รัก

แพซี่ยิ้มเขินเมื่อถูกเขาเรียกว่าที่รัก ตอนนี้หัวใจของเธอได้เปิดให้พอลเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอไปแล้ว และครั้งนี้ไม่ใช่แค่พอลเท่านั้นที่มีแรงปรารถนาในตัวเธอ หญิงสาวเองก็รู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาในตัวของหญิงสาวที่กำลังจะทำให้หัวใจของเธอแซบซ่าจนแทบไม่ไหว

            พี่ว่า เราไปกันเลยดีกว่า พี่อยากนอนแต่หัวค่ำ พอลพูดมีนัยน์ๆ

            แต่เรายังไม่แต่งงานกันนะคะ แพซี่ค้าน

            ถึงยังไงเราสองคนก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี ถือเสียว่าคืนนี้เราซ้อมฮันนี่มูนกันก่อน แล้วพี่พอลคนนี้จะสอนกลยุทธหมัดใจให้

ใบหน้าหวานยิ้มเขินใหญ่ก่อนจะวิ่งหนีพอลโดยมีร่างของพอลวิ่งตามไปด้วย

*สุขสันต์วันคริสต์มาสนะคะอาม่า เตีย ม่า*

            เหมยลี่พิมพ์ข้อความในมือถือก่อนจะส่งกลับไปให้ในมือถือของอาม่า ไม่ได้เจอพวกเขามาตั้งนานก็ทำให้เธอคิดถึงได้เหมือนกัน ยิ่งคืนนี้เป็นคืนคริสต์มาสที่ทุกปีครอบครัวของเหมยลี่จะอยู่ฉลองกันจนถึงเช้าแต่ปีนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยน แม้แต่ชีวิตที่จำเจของเธอเองก็ยังเปลี่ยนเธอหวนนึกถึงภาพเก่าๆ ที่เธอเองก็เคยได้ทำไว้กับเพื่อนๆ 

ป่านนี้แกคงสบายดีน่ะ ป่านนี้พวกเธอก็คงจะกำลังมีความสุขฉลองคริสต์มาสกับคนที่รัก

ร่างบางเผลอยิ้มให้กับตัวเองมือสองข้างที่กำลังลูบหน้าท้องที่มีเสื้อคลุมท้องคลุมอยู่

ลูกของแม่ อีกไม่นานลูกก็จะเกิดแล้ว อีกแค่สองเดือนที่แม่จะได้เห็นหน้าลูกคนดีของแม่

            คริสต์มาสปีนี้ เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าขอให้ลูกของเธอตื่นออกมาดูโลกอย่างปลอดภัย ขอแค่เขามีชีวิตที่ดีและไม่มีจิตทำร้ายใครเหมือนอย่างพ่อของเขา ร่างบางยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อเธอรู้สึกได้ถึงแรงดิ้นของเด็กที่อยู่ในท้อง พวกเขาควรมีชีวิตที่สดใสและเธอเองจะเป็นคนให้ชีวิตและกำหนดอนาคตที่ดีให้แก่พวกเขา

            เสียงกริ๊งหน้าบ้านทำให้เธอต้องลุกขึ้นไปดูคนที่มาเยือน เห็นร่างของใครคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าประตูรั้ว

พี่กิตติพงศ์

สงสัยเขาคงมาคุยเรื่องงาน หญิงสาวเตรียมที่จะเดินไปเปิดประตูรั้วให้แต่เพราะความที่ลุกเร็วเกินไปทำให้รู้สึกมึนๆ ขึ้นมาก่อนจะเดินพลาดสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น มือที่พยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั้นกลับไม่มีเรี่ยวแรง ความรู้สึกเป็นห่วงลูกทำให้เธอกระวนกระวายพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากรีบกดเบอร์มือถือหากิตติพงศ์

            พี่กิตติ ช่วยเหมยด้วย ช่วยเหมยด้วยคะ เสียงของเธอขาดหายเป็นพักๆ จนคนฟังรู้สึกตกใจ

            เหมย ใจเย็นน่ะ พี่จะรีบเข้าไปหาใจเย็นๆ น่ะ กิตติพงศ์ที่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเหมยลี่ แต่จากน้ำเสียงที่ได้ยินทางสายโทรศัพท์ก็ทำให้เขาถึงกลับกระวนกระวาย ทั้งที่ชายหนุ่มก็มาจอดรถรออยู่หน้าบ้านเหมยลี่แล้วเขาเลยรีบปีนรั้วหน้าบ้านเพื่อไปหาเหมยลี่

เมื่อไปถึงหัวใจเขาถึงกลับช๊อกเมื่อเห็นผู้หญิงที่เขารักนอนจมอยู่กับกองเลือด ใบหน้าซีดเซียวจนน่าใจหาย กิตติพงศ์รีบอุ้มร่างอันไม่ได้สติของเหมยลี่อย่างทุลักทุเลท่ามกลางฝนที่ปรอยๆ ลงมาเพื่อไปโรงพยาบาล

            เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดของชายหนุ่มที่ยังไม่ได้กลับไปเปลี่ยนแม้ตอนนี้เหมยลี่หมอจะบอกว่าปลอดภัยแล้วแต่สิ่งที่เขายังสงสัยไม่หาย คือ เรื่องพ่อของเด็กในท้อง ทั้งที่เขาพยายามถามเอาจากเธอแต่จนแล้วจนรอดเหมยลี่ก็ไม่ยอมบอกอะไรเกี่ยวกับพ่อของเด็ก

ชายหนุ่มยืนพิงที่หน้าต่างมองร่างที่กำลังหลับอยู่หากเธอรู้ไหมว่าลูกในท้องของเธอไม่อยู่แล้ว เธอจะรู้สึกอย่างไร ความเจ็บแปลบวิ่งเข้ามาแล่นในใจของเขาเมื่อคิดว่าเธอจะเสียใจมากเพียงใดที่ต้องตื่นมารับกับความจริงอันน่าเจ็บปวด

ความเจ็บปวดเมื่อคืนยังคงตามมาหลอกหลอนเหมยลี่ถึงในฝัน ในฝันที่ตัวของเธอมีแต่เลือดอาบ เสียงร้องของเด็กที่เธอพยายามหาแล้วแต่ก็ไม่พบร่างของพวกเขา จนกระทั่ง

            ลูก

เหมยลี่ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่แตกโชกเต็มตัว ก่อนจะหันไปมองหน้าเจ้าของมือที่กำลังกุมมือเธออยู่ตอนนี้

            พี่กิตติ น้ำเสียงที่เรียกชายหนุ่มดูเหนื่อยๆ ชอบกล

            เป็นยังไงบ้างเหมยเธอไม่ตอบแต่มือของเธอที่ละไปจากมือเขาก่อนจะมาลูบตรงหน้าท้องของเธอที่ตอนนี้ไม่ได้โตเหมือนอย่างเคย เหมยลี่เงยหน้าไปมองกิตติอย่างกับจะขอคำตอบ และกิตติพงศ์ก็หลบสายตาของเธอ

            พี่กิตติ เหมยลี่เรียกชื่อเขาก่อนที่เขาจะยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังท่ามกลางเรียกร้องคร่ำครวญของเหมยลี่กับความจริงที่เจ็บปวด

            “โธ่ ลูกแม่ เหมยลี่ร้องไห้คร่ำครวญจนกิตติพงษ์อดสงสารไม่ได้

            แต่เหมยยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ เธอมองหน้าเขาก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตา

            แต่ถึงยังไง ลูกของเหมยที่ตายไปก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเหมย ถ้าจะไม่ให้เสียใจก็คงจะไม่ได้

            พี่รู้ แต่อย่างน้อยๆ ลูกที่ยังเหลืออยู่ มันก็ยังดีกว่าเหมยไม่มีแกทั้งสองคน กิตติพงษ์ปลอบให้กำลังใจพอๆ กับร่างของพยาบาลที่นำร่างของเด็กน้อยแรกเกิดมาวางไว้ข้างๆ เหมยลี่

            นี่หรือลูกของเหมย เหมยลี่พูดทั้งน้ำตาก่อนจะอุ้มลูกตัวน้อยแล้วกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมกอดอย่างไม่อาจจะพูดอะไรได้

 

            ฝ่ายพอลกับแพซี่ก็ถึงคราวที่จะต้องแต่งงานกันจริงๆซะทีชายหนุ่มจึงอยู่ในช่วงเตรียมงานและพวกเขาคิดว่าหลังแต่งงานนั้นจะมาฮันนีมูนกันที่เมืองไทยเพื่อพวกเขาจะได้ถือโอกาสไปเยี่ยมจอนด้วยแต่แล้วสิ่งที่พวกเขากลับได้รู้คือ ข่าวการประสบอุบัติเหตุของจอนที่อาการสาหัสพอตัวจากเลขาสาวของเขา

            พอลมองร่างที่กำลังขยับตัวไปมาอย่างไม่สบายตัวของน้องชายตัวเอง โดยมีภรรยาทางพฤตินัยของเขามานั่งเช็ดหน้าคนไข้อยู่ข้างๆ สภาพของจอนที่เขาเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ใบหน้าที่มีแต่ผ้าปิดแผลที่คุณหมอเพิ่งผ่านการเย็บแผลมาให้เขา บริเวณลำคอที่มีเฝือกดามคอเขาอยู่ แขนสองข้างที่มีแผลถลอกและที่ลำตัวอีกมากมาย พอลมองมาอย่างนึกสงสาร

            ไม่คิดว่าจอนจะเป็นแบบนี้ เสียงของแพซี่ดังขึ้นหลังจากที่เช็ดตัวให้จอนเรียบร้อยแล้ว

            นั่นสิ พี่ก็นึกว่าจอนจะไปตามหาเหมยลี่เจอแล้วซะอีก พอลเดินมาโอบร่างภรรยาสาวอย่างไม่เป็นทางการเพราะหลังจากที่เขาได้ร่วมสุขกับเธอแล้ว ชายหนุ่มก็ไปพูดกับพ่อของเธอจนท่านยอมใจอ่อนยกลูกสาวให้แต่งงานกับเขาก่อนกำหนก และกำหนดการแต่งงานก็จะมีขึ้นในเดือนหน้านี้แล้วซึ่งไม่รู้ว่าถึงตอนนั้น คนที่พวกเขาเฝ้ารอหรือสิ่งที่เขาอยากให้เป็นมันจะเป็นดั่งที่ใจของพวกเขาหวังหรือเปล่า

และวันเตรียมงานแต่งงานของพวกเขาหมดไปกับการดูแลเฝ้าไข้คนเจ็บอย่างจอนและพอลก็ยังตักตวงเอาความสุขจากเธอไม่หมดเลย พอลจึงกระชับวงแขนโอบเอวแพซี่แน่นมากขึ้นส่งผลให้เธอต้องแอบหัวเราะออกมาเพราะรู้สึกจักกะจี้แต่แล้วเมื่อปากของพอลกำลังโลมเลียเธอ เสียงหัวเราะเมื่อสักครู่ก็กลับกลายเป็นร้องอู้อี้ในลำคอด้วยฝีมือรักของพอลที่ไม่มีเว้นแม้แต่โรงพยาบาล

            อีกแล้วนะคะพี่พอล เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือคะ ถึงได้จะมาเอาต่อที่นี่แถมยังเป็นห้องพักคนไข้อีก

พอลยิ้ม

            มันก็ไม่เลวน่ะ ถ้าจะเปลี่ยนบรรยากาศในการเริงรักในที่แบบนี้บ้าง

แพซี่หน้าแดง

            ไม่เอาหรอกค่ะ แพซี่เป็นผู้หญิงน่ะ เกิดใครมาเห็นเข้าแพซี่ก็อายสิค่ะ

            โอเค งั้นพี่อดใจรอไปทำทีเดียวคืนนี้เลยดีกว่าเพราะถึงยังไงพี่ก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นว่าภรรยาพี่สวยแค่ไหนตอนที่ไม่มีอะไรปกปิดแค่คำพูดของเขาก็สามารถทำให้เธอหลอมละลายได้แล้ว

            พี่พอล ทำไมชอบพูดให้แพซี่ต้องอายอยู่เรื่อยเลย พอลอมยิ้ม

            ก็มันเรื่องจริงนี่ แฟนพี่สวยอย่าบอกใครเชียวเพราะฉะนั้นคืนนี้แพซี่ก็ต้องให้พี่ได้ปั้มทายาทของเราอีก เราจะได้ไม่เสียเวลาไง เขาพูด

            แต่ว่าเรายังไม่ได้แต่งงานนะคะ แพซี่เถียง

            ได้ไงล่ะ พี่ไม่ยอมเสียเวลารอจนถึงวันแต่งงานหรอกน่ะ

            แพซี่ทำหน้าแดง

            ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เรามาดูแลคนไข้อยู่นะคะและอีกอย่างแพซี่ก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าคุณเหมยลี่มารู้ว่าจอนกำลังเจ็บหนักขนาดนี้เธอจะยอมมาเยี่ยมเขาหรือเปล่าเธอพยายามพูดเรื่องอื่น

            ผมจะลองดูเขาพูดเหมือนคิดอะไรออก

            แพซี่มองหน้าพอลราวกับจะให้เขาได้อธิบายต่อไปอีกและก็ได้จุมพิตทีเผลอจากเขาเป็นคำตอบแทน

            บางทีคุณพลอยเพื่อนของคุณเหมยน่าจะรู้ว่าเพื่อนของเธออยู่ที่ไหน

แพซี่พยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่จะยอมปล่อยให้พอลออกไปหาพลอยฟ้าที่บริษัท

            คุณพอล

เสียงตะโกนเรียกอย่างดีใจบอกให้รู้ว่าคนเรียกรู้สึกยินดีมากกับการมาเยี่ยมเยียนของเขา พอลยิ้มอย่างอบอุ่นก่อนจะยอมให้พลอยฟ้าเข้าไปกอดอย่างคิดถึง

            ดีใจจริงๆ ที่คุณมาเยี่ยม ตอนแรกนึกว่าใครมาหาพลอยแต่ไม่นึกจริงๆว่าจะเป็นคุณพอลไปได้พลอยฟ้าร่ายยาวไปตามประสา

            ช่วงนี้ผมยุ่งๆ นะครับเลยไม่ได้แวะมาหา

            ได้ข่าวว่าคุณพอลจะแต่งงานแล้ว ดีใจด้วยนะคะ พลอยฟ้าพูดยิ้มๆก่อนจะรอให้เลขาของเธอเสิร์ฟกาแฟเสร็จก่อนพูดต่อ

            ว่าแต่คุณพอลมาที่นี่มีงานอะไรให้พลอยฟ้ารับใช้คะ

            อย่าเรียกว่ารับใช้เลยครับ ผมแค่แวะมาบอกข่าวของจอนนี่และก็จะถามข่าวเรื่องเหมยลี่ด้วย พลอยฟ้าทำท่าอึกอักก่อนจะพยักหน้ารับฟังเขาอย่างเงียบๆ

            ตอนนี้จอนประสบอุบัติเหตุ ยังไม่ฟื้นเลย ตัวผมเองก็ไม่รู้จะไปตามหาเหมยลี่ที่ไหนดีแต่ที่แน่ๆ ที่จอนต้องประสบอุบัติเหตุแบบนี้ก็เพราะความรัก...เพราะจอนไปตามหาเหมยลี่ทุกที่ที่คิดว่าเธอจะไปจนไม่มีเวลาได้พักผ่อนผมอยากให้น้องชายของผมได้สมหวังในรักสักที

พลอยฟ้าทำหน้าเศร้า

            พลอยเองก็ไม่รู้หรอกคะว่ายัยเหมยไปอยู่ที่ไหน แม้แต่ข้อความวันคริสต์มาสที่ยัยเหมยชอบส่งมาให้พลอยก็ยังไม่มีเลยค่ะ มือถือของมันพลอยก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกับว่ายัยเหมยจะเปลี่ยนเบอร์หนียังไงยังงั้น

            แล้วครอบครัวของเธอล่ะ

            พลอยไม่รู้เหมือนกันแต่ถ้าคุณพอลอยากรู้จริงๆ ว่ายัยเหมยติดต่อหรือเปล่า พลอยก็พอจะมีวิธี

            วิธีอะไรหรือครับ

พอลมองหน้าพลอยฟ้าก่อนที่เขาจะยอมออกไปข้างนอกกับพลอยฟ้า...ขอแค่มีวิธีที่จะทำให้จอนได้สมหวังซะที พี่ชายอย่างเขาก็ไม่หวั่นแม้หนทางมันจะมืดมนเพียงใด ขอแค่มีวิธีเขาก็มีความหวัง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha