2. ลุ้นรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : คืนสู่บ้าน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บริษัท  แมคคานี่  เอนจิเนียริ่ง  จำกัด (มหาชน)    ในเครือ  แมคคานี่กรุ๊ป 

หลังจากได้รับคำสั่งจากมารดาให้หาทำเลเปิดร้านให้กับดานิกาแล้ว  รัสเซลก็จัดการสั่งลูกน้องคนสนิทให้ออกไปดูพื้นที่  ในย่านต่างๆ  ของเมืองนิวยอร์คทันที  แม้จะทำเหมือนไม่เต็มใจนัก  แต่ที่จริงแล้วเขาก็ตั้งใจทำเพื่อเธอมากเหมือนกัน

“ขออนุญาตครับนาย”  ฟิลลิปส์ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาในห้องของเขาเพื่อรายงานความคืบหน้าเรื่องการทำร้านเบเกอรี่ให้เขาทราบ

“เป็นไงบ้าง  ได้ที่แถวไหน”  รัสเซลเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเขาทันที

“ย่านแมนฮัตตันครับนาย  เป็นตึกสองชั้นติดถนนหลัก  ชั้นล่างเป็นห้องกระจกเหมาะกับการเปิดร้านเบเกอรี่แน่นอนครับ  นี่ครับรูปถ่ายสถานที่และทำเลโดยรอบ”  ฟิลลิปส์ส่งรายละเอียดให้เขาดู

“อืม  ก็น่าจะโอเคนะ  เดี๋ยวช่วงบ่ายฉันจะเข้าไปดูด้วยตัวเองอีกทีละกัน  ขอบใจมากนะ  นายไปได้แล้ว”  รัสเซลกล่าวกับลูกน้องคนสนิท 

เมื่อฟิลลิปส์ออกไปแล้ว  เขาก็วางงานทุกอย่างไว้ก่อน  เพื่อนั่งดูรูปที่ได้มาอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง  เวลาบ่ายคล้อยเขาจึงเดินทางไปดูพื้นที่ด้วยตัวเองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ  หลังจากเดินดูจนทั่วแล้ว  เขาจึงจัดการแจ้งให้ฟิลลิปส์ดำเนินการซื้อตึกนี้ได้เลย  แล้วก็สั่งให้หาคนตกแต่งภายในให้ด้วย 

 

หนึ่งเดือนต่อมา

ร้านของดานิกาเสร็จเรียบร้อยตามเส้นตายที่เขาขีดไว้  เขากำลังเดินสำรวจรอบๆ ร้าน  สีหน้าบ่งบอกถึงความพอใจอย่างมาก

กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง... โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น  เมื่อดูเบอร์ก็พบว่าเป็นมารดาของเขานั่นเอง

(“ครับแม่”) รัสเซลรับสาย

(“รัสเซลอยู่ไหนลูก  ตอนนี้หนูดาอยู่ที่สนามบินแล้วนะ  เธอเพิ่งโทรมาบอกแม่เมื่อกี้นี้เอง  รัสเซลช่วยไปรับน้องหน่อยได้ไหมจ๊ะ  พอดีแม่กับพ่อติดธุระด่วนน่ะ”)  เสียงของสุพรรณิการ์ดูร้อนรนอยู่ไม่น้อย  ทั้งที่ความจริงเธอกับราฟาเอลไม่ได้ไปไหนเลย  พวกเขาอยู่ที่บ้านนั่นแหละ 

(“เอ่อ  ครับ  เดี๋ยวผมจะไปรับเธอให้  เธออยู่ตรงไหนล่ะครับ”)  รัสเซลรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด  เมื่อรู้ว่าดานิกากลับมาแล้ว  มาราดาจึงแจ้งจุดนับพบให้เขาฟัง  เขารีบให้บอดี้การ์ดเอารถออกทันที  เพราะกลัวเธอจะรอนาน  หลังจากทราบแล้วว่าเธอรออยู่ตรงไหน

สนามบิน  JFK 

“คนเยอะจัง  อยู่ตรงไหนนะ”  ดานิกายืนหันซ้ายหันขวามองหาสุพรรณิการ์ที่บอกว่าจะมารับเธอด้วยตัวเอง  ห้ามเธอนั่งแท็กซี่ไปเองเด็ดขาด  เธอลองเดินไปดูรอบๆ  แล้วก็ชนกับใครบางคนเข้าอย่างจังจนเธอเกือบจะล้มลงไป  ดีที่เขารับไว้ทัน

 “อุ๊ย  ขอโทษค่ะ”  เธอรีบขอโทษเขาทันทีโดยที่ยังไม่ได้เงยหน้าไปมอง

“เดินให้มันระวังหน่อยสิ  ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้”  เสียงของใครคนหนึ่งที่ดูคุ้นเคยดังออกมา

“นี่คุณ!!!  พี่รัสเซล!!!”   เธอเงยหน้าขึ้นมากะจะเถียงเขา  แต่คนที่เห็นกลับเป็นพี่ชายคนโตของตระกูลนั่นเอง  รัสเซลมองใบหน้างามตรงหน้า  นี่เธอสวยขึ้นขนาดนี้เลยเหรอนี่  เขาตะลึงอยู่สักพักจึงได้สติคืนมา

“ไงเรา  ไม่เจอกันตั้งนาน  ยังซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยนะ”  เขาพูดโดยที่ยังไม่ปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนนั้น

“เอ่อ  ดา  ขอโทษค่ะ”  เธอรีบผลักเขาออก  เพราะกลัวว่าเขาจะว่าให้อีก  รัสเซลจึงต้องปล่อยมือจากเธอ

“ไหนล่ะกระเป๋า  จะได้ให้บอดี้การ์ดเอาไปเก็บที่รถ”  รัสเซลถามน้ำเสียงเย็นชา

“อยู่ตรงนั้นค่ะ  โอ๊ย...”  เธอหันไปจะหยิบกระเป๋า  แต่มีคนมาเดินชนเธอจนเธอเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง  ใบหน้านวลซุกอยู่กับอกกว้าง  หัวใจของเธอเต้นโครมครามไปหมด  รัสเซลเองก็ไม่ต่างกัน  แต่เขายังคงเก็บอาการเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน

“ขอโทษค่ะ”  วันนี้เธอขอโทษเขาไปกี่ครั้งแล้วนะ

“มัวแต่ขอโทษอยู่นั่นแหละ  ไปได้แล้ว  พวกนายขนกระเป๋าของคุณดาขึ้นรถด้วย  ส่วนเราก็ตามมา”  เขาจับมือเธอเดินไป  เพราะวันนี้คนค่อนข้างพลุกพล่าน  เดี๋ยวใครจะเดินมาชนเธออีก  ดานิการู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด  นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจับมือเธอแบบนี้  แม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดอะไรก็เถอะ  แต่ตอนนี้ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวไปหมดแล้ว

  รัสเซลจูงมือเธอมาจนถึงรถ  เขาจึงยอมปล่อยมือน้อยให้เป็นอิสระและก้าวขึ้นรถไปในทันทีโดยไม่ได้พูดอะไรอีก  ดานิกาจึงก้าวขึ้นรถตามไป

 

ตลอดทางที่มาคฤหาสน์  รัสเซลไม่พูดอะไรกับเธอสักคำ  ทั้งที่ไม่ได้เจอเธอมากว่าห้าปีแล้ว  จนดานิกาอดน้อยใจไม่ได้เขาคงรังเกียจเธอมากเลยสินะ 

ใช่ว่ารัสเซลจะไม่อยากคุยกับเธอ  แต่เขาไม่รู้จะเริ่มต้นว่ายังไงต่างหากล่ะ  ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไปแล้ว  เธอเป็นสาวสวยสะพรั่ง  ยิ่งอยู่ใกล้กันแบบนี้  เขาก็ยิ่งรู้สึกหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ  เขาจึงเลือกที่จะนั่งเงียบไปตลอดทาง

รถแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์แล้ว  ดานิการีบก้าวลงไปอย่างรวดเร็วเพราะเธอไม่อยากทำให้เขาลำบากใจมากไปกว่านี้  รัสเซลจึงก้าวลงตามมา

“หนูดา”  สุพรรณิการ์เดินออกมาจากในบ้านเข้ามาสวมกอดบุตรสาวคนสวยไว้ทันที

“แม่หวาน  ดาคิดถึงแม่ที่สุดเลยค่ะ”  ดานิกากอดมารดาบุญธรรมเอาไว้แน่น  น้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตัน  สุพรรณิการ์เองก็ไม่ต่างกัน

“คิดถึงแม่หวานคนเดียว  ไม่คิดถึงพ่อราฟบ้างเหรอไงฮึ? ราฟาเอลที่เดินตามมา  ยิ้มให้บุตรสาวคนสวยเช่นกัน

“คิดถึงสิคะ  ดาขึ้นถึงพ่อราฟมากเหมือนกันนะคะ”  เธอเข้าไปสวมกอดราฟาเอลเมื่อเขาผายมือออก

“ไม่เจอกันตั้งนาน ลูกสาวแม่โตขึ้นเยอะเลยนะ  แถมยังสวยขึ้นอีกต่างหาก  จริงไหมรัสเซล”  สุพรรณิการ์หันไปยิ้มให้บุตรชายคนโต

“ครับ  สวยมาก”  รัสเซลตอบอย่างลืมตัว  เพราะเขามัวแต่มองดานิกาอยู่นั่นเอง

 

ดานิกาหันมามองเขาทันทีนี่เธอหูฝาดไปรึเปล่านะ  และนั่นก็ทำให้เขาได้สติ  หันไปมองทางอื่นเสียอย่างนั้น  เฮ้อ  เธอคงหูฝาดไปจริงๆ นั่นแหละ

“หนูดามาเหนื่อยๆ ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะลูก  รัสเซลพาน้องไปที่ห้องสิ  แม่จะไปเตรียมของว่างให้”  สุพรรณิการ์หันไปสั่งเขา

“เอ่อ  หนูไปเองก็ได้ค่ะแม่  อย่ารบกวนพี่รัสเซลเลยค่ะ”  ดานิการีบห้าม 

“ให้พี่เค้าช่วยถือกระเป๋าขึ้นไปดีกว่านะลูก  ดูสิ  ไม่ใช่ใบเล็กๆ เลย  รัสเซลช่วยน้องหน่อยสิ” สุพรรณิการ์ทำตาดุใส่บุตรชาย  เขาจึงหันไปรับกระเป๋าจากบอดี้การ์ดเอามาถือไว้  ความจริงเขาจะให้พวกบอดี้การ์ดถือไปก็ได้  แต่เขาก็เลือกจะเชื่อฟังมารดามากกว่า

รัสเซลเดินนำหน้าดานิกาขึ้นไปที่ห้องของเธอ  ดานิการีบเปิดประตูให้เขาเอากระเป๋าเข้าไปเก็บ  เธอกลัวว่าเขาจะหนักและกลัวจะถูกเขาดุ

“ขอบคุณมากนะคะ”  เธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองเขา  ไม่ว่าตอนไหน เธอก็ไม่เลิกกลัวเขาซักทีสิน่า

“แล้วนี่  กลับมาคนเดียวเหรอ”  เมื่อได้โอกาสอยู่กันตามลำพัง  เขาจึงถามเธอถึงสิ่งที่ค้างคาใจมากว่าแรมเดือน  เพราะคำพูดของน้าเอลิเซียแท้ๆ  ทำให้เขานอนไม่หลับเลยตั้งแต่วันนั้น

“คะ  ดาไปคนเดียว  ก็ต้องกลับคนเดียวสิคะ  พี่รัสเซลคิดว่าดาจะมากับใครล่ะคะ”  เธอถามเขาอย่างงงๆ

“อ๋อ  ก็นึกว่าพาแฟนมาด้วยน่ะสิ  เห็นเค้าว่าหนุ่มฝรั่งเศสหน้าตาดีทุกคนเลยไม่ใช่รึไง”  เขาทำเป็นพูดอ้อมๆ  เพียงแค่อยากรู้ว่าหัวใจของเธอมีคนครอบครองไปแล้วเหรอยังเท่านั้น

“ดา...ไม่มีแฟนหรอกค่ะ”  เธอตอบเขา  นี่เขาอยากให้เธอมีแฟนขนาดนั้นเลยเหรอไงนะ

“คนมาจีบก็ไม่มีเลยรึไง”  เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ  แม้จะดีใจไม่น้อยว่าเธอยังไม่มีเจ้าของหัวใจ

“คนมาจีบก็พอมีค่ะ  แต่ดาไม่ได้สนใจ  ดาไปเรียนนะคะ  ไม่ได้ไปหาแฟน”  เธอเห็นเขาซักไซ้เรื่องแฟน  นี่เขาคงอยากให้เธอมีแฟนไปจริงๆ  จะได้เลิกยุ่งกับเขาสินะ  คิดแล้วมันน่าน้อยใจนัก

รัสเซลแอบยิ้มอย่างมีความหวัง  เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้ยังไม่มีใครอย่างแน่นอน

“แล้ว  พี่รัสเซลล่ะคะ  เอ่อ  มีแฟนรึยัง”  เธอตัดสินใจถามเขาออกไป  เพราะมันก็เป็นคำถามที่ค้างคาใจเธอเหมือนกัน

“แฟนน่ะยังไม่มี  แต่คนที่ชอบน่ะ  มีแล้ว”  เขาตอบสั้นๆ  ดานิกาใจหายเมื่อเขาบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว  แต่หากเธอจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาสักนิด  เธอก็คงจะรู้ว่าเขาหมายถึงใคร 

“ระ  เหรอคะ”  เธอพูดไม่ออก  สองมือจับกันแน่นไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา

“ไปพักผ่อนเถอะ  พี่จะไปทำงานต่อ”  เขายิ้มให้เธอ  โดยที่เธอไม่เห็น  แล้วจึงเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี  ผิดกับดานิกาเธอแทบจะหมดแรงไปลยทีเดียว  ตอนที่เขาบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว  นั่นสินะ  เขาเป็นถึงมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่  แต่เธอเป็นแค่เด็กกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น  เขาจะมาสนใจคนอย่างเธอได้ยังไง  คิดได้ดังนั้น  น้ำตาที่เอ่อล้นสองตาก็ค่อยๆ ไหลออกมา  ดูท่า  เธอคงต้องตัดใจจากเขาแล้วจริงๆ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha