2. ลุ้นรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 3 : น้อยใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 เมื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว  ดานิกาก็ลงมาด้านล่าง  เพื่อพูดคุยกับราฟาเอลและสุพรรณิการ์ทันที

“หนูดา  มาทานของว่างก่อนสิลูก”  สุพรรณิการ์ยิ้มกว้าง

“ขอบคุณค่ะแม่  ทำไมวันนี้บ้านเงียบจังเลยคะ  น้าอลิสกับน้าสเตฟานแล้วก็พวกพี่ๆ ไปไหนหมดเหรอคะ”  ดานิกาเอ่ยถาม

“น้าอลิสกับน้าสเตฟานน่ะ  เค้าไปธุระข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วจ้ะ  เย็นๆก็คงจะกลับ  ส่วนพวกพี่ๆ ของหนู  เค้าก็ไปทำงานกันหมดแล้ว  แต่แม่โทรบอกทุกคนแล้วล่ะว่าหนูกลับมาแล้ว  ตอนเย็นก็คงจะแวะเข้ามาเหมือนกัน  ว่าแต่เล่าเรื่องที่ฝรั่งเศสให้แม่กับพ่อฟังหน่อยสิจ๊ะไปเรียนมาเป็นยังไงบ้าง” สุพรรณิการ์ยิ้มให้บุตรสาวคนโปรดอย่างอารมณ์ดี

“นี่ค่ะ  ใบรับรอง  ดาสอบได้ที่  1  ของชั้นเรียนทุกปีเลยนะคะ  แล้วดาก็ไปสอบมาตรฐานแข่งขันการทำเบเกอรี่มาหลายอย่างเลยค่ะ  ได้รางวัลมาหลายใบเลยนะคะ”  ดานิกายื่นเอกสารใบรับรองและเกียรติบัตรหลายใบให้ราฟาเอลกับสุพรรณิการ์ดู

“โอ้โห  ลูกสาวพ่อ  เก่งไม่เบาเลยนะเนี่ย  ไหนวันนี้ลองแสดงฝีมือให้พวกเราชิมขนมของลูกหน่อยสิจ๊ะ”  ราฟาเอลยิ้มแย้ม  แสดงความชื่นชมในบุตรสาวของพวกเขา  เด็กคนนี้ไม่เคยทำให้พวกเขาผิดหวังเลยจริงๆ

“ได้สิคะ  ดาก็ตั้งใจจะทำขนมให้ทุกคนได้ทานอยู่แล้วล่ะคะ  งั้นเดี๋ยวดาออกไปหาซื้อพวกวัตถุดิบก่อนนะคะ  บ้านเรามีอุปกรณ์ครบหมดแล้วใช่ไหมคะแม่”  ดานิกายิ้มกว้าง  หันไปถามผู้เป็นมารดา

“จ้า  อุปกรณ์ทำขนมของหนูยังอยู่เหมือนเดิม  งั้นแม่ไปด้วยดีกว่า  จะได้ไปช็อปปิ้งซื้อของมาทำอาหารเย็นนี้ด้วย”  สองแม่ลูกตื่นเต้นกันใหญ่  ราฟาเอลก็มีความสุขตามไปด้วย

“ไปเถอะจ้ะ  เดี๋ยวผมจะให้บอดี้การ์ดไปดูแลด้วยนะ  จะได้ช่วยหิ้วของ”  ราฟาเอลลุกขึ้นเดินไปเรียกบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ด้านหน้า  4  คน  ให้เตรียมรถออกพร้อมกับคอยคุ้มกันให้ภรรยาและบุตรสาวสุดที่รักนั่นเอง

 

สองแม่ลูกพากันออกไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง  เธอเลือกซื้อของกันอย่างสนุกสนาน  กว่าจะกลับก็กินเวลาเกือบบ่ายสองโมง

สุพรรณิการ์กับดานิกากลับมาแล้วพร้อมกับข้าวของต่างๆ มากมาย  ดีนะที่ราฟาเอลให้คนไปช่วยหิ้วของด้วย 

“นี่ของเยอะขนาดนี้  จะทำกินกันไปจนถึงสิ้นเดือนเลยเหรอไงจ๊ะที่รัก”  ราฟาเอลอดแซวภรรยาคนสวยไม่ได้ 

“แหม  ก็นานๆ หวานจะได้ออกไปช็อปปิ้งแบบนี้ซักทีนี่คะ  เลยเพลินไปหน่อย  งั้นเราไปเตรียมทำของพวกนี้กันเถอะจ้ะ  บ่ายสองกว่าละเดี๋ยวจะไม่ทันอาหารเย็นกันพอดี”  สุพรรณิการ์หันไปหาดานิกา  แล้วสองคนก็พากันไปที่ห้องครัวขนาดใหญ่ทันที  ราฟาเอลจึงไปนั่งอ่านหนังสือรออยู่ในห้องหนังสือ

“เดี๋ยวดาจะทำขนมสักสี่อย่างก็แล้วกันนะคะ”  ดานิกาพูดขณะที่แกะของต่างๆ ออกจากถุง

“ดีจ้ะ  แม่ก็จะทำอาหารสัก  6  อย่างละกัน  วันนี้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา”  สุพรรณิการ์เรียกให้แม่บ้านมาช่วยเป็นลูกมืออีก  3-4 คน  ตอนนี้ในครัวดูวุ่นวายไปหมด

 

ทางด้านรัสเซลที่ออกมาจากคฤหาสน์แล้วเขาก็กลับไปทำงานต่ออย่างอารมณ์ดี  จนฟิลลิปส์อดแซวเจ้านายสุดหล่อไม่ได้

“เอ...ตั้งแต่ไปรับคุณหนูดากลับมา  ดูนายจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะครับ    ผมไม่เห็นนายยิ้มแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”  เขาพูดขณะยื่นเอกสารต่างๆ ให้รัสเซลเซ็น

“รู้มากนะนายน่ะ  ว่าแต่ของที่ฉันสั่งไว้  เรียบร้อยรึยัง”  รัสเซลไม่ลืมคิดถึงของสำคัญบางอย่าง

“เรียบร้อยครับนาย  อยู่นี่ครับ”  ฟิลลิปส์ยื่นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินกล่องเล็กๆ  ให้รัสเซล  เขารีบคว้าไปเปิดดูทันที

“อืม  ดีมาก  ขอบใจมากนะ  นายออกไปได้ละ  วันนี้นอกจากเอกสารพวกนี้แล้วยังมีงานอะไรอีกรึเปล่า”  รัสเซลพูดขณะที่สายตาจับจ้องกับของที่อยู่ในกล่องนั้น

“ไม่มีแล้วครับนาย  นายจะรีบกลับไปหาคุณหนูดาเหรอครับ”  ฟิลลิปส์ผู้คอยติดตามรัสเซลมาตั้งแต่เจ็ดปีก่อน  สมัยที่ราฟาเอลยังไม่ได้ยกกิจการเหล่านี้ให้เขา  รู้ใจนายของเขาเป็นอย่างดีเพราะวันที่ดานิกาเดินทางไปฝรั่งเศสเขาก็เป็นคนพารัสเซลไปแอบดูเธอด้วยตัวเอง 

“เอ๊ะ  นายนี่  ออกไปได้แล้ว  อีกชั่วโมงนึงก็เตรียมรถออกให้ด้วยละกัน”  รัสเซลดุลูกน้องคนสนิทไม่จริงจังนัก  เขานำกล่องกำมะหยี่ใส่ในกระเป๋าเสื้อไว้  แล้วทำเป็นก้มลงทำงานต่อทันที

ฟิลลิปส์แอบขำโลกใบนี้คงไม่มีผู้หญิงคนไหนจะทำให้เจ้านายของเขามีความสุขได้อย่างดานิกาอีกแล้วสินะ

เวลาผ่านไปกว่าสี่โมงเย็น  รัสเซลกลับมาถึงบ้านแล้ว  แต่ดูบ้านเงียบๆ  แล้วเขาก็ได้กลิ่นขนมหอมตลบอบอวลไปหมดเขาจึงเดินไปที่ห้องครัว  เห็นมารดากับน้องสาวต่างสายเลือดและพวกแม่บ้าน  กำลังทำอาหารกันอย่างสนุกสนาน  รัสเซลยืนพิงประตูมองดานิกา  เขายิ้มออกมาไม่รู้ตัว  เมื่อเห็นท่าทางของเชฟตัวน้อย  ดูแล้วเธอคงจะทำขนมเก่งมากจริงๆ  มีขนมอยู่สองสามอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ  ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนไม่ค่อยชอบทานของหวาน  แต่ขนมของเธอมันกลับดูน่าทานมาก

“อ้าว  รัสเซล  ทำไมวันนี้กลับเร็วจังล่ะลูก  แม่กับน้องกำลังทำอาหารกันอยู่เลย   ลูกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนสิจ๊ะ  พ่อเค้าก็นั่งรออยู่ในห้องหนังสือแน่ะ”  สุพรรณิการ์เห็นบุตรชายยืนมองอยู่ตรงประตู  ดานิกาจึงหันไปมองตาม

“เอ่อ  ครับ  งั้นเดี๋ยวผมลงมานะคับ”  รัสเซลเหมือนได้สติ  เขาหุบยิ้มทันทีที่ดานิกาหันมา  แล้วจึงรีบเดินขึ้นไปด้านบน

“อะไรของเค้า  เมื่อกี้ยังทำยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่เลย”  สุพรรณิการ์งงกับท่าทางของบุตรชายคนโต

“สงสัยเค้าเห็นหน้าหนู  เลยยิ้มไม่ออกมั้งคะ”  ดานิกาพูดลอยๆ  ใบหน้าดูสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ใช่หรอกจ้ะ  ตารัสเซลเค้าก็เป็นแบบนี้แหละ  หนูดาอย่าไปสนใจเลยนะ”  สุพรรณิการ์สงสารบุตรสาว  นึกหมั่นไส้รัสเซลมากยิ่งขึ้น

ค่ำแล้วพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า  ทุกคนกลับมาถึงคฤหาสน์ครบหมดแล้วไม่ว่าจะเป็นเอลิเซีย  สเตฟาน  แองเจล่า  และริชาร์ด  ขาดก็แต่เรย์โนลด์ที่เขาไปประจำอยู่ที่เมืองไทยเท่านั้น

“หนูดา...  คิดถึงจังเลย  มาให้พี่ชายสุดหล่อคนนี้กอดหน่อยสิจ๊ะ”  ริชาร์ดเห็นน้องสาวคนสวยกับคนอื่นๆ  นั่งพูดคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก  เขารีบเอ่ยทักทายเธอพร้อมทั้งเดินไปโอบกอดเธอเอาไว้  รัสเซลมองตาไม่กระพริบ

“ดาก็คิดถึงพี่ริชาร์ดเหมือนกันค่ะ  ไม่เจอกันตั้งหลายปี  หล่อขึ้นเยอะเลยนะคะเนี่ย  แบบนี้สาวๆ นิวยอร์คก็ใจละลายเลยสิคะ”  ดานิกาพูดกับเขาขณะที่กอดกันอยู่

“แหม  น้องสาวพี่ก็สวยใช่เล่นนะเนี่ย  ว่าแต่คงไม่แอบพาหนุ่มฝรั่งเศสกลับมาด้วยใช่รึเปล่า”  ริชาร์ดปล่อยเธอจากอ้อมกอด  เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาของรัสเซล  เขากลั้นหัวเราะแทบไม่ทัน

“นั่นสิจ๊ะ  น้องสาวพี่สวยขนาดนี้  หนุ่มๆ ไม่ตามมาเป็นพรวนเลยเหรอ” แองเจล่าพูดสมทบริชาร์ดทันที  บรรยากาศภายในบ้านวันนี้เป็นไปด้วยความสนุกสนานมีทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

 “บ้าเหรอคะ  ไม่มีหรอกค่ะ  ทำไมชอบถามเรื่องแฟนของดากันจังเลยนะ  พี่รัสเซลก็ถามตั้งแต่มาถึงเมื่อเช้าแล้ว”  ดานิกายิ้มเขิน  แต่ทุกคนกลับหันไปมองรัสเซลเป็นตาเดียว  แล้วก็พากันหัวเราะออกมา

“อะแฮ่ม”  รัสเซลทำเป็นขัดคอขึ้นมา  ดานิกาหันไปมองเขาอย่างงงๆ  เธอพูดอะไรผิดไปรึเปล่านะ 

“อ๋อ  อย่างนี้นี่เอง”  ริชาร์ดยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ทุกคน  มีแต่ดานิกาที่ไม่เข้าใจ

“ผมว่าทุกคนก็มาพร้อมหน้ากันแล้ว  เราไปทานอาหารเย็นกันเถอะครับ  ผมหิวแล้ว”  รัสเซลลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องอาหารทันที  คนอื่นๆ จึงเดินตามมา

“หนูดานั่งตรงนี้นะจ๊ะ”  แองเจล่ารีบดึงดานิกามานั่งข้างๆ กับรัสเซล  ดานิกาอึดอัดกลัวว่าเขาจะไม่พอใจเธอยืนลังเลอยู่

“อ้าว  รีบนั่งสิจะยืนทำอะไรอยู่ล่ะ”  รัสเซลหันไปหาเธอ  ดึงแขนเธอลงมานั่ง  ทุกคนหันไปยิ้มให้กัน

“เอ่อ  ค่ะ”  ดานิการีบนั่งลงทันที

“เห็นแม่หวานบอกว่า  หนูดาได้คะแนนเป็นอันดับ  1  ของชั้นเรียนเลยเหรอจ๊ะ  หลานน้านี่เก่งจังเลยนะ”  สเตฟานเอ่ยชมหลานสาวคนสวย

“ค่ะ  ขอบคุณนะคะ  ดาพยายามออกไปแข่งขันหาประสบการณ์อยู่บ่อยๆ เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะกลับมาเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่นี่”  ดานิกายิ้มให้น้าชาย

“จริงสิ  พูดถึงร้านหนูดาจะตั้งชื่อร้านว่าอะไรเหรอจ๊ะ”  สุพรรณิการ์ถาม  ตอนนี้รัสเซลบอกว่าร้านของดานิกาเสร็จหมดแล้ว  เหลือแค่ชื่อร้านเท่านั้น

“ดายังคิดไม่ออกเลยค่ะ  อีกอย่างก็ยังไม่รู้ว่าจะได้เปิดเมื่อไหร่ด้วย”  เธอหันไปยิ้มให้มารดา  ตอนที่เธออยู่ที่นู่นเธอก็ทำงานพิเศษเก็บเงินได้พอสมควรแล้ว  แต่ก็ยังไม่น่าจะพอสำหรับการเปิดร้าน

“แต่แม่ว่าตั้งชื่อไว้ก่อนเลยดีกว่านะ  จริงไหมคะพี่ราฟ”  เธอหันไปหาราฟาเอล

“นั่นสิ  พ่อว่าตั้งชื่อไว้ก่อนก็ดีนะ  เวลาเปิดร้านจริงๆ จะได้ไม่ฉุกละหุกไง”  ราฟาเอลรีบสนับสนุน

“ถ้าอย่างนั้นทุกคนช่วยคิดหน่อยสิคะ  ดาคิดไม่ออกจริงๆ ค่ะ”  เธอยิ้ม  เมื่อเห็นทุกคนตื่นเต้นกับร้านของเธอ  จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันเสนอชื่อต่างๆ

“พี่ว่าเอาชื่อร้าน  ดานิกา  เบเกอรี่ เฮาส์  เป็นไง”  ริชาร์ดเสนอ  ทุกคนนั่งคิดตาม

“ก็ดีเหมือนกันนะคะ  ดาชอบชื่อนี้ค่ะ”  ดานิกาเอ่ยขึ้น

“งั้นตกลงเอาชื่อนี้นะ”  สุพรรณิการ์หันไปหารัสเซล  เขารู้ว่ามารดาหมายถึงอะไร

“เอาล่ะ  ตอนนี้เราก็ทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว  ต่อไปก็มาชิมขนมของเชฟคนเก่งเลยดีกว่า”  สุพรรณิการ์เอ่ยขึ้น  เมื่อทุกคนวางช้อนลงหลังจากอิ่มหนำสำราญกับมื้อเย็นกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 เธอหันไปสั่งแม่บ้านให้ยกขนมออกมา  ขนมแต่ละอย่างส่งกลิ่นหอม  และดูน่าทานมาก

“โอ้โห พี่ให้คะแนนหน้าตาเต็มร้อยเลยจ้ะ  แต่ละอย่างนี่ฝีมือระดับเชฟโรงแรมของเราเลยนะคะเนี่ย”  แองเจล่าตื่นเต้นเช่นเดียวกับทุกคน

“เห็นด้วยเลยครับ”  ริชาร์ดรีบหยิบขนมไปชิมทันที

“ไม่ใช่แค่หน้าตานะพี่แองจี้  รสชาติก็อร่อยสุดๆ ไปเลย”  ริชาร์ดยิ้มกว้าง  ทุกคนจึงรีบหยิบขนมไปชิมคนละชิ้น  แต่รัสเซลยังนั่งนิ่งอยู่ดานิกาหันไปมองแววตาดูหม่นลงเล็กน้อย

“รัสเซล  ลองชิมฝีมือน้องหน่อยสิลูก  อร่อยมากเลยนะ”  สุพรรณิการ์หันไปหาบุตรชายคนโต  เมื่อเห็นท่าทางของดานิกา

“ครับ”  รัสเซลเอื้อมมือไปหยิบขนมมาทาน  1  ชิ้น  และเมื่อรู้รสชาติของขนมแล้ว   อร่อย  อร่อยมาก  เขายอมรับแล้วว่าฝีมือของเธอไม่ธรรมดาแต่เขาก็ยังคงไม่แสดงอาการออกมามากนัก

“เป็นยังไงบ้างคะ” ดานิกาถามเขา

“ก็พอใช้ได้นะ”  รัสเซลตอบ  ดานิกาหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย

“พอใช้ได้อะไรกัน  นี่มันอร่อยมากเลยนะ  เชอะ  อย่าไปสนใจเลยหนูดา  เอาเป็นว่าพี่ขอเป็นลูกค้าประจำร้านของหนูดาเลยนะ”  แองเจล่าหมั่นไส้พี่ชายขี้เก๊ก 

“ขอบคุณนะคะพี่แองจี้”  ดานิกาหันไปยิ้มให้แองเจล่า  ไม่ว่าเธอจะทำอะไร  ก็คงไม่มีวันถูกใจผู้ชายคนนี้เลยสินะ  ทุกคนเห็นดานิกาเศร้าไป  ก็หันไปทำตาดุใส่รัสเซล  แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ

เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน  ว่าทำไมถึงชอบพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับความรู้สึกของตัวเองนัก  ทั้งที่ในใจอยากจะเอ่ยชมเธอออกไป  แต่เขากลัวเสียฟอร์มมากกว่านี่นา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha