2. ลุ้นรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 6 : เพื่อนใหม่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ดานิกาตกใจมาก  เธอทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้  รัสเซลค่อยๆ ถอนริมฝีปากหนาออกมา

“ชอบพี่ให้มากๆ  ด้วยล่ะ  เด็กโง่”  เขายิ้มกว้าง  มือข้างหนึ่งลูบศีรษะเธอไว้อย่างเอ็นดู  แล้วเขาก็ลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมา

“อ้าว  จะดูพี่แก้ผ้าอยู่ตรงนี้รึไง  ออกไปได้แล้ว”  เขาหันมามองเธอ  เมื่อเห็นเธอยังนอนนิ่ง  เขาจึงแกล้งลงกางเกงลง

“ว๊าย...  ไปแล้วค่ะ  ไปแล้ว”  ดานิกาได้สติ  เธอรีบวิ่งออกจากห้องเขาไปทันที  รัสเซลมองตามแล้วอมยิ้มอย่างมีความสุข

 

ดานิกากลับเข้ามาที่ห้องตัวเอง  นี่มันเรื่องจริงเหรอแค่ความฝันนะ  เขาบอกว่าอนุญาตให้เธอชอบเขาได้ใช่ไหม  เธอชอบเขาได้จริงๆ ใช่ไหม  แค่นี้เธอก็มีความสุขแล้ว  ถึงเขาจะไม่เคยชอบเธอเลยก็ตาม  เธอเดินไปนั่งที่เตียง  ยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า  หยิบตุ๊กตาหมีมากอดเอาไว้

“พี่หมี  พี่รัสเซลเค้าบอกให้ดาชอบเค้าได้ด้วยล่ะ  พี่หมีดีใจไหม”  เธอยิ้มแก้มปริแล้วนอนลง  เลื่อนมือไปแตะที่ริมฝีปาก  นี่เขา  จูบเธอสามครั้งแล้วสินะ  แม้จะดีใจอยู่ไม่น้อย  แต่พอคิดไปคิดมาเธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี  ก็เขารังเกียจเธอออกขนาดนั้น  ทำไมถึง....เหรอว่าเขาจะแกล้งเธอเฉยๆ  ดานิกาหน้าเสีย  เหรอทุกอย่างนี้จะเป็นเรื่องล้อเล่นนะ  คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่เธอนอนไม่หลับ

 

วันต่อมา

ดานิกาออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อไปดูแลงานที่ร้าน  หลังจากเธอประกาศรับสมัครคนงานในร้านออกไปเมื่อเย็นวานนี้   วันนี้เธอจะต้องไปซื้อวัตถุดิบต่างๆ อีก 

“หนูดา  จะไปไหนแต่เช้าลูก”  สุพรรณิการ์ถาม

“จะไปซื้อของเข้าร้านนะคะแม่  เดี๋ยวค่ำๆ ดาจะกลับนะคะ  แม่ทานอาหารเย็นไปเลย  ไม่ต้องรอดานะคะ”  เธอหันไปตอบมารดา  แล้วจึงนั่งรถของที่บ้านไปกับพวกบอดี้การ์ดอีก  2  คน  ซึ่งรัสเซลสั่งให้พวกเขาทั้งสองมีหน้าที่ดูแลดานิกานั่นเอง

เวลากว่าบ่ายสามโมงแล้ว  กว่าที่เธอจะซื้อของทั้งหมดได้ครบ  เธอจัดแจงนำของทั้งหมดเก็บใส่ตามตู้ต่างๆ ให้เรียบร้อย  โดยมีสองบอดี้การ์ดคอยช่วย

“ขอบคุณพี่ๆ  ทั้งสองคนมากนะคะ  ที่คอยช่วย  ไม่งั้นดาคงทำคนเดียวไม่ไหวแน่”  ดานิกาหันไปพูดกับบอดี้การ์ดทั้งสอง

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู  มันเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว  ว่าแต่คุณหนูจะไปที่ไหนอีกไหมครับ”  บอดี้การ์ดคนหนึ่งถามขึ้น

“ดาว่าจะไปดูพวกของตกแต่งร้านอีกนิดหน่อยนะคะ  แถวนี้มีร้านที่ขายของน่ารักๆ  ไหมคะ”  เธอถามพวกเขา  ทั้งสองคนมองหน้ากัน

“เอ่อ  เรื่องพวกนี้พวกเราไม่ทราบจริงๆ  ครับ”  บอดี้การ์ดตอบ 

“งั้นไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวเราลองวนรถหาดูก็ได้  รีบไปเถอะค่ะ  จะสี่โมงกว่าแล้ว”  พูดจบเธอก็หันไปหยิบกระเป๋าแล้วเข้าไปนั่งที่รถทันที

 

และเมื่อรถขับออกมาได้ไม่นาน

“พี่คะ  ร้านนี้ค่ะ  จอดเลยค่ะ”  เธอหันไปเห็นร้านขายพวกตุ๊กตาและของประดับตกแต่งบ้านพอดี

“พวกพี่รออยู่ด้านนอกนะคะ  เดี๋ยวดาเข้าไปเอง”  เธอหันมาบอกบอดี้การ์ดทั้งสอง  พวกเขาจึงยืนรออยู่ด้านนอก  แล้วเธอก็เดินเข้าไป

 

“สวัสดีครับ  คุณผู้หญิง  มีอะไรให้เรารับใช้ครับ”  เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยทักทายเธอจากด้านหลัง  และเมื่อเธอหันไปเขาแทบก็ลืมหายใจเลยทีเดียว  ทำไมเธอถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ

“คือพอดีดาจะเปิดร้านเบเกอรี่ที่ถนนฝั่งนู้นนะคะ  เลยอยากมาหาของตกแต่งร้านหน่อย  คุณพอจะช่วยแนะนำได้ไหมคะ”  เธอยิ้มให้กับเจ้าของร้านสุดหล่อ  ที่กำลังจ้องเธอตาไม่กระพริบ

“อ๋อ  มีครับ  ผมชื่อเลโอนะครับ  คุณดาใช่ไหมครับ”  เขาถามเพราะเมื่อกี้เธอพูดชื่อตัวเองออกมา 

“ใช่ค่ะ  ดานิกา  เหรอเรียกว่าดาเฉยๆ  ก็ได้ค่ะ”  เธอยิ้มให้เขาอีกครั้ง  แล้วจึงเดินดูของรอบๆ ร้าน  โดยมีชายหนุ่มนามว่าเลโอเดินตามไม่ห่าง

“เอาอย่างนี้ไหมครับ  ให้ผมไปดูที่ร้านของคุณดาก่อน  ว่าตกแต่งแบบไหน  แล้วผมจะช่วยเลือกของไปวางไว้ให้  ถ้าชิ้นไหนที่คุณดาไม่ชอบใจ  ก็ส่งคืนได้ดีไหมครับ”  ชายหนุ่มเอาใจเธอเต็มที่  เขาไม่เคยหวั่นไหวกับใครแบบนี้เลย  จนได้มาเจอกับเธอคนนี้  หวังว่าเธอจะยังไม่มีเจ้าของหัวใจนะ

“ดีเหมือนกันนะคะ  งั้นเชิญที่ร้านเลยดีกว่าใกล้จะค่ำแล้ว  พรุ่งนี้คุณค่อยส่งของไปให้ดานะคะ”  เธอยิ้มให้เขารู้สึกถูกชะตากับเขาเหมือนกัน  เพราะเขาดูเป็นคนใจดีล่ะมั้ง

“ครับ  งั้นเดี๋ยวผมไปเอากล้องถ่ายรูปสักครู่นะครับ”  เขาเดินไปหยิบกล้องที่ด้านหลังร้าน  แล้วเดินออกมาพร้อมกับเธอแต่ก็ต้องชะงัก 

นี่เธอเป็นใครกันแน่เนี่ย  ถึงขนาดต้องมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันเลยขนาดนี้

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ๆ  คุณเลโอเค้าเป็นเจ้าของร้านนี้  เดี๋ยวดาจะพาเค้าไปดูที่ร้านหน่อย”  เธอยิ้มให้สองบอดี้การ์ดที่เข้ามากันเลโอไว้

“ครับคุณหนู”  จากนั้นพวกเขาก็นั่งรถกลับไปที่ร้านเบเกอรี่ของดานิกาทันที

 

“โอ้โห  ร้านน้องดาสวยมากเลยนะครับเนี่ย  แต่งได้น่ารักมากเลย  สงสัยผมคงต้องเป็นลูกค้าประจำของร้านซะแล้ว”  เลโอเอ่ยชื่นชมเธอไม่ขาดปาก  สองบอดี้การ์ดมองหน้ากัน  แล้วคนหนึ่งก็เดินออกไปโทรศัพท์ข้างนอก  เพราะรัสเซลบอกให้พวกเขารายงานทันที  ถ้ามีผู้ชายมาเกาะแกะดานิกา

 

(“อืม  ขอบใจมาก”)  รัสเซลวางสาย

นี่ขนาดยังไม่เปิดร้าน  ก็มีคนมาจีบแล้วเหรอเนี่ย  เสน่ห์แรงจริงนะ  หนูดา   รัสเซลรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที  ไม่ได้..เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

 

ฟ้ามืดครึ้มลงแล้วเป็นเวลากว่าหกโมงเย็น  เลโอยังอยู่ที่ร้านของดานิกา  เธอกำลังจัดมุมภายในร้านให้เข้าที่เข้าทาง  แต่เธอดันสะดุดขาโต๊ะ  ดีที่เลโอรับไว้ทัน   เป็นจังหวะเดียวกับที่รัสเซลเดินเข้ามาภายในร้านพอดี

“ทำอะไรกันน่ะ!!!  รัสเซลเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าประคองเธอไว้ไม่ยอมห่าง  ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น  จึงเดินไปดึงตัวดานิกาออกมา

“ดาสะดุดขาโต๊ะนะคะ  ดีที่พี่เลโอรับไว้ได้ทัน”  เธอตอบ  รัสเซลหน้านิ่ว  นี่สนิทกันจนเรียกพี่ได้แล้วเหรอ  มันจะมากไปละ

“พี่เลโอคะ  นี่พี่รัสเซล  พี่ชายคนโตของดาเองค่ะ”  ดานิกาแนะนำ  เมื่อเห็นทั้งสองคนมองกันแปลกๆ

“อ๋อ  ที่แท้ก็แค่พี่ชายนี่เอง”  เลโอยิ้ม  แต่รัสเซลหงุดหงิดไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ โว๊ย...  เขาอยากจะตะโกนใส่หน้าไอ้หมอนี่จริงๆ

“แล้วพี่รัสเซลมาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ  เหรอว่ามีนัดลูกค้าอีก”  เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“เปล่า  พี่มารับดากลับบ้านน่ะ  กลับกันเถอะ  ค่ำแล้วเดี๋ยวแม่จะเป็นห่วง  ส่วนคุณถ้าเสร็จธุระแล้วก็เชิญกลับได้แล้วมั้ง”  เขาหันไปมองเลโออย่างเอาเรื่อง

“งั้นพรุ่งนี้พี่จะเอาของมาให้น้องดาเลือกนะจ๊ะ” เลโอไม่ได้กลัวรัสเซลแม้แต่น้อย  เขาหันไปส่งยิ้มหวานให้ดานิกาแทน

“ได้ค่ะ  พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าเจอกันนะคะ”  เธอก็ยิ้มให้เลโอเหมือนกัน  โดยที่ไม่ได้คิดอะไร แต่เธอไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของเธอสร้างความหงุดหงิดใจให้รัสเซลมากแค่ไหน

 เลโอจึงเดินกลับไปที่ร้านของตัวเองเนื่องจากร้านของพวกเขาไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก  ดานิกาหันไปหยิบกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

 

ระหว่างทางที่นั่งมาในรถ  รัสเซลนั่งหน้าบึ้ง  ไม่ยอมพูดยอมจาสักคำ  ดานิกาคิดว่าเธอต้องทำอะไรให้เขาโกรธอีกแน่เลย   เธอเริ่มเป็นกังวลมากขึ้น 

“ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร”  รัสเซลถามขึ้น  เมื่อรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว

“ใครคะ อ๋อพี่เลโอหรอคะ  เค้าเป็นเจ้าของร้านของตกแต่งบ้านนะคะ  ดาไปดูของที่ร้านเค้ามา  เห็นว่าน่ารักดี  ก็เลย...”  เธอยังพูดไม่จบ  รัสเซลก็แทรกขึ้นมาก่อน

“แล้วไปทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายแบบนั้น  เดี๋ยวเค้าก็คิดว่าให้ท่าหรอก  ระวังจะท้องไม่มีพ่อล่ะ”  เขารู้สึกโกรธจนเผลอพูดคำแรงๆ ออกมา  ดานิกาหน้าชาไปหมด

“ในสายตาของพี่รัสเซลคงจะคิดว่าดาเป็นผู้หญิงใจง่ายมากเลยใช่ไหมคะ  ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ  ดาจะไม่ทำอะไรให้เสื่อมเสียเกียรติของตระกูลแมคคานี่แน่นอน”  เธอพูดพร้อมกับเปิดประตูลงรถไป  เมื่อรถเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์พอดี  พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา  รัสเซลอึ้งไป  นี่เขาพูดอะไรออกไปกันนะ  โธ่โว๊ยย...

เขารู้สึกผิดจริงๆ  ที่พูดแบบนั้นกับเธอไป  แล้วนี่เขาจะทำยังไงให้เธอหายโกรธดีนะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha