2. ลุ้นรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ข้ออ้าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากวันนั้นรัสเซลก็มาทานอาหารเย็นกับดานิกาทุกวัน  ช่วงหลังๆ  เขาไม่ได้เข้ามาตอนร้านปิด  แต่เลิกงานเขาก็มาเลย  จนพนักงานในร้านเริ่มแซวนายสาว

“เอ...วันนี้คุณรัสเซลมาช้านะคะ  ปกติน่าจะมาแล้วนะ  หรือว่าวันนี้เค้าจะไม่มา”  พนักงานหลายคนหันไปยิ้มให้กัน  เมื่อเห็นท่าทีที่นายสาวคอยมองออกไปที่ประตู

“เค้าจะมาหรือไม่มาก็ช่างเค้าสิจ๊ะ  ปิดร้านเรียบร้อยแล้วก็กลับกันได้เลยนะ  เดี๋ยวดาทำต่อเอง”  เธอหันไปคุยกับพนักงาน  ขณะที่กำลังอบขนมที่เหลือให้เสร็จ

“ได้ค่ะ  งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ  ว่าแต่จะให้ล็อคประตูร้านเลยไหมคะ  หรือว่าคุณดาจะรอใครบางคนก่อน”  พนักงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ล็อคเลยก็ได้จ้ะ  วันนี้เค้าคงไม่มาแล้วมั้ง”  เธอพูดใบหน้าสลดลงเล็กน้อย

หลังจากพนักงานทุกคนกลับไปแล้ว  ดานิกาก็ทำขนมต่อจนเสร็จ  เวลาผ่านไปจนเกือบสี่ทุ่มแล้ว  เธอหันไปมองอาหารที่ทำไว้ 

“ไม่มาก็ไม่บอก  ไปไหนของเค้าน่ะ”  เธอนำอาหารไปแช่ตู้เย็นเอาไว้  ไม่มีแก่ใจจะทานมันเลย  หลังจากนั้นก็เดินออกจากครัวเพื่อกลับขึ้นห้อง  แต่เธอก็ได้ยินเสียงใครเคาะประตูร้าน  เธอจึงเดินไปดู

“พี่รัสเซล  ทำไมมาเอาป่านนี้คะ  แล้วนี่  เมาเหรอคะเนี่ย”   ดานิการีบเปิดประตูไปรับตัวเขาไว้  ก่อนที่เขาจะเซล้มลงไป  รถกับบอดี้การ์ดก็ไม่มี  เขามายังไงกันล่ะ

“พี่...ปายยยย...กินเหล้ากับเพื่อนมานิดหน่อยยย...   ขอพี่ขึ้นปายย...นอนพักข้างบนได้ม้ายยย...  พี่ปวดหัว”  เขาพูดเสียงอ้อแอ้เต็มที  กลิ่นเหล้าหึ่งไปหมด

“แล้วทำไมไม่กลับบ้านล่ะคะ  ไปค่ะ  ขึ้นไปพักข้างบนก่อน”  เธอล็อคประตูแล้วพยุงเขาเดินไปด้านบนอย่างยากลำบาก  ก็เขาตัวใหญ่กว่าเธอตั้งเยอะนี่นา

จนเมื่อมาถึงห้อง  เธอก็พาเขาไปที่เตียง  รัสเซลล้มตัวลงนอนทันที

“ทำไมถึงได้เมาขนาดนี้นะ  ปกติพี่คอแข็งจะตายนี่นา”  เธอยืนมองเขา  ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำเพื่อมาเช็ดตัวให้เขา

ดานิกาถอดเสื้อนอกของเขาออก  แล้วจึงถอดเสื้อเชิ้ตด้านในออกตาม  จนร่างกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าไปแล้วตอนนี้  เธอใช้ผ้าเช็ดไปตามใบหน้า  ลำคอ  และแผงอกกว้างนั้น  เช็ดแขนและมือของเขาด้วย  พร้อมกับมองใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร  ที่เธอหลงรักเขามาตั้งแต่สมัยเด็ก  แม้เขาจะร้ายกับเธอยังไงก็ตาม  เธอใช้มือข้างหนึ่งจับใบหน้าของเขาไว้  แล้วก้มลงหอมแก้มเขาอย่างรักใคร่  ชีวิตนี้เธอคงรักใครไม่ได้อีกแล้วจริงๆ

ดานิกาเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่  กลับมาที่เตียงก็พบว่าเขายังหลับอยู่

“พี่รัสเซลคะ  ตื่นได้แล้วค่ะ  นี่ดึกมากแล้วนะคะ  พี่กลับบ้านได้แล้ว”  เธอเขย่าตัวเขาเบาๆ  แต่รัสเซลก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา

เธอไม่รู้จะทำยังไงคงต้องให้เขานอนที่นี่ล่ะมั้ง  ในห้องเธอก็มีแค่เตียงที่ใช้นอนได้  ไม่มีโซฟาอยู่สักตัว  เธอจึงเดินอ้อมเตียงไปอีกฝั่ง  แล้วค่อยๆ ขึ้นไปนอนชิดขอบเตียง  แต่ก็ไม่ลืมหันไปห่มผ้าให้เขา  เธอนอนหันหลัง  ใจเต้นโครมคราม  นี่เธอกำลังนอนกับเขาอยู่จริงๆ หรือนี่

รัสเซลที่แกล้งทำเป็นหลับ  ยิ้มออกมาทันที  เมื่อเห็นว่าดานิกาขึ้นมานอนแล้ว  เขาคิดถึงตอนที่เธอแอบหอมแก้มเขา  เขารู้ทุกอย่าง  เพราะเขาไม่ได้เมาเลยแม้แต่น้อย  จริงอยู่ที่เขาไปกินเหล้ากับเพื่อนมา  แต่คอระดับเขาแล้ว  ไม่เมาง่ายๆ อย่างแน่นอน

รัสเซลแกล้งพลิกตัวไปหาดานิกา  ดานิกาขยับออกห่าง  เขาก็ขยับตามมาอีก  จนเธอเกือบจะตกเตียงอยู่แล้ว

“ทำไมนอนดิ้นแบบนี้นะ  ดาจะตกเตียงอยู่แล้ว”  เธอลุกขึ้นมา  พยายามผลักเขาออกไป  แต่เขากลับดึงเธอเข้ามานอนกอดไว้ทั้งที่ยังไม่ลืมตา

“ว๊าย...  พี่รัสเซล  ปล่อยดานะคะ”  เธอพยายามผลักอกกว้างนั้นออกไป  คิดว่าเขาคงนอนละเมออยู่

“อย่างเสียงดัง  คนจะนอน”  เขาทำเป็นละเมอพูด  แล้วก็หันหน้ามาชิดข้างแก้มนวลเอาไว้  กลิ่นแก้มของเธอช่างหอมเย้ายวนใจเขาเสียจริง

“แต่พี่รัสเซลคะ  ดาอึดอัด  หายใจไม่ออก  ปล่อยดาก่อนได้ไหม”  แม้จะรู้ว่าเขานอนละเมอ  แต่เธอก็พยายามพูดกับเขาอยู่ดี

“ไม่ปล่อย  จะทำไม”  เขาพูดออกมาเสียงดังฟังชัด  ดานิกาแหงนหน้าไปดู  พบว่าเขาลืมตาอยู่

“พี่รัสเซล  นี่แกล้งหลับเหรอคะ  งั้นก็กลับบ้านไปเลยนะดาจะนอน”  ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความเขินอาย 

“ไม่กลับ  ดาจะนอนก็นอนไปสิ  พี่จะนอนเป็นเพื่อน”  สองมือใหญ่กอดร่างบางเอาไว้แน่นยิ่งขึ้น  ดานิกาดิ้นขลุกขลัก

“แล้วดาจะนอนได้ยังไงล่ะคะ  ถ้าพี่ยังกอดดาอยู่แบบนี้น่ะ  คนเจ้าเล่ห์  กลับไปเลยนะ”  เธอว่าให้เขา 

“เพิ่งรู้เหรอว่าพี่เป็นคนเจ้าเล่ห์  ถ้าดาไม่ให้พี่กอด  แล้วจะให้พี่ทำอะไรดีล่ะ  หรือว่า...อยากจะให้พี่ทำอย่างอื่น”  เขาดันตัวเองขึ้นเล็กน้อย  ดวงตาเป็นประกาย

 

“ดาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ    พี่รัสเซลอย่าแกล้งดาจะได้ไหม”  เธอทำหน้างอน  ยิ่งทำให้เธอดูน่ารักเข้าไปใหญ่

“ใครบอกว่าพี่แกล้งล่ะ  พี่จะทำจริงๆ ต่างหาก”  เขาก้มหน้าลงมาจะจูบเธอ  ดานิการีบยกมือขึ้นมาปิดปากเขาไว้

“อย่านะคะ  ถ้าพี่จูบดาอีก  ดาจะ...จะ...”  ดานิกาพูดไม่ออก

“จะทำไมฮึ  ถ้าพี่จูบแล้วจะทำไม” 

รัสเซลไม่รอคำตอบจากเธอ  เขาก้มลงประกบริมฝีปากหนาลงไปบนริมฝีปากบางนั้นอย่างโหยหา  หลายวันมาแล้ว  ที่เขาไม่ได้จูบเธอแบบนี้  เขาแค่มาทานอาหารกับเธอแล้วก็ต้องกลับ  คิดอยู่ตั้งนานว่าจะหาทางอยู่กับเธอแบบนี้ได้ยังไง  จนวันนี้ที่เพื่อนเขาชวนไปดื่ม  เขาถึงคิดว่าจะใช้ความเมาเป็นข้ออ้างในการได้มาอยู่กับเธอนั่นเอง

เขาเพิ่มรสจูบให้เร่าร้อนขึ้น  ด้วยการสอดปลายลิ้นร้อนเข้าไปในปากอิ่มนั้น  ควานหาลิ้นอุ่นๆ ของเธอ  แล้วดูดกลืนมันราวกับเป็นขนมหวานที่เขาไม่รู้จักเบื่อ  ดานิกาไม่อาจต้านทานสัมผัสของเขาได้  เธอยอมให้เขารุกรานเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน  จนเมื่อเริ่มตั้งสติได้

“พอแล้วค่ะ  กลับบ้านไปได้แล้ว  ดาง่วง”   เธอพูดกับเขาอีกครั้งเมื่อปากอิ่มเป็นอิสระจากปากหยัก

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่กลับ  คืนนี้พี่จะนอนที่นี่  อย่าดื้อมากได้ไหม  เป็นเด็กอย่าเถียงผู้ใหญ่สิ  พี่เมาขนาดนี้จะกลับยังไงล่ะ”  รัสเซลยิ้มก่อนจะซุกหน้าลงบนอกอวบของเธอ

“นี่เหรอคะคนเมา  พี่ไม่ได้เมาซักหน่อย  งั้นพี่ก็นอนบนเตียงไปเลย  ดาจะนอนพื้นก็ได้”  เธอโมโหคนเจ้าเล่ห์  ลุกขึ้นเดินลงไปหยิบผ้าห่มอีกผืนมาปูนอนที่พื้นทันที

รัสเซลไม่ยอมเขาตามลงมานอนข้างเธออีกครั้ง

“งั้นพี่ก็จะนอนตรงนี้กับดาด้วย”  มือใหญ่รั้งเอวบางมาแนบลำตัว

“พี่รัสเซล  หยุดแกล้งดาซะทีได้ไหมคะ  ดาเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ”  เธอหันไปตวาดเขาเสียงดัง

“ดายังไม่หายโกรธพี่อีกเหรอ  พี่ก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆ ดาเท่านั้นเองนะ  พี่รู้ตัวดีว่าพี่มันปากเสีย  ชอบพูดอะไรไม่คิด  ก็ไม่แปลกหรอกนะที่ดาจะเกลียดพี่  ไม่เป็นไรงั้นต่อไปนี้พี่จะไม่มาให้ดาเห็นหน้าอีกก็แล้วกัน  พี่ไปก่อนนะ  ดาดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ”  เขาทำหน้าเศร้า  ค่อยๆ ลุกขึ้นเอื้อมมือไปเปิดประตู

ดานิกาสงสารเขาจับใจ  นี่เธอพูดแรงไปรึเปล่านะ

“เอ่อ  เดี๋ยวค่ะ  ดาไม่ได้หมายว่าอย่างนั้นนะคะ  ก็ได้ค่ะ  ถ้าพี่อยากนอนที่นี่ก็ตามใจ  แต่ห้ามข้ามเส้นนี้มานะคะ  ไม่งั้นดาโกรธจริงๆ ด้วย”  เธอลุกขึ้น  เอาหมอนข้างพาดไว้กลางเตียง  เพื่อแบ่งเส้นให้เขา  รัสเซลแอบยิ้มกว้าง  แล้วหันมาหาเธอช้าๆ

“แน่ใจนะว่าดาจะไม่ลำบากใจ”  เขาพูดเสียงอ่อย

“รีบนอนเถอะค่ะ  ดาจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว”  พูดจบเธอก็ล้มตัวลงนอน  หันหลังให้เขา  ไม่สนใจเขาอีก

รัสเซลรีบก้าวขึ้นไปนอนทันทีเหมือนกัน  เขาหันหน้าไปทางเธอจ้องมองร่างบางนั้นอยู่ตลอด  เขามองเธออยู่เนิ่นนาน  จนแน่ใจว่าเธอหลับสนิทแล้ว  เขาจึงค่อยๆ ดึงหมอนข้างออกแล้วขยับเข้าไปกอดเธอไว้  ดานิกาหันมาซบกับอกกว้างนั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว  รัสเซลก้มลงหอมแก้มนวลฟอดใหญ่  แล้วจึงค่อยๆ หลับตาลงอย่างง่ายดาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha