2. ลุ้นรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 18 : ง้อ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ดานิกากับเลโอกลับมาที่ร้านแล้ว  พนักงานรีบบอกดานิกาทันที  เรื่องที่รัสเซลมาที่นี่แล้วไม่เจอเธอ

“อะไรนะ  พี่รัสเซลมาที่นี่  ตายล่ะ  ป่านนี้ไม่โมโหดาไปแล้วเหรอเนี่ย  ทำไงดีล่ะ”  ดานิกาเริ่มเครียด  เธอว่าเขาจะต้องไม่พอใจมากเพราะเขาสั่งห้ามไม่ให้เธอไปยุ่งกับเลโออีก

“งั้นเดี๋ยวดาจะออกไปข้างนอกหน่อยนะ  วันนี้คงไม่เข้าแล้ว  ฝากดูแลร้านด้วยนะจ๊ะ”  เธอเดินไปเลือกขนมมา  3-4  อย่าง  แล้วก็นั่งแท็กซี่ไปหารัสเซลที่บริษัททันที

(“เจ้านายครับ  คุณหนูดามาหาครับ  ")  ฟิลลิปส์โทรมารายงานรัสเซลทันทีที่เขาเห็นเธอเดินออกมาจากลิฟท์

(“เชอะ  นึกว่าจะไม่สนใจกันซะละ  ขอบใจมาก “)  รัสเซลวางสาย  เขาทำเป็นเอาเอกสารมาทำงานต่อ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ยอมแตะอะไรเลยด้วยซ้ำ

“ขอโทษนะคะ  พี่รัสเซลยุ่งอยู่รึเปล่าคะ”  ดานิกาเข้ามาในห้อง  เห็นเขานั่งทำงานอยู่

“ก็ยุ่งนิดหน่อย  ดามีธุระอะไรรึเปล่าล่ะ”  รัสเซลทำเป็นไม่สนใจเธอเท่าใดนัก ทั้งที่ในใจอยากจะเข้าไปกอดเธอเสียตอนนี้เลย

“ดาเอาขนมมาฝากค่ะ  ถ้าพี่ยุ่ง  งั้นดากลับก่อนก็นะคะ”  เธอวางถุงขนมไว้บนโต๊ะของเขา  ก่อนจะหมุนตัวเพื่อกลับออกไป

“เดี๋ยวสิ  ไหนๆ ก็มาแล้ว  นั่งคุยกันก่อนสิ”  รัสเซลรีบวางปากกาลงทันที

 “พี่รัสเซลจะคุยกับดาเหรอคะ”  เธอหันมานั่งลงที่โซฟา

“วันนี้ดาไปไหนมา”  รัสเซลทำเสียงดุ

“คือ  ดา  ไปพบคุณแม่ของพี่เลโอมาค่ะ  แต่พี่รัสเซลอย่าเพิ่งโกรธนะคะ  ดาแค่ไปตามมารยาทเท่านั้นเอง”  ดานิการีบแก้ตัว  เมื่อเห็นเขาทำหน้าเครียด

“แน่ใจนะว่าแค่นั้น  มันไม่ได้พาดาไปที่อื่นอีกใช่ไหม”  รัสเซลเดินมานั่งข้างเธอที่เธอโซฟา

“แค่นั้นจริงๆ ค่ะ  ไม่ได้ไปที่อื่นเลย  พี่รัสเซล  คงไม่โกรธดาใช่ไหมคะ”  เธอยิ้มให้เขาอย่างเอาใจ

“โกรธสิ  พี่โกรธมากเลยด้วย  ทำไมดาต้องขัดคำสั่งของพี่ด้วยนะ  หรือว่าดาจะแอบชอบมันอยู่  พี่ไม่ยอมจริงๆ ด้วย”  ผู้ชายจอมดุทำหน้างอน

“เอ...ความจริงพี่เลโอเค้าก็ถือว่าเป็นคนดีคนนึงเลยนะคะ  ถ้าดาจะชอบเค้าก็คงจะไม่แปลกอะไรจริงไหมคะ”  ยิ่งเห็นเขางอน  เธอก็ยิ่งอยากจะแกล้งเขามากขึ้น

“นี่ดา  ถ้าขืนดาไปชอบมันล่ะก็  พี่จะส่งคนไปถล่มร้านมันเดี๋ยวนี้แหละ  คอยดูสิ”  รัสเซลโมโหมากยิ่งขึ้น  แต่ดานิกาหัวเราะร่า

“โอ้โห  ดุจังเลยนะคะ  ดาไม่อยู่ใกล้ดีกว่า”  ดานิกาจะลุกขึ้น  รัสเซลดึงแขนเธอเอาไว้

“จะไปไหนฮึ  ยัยตัวแสบ  วันนี้ต้องให้พี่ลงโทษหนักๆ เลยนะ  โทษฐานที่กล้าขัดคำสั่งพี่”  รัสเซลจับเธอมานั่งบนตักของเขา แล้วก้มหน้าลงไปจะจูบเธอ

“นี่  อย่านะคะ  ที่นี่ที่ทำงานนะ  เดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอก”  ดานิกาหันไปมองที่ประตูอย่างระแวง

“ก็ช่างปะไร  ใครสนล่ะ”  ว่าแล้วเขาก็แอบหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่

“ชื่นใจจัง”  รัสเซลยิ้ม รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

“พี่รัสเซล  ปล่อยดาเดี๋ยวนี้เลยนะ”  เธอดิ้นไปมาอยู่บนตักของเขา  แต่เขากลับกอดเธอแน่นขึ้น

“ไม่ปล่อย  จนกว่าดาจะจูบพี่ก่อน”  เขาหันแก้มข้างหนึ่งให้เธอ  เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เฮ้อ  ก็ได้ค่ะ”  ดานิกายื่นริมฝีปากออกไปจะจูบที่แก้มเขา  แต่เขากลับหันหน้ามาจึงกลายเป็นว่าเธอจูบที่ริมฝีปากของเขาแทน

“คนเจ้าเล่ห์”  ดานิกาหน้าแดง  ทั้งเขินทั้งอาย

“ดาหิวไหม  พี่ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย  กินข้าวกับพี่นะ”  รัสเซลปล่อยเธอให้เป็นอิสระ  แล้วลุกไปกดโทรศัพท์บนโต๊ะโทรไปหาฟิลลิปส์ทันที

(“ฟิลลิปส์  สั่งอาหารให้ผมสัก  3-4  อย่างนะ  เอาเข้ามาในห้องนี้แหละ  ผมจะกินกับดา”)  รัสเซลวางสาย  แล้วรีบกลับมานั่งกับเธอต่อ

“เดี๋ยวอาหารก็มาละ  ระหว่างนี้  เราจะทำอะไรกันดีนะ”  เขายื่นหน้ามาหาเธออีกแล้ว

“พี่รัสเซลก็ไปทำงานไงคะระหว่างรอ”  ดานิกายิ้มให้เขา

“ไม่เอาหรอก  ดามาหาถึงที่นี่  พี่จะมัวแต่ทำงานได้ยังไง  พี่ว่าเรามาหาอะไรสนุกๆ ทำกันดีกว่านะ”  รัสเซลทำหน้าเจ้าเล่ห์  ดานิการู้ทัน

“วิวห้องพี่รัสเซลสวยจังเลยนะคะ  ดูสิมองเห็นตึกทั่วเมืองเลย”  เธอทำเป็นลุกขึ้นเดินชมวิวตรงผนังกระจกแทน  เขาจึงลุกตาม

“ไม่เห็นสวยเลย  สู้ดาก็ไม่ได้  ดาสวยกว่าตั้งเยอะ”  เขากอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง

“ปากหวานจังเลยนะคะเดี๋ยวเนี้ย  ไม่เห็นปากร้ายเหมือนแต่ก่อนเลย”  เธออดแซวเขาไม่ได้

“ก็เดี๋ยวนี้พี่ไม่ต้องปกปิดความรู้สึกแล้วนี่นา  ความจริงพี่น่ะเป็นคนน่ารักนะ  แต่ดาไม่เห็นเองต่างหาก”  รัสเซลยิ้ม  หอมแก้มเธออีกครั้ง

“ใครว่าดาไม่เห็นล่ะคะ  ดาเห็นมาตลอดนั่นแหละ  ไม่งั้น  ดาก็จะหลงรักผู้ชายปากแข็งคนนี้เหรอ”  ดานิกาแอบยิ้ม  เขาจับตัวเธอให้หันมา

“น่ารักจังนะ  เมียพี่”  รัสเซลเรียกเธอว่าเมีย  เต็มปากเต็มคำ  ดานิกาหน้าแดง

“ใครเป็นเมียพี่คะ  ดาเป็นน้องสาวต่างหาก”  เธอยิ้มเขิน

“เอ...แล้วน้องสาวกับพี่ชายนี่เค้ามีอะไรกันได้ด้วยเหรอ”  เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย

“คนบ้า  พูดอะไรก็ไม่รู้  หน้าไม่อาย”  เธอหยิกเขาไปที่ต้นแขนแรงๆ

“โอ๊ย  เจ็บนะ  เดี๋ยวนี้กล้าทำร้ายพี่เหรอ”   เขาก้มหน้าลงจะจูบเธออีกครั้ง  แต่มีเสียงเคาะประตูมาเสียก่อน

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“อาหารมาแล้วครับนาย”  ฟิลลิปส์เดินเข้ามาพร้อมกับอาหาร

“อืม  ขอบใจมาก  นายออกไปได้ละ  แล้วก็ห้ามใครเข้ามาถ้าฉันไม่อนุญาตเข้าใจรึเปล่า”  รัสเซลรีบหันไปสั่งลูกน้องคนสนิททันที

“ครับนาย”   ฟิลลิปส์แอบยิ้มแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“หอมจัง  ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ”  ดานิการีบผละจากเขาไปนั่งที่โซฟาทันที

“หิวก็ทานเยอะๆ นะจ๊ะ  เดี๋ยวจะไม่มีแรง”  คนพูดอยากจะสื่อความหมายบางอย่าง

“เชอะ  ไม่มีก็ช่างปะไร”  ดานิกาทำหน้างอน  แล้วก็ตักอาหารมาทานอย่างเอร็ดอร่อย  เขาร่วมทานกับเธอด้วย

“วันนี้เราอยู่บ้านด้วยกันสองคนสินะ”  รัสเซลเอ่ยขึ้นเมื่อทานอาหารอิ่มแล้ว

“นั่นสินะคะ  ดาก็อยากไปเที่ยวบ้างจัง”  ดานิกาไม่ได้คิดเรื่องเดียวกับเขาสักนิด

“งั้นไปเที่ยวกันไหม  ไปเย็นนี้เลย”  เขาเสนอความเห็นพร้อมกับท่าทางแสดงความตื่นเต้น

“ไปไหนคะ  แล้วพี่ไม่ต้องทำงานรึไงกัน”  เธอขำกับท่าทางของเขา

“ก็ดาอยากไปเที่ยวนี่นา  พี่ก็อยากไปเที่ยวกับดาเหมือนกัน”  เขาตีหน้าเศร้า

“เอาไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ  ช่วงนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน  เราสองคนต้องอยู่เฝ้าบ้านสิคะ”  เธอยิ้มให้เขาอย่างเอ็นดู

“งั้นวันนี้ดานั่งรอพี่ทำงานจนถึงเย็นเลยนะ  แล้วเราค่อยกลับบ้านพร้อมกัน”  เขาอยากอยู่กับเธอแบบนี้ทั้งวันจริงๆ

“ก็ได้ค่ะ  แต่ว่า  ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน  "  ใบหน้างามดูเจ้าเล่ห์  แต่เขากลับมองเธออย่างสงสัย

“อะไรเหรอ”  เขาถามเธอ

“เดี๋ยวถึงบ้านแล้วดาจะบอกค่ะ”  เธอยิ้มอย่างมีนัย

 

เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกงานแล้ว  พวกเขาจึงได้เดินทางกลับคฤหาสน์แมคคานี่ด้วยกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha