2. ลุ้นรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 31 : ปรับปรุงตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

รัสเซลรีบอาบน้ำแต่งตัว  ฉีดน้ำหอมซะหอมฟุ้งไปหมด  เดินลงมาด้านล่าง  เขามองหาดานิกาทันที

“แม่ครับ  ดาไปไหนแล้วครับ”  เขาเดินมองหาเธอจนทั่ว  ทุกคนอดขำไม่ได้

“ไปห้องน้ำจ้ะ  แหม  ห่างกันไม่ได้เลยรึไงนะ”  สุพรรณิการ์ยิ้มให้เขา

“เอ่อครับ”  รัสเซลยิ้มเขิน

“ไปนั่งที่ห้องอาหารเถอะจ้ะ  แม่เตรียมอาหารพร้อมแล้ว”  เธอเดินจูงมือรัสเซลเดินไปเหมือนสมัยที่เขาเป็นเด็ก

“วันนี้แม่ดีใจมากเลยนะ  ที่ทุกคนได้ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง”  สุพรรณิการ์หันไปยิ้มกับทุกคน

“ดา  มานั่งข้างๆ  พี่สิ”  รัสเซลรีบลุกขึ้นยกเก้าอี้ให้ดานิกา

“ขอบคุณค่ะ”  ดานิกายิ้มให้เขา

“เอาล่ะ  ทานอาหารกันเถอะนะ  รัสเซลทานเยอะๆ  นะลูก  ไม่ได้ทานอะไรมาตั้งหลายวันแล้ว”  ราฟาเอลยิ้มให้บุตรชาย

“ครับพ่อ  ผมจะทานให้เยอะๆ เลยครับ  ดาก็ทานด้วยนะ  อาหารโรงพยาบาลไม่ค่อยอร่อยใช่ไหม”  เขาตักอาหารให้เธออย่างเอาใจ

  “ขอบคุณค่ะ”  ดานิกายิ้มให้เขาพร้อมกับตักอาหารให้เขาเหมือนกัน

“แหมๆ  ให้มันน้อยๆ หน่อยนะครับพี่ชาย  ทีเมื่อวานทำอย่างกับจะขาดใจตายให้ได้อย่างนั้นแหละ”  ริชาร์ดอดแซวพี่ชายไม่ได้

“ก็เมื่อวานไม่มีดาอยู่ด้วยนิ  แม่ครับ  เดี๋ยวผมจะไปอยู่กับดาที่โรงพยาบาลนะครับ”  รัสเซลหันไปบอกมารดา

“ถามเค้าแล้วเหรอ  ว่าเค้าอยากให้ไปรึเปล่าน่ะ”  สุพรรณิการ์หันไปมองดานิกา

“เอ่อ  ดา  ให้พี่ไปได้ไหม”  รัสเซลหันมามองดานิกา

“อยากไปก็ไปสิคะ  ใครห้ามล่ะ”  ใบหน้าสาวแดงระเรื่อ  รัสเซลไม่หุบ

“จริงๆ นะดา  ให้พี่ไปจริงๆ นะ”  รัสเซลถามเธออีกครั้ง

“ถ้าทานอาหารไม่หมด  ก็ไม่ต้องไปค่ะ”  เธอแกล้งเขาอีกแล้ว

“ได้จ้ะ  เดี๋ยวพี่จะทานให้หมดเลยนะ”  รัสเซลรีบก้มลงทานอาหารอย่างเร็วจนแทบสำลัก

“ค่อยๆ  ทานก็ได้ค่ะ  ยังมีเวลา”  ดานิกาอดขำเขาไม่ได้  ทุกคนพากันหัวเราะ  รอยยิ้มกลับมาหาทุกคนในบ้านอีกครั้ง

 

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว  รัสเซลก็ขึ้นไปเก็บเสื้อผ้า  เพื่อจะได้พาดานิกาไปโรงพยาบาล

“คุณท่านคะ  คุณมาเรียมาหาคุณรัสเซลค่ะ”  สาวใช้เดินมาบอกสุพรรณิการ์  ทุกคนตกใจมาก  รวมถึงดานิกาด้วย  รัสเซลเดินลงมาพอดี

“มีอะไรกันเหรอครับ  ทำไมทำหน้าแปลกๆ  กันล่ะ” รัสเซลเอ่ยถามพวกเขา

“แม่บ้านบอกว่า  หนูมาเรียมาหาลูกน่ะ”  สุพรรณิการ์บอกกับรัสเซล  พร้อมกับหันไปมองดานิกา

“เหรอครับ  เธออยู่ไหนล่ะครับ”  รัสเซลถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ที่สนามหญ้าหน้าบ้านน่ะจ้ะ”  สุพรรณิการ์บอก

“งั้นเดี๋ยวผมมานะครับ”  รัสเซลเดินออกไปหามาเรีย  ดานิกามีใบหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด  ทุกคนหันมามองหน้ากัน  พวกเขาแอบมองรัสเซลกับมาเรีย  สักพักหนึ่ง ก็เห็นมาเรียตบหน้ารัสเซลแล้วขับรถออกไปเลย  พวกเขาตกใจมาก  ดานิกาก็เช่นกัน

“รัสเซล  เกิดอะไรขึ้น  ทำไมหนูมาเรียเค้าถึงตบลูกแบบนั้นล่ะ”  สุพรรณิการ์รีบถาม

“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ  ผมบอกว่าต่อไปนี้ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีก  บอกให้เธอไม่ต้องมาหาผมแล้ว  แล้วก็บอกว่า...”  เขาหยุดพูด  มองไปที่ดานิกา

“บอกว่า  ผมมีคนที่รักอยู่แล้วและผมก็ไม่อยากทำให้คนที่ผมรักเสียใจอีก  เธอก็เลยตบผมน่ะครับที่ไปให้ความหวังเธอ”   รัสเซลบอก  ดานิกาจึงยิ้มออกมาได้

“เฮ้อ  งั้นก็สมควรแล้วล่ะนะ  รีบไปเถอะลูก  ดูท่าทางฝนจะตกนะ  ฟ้ามืดเลย”  สุพรรณิการ์และทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ไปกันเถอะจ้ะดา”  รัสเซลเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วพาเธอไปขึ้นรถทันที

 

ระหว่างทาง

“เอ่อ  พี่รัสเซล  ไม่เสียใจแน่นะคะ”  ดานิกาเอ่ยถามเขา

“เสียใจเรื่องอะไรเหรอ”  รัสเซลทำหน้างง

“ก็... ที่บอกคุณมาเรียไปแบบนั้น  พี่ไม่เสียดายเธอเหรอคะ  เธอเหมาะสมกับพี่มากนะคะ”  ดานิกาถามเพื่อความแน่ใจ

“ไม่เห็นต้องเสียดายเลย  พี่ไม่ได้รักเธอสักหน่อย  คนที่พี่รักก็นั่งอยู่ข้างๆ แล้วนี่ไง  ถ้าคนนี้ทิ้งพี่ไปน่ะสิพี่ถึงจะเสียใจ”  รัสเซลตอบอย่างอารมณ์ดี  ดานิกาหน้าแดง

“ฝนตกแล้ว  อากาศเย็นขึ้นมาเลยนะคะ”  ดานิกาเขินเลยเปลี่ยนเรื่องคุย

“หนาวเหรอ  มานี่มา”  เขาดึงเธอมากอดเอาไว้

“พี่รัสเซล  อายคนอื่นบ้างสิคะ”  เธอหันไปมองคนขับรถกับบอดี้การ์ดข้างหน้า

“อายทำไม  คนรักกันจะกอดกัน  ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน”  รัสเซลขยับตัวเธอเข้ามาหาเขามากขึ้น

“คนหน้าไม่อาย”  เธอว่าให้เขา  รัสเซลยิ้มกว้าง

“หน้าไม่อายแต่ได้กอดเมีย  ก็คุ้มนนะ” เขากระซิบบอกเธอดานิกาเขินไปหมดแล้ว

 

ที่โรงพยาบาล

ดานิกากลับมานอนบนเตียงคนไข้เหมือนเดิม  พยาบาลรีบมาเช็คแผลให้เธอ  เพราะเธอออกไปด้านนอก  พวกเขาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เธอใหม่เพราะกลัวแผลจะติดเชื้อ

“นอนนิ่งๆ เลยนะ  ห้ามขยับเลย  อยากได้อะไรก็บอกพี่ล่ะ”  รัสเซลนั่งเฝ้าเธออยู่ข้างเตียง  จับมือเธอเอาไว้

“อยากได้อะไรอย่างนึงค่ะ”  ดานิกามองหน้าเขาอย่างขิดเขิน

“อะไรเหรอ”  เขาถามอย่างสงสัย

“อยากได้...”  เธอเอื้อมมือไปลูบที่แก้มของเขา

“รู้ละ”  รัสเซลยิ้ม

“คะ”  ดานิกามองหน้าเขางงๆ  ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาจูบเธอที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบาแต่เนิ่นนาน

“คนขี้โกง  ดาไม่ได้บอกว่าอยากได้แบบนี้ซักหน่อย”  ดานิกายิ้มเขิน

 

“ดาไม่อยากได้  แต่พี่อยากให้นี่นา”  รัสเซลยิ้มเจ้าเล่ห์  จับแก้มนวลนั้นด้วยความรักใคร่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha