2. ลุ้นรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 32 : เปิดเผย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เชอะ  คนเจ้าเล่ห์  ดาจะบอกว่าดาอยากได้รอยยิ้มของพี่แบบนี้นานๆต่างหากล่ะ  ไม่พูดด้วยแล้ว  นอนดีกว่า”  ดานิกาหน้าแดงไปหมด  แล้วจึงนอนหันหลังให้เขา

“อ้าว  หันหลังให้กันไปซะแล้ว  ดีล่ะ  นอนด้วยกันนะ”  รัสเซลขึ้นไปนอนบนเตียงกับเธออีกครั้ง  แล้วกอดเธอเอาไว้

ดานิกาไม่ได้ห้ามเขา  เธอปล่อยให้เขานอนอยู่อย่างนั้น  เพราะเธอก็คิดถึงอ้อมกอดนี้มากมายเหลือเกิน

 

หลายวันต่อมา

สุพรรณิการ์มาเยี่ยมดานิกาอีกครั้ง  แต่วันนี้ริชาร์ดพาสาวน้อยคนหนึ่งมาเปิดตัวด้วย  หลังจากพวกเขากลับไปแล้ว  ดานิกาก็หันมาคุยกับมารดา

“พี่พิมพ์เค้าน่ารักดีนะคะแม่  หน้าเหมือนตุ๊กตาเลย  แบบนี้พี่ริชาร์ดไปไหนไม่รอดแน่เลย”  ดานิกายิ้ม

“นั่นสินะ  เป็นลูกสาวเพื่อนแม่ซะด้วย  ค่อยสบายใจหน่อย  นึกว่าชาตินี้แม่จะไม่ได้เห็นตาริชาร์ดคบกับใครจริงๆ จังๆ แล้วซะอีก  เหลือแต่ตาเรย์โนลด์นี่แหละ   ไม่รู้จะมีสาวกับเค้าบ้างรึยัง”  สุพรรณิการ์นึกถึงบุตรชายคนเล็ก

“นั่นสินะคะ  พี่เรย์โนลด์ไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหนสักคน  นี่ถ้ามีแฟนนะ  ดาจะลงทุนทำเค้กแต่งงานให้พี่เค้าด้วยตัวเองเลยล่ะคะ”  ดานิกายิ้ม

“งั้นก็ทำเค้กแต่งงานให้ตัวเองก่อนดีไหมจ้ะ”  รัสเซลรีบพูดแทรกขึ้นมา

“เชอะ  ใครเค้าจะแต่งกับพี่ล่ะ  ดาจะแต่งกับคนอื่นต่างหาก”  ดานิกานึกหมั่นไส้เขา

“อ้าว  ทำไมดาพูดแบบนี้ล่ะ  ดาจะแต่งกับคนอื่นไม่ได้นะ  ต้องแต่งกับพี่คนเดียว”  รัสเซลทำหน้างอน  สุพรรณิการ์หัวเราะชอบใจ 

“เห็นลูกๆ มีความสุข  แม่ก็ดีใจแล้วล่ะ  งั้นเดี๋ยวแม่กลับก่อนนะลูก  อาทิตย์หน้าหนูดาก็ได้ออกโรงพยาบาลแล้ว  กลับไปอยู่ที่บ้านเรานะลูก  อย่าไปอยู่ที่ร้านคนเดียว  แม่เป็นห่วง”  สุพรรณิการ์ลุกขึ้น 

“ค่ะแม่”  ดานิกายิ้มให้มารดา

“เราก็เหมือนกัน  ดูแลน้องดีๆ ล่ะ  ถ้าทำอะไรให้น้องเสียใจอีก  คราวหน้าแม่จะไม่ช่วยแล้วนะ  จะปล่อยให้อดข้าวจนตายไปเลย”  สุพรรณิการ์หันไปบอกรัสเซล

“โธ่  แม่ครับ  ผมไม่กล้าแล้วล่ะครับ  ทรมานจะตายอยู่แล้ว”  รัสเซลยิ้มเขิน  จากนั้นเขาก็เดินออกไปส่งมารดาที่รถ  แล้วจึงกลับมาหาดานิกาอีกครั้ง

 

“แล้วเมื่อไหร่พี่จะกลับไปทำงานคะ ให้คุณพ่อดูแลงานแทนแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ  ท่านอายุมากแล้ว  ไม่ต้องมาดูแลดาทุกวันหรอกค่ะ  ดาไม่เป็นอะไร”  เธอพูดกับเขาเมื่อเขากลับมา

“อืม  นั่นสินะ  งั้นเอาเป็นว่าตั้งแต่พรุ่งนี้พี่จะกลับไปทำงาน  แล้วก็จะมาอยู่กับดาตอนกลางคืนแทนละกันนะ  แต่ตอนนี้  ขอนอนกอดดาหน่อยสิ  เมื่อกี้แม่อยู่  พี่เลยไม่กล้า”  เขาขึ้นเตียงไปนอนข้างเธออย่างรวดเร็ว

“นี่  ลงไปเลยนะคะ  เดี๋ยวหมอกับพยาบาลก็มาเห็นเข้าหรอก”  ดานิกาพยายามผลักเขาลงไป  ทั้งสองคนยื้อกันไปมาสนุกสนาน

 

“น้องดา...”  เสียงของเลโอดังขึ้น  เขาตกใจกับภาพที่เห็นมากทีเดียว  นี่มันยังไงกันแน่นะ

“พี่เลโอ”  ดานิกาหันไปมองเขา  รัสเซลขยับเข้าไปกอดดานิกาเอาไว้

“นี่มันยังไงกันครับ  พี่งงไปหมดแล้ว”  เลโอเดินเข้าไปใกล้ๆ ทั้งสองคน 

“เอ่อ...  คือ...”  ดานิกาไม่รู้จะบอกเขาอย่างไรดี

“ก็อย่างที่เห็นนะ  ก่อนอื่น  ผมคงต้องอธิบายให้คุณเข้าใจก่อนว่า  ผมกับดาไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆ  ดาเป็นลูกบุญธรรมของแม่ผม  และตอนนี้ผมกับดาก็กำลังคบกันอยู่  เพราะฉะนั้น  ขอให้คุณตัดใจจากเธอได้แล้ว  เพราะผมคงไม่ยอมให้คุณเข้ามาจีบแฟนของผมอีกแน่นอน”  รัสเซลพูดออกมาอย่างชัดเจน  ดานิกาหันไปมองหน้าเขา

“อย่างนี้เองเหรอ  ผมก็เคยคิดนะ  ว่าระหว่างพวกคุณมันมีอะไรแปลกๆ  ขอบคุณนะครับ  ที่บอกผมตามตรง  ขอให้น้องดามีความสุขมากๆนะครับ”  เลโอกำลังจะเดินออกไป

“เดี๋ยวค่ะ  พี่เลโอ”  ดานิกาเรียกเขาเอาไว้

“ครับ”  เขาหันมาแววตาเจ็บปวด

“ขอบคุณนะคะ  สำหรับทุกอย่าง  เรายังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้ใช่ไหมคะ”  เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“ครับ  น้องดาจะเป็นน้องสาวของพี่ตลอดไป”  เลโอยิ้ม  แล้วเดินจากไปอย่างผู้แพ้ 

“น่าสงสารจังเลยนะคะ”  ดานิกาพูดกับรัสเซล  เธอรู้สึกผิดที่ทำให้เขาเสียใจ

“ไม่เห็นน่าสงสารตรงไหนเลย  พี่นี่สิที่น่าสงสาร  เกือบจะโดนแฟนทิ้งอยู่แล้ว”  รัสเซลทำท่างอนเธอ

 “ใครบอกว่าดาเป็นแฟนพี่  ดาไม่ใช่แฟนพี่ซะหน่อย  ดาเป็นน้องสาวพี่ไม่ใช่เหรอคะ”  เธอนึกหมั่นไส้วันที่เขาบอกมาเรียว่าเธอเป็นแค่น้องสาว

“น้องสาวที่ไหนจะนอนด้วยกันทุกวันแบบนี้ล่ะ  คอยดูเถอะ  ออกโรงพยาบาลเมื่อไหร่  พี่จะไปนอนที่ห้องดาทุกคืนเลย  แม่จะได้มีหลานอุ้มเร็วๆ”  รัสเซลกอดเธอเอาไว้

“คนนิสัยไม่ดี  จะรังแกดาอีกเหรอคะ”  ดานิกาคิดถึงสัมผัสครั้งสุดท้ายที่เขามอบให้  มันช่างรุนแรงจนเธอนึกกลัวทุกครั้ง

“โธ่  ดาจ๋า  พี่ไม่ได้จะรังแกดาซักหน่อย  คราวนี้พี่จะทำเบาๆ นะจ๊ะ  จะไม่ทำให้ดาเจ็บตัวอีกแล้วนะ”  รัสเซลยิ้มให้เธอ

“พูดอะไรน่ะ  ไม่รู้จักอายบ้างเลยนะ”  ดานิกาหน้าแดง  เขาพูดเรื่องแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไงกัน

“เค้าบอกว่า  ด้านได้...  อาย...อดนะ  ฮ่าๆๆๆ”  รัสเซลหัวเราะชอบใจ

“ไปหาผลไม้ให้ดาทานหน่อยสิคะ  ดาอยากทานผลไม้”  เธอเปลี่ยนเรื่องคุย

“ก็ได้จ้ะ  เดี๋ยวพี่มานะ”  รัสเซลลุกขึ้นแต่ก็ยังไม่วายหันมาหอมแก้มเธออีกครั้ง

 

ฟอด!!!

“พี่รัสเซล!!!”  ดานิกาจับแก้มตัวเองกำลังจะยกมือขึ้นมาตีเขา  เขารีบออกไปทันที

 

เลโอออกจากโรงพยาบาลอย่างคนที่ช้ำรัก  เขาไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะเซ็นทรัลพาร์ค  นั่งมองผืนน้ำกว้างใหญ่นั้น  แล้วเขาก็ได้เจอกับใครบางคนที่มีอาการเดียวกัน

“คุณมาเรีย”  เขาเดินเข้าไปหาเธอ

“คุณเลโอ”  เธอหันมามองหน้าเขา

“อกหักเหมือนกันเหรอครับ”  เลโอยิ้มให้เธอ  นึกขำในโชคชะตาของตัวเอง

“ค่ะ  อย่าบอกนะว่าคุณกับน้องดา”  มาเรียเริ่มจะเข้าใจแล้ว  ว่าคนรักที่รัสเซลพูดถึงเป็นใคร

“ครับ  ผมเพิ่งรู้วันนี้เอง  ว่าเค้าสองคนไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ  แล้วก็ดูพวกเขาจะรักกันมากซะด้วย  เฮ้อ  เจ็บจังเลยนะครับ  ตรงนี้น่ะ”  เขาจับที่หน้าอกซ้าย

“ค่ะ  เจ็บมากจริงๆ  แต่ถ้าเป็นน้องดา  มาเรียก็ยินดีกับเค้าด้วยนะคะ  เธอเป็นเด็กดีแล้วก็น่ารักมาก”  มาเรียยิ้มออกมาได้  เลโอหันมามอง

“คุณนี่แปลกนะครับ  ยังยิ้มออกมาได้”  เลโอมองมาเรียอย่างไม่เข้าใจ

“ก็จะทำยังไงได้ล่ะคะ  ในเมื่อเราเป็นคนแพ้  ก็ต้องยอมตัดใจ  การที่เห็นคนที่เรารักมีความสุข  นั่นถึงจะเป็นความรักที่แท้จริงไม่ใช่เหรอคะ”  เธอพูดทั้งที่น้ำตาเริ่มไหลออกมา

“นี่ครับ”  เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ  แต่เธอหันมาซบไหล่เขาแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“เอ่อ  นี่คุณ  คนมองกันใหญ่แล้วนะ  เขาจะว่าผมทำให้คุณร้องไห้เอานะ”  เลโอมองซ้ายมองขวา

“ก็ฉันเสียใจนี่นา  คนบ้า  ยืมไหล่หน่อยก็ไม่ได้”  เธอกำลังจะลุกไป  เขาจึงดึงเธอไว้

“ถ้าอยากร้องก็ร้องก็เถอะครับ  ร้องให้หมด  พรุ่งนี้ท้องฟ้าคงจะสดใสกว่านี้”  เขาหันไปบอกเธอ  มาเรียนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น  พวกเขาสองคนมองไปที่ผืนน้ำอยู่เนิ่นนานไม่ได้พูดอะไรกันอีก  จนกระทั่งพระอาทิตย์ตก

“เย็นแล้ว  ไปหาอะไรดื่มกันไหมครับ”  เลโอเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว  เขาจึงหันไปพูดกับเธอ

“ไปสิคะ  ได้ปลดปล่อยบ้างก็คงจะดีเหมือนกัน”  มาเรียลุกขึ้น  น้ำตาของเธอหยุดไหลมานานแล้ว

 

พวกเขาพากันไปที่ไนท์คลับแห่งหนึ่ง  นั่งดื่มด้วยกันสองคน  ขณะที่เลโอเดินไปเข้าห้องน้ำ  ก็มีผู้ชายเมาคนหนึ่ง  เข้ามาลวนลามมาเรีย

“คนสวย  ไปต่อกับผมไหมครับ”  เขาเข้ามากอดเอวของเธอไว้  มาเรียตกใจมาก  พยายามผลักเขาออกไป

“นี่ปล่อยฉันนะ  ว๊าย...”  เขาทำท่าจะจูบเธอ  แต่เลโอออกมาดึงเขาออกไป  แล้วชกเขาจนกองไปกับพื้น

“นี่แก  กล้าต่อยฉันเหรอ”  ชายคนนั้นลุกขึ้นมาต่อยเลโอ  พวกเขาสู้กัน  บอดี้การ์ดของไนท์คลับรีบมาแยกพวกเขาออกจากกัน

“คุณ  ไปกันเถอะค่ะ”  มาเรียรีบพาเขาออกไปจากไนท์คลับ  แล้วพาขึ้นรถเธอออกไป

“เลือดคุณออกด้วยไปทำแผลก่อนไหมคะ”  เธอเห็นเลือดไหลออกจากปากของเขา  รู้สึกขอบคุณเขาเหลือเกินที่ช่วยเธอไว้

“ไม่เป็นไรหรอกครับแค่นี้เอง  ว่าแต่  คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”  เขาหันมามองหน้าเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ  ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย”  เธอจอดรถข้างทาง  แล้วหันไปหยิบผ้ามาเช็ดเลือดให้เขา  เขามองใบหน้าเธอที่ยื่นเข้ามาใกล้  แววตาของเธอที่เป็นห่วงเขานั้น  มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด  มาเรียเองก็แปลกใจเหมือนกัน  ว่าทำไมถึงรู้สึกเป็นห่วงเขานัก  ยิ่งเห็นเลือดของเขา เธอก็ใจคอไม่ค่อยดี

“ขอบคุณนะครับ” เขาบอกกับเธอ  มาเรียจึงวางผ้าเช็ดหน้าลง

“เดี๋ยวฉันจะไปส่งคุณที่บ้านนะคะ  บ้านคุณไปทางไหนล่ะ”  เธอรู้สึกเขินเขาอย่างบอกไม่ถูก

“งั้นให้ผมขับเองละกันนะครับ”  เขาเปิดประตูรถออกไป  เธอจึงลงมาสลับที่กับเขา  จากนั้นพวกเขาก็ไปที่บ้านของเลโอ  เขาจอดรถที่หน้าประตูรั้วนั้น  บ้านของเขาใหญ่พอๆ กับบ้านของเธอทีเดียว

“ขอบคุณนะครับที่มาส่ง  ขับรถกลับดีๆ ล่ะ  แล้วก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ  อย่าไปอยู่ที่แบบนั้นคนเดียวอีก  ถ้าอยากดื่มก็โทรเรียกผมละกันนะ  นี่นามบัตรของผมครับ”  เขาลงรถยื่นนามบัตรให้เธอ  เธอรับมันไว้ก่อนจะมองหน้าเขา 

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ  สำหรับทุกอย่างวันนี้”  เธอยิ้มให้เขาแล้วจึงเดินไปขึ้นรถ  เลโอมองตามเธอออกไป  จนเธอลับสายตา  เขายิ้มออกมา  แล้วจึงเดินเข้าบ้านไป

 

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นตอนที่เข้ามาในห้องได้สักครู่  เบอร์ใครนะ 

(“ฮัลโหล  เลโอพูดครับ”)  เขารับสาย

(“เอ่อ  คุณเลโอ  นี่มาเรียนะคะ  พอดีฉันขับรถอยู่แล้วรู้สึกเหงาๆ  เลยโทรมา  คงไม่รบกวนใช่ไหมคะ”)  มาเรียคิดอยู่นาน  ว่าเธอจะโทรหาเขาดีเหรอไม่  แต่ก็ไม่รู้ทำไม  เธอถึงรู้สึกอยากคุยกับเขานัก

(“ครับ  ไม่รบกวนครับ  งั้นผมจะคุยกับคุณไปจนกว่าคุณจะกลับถึงบ้านละกันนะครับ  แต่คุณต้องระวังด้วยล่ะ”)  พวกเขาคุยไปกันเรื่อยๆ  จนมาเรียมาถึงบ้านแล้วก็ยังไม่ยอมวางสาย  จนเมื่อเขาเห็นว่าดึกมากแล้ว

“(พักผ่อนนะครับ  เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว  พรุ่งนี้ผมจะโทรหานะ”)  เลโอแอบยิ้ม

 (“ค่ะ  คุณก็พักผ่อนด้วยนะคะ  อ้อ  แล้วก็ทานยาแก้ปวดด้วยนะคะ  Good night  ค่ะ”)  มาเรียเองก็รู้สึกดีมากขึ้นเมื่อได้คุยกับเขา

   (“Good night  ครับ”) เลโอวางสายแล้วเดินไปอาบน้ำอย่างสบายใจ

มาเรียยิ้มไม่หุบเลย  ก่อนจะเดินไปอาบน้ำแล้วเข้านอน  สักพักก็มีข้อความเข้ามา

'อย่าร้องไห้อีกนะครับ  คุณสวยมากกว่าเวลาที่คุณยิ้ม ^^' 

มาเรียยิ้มเขิน  กอดโทรศัพท์เอาไว้แน่น  คืนนี้เธอคงจะฝันดีมากแน่ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha