[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 37 : ...จากไปด้วยความเข้มแข็ง (ต่อ)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


“ที่นี้คือ?...” หนูมุกถามกลับ เมื่อเธอยอมขึ้นรถมากับเจสันตามคำขอร้องและเหตุผลร้อยแปดที่เจสันพยายามพูดขอร้องให้เธอรับความช่วยเหลือจากเขา

“บ้านผมครับ...แต่คุณมุกไม่ต้องกังวลใจนะครับ...ผมไม่ค่อยได้อยู่ที่นี้สักเท่าไหร่” เจสันรีบออกตัว เพราะเกรงว่าหญิงสาวจะปฎิเสธที่จะพักอยู่ที่นี้

“แล้วคุณอยู่ที่ไหน?”

“ผมมีห้องพักอยู่ที่ออฟฟิชนะครับ” หนูมุกพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ และเดินเข้าไปด้านในตามคำเชิญของเจสัน โดยมีเดธและกายถือกระเป๋าของหนูมุกตามเข้าไปด้วย หลังจากเดธทำหน้าที่เป็นสารถีโดยมีกายนั่งคู่คนขับด้วยรถของเจสัน

“ขอบคุณนะคะ...” หนูมุกพูดกับเจสัน ที่เขาเดินขึ้นมาส่งเธอกับสาวใช้ที่ยกกระเป๋าเข้าไปในห้องที่เจสันบอกให้เธอพัก หนูมุกมองรอบๆห้องที่ใหญ่โอ่อ่ามาก เพราะห้องนี้นอกจากจะมีทุกอย่างครบครันการตกแต่งก็ดูสวยงามกว้างขวางเพราะทุกอย่างเน้นเป็นสีขาวทุกอย่างแม้กระทั่งเตียงนอน หนูมุกเดินไปนั่งบนโซฟายาวขนาดใหญ่ที่ปลายเตียง พร้อมถอนหายใจอย่างอ่อนแรง 

หนูมุกนั่งนิ่งๆทบทวนและกระตุ้นสติของตัวเองว่านี้เป็นความจริง เธอไม่ได้กำลังฝัน เรื่องก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมงคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง

“พี่อลันเชื่อจริงๆเหรอคะ...ว่ามุกจะสามารถหักหลังพี่ได้” หนูมุกเปรยออกมาเบาๆ ดั่งกับว่าคนที่เธอเอ่ยถึงนั้นเขายืนอยู่ตรงหน้า 


“นายครับมีสายเข้าช่องสัญญาณที่ไม่สามารถดักฟังได้ครับ” เจสันขมวดคิ้วเมื่อเดินลงมาข้างล่างเจอกับบิลลี่ ที่ยืนรอเขาอยู่แล้ว 

“ห้องพักของการ์ดทั้งสองของคุณมุกเรียบร้อยดีมั้ย” เจสันย้ำถามบิลลี่ ขณะที่เดินไปยังห้องใต้ดินของบ้าน

“ครับ...ผมให้ทั้งสองพักอยู่ทางปีกขวาชั้นหนึ่งครับ” เจสันพยักหน้ารับรู้ และกลับไปคิดถึงสายเรียกเข้าที่บิลลี่แจ้งมา เพราะช่องสัญญาณนี้มีคนเพียงไม่กี่คนที่รู้ และเป็นคนที่ล้วนแล้วแต่ที่ตัวเขาไว้ใจทั้งสิ้น

บิลลี่ปิดประตูและยืนอยู่หน้าห้องลับใต้ดินเมื่อเจสันเดินเข้าไปในห้อง เพื่อเฝ้าและสังเกตว่าไม่มีใครแอบฟังได้แม้แต่เด็กรับใช้ภายในบ้าน  กันไว้ดีกว่าจะมาแก้ไขทีหลัง เพราะถ้าคนปลายสายใช้ช่องทางนี้ติดต่อเจ้านายเขาก็แสดงว่าต้องสำคัญมาก



‘เช้ารุ่งขึ้น...’

“นี้มันอะไรกันคะ?” หนูมุกหันไปถามแอล ที่ยืนรอเธออยู่หน้าประตูบ้านของเจสัน เมื่อเธอเห็นรถที่อลันซื้อให้เธอมาจอดอยู่

“ผมนำรถมาส่งให้คุณมุกครับ”

“มุกไม่ขอรับ...พี่แอลเอากลับไปเถอะค่ะ”

“ผมนำกลับไปไม่ได้หรอกครับ...เพราะนายให้ผมเอาไปทิ้งครับ” หนูมุกมองหน้าแอลอย่างไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เธอได้ยินมันคือความจริง

“ถ้าเขาจะเกลียดมุกขนาดนั้น...ทำไมถึงไม่ฆ่าตัวตายไปซะเลย...จะได้ไม่ต้องมาใช้อากาศเดียวกัน” หนูมุกตอกกลับแอลอย่างเหลืออด นี้เธอกลายเป็นอะไรไปแล้วในสายตาและความรู้สึกเขา

“คุณมุกรับมาเถอะครับ” เสียงของเจสันดังออกมาพร้อมกับที่เขาเดินออกมาจากในบ้าน

“มุกไม่อยากได้!...”

“แต่รถคันนี้เป็นของคุณมุกถูกต้องทุกอย่างนะครับ...” แอลบอกพร้อมกับยื่นซองเอกสารที่ใส่เอกสารกรรมสิทธิ์ของรถคันนี้

“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องรับ...ไม่ใช่สิ!...เอาคืนกลับมาถึงจะถูก” เจสันพูดเสริมอีกครั้ง โดยที่เดธกับกายยืนเงียบๆอยู่ด้านหลังของหนูมุก

“เอาไปเถอะครับ...รถคันนี้มันไม่ผิดอะไร...อย่าให้มันต้องเฉาตายโดยที่ไม่มีใครเหลียวแล...” แอลย้ำอีกครั้ง จี้จุดหนูมุกเพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ชื่นชอบสิ่งเหล่านี้เป็นทุนเดิม 

หนูมุกเงียบทันที ให้ตายเถอะ!!! ทำไมยังต้องตามมาหลอกหลอนกันอีก เธอขออยู่อย่างสงบทำจิตทำใจให้แข็งแรงสักหน่อยไม่ได้เลยเหรอไง ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่มีน้ำตาให้ใครได้เห็น ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเธอไม่มีมันเหลือให้ไหลออกมาแล้วต่างหาก ทุกคนเข้าใจกันบ้างมั้ยว่าเธอไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่ทุกคนคิดและเห็น  แต่ที่เธอไม่ต้องการรับรถคันตรงหน้ามา เพียงเพราะเธอไม่อยากมีภาพของเขาคนนั้นให้ต้องมากระทบกระเทือนหัวใจของเธอที่ตอนนี้มันแหลกละเอียดจนแทบสลายหายไปกับอากาศอยู่แล้ว

หนูมุกย้อนคิดถึงเมื่อคืนนี้ กว่าเธอจะหลับตาลงได้ก็ยากแสนยาก ไหนจะต้องทำใจรับสภาพที่ตอกย้ำยามที่เธอมองเรือนร่างเปลือยเปล่าตัวเองสะท้อนในกระจก ที่มีร่องรอยของคนใจร้ายคอยติดตามและหลอกหลอนเธอ แล้วนี้มันอะไรกัน จะทำร้ายเธอไปถึงไหน หรือให้เธอตายไปเขาถึงจะสาแก่ใจ

“เอ่อ!...นายฝากบอกว่า...เรื่องนี้คงไม่ถึงหูนายหญิงท่านนะครับ” หนูมุกเหลือกตามองแอลแสดงความไม่พอใจออกมาใส่คนตรงหน้าอย่างชัดเจน

“มุกไม่สิ้นคิดขนาดนั้นหรอกค่ะ...มีอะไรอีกมั้ย?...จะได้ต่างคนต่างอยู่กันสักที” หนูมุกเข้าใจทันทีว่า นายหญิงท่าน เขาหมายถึงคุณแม่ของอลัน(หนูนา) เพราะหนูมุกเองก็ไม่มีวันลืมว่าคุณแม่หนูนาไม่อาจรับความเครียดได้ เพราะนั้นจะส่งผลต่อร่างกายท่านที่เคยได้รับการถูกทำร้ายจนถึงขั้นท่านตาบอดไปช่วงเวลาหนึ่ง...



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


รอค่ะ. ชอบเฮียมากค่ะแต่เริ่มจะสงสารหนุมุกแล้วค่ะ. เอาคืนให้สาสมเลยนะมุก
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณค่ะ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอค่ะ วันนี้รอทั้งวันเลยยย
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • 5555 มาแล้วเนอะ >v< โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha