[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 47 : ปรับ! ทัศนคติ....


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




“มุกขอโทษค่ะ...ต่อไปมุกจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว...พี่อลันปล่อยมุกเถอะนะคะ...” อลันยิ้มออกมาเมื่อฟังคำของหนูมุก อลันพลิกร่างบางให้กลับมานอนหงายอีกครั้ง 

    “จะ...จะทำอะไร” หนูมุกร้องถามเมื่อหันกลับมา เห็นอลันกำลังปลดตะขอกางเกงของตัวเองออก

    “หนูมุกทำตัวน่ารักแล้ว...ถึงเวลาที่พี่ต้องตบรางวัลแล้วไงละ” หนูมุกเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเธอรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

    “ไม่เป็นไร...มุกยินดีทำให้ฟรีๆ...” หนูมุกพูดพร้อมขยับร่างเกือบเปลือยของตัวเองให้ห่างจากกายใหญ่ที่กำลังเปลือยเปล่าต่อหน้าเธอ

    อลันเผยรอยยิ้มให้กับร่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงจัด เพราะสายตาของ     หนูมุกไม่ละหรือหลบหลีกไปจากการมองเรือนร่างเขาแม้แต่น้อย อลันโน้มใบหน้าจุมพิตที่เท้าเล็กที่ขยับหนีตกใจกับการสัมผัสของเขา อลันขยับตามไปอย่างช้าๆ เพราะเขาไม่ต้องการบังคับฝืนใจยายเด็กดื้อคนนี้สักเท่าไหร่ เพราะความสัมพันธ์ล่าสุดระหว่างเขากับเธอมันจบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ และเขาก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว

    หนูมุกไม่อาจละสายตาไปจากอลันได้เลย ยามที่เขาขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นโดยที่สายตาเขามองเธอตลอดเวลา หนูมุกดั่งโดนสะกดเมื่ออลันก้มจุมพิตที่เท้าเล็กของเธออีกครั้ง แต่คราวนี้หนูมุกไม่ขยับหนีอย่างครั้งแรก เพราะเธอไม่รู้สึกถึงการถูกรุกรานจากคนตรงหน้า แต่ตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกถึงความต้องการบางอย่างในสายตานั้น ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าพี่อลันของเธอกำลังขอโทษเธอด้วยภาษากาย

    อลันเลื่อนขยับกายเปลือยเปล่าของตัวเองเข้าใกล้ร่างบางมากขึ้น โดยที่ปากหยักสัมผัสอย่างอ่อนโยนไล่มาตั้งแต่เท้าเล็กและเลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆ อลันยิ้มออกมาเมื่ออาการต่อต้านของหนูมุกหายไป เขายังจำได้ตอนสมัยเด็กที่หนูมุกยังเป็นเด็กทารก เขามักจะชอบจุมพิตเท้าเล็กๆนี้มากเพียงใด และทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ หนูมุกที่เป็นทารกมักจะยิ้มหัวเราะให้เขาทุกครั้ง แต่ครั้งนี้แตกต่างไป เพราะ    หนูมุกที่เป็นหญิงสาวเต็มตัว เธอหน้าแดงก่ำไม่มีเสียงหัวเราะสดใสเหมือนอย่างเคย มีเพียงเสียงหัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงขึ้น เมื่อริมฝีปากของเขาเข้าใกล้จุดอ่อนไหวที่เร็วต่อความรู้สึกที่ต่างรู้และเข้าใจดีว่าคืออะไร 

    “อ้า...” เสียงครางกับเสียงลมหายใจที่ติดขัดของหนูมุก ดังเข้าหูเขาเมื่อเขาสัมผัสริมฝีปากตรงใจกลางสาวที่ยังคงมีปราการตัวจิ๋วขวางกั้นอยู่ อลันผละออกและเลื่อนมือไปแกะให้มือน้อยเป็นอิสระอีกครั้ง

    อลันดึงร่างบางขึ้นมานั่งบนตักเขากลางเตียงและโอบกอดให้แผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่าแนบกับแผ่นอกกว้างของเขา

    “ได้โปรดเชื่อใจพี่...หนูมุกคือชีวิตพี่...และหนูมุกของพี่อลันสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด...นะครับ ” หนูมุกเงียบ เธอได้ยินทุกคำพูดของอลัน 

    “สำคัญ...แต่ก็ไม่มากพอให้พี่อลันไว้วางใจ”

    “เฮ้!!!...ไม่จริง!...พี่ทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้หนูมุกใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”

    “ความสุข!...พี่อลันตาบอดเหรอไง?...มุกดูเป็นแบบนั้นเหรอ...ความสุขของมุกคือพี่อลัน...มุกต้องการพี่อลัน...พี่อลันเท่านั้น...พี่อลันได้ยินมั้ย!!!” หนูมุกพังกำแพงที่ล้อมตัวเองไว้ด้วยทั้งความเฉยชา โกรธ น้อยใจ ตอนนี้มันล้มครืนลงมาน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคมหวานที่ตลอดสองสัปดาห์นี้เธอพยายามที่จะกักเก็บมันไว้

    อลันรัดวงแขนแน่นขึ้นอย่างกับมันจะบรรเทาความสั่นเทาของร่างเล็กในอ้อมกอดเขาตอนนี้ที่ซบใบหน้าร้องไห้กับไหล่หนาและมือเล็กกอดรัดร่างเขาไว้แน่น

    “เด็กน้อยของพี่อดทนอีกหน่อยนะ...พี่ขอเวลาอีกสักหน่อยนะ...อยู่ที่นี้และทำทุกอย่างเหมือนเดิม...นะครับ” 

    “ฮือ...ฮือ...ทำไม?...มีอะไรทำไมไม่บอกกัน...มุกไม่เข้าใจ...พี่อลันกำลังทำอะไร...” หนูมุกร้องถามด้วยความเสียใจ เธอเองก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าอลันถ้าเขาตัดสินใจอะไรไปแล้วเขาก็จะยึดมั่นในการตัดสินใจของตัวเอง และทุกคนในครอบครัวรู้ดีว่า อลัน เป็นคนที่ใจแข็งที่สุด 

    อลันโอบกอดรัดวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม เมื่อหนูมุกเอาแต่ร้องไห้ ร้องไห้ เพราะวันนี้เขายอมและอดทนต่อความเสียใจของหนูมุก...และย้อนคิดกลับไปเมื่อสิบปีก่อนขณะที่เขากำลังนั่งอยู่กับพ่อ(ปีเตอร์)

    “พ่อครับ...ตอนนั้นพ่อเป็นอย่างไงบ้างตอนที่แม่ถูกทำร้าย...” อลันย้อนคิดไปถึงตอนที่เขาตั้งคำถามนี้กับพ่อ

    “ทำไม?...ถึงถาม” ปีเตอร์ถามกลับก่อนที่จะตอบ

    “ผมทนได้ถ้าผมเป็นผู้ถูกกระทำ...แต่ผมอยากรู้ว่าเราจะผ่านช่วงเวลาที่คนรักของเราถูกทำร้ายไปได้ยังไง...” อลันยังจำรอยยิ้มของพ่อที่เขามักจะไม่เห็นมันบ่อยนัก

     “ทรมานจนแทบไม่อยากหายใจต่อเลย...ถ้าอลันไม่อยากเป็นแบบพ่อ...ก็ทำทุกอย่างอย่าให้มันเกิดขึ้นกับหนูมุก...” คำตอบของปีเตอร์ ที่มีให้กับอลันเมื่อสิบปีก่อน





    “ทำไมพี่อลันถึงใจร้ายกับมุกแบบนี้...” หนูมุกที่นั่งอยู่ในสวนสายตามอง ลงไปในแอ่งน้ำที่ถูกสร้างขึ้นมาเหมือนดั่งกับว่าเป็นธรรมชาติเป็นผู้สร้างเอง จะว่าไปบ้านของเจสันนั้นต้องบอกว่าทุกอย่างถูกจัดถูกสร้างขึ้นเอง แต่เจสันจะสร้างให้เป็นธรรมชาติ

    “คุณมุก!...วันนี้ไม่ไปไหนเหรอครับ” เจสันเอ่ยถามพร้อมกับนั่งลงบนพื้นหญ้าใกล้ๆหญิงสาว

    “ไม่ค่ะ...พี่อลันอยากให้มุกอยู่ที่นี้มากกว่า”

    “ก็จริง!...ที่นี้ปลอดภัยเสมอ...ถ้าคุณมุกต้องการมาเมื่อไหร่ก็มาได้เลยครับ...บ้านผมยินดีต้อนรับสาวสวยอยู่แล้ว”

    “ฮิ ฮิ ฮิ...” หนูมุกหัวเราะไปกับคำพูดของเจสันที่ยิ้มให้กับเธออยู่แล้ว

    “ถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ...” 

    “ครับ...” 

    “คุณกับพี่อลันรู้จักกันมานานแล้วเหรอคะ...”

    “จะว่านานก็ไม่นานมากครับ...ผมกับอลันเรารู้จักกันตอนที่ผมเรียนต่อระดับปริญญาโทนะครับ...เขาเข้ามาช่วยผมตอนที่ผมกำลังมีเรื่องกับพวกขี้เมาข้างถนน...ตอนนั้นผมทึ่งเขามาก คนอะไรดูเงียบๆแต่สู้เก่งมาก เอาพวกที่รุมทำร้ายผมลงไปนอนจมกองเลือด...และตอนนั้นเราก็เป็นเพื่อนกัน อลันเป็นคนไม่ค่อยพูด เขามีเวลาน้อย ผมเห็นเขาทำงานตลอดเวลาในขณะที่เรียนไปด้วย...เขาบอกแต่ว่ามันเป็นหน้าที่...เมื่อเขารับมันมาแล้วเขาก็จะทำให้ดีที่สุด...และเขาก็ช่วยเหลือผมตอนที่ผมจับธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ครั้งแรก เขาช่วยค้ำประกันและให้ผมยืมเงินมาทำธุรกิจนี้อย่างไม่ลังเล...และเขาไม่เคยสักครั้งที่จะพูดถึงสิ่งที่เขาทำให้กับผม”    หนูมุกยิ้มอย่างเข้าใจเมื่อได้ฟังสิ่งที่เจสันเล่ามา

    “นิสัยที่มาจากพันธุกรรม...” หนูมุกพูดตอบเพียงแค่นั้น เจสันหันไปเลิกคิ้วมองหนูมุกที่หันกลับไปมองทางอื่น เจสันทำเพียงยิ้มและนั่งเงียบๆ 

    หนูมุกหันกลับมาเข้าสู่โหมดห้วงความคิด เพราะถึงตอนนี้เธอก็ยังภาคภูมิใจในตัวอลันอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันมากมายเพียงไหน อย่างเมื่อคืนกว่าอลันจะเรียกกำลังใจเดินออกจากห้องเธอไปได้ก็เกือบเช้าที่เธอและเขาต่างก็ไม่มีใครยอมเสียเวลาที่มอบให้กันและกัน

    “หนูมุกยังมียาที่เอามาจากเฮเลนอยู่มั้ย” อลันกระซิบถามเมื่อเสียงสะอื้นของหนูมุกเงียบลง 

    “ค่ะ”

    “พรุ่งนี้อย่าลืมกินสองเม็ดนะ.../...ว้าย!...”



+++ สำหรับท่านที่สนใจ เล่ม 'ลูกไม้มาเฟีย' ติดต่อเข้ามาได้เลยนะคะ ตอนนี้เหลือจำนวนจำกัด +++

---- หมดแล้วหมดเลยนะคะ----

309.- 

www.facebook.com/RungArunoThay

fb.me/FC.RungArunoThay

By RungArunoThay

 ID Line : thesun_1982

thesun_1982@hotmail.com


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha