ลวงรักพันธนาการร้อน (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 14 : 5 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“โอเค เดี๋ยวผมไปรอข้างนอกนะรีบตามออกไป” พูดจบธันวาก็ถือวิสาสะใช้นิ้วแข็งๆ  หยิกแก้มยุ้ยนั้นอย่างมันเขี้ยวส่งผลให้เจ้าของแก้มนิ่มร้องเสียงหลงก่อนจะถดตัวหนีไปที่หัวเตียง

“คุณธัน!

“ก็ผมมันเขี้ยวเฉยๆ... รีบๆตามออกมาด้วยหิวข้าวจะตายแล้วเนี่ย” สามีตามกฎหมายของเธอไม่วายแหย่ก่อนจะหันมาบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วเดินออกไปจากห้องนอน หญิงสาวจึงรีบดีดตัวขึ้นจากเตียงนุ่มที่เพิ่งทำให้เธอฝันดีแล้ววิ่งเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ใช้เวลาไม่นานก็ออกมาจากห้องเห็นธันวานั่งดูโทรทัศน์รออยู่ที่ห้องรับแขก

“ผมหิวข้าว ออกไปหาอะไรกินกันเถอะ” ชายหนุ่มละความสนใจจากรายการข่าวที่ดูอยู่หันมาบอกคนตัวเล็กที่กำลังเดินย่องๆ เข้ามาหาเขา

“เมื่อเช้าวสาไปซื้อของสดมานิดหน่อย ถ้าคุณทานอะไรง่ายๆ ได้เดี๋ยววสาจะทำให้” หญิงสาวเอ่ยปากบอก

“แต่วันนี้ผมยังไม่อยากให้คุณเหนื่อย สั่งอาหารจากห้องอาหารคอนโดมาทานดีกว่า” เขาแสดงความคิดเห็นเพราะตอนที่นอนหลับเธอมีท่าทางแปลกๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรขึ้นมาอีกหรือเปล่า

“แค่นี้เองวสาทำได้ว่าแต่คุณหิวมากไหม ถ้าจะหุงข้าวคงนานไปทานสปาเกตตี้ก็แล้วกันนะคะ” วสารวบรัดเอาง่ายๆ ก่อนย้ายร่างอวบเต็มมือของเธอไปยังห้องครัว

ธันวามองตามหญิงสาวไปแบบงงๆ ถ้าวสาอยากทำอาหารเขาก็คงต้องปล่อยให้เธอทำ เผื่อมันจะเป็นกิจกรรมที่หญิงสาวทำแล้วผ่อนคลายมีความสุขก็จะเป็นผลดีกับตัวเธอเอง

ธันวาเอ๊ย! นี่มีเมียหรือมีลูกอ่อนกันวะต้องคอยประคบประหงมเอาใจกันขนาดนี้

เมื่อตามมาถึงห้องครัวเขาก็มองเห็นมือเล็กที่แคล่วคล่องของยายเฉิ่มกำลังจัดการตัดซองสปาเกตตี้แบ่งเส้นแห้งๆ แข็งๆ ออกมาจำนวนหนึ่งด้านหลังของเธอเป็นหม้อขนาดย่อมที่เจ้าตัวกำลังต้มน้ำไว้

“มีอะไรที่ผมพอจะช่วยคุณได้บ้างไหม” เขาเขยิบเข้ามาใกล้ตัวเธอเล็กน้อยแต่ยังเว้นระยะห่างนิดหน่อยกะว่าห่างพอให้เธอไม่ตกใจ

“รอทานดีกว่าค่ะ” ยายป้าหน้าเดธส่งยิ้มบางๆ ที่เล่นเอาคนมองแอบใจกระตุก ใบหน้าที่ประดับด้วยแว่นกรอบเหลี่ยมสีดำแปลกตาไปเล็กน้อยเพราะหญิงสาวไม่ได้มัดผมตึงอย่างที่เคย เธอทำเพียงแค่คาดกลุ่มผมสีน้ำตาลแดงเป็นลอนนั้นไว้ด้วยแถบผ้าสีสด มันทำให้เธอดูสดใสขึ้นกว่าเดิมเยอะทีเดียว

พูดจบวสาก็หันกลับไปที่ตู้เย็นก้มๆ เงยๆ อยู่สักพักก็ได้ของที่ตัวเองต้องการมาครบ เธอวางทุกอย่างบนเคาน์เตอร์ครัวก่อนจะหยิบเขียงและมีดออกมาเริ่มจัดการกับกองวัตถุดิบตรงหน้า

“คุณทานเผ็ดได้ใช่ไหมคะ” เธอถามเขาเพื่อความแน่ใจ แต่อันที่จริงก็รู้อยู่แล้วว่าธันวาทานอาหารรสจัดอาหารเผ็ดๆ นี่เป็นของโปรดของเขาเลยทีเดียว

“เผ็ดได้ตามสบายเลยวสา ว่าแต่คุณไม่อยากให้ผมช่วยอะไรจริงๆ หรือ อย่าให้ผมนั่งบื้อเป็นคนไม่มีประโยชน์แบบนี้สิ ตอนอยู่เมืองนอกผมทำอาหารทานเองออกจะบ่อยนะ” เขาลองตื๊อเธออีกรอบเผื่อว่าหญิงสาวจะยอมให้เขาช่วยหยิบจับอะไรบ้าง

“ถ้าอย่างนั้นคุณดูให้น้ำเดือดแล้วเอาเส้นสปาเกตตี้ต้มให้หน่อยนะคะ ซักแปด-เก้านาทีก็ยกลงมารินน้ำออกพักให้สะเด็ดน้ำไว้ก็แล้วกัน” บอกเขาเสร็จวสาก็จัดการนำผักที่ต้องการใช้แบ่งใส่กะละมังเปิดน้ำแช่ไว้ ก่อนจะแบ่งอาหารทะเลออกมาอย่างละนิดละหน่อยเพื่อล้างทำความสะอาดมีทั้งกุ้ง หอยเชลล์ ปลาหมึก และหอยแมลงภู่ตัวโตๆ

หลังทำความสะอาดของสดและจัดการหั่นเป็นชิ้นพอคำสวยงามแล้วหญิงสาวก็คว้าหม้อใบเล็กอีกใบมาตั้งน้ำ ก่อนหันไปจัดการหั่นผัก มีพริกสด กระชาย แครอท ข้าวโพดอ่อน ถั่วฝักยาว ใบกะเพรากับใบมะกรูดก็เด็ดเป็นใบๆ และพริกไทยอ่อนแบ่งเป็นช่อเล็กๆ แยกเอาไว้ บุบพริกขี้หนูและกระเทียมเตรียมไว้เรียบร้อย

เมื่อน้ำในหม้อเล็กเดือดเธอก็จัดการเติมเกลือและนำอาหารทะเลที่ทำความสะอาดไว้มาลวกทีละอย่างพอสุกเตรียมไว้ผัด พอธันวาจัดการเส้นสปาเกตตี้เรียบร้อยก็ถึงเวลาปรุงรส วสาตั้งกระทะใส่น้ำมันพอร้อนใส่พริกกระเทียมบุบ เมื่อพริกและกระเทียมเจอกับน้ำมันร้อน ธันวาก็จามออกมาเสียงดัง

“ฮัดด... ชิ้ว! ฉุนขนาดนี้คงอร่อยน่าดูเลย” เขายิ้มน้อยๆ ให้แม่ครัวตัวกลมที่ยืนอยู่หน้าเตา หญิงสาวเงยหน้ามายิ้มน้อยๆ ให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะใส่อาหารทะเลลงกระทะ ใส่เส้นสปาเกตตี้ เติมผักแล้วปรุงรสด้วยซอสหอยนางรม น้ำปลา และน้ำตาลนิดหน่อย ผัดไปมาสักพักก็ใส่ใบกะเพรา ใบมะกรูด และพริกไทยอ่อนผัดไปมาสองสามทีก็ปิดเตา

“คุณธันช่วยหยิบจานให้วสาสองใบสิคะ” เธอขอความช่วยเหลือซึ่งชายหนุ่มก็ไม่รีรอเลือกจานแบนๆ สองใบออกมาส่งให้พร้อมเลือกช้อนส้อม แก้วน้ำออกมาเตรียมไว้พร้อมกันเลย

วสาตักสปาเกตตี้ผัดขี้เมาทะเลใส่จานทั้งสองใบส่งให้ชายหนุ่มนำไปจัดวางบนโต๊ะ ก่อนที่จะหันหลังไปหยิบผลไม้ที่ตัวเองซื้อมาไว้ออกจากตู้เย็น เลือกปอกแอปเปิ้ลกับฝรั่งไว้สำหรับทานหลังมื้ออาหาร

“คุณธันทานได้เลยนะคะวสาจะปอกผลไม้ไว้ให้” เธอพูดกับเขาโดยที่ไม่ได้หันไปมอง ชายหนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้นั่งลงทานอาหารตามที่เธอบอกแต่อย่างใด กลับเดินไปหยิบน้ำเย็นมาเทเตรียมไว้เสร็จแล้วจึงนั่งรอเธออยู่บนเก้าอี้ในครัว

แม่ครัวตุ้ยนุ้ยของเขาใช้เวลาไม่นานแอปเปิ้ลและฝรั่งที่ถูกหั่นเป็นชิ้นเรียบร้อยก็ลงไปจัดอยู่ในจานสวยงาม เธอเอาจานผลไม้ไปแช่เย็นเตรียมไว้ก่อนที่จะหันมาล้างมือ ธันวาที่นั่งรออยู่โปรยยิ้มหวานเจ้าเสน่ห์มาให้เล่นเอาคนที่หันมาแบบไม่ทันตั้งตัวใจเต้นตุบๆ

ชายหนุ่มรอจนเธอล้างมือเสร็จเรียบร้อยจึงเดินมายังโต๊ะทานอาหาร เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งก่อนจะไปหย่อนสะโพกแกร่งที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามกับเธอ ก้มหน้าหล่อเหลือร้ายลงไปเกือบชิดจานอาหารสูดลมหายใจเอากลิ่นผัดขี้เมาเข้าไปเต็มปอด

“แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าอร่อย” ธันวายิ้มหวานใส่ตาเธอ วสาที่กำลังเขินมือไม้เริ่มจะแข็งขัดได้แต่บอกให้เขารีบทานสปาเกตตี้ตอนกำลังร้อนๆ

อาหารเย็นมื้อเล็กๆ ผ่านไปอย่างเรียบร้อยถึงแม้ทั้งสองคนจะไม่ได้สนทนาอะไรกันมากนัก แค่หญิงสาวไม่มีอาการตื่นตระหนกให้เห็นก็ถือว่าดีมากแล้วในความรู้สึกของธันวา เมื่อทานเสร็จเขาเป็นคนอาสาล้างถ้วยจานขณะที่วสาเป็นคนเก็บทำความสะอาดครัว

                “คุณธันนั่งทานผลไม้เถอะค่ะจานแค่นี้วสาทำเองได้” เธอปฏิเสธชายหนุ่มด้วยความเกรงใจ แต่เขากลับยืนยันตามความตั้งใจของตัวเองอย่างหนักแน่นและเหตุผลที่เขายกมามันก็ดูจริงใจและมีเหตุผลจนทำให้หญิงสาวต้องยอมจำนน

                “ช่วยกันทำจะได้เสร็จเร็วๆ ไงวสา ผมล้างจนคุณก็เก็บข้าวของในครัว ส่วนผลไม้เดี๋ยวเอาไว้ทานพร้อมกันที่หน้าทีวีก็ได้นั่งเล่นคุยกันย่อยอาหารสักหน่อยก็แล้วกันนะ”

                ใช้เวลาไม่นานงานในครัวก็เรียบร้อยชายหนุ่มจัดการเปิดตู้เย็นหยิบจานผลไม้แช่เย็นออกมาก่อนเดินนำหญิงสาวไปที่หน้าโทรทัศน์จอใหญ่ ขณะที่มือกดรีโมทคอนโทรลก็ถามหญิงสาวที่ทรุดตัวลงบนโซฟาตัวเดียวกันต่อยู่ห่างกันคนละมุมว่าเธออยากดูรายการอะไร

                “วสาชอบดูสารคดีกับพวกรายการทำอาหารค่ะ แต่ดูรายการที่คุณธันอยากดูก็ได้นะคะ”

                ได้ยินเสียงตอบแผ่วเบาของเธอแล้วธันวาก็ไม่แปลกใจเลยสักนิดรายการทำอาหารช่างเหมาะกับรูปร่างตุ้ยนุ้ยของวสาเสียเหลือเกิน แต่ถึงเธอจะค่อนข้างเจ้าเนื้อก็ยังไม่ถึงขั้นอ้วนเผละมีแต่ไขมัน เธอเพียงแค่เนื้อเยอะไปทุกสัดส่วนเท่านั้นเอง

                “ดูสารคดีก็แล้วกันผมก็ชอบ” เมื่อเลือกได้ช่องรายการที่ต้องการแล้วธันวาก็นั่งพิงโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ ส่วนวสาก็คว้าหมอนอิงใบโตมากอดไว้แนบอก มือแกร่งของธันวาหยิบผลไม้เย็นเจี๊ยบส่งเข้าปากตัวเองเพลินๆ เผลอแป๊บเดียวก็หมดไปเกือบครึ่งจาน

                “วสาไม่ทานผลไม้หรือไง ขยับมานั่งใกล้ๆ ผมก็ได้นะ ผมกินอิ่มแล้วรับรองว่าไม่กัดคุณหรอก” ดวงตาคมปลาบของเขาที่มองวสามันเป็นแววตากึ่งๆ บังคับให้เธอย้ายร่างกลมกลึงของตนเองให้เข้ามาใกล้ๆ แต่เธอก็มองเขาอย่างชั่งใจไม่แน่ใจว่าจะทำตามที่เขาบอกดีไหม

                ไม่ทันให้ต้องคิดนานธันวาก็ยืดตัวเต็มความสูงก้าวขามายังมุมโซฟาที่เธอนั่งอยู่ เขายื่นมือหนาของตัวเองมาแบไว้ตรงหน้าเธอเหมือนต้องการให้เธอเอามือเล็กนุ่มนิ่มของตัวเองวางลงไป วสายังคงไม่ขยับแค่เงยหน้าทำตาปริบๆ มองเขาอยู่อย่างนั้น เหงื่อเจ้ากรรมก็เริ่มผุดพราวขึ้นมาตามกรอบหน้าอย่างช่วยไม่ได้

                ชายหนุ่มรับรู้ถึงความเครียดขึงและความตื่นตระหนกที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในกายของหญิงสาว เขาจึงอธิบายสิ่งที่ตนเองกำลังจะทำให้เธอรู้ตัวก่อนเพื่อป้องกันการกรีดร้องอย่างเสียขวัญหากเขาทำให้เธอต้องตกใจ

                “วสามองหน้าผมแล้วก็ฟังผมดีๆ นะ ผมจะพาคุณไปนั่งข้างๆ ผมที่กลางโซฟา จับมือผมนะแล้วลุกขึ้นยืนเราจะเดินไปด้วยกัน” เขายังคงแบมือใหญ่ยื่นใส่หน้าเธอพลางกระดิกนิ้วเรียวนั้นอย่างเชิญชวน

                หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนระบายออกมายาวๆ ยกมือน้อยที่สั่นระริกวางบนฝ่ามือหนาใหญ่ของธันวาแล้วค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ขนาดเธอยืนเต็มความสูงของตัวเองยังสูงไม่ถึงไหล่ของเขาเลย คนบ้านนี้นี่สูงกันทั้งบ้านเลยสินะทั้งมีนา ธันวา และสิงหา ถ้าจำไม่ผิดเธอต้องแหงนหน้าคุยกับสามหนุ่มบ้านนี้ทุกครั้งที่เจอกันเลย

                ชายหนุ่มรับรู้ความประหม่าของหญิงสาวผ่านทางมือบอบบางที่สั่นระริก เขาจึงกำมือเล็กนั้นไว้หลวมๆก่อนออกแรงดึงเบาๆให้เธอเดินตามไปนั่งตรงกลางโซฟา วสาถึงแม้จะยอมทำตามอย่างว่าง่ายแต่มือที่เขากุมเอาไว้กลับชื้นเหงื่อเสียมากมาย แถมหน้าผากเกลี้ยงของเธอยังมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดออกมาไม่หยุด พอวสานั่งลงเรียบร้อยธันวาก็ดึงกระดาษทิชชูมาซับหน้าผากนวลนั้นอย่างเบามือ คนขี้กลัวถึงกลับหลับตาปี๋เมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้มือเล็กกำแน่นโดยอัตโนมัติ

                “ชูวว วสาผมแค่เช็ดเหงื่อให้เองไม่ต้องกลัว ลืมตามองผมสิไม่มีอะไรน่ากลัวสักนิด” เสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนเป็นพิเศษทำให้หญิงสาวต้องลืมตาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มที่รอจังหวะอยู่ยิ้มหวานทันทีที่เห็นเธอทำตามอย่างว่าง่ายจนเผลอกดริมฝีปากคมของตนลงบนหน้าผากเกลี้ยงนูน เล่นเอาคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวผงะถอยหลังเบาๆ

                เขารู้ตัวว่าทำพลาดไปนิดหน่อยเพราะวสาขยับตัวถอยหนีทันทีที่เขาจู่โจมธันวาจึงย้ายร่างแกร่งกลับไปนั่งข้างซ้ายมือของเธอก่อนที่จะใช้ส้อมจิ้มชิ้นแอปเปิ้ลมาจ่อที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มแน่นนั้นแทน

                “ปอกไว้ก็ไม่ยอมทาน เดี๋ยวผมแย่งหมดอย่ามางอแงนะ” เขาพูดขณะที่ยังจ่อปากเธอด้วยแอปเปิ้ล วสาจึงต้องอ้าปากกัดเอาผลไม้เปรี้ยวอมหวานนั้นเข้ามาเคี้ยวกินอย่างช่วยไม่ได้ และพอเห็นว่าเธอไม่ปฏิเสธคนป้อนก็ยังส่งชิ้นที่สอง สาม สี่เข้ามาโดยไม่ยอมเว้นวรรค

                “หยุดก่อนก็ได้ค่ะคุณธัน วสาเคี้ยวไม่ทัน” เธอบอกเขินๆ เมื่อเขายังไม่หยุดส่งผลไม่เข้าปากเธอ ยังไม่ทันได้เคี้ยวกลืนลงท้องชิ้นใหม่ก็มาจ่ออยู่เรื่อยๆ จนแทบจะติดคอ มือแกร่งของธันวาจึงส่งแอปเปิ้ลอีกครึ่งชิ้นนั้นเข้าปากตัวเองแทน



ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha