ลวงรักพันธนาการร้อน (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 3 : 1 (3/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ธันวาที่กดตัวตนของเขาลงไปไม่เบานักรู้สึกหงุดหงิดใจเพราะเตรียมความพร้อมให้เธอตั้งมากมายแต่ไม่สามารถส่งตัวเองเข้าไปได้สุดทาง เขาจึงยกขาขวาเธอขึ้นพาดกับขอบเตียงเมื่อช่องรักเปิดทางมากขึ้นธันวาจึงกดย้ำ เมื่อมันยังไม่เข้าเขาจึงตัดสินใจกระแทกเอ็นร้อนเข้าไปทีเดียวจนสุดลำ!

“กรี๊ด...”

“เจ็บ!  คุณธันปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ!” หญิงสาวกรีดร้องพร้อมเริ่มดิ้นหนีความเจ็บปวดที่พุ่งขึ้นมากลางกายสาว มันเหมือนจะฉีกทึ้งร่างเธอให้ขาดเป็นสองส่วน น้ำตาเม็ดโตไหลพรากอาบเต็มแก้มนวล

“เจ็บ! หยุด! ฉันเจ็บได้ยินไหม” วสาพยามดินรนหนีเมื่อความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้น

เจ้าของกายแกร่งที่สอดใส่ตัวตนขยับเข้าออกอยู่ทางด้านหลังหาได้ออมมือหรือเมตตาเธอไม่ ชายหนุ่มไม่ได้สนใจฟังเสียงของคนใต้ร่างเลยเลยแม้แต่น้อย เขายังเร่งส่งตัวตนเข้าออกช่องรักของเธอด้วยจังหวะที่รุนแรงความคับแน่นของเธอทำเอาธันวาแทบคลั่ง ทุกการเคลื่อนไหวเข้าออกเรียกเสียงกรีดร้องของเธอได้ทุกครั้ง ยามที่เขาโน้มตัวมาประทับจุมพิตที่ซอกคอขาวหรือบ่าเล็กที่นวลเนียนมันก็พอจะทำให้เธอรู้สึกวาบหวามขึ้นมาได้ แต่พอเขาตั้งหลักกระแทกกระทั้นอีกครั้งเธอก็เจ็บจนจะขาดใจ ดวงตาหวานที่พร่าเพราะไม่มีแว่นสายตายิ่งพร่าเลือนหนักเมื่อมีม่านน้ำตามาช่วยกันปกคลุม

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อยู่ในเส้นเลือดทำให้ธันวาบรรเลงเพลงรักอย่างเอาแต่ใจ เขาถอนตัวตนก่อนจะพลิกร่างหญิงสาวนอนหงายเร่งส่งสะโพกระรัวใส่ไม่นาน เกมรักเกมแรกของเขาก็จบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องแหบแห้งของหญิงสาวขณะที่เขาพาเธอไปเหยียบดินแดนมหัศจรรย์

เมื่อระดับการเต้นของหัวใจเริ่มคงที่มือแกร่งก็เริ่มรังแกคนตัวเล็กกว่าอีกครั้ง ชายหนุ่มขยับตัวรูดเสื้อกล้ามของหญิงสาวออกทางศีรษะก่อนมองอกอวบขนาดเกินตัวด้วยสายตาตื่นตะลึง หญิงสาวตรงหน้ามีหน้าอกและสะโพกใหญ่เต็มมือทั้งๆ ที่เอวเธอเล็กนิดเดียว เนื้อตัวถึงจะมีแต่เนื้อนุ่มๆ ก็ไม่ได้เป็นไขมันส่วนเกินอะไร นี่สินะที่เขาเรียกว่าหุ่นนาฬิกาทราย ธันวาไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าจะมาชื่นชมเธอด้วยสายตาทำไมในเมื่อสามารถตักตวงความหอมหวานจากร่างนุ่มเนียนนี่ได้ทั้งคืน

ร่างเล็กของระสาขยับหนีเมื่อธันวาเอื้อมมือใหญ่มากอบกุมเต้าอวบของเธอไว้ แต่เธอก็ดิ้นไปไหนไม่ได้ไกลเพราะความเจ็บปวดในจุดอ่อนไหวช่างมากมายเหลือเกิน เธอนอนกลั้นสะอื้นปล่อยน้ำตาให้รินไหลช้าๆ ลำคอแหบแห้งเพราะมัวแต่ร้องขอความเห็นใจจากชายใจร้ายที่ไม่มีความเมตตาเธอเลย

“สนุกจนน้ำตาไหลเลยหรือทูนหัว ยังมีที่สนุกกว่านี้อีกรับรองว่าฉันจะทำให้เธอลืมผู้ชายทุกคนที่เคยผ่านมาเลยล่ะ” ธันวาพูดเสียงยานคางไม่รู้ว่าอาการมึนเมาที่ค้างอยู่นี่เป็นผลมาจากสุราหลายขนานที่ดื่มมาตั้งแต่บ่าย หรือมัวเมาในสัมผัสอ่อนหวานของคู่นอนชั่วคราวนี่กันแน่

“ปล่อยฉันนะ...ฉันไม่ไหวแล้ว” เธอพยายามเค้นเสียงที่เหลือในลำคอออกมาอ้อนวอนเขา

“นี่เพิ่งเริ่มต้นเอง ราตรีนี้ยังอีกยาวไกลเก็บเสียงพูดไว้เปลี่ยนเป็นเสียงครางดีกว่า” เขาสั่งเธอห้วนๆ

จากนั้นธันวาดำเนินเกมรักที่ดุดันต่อเนื่องกันอีกสามเกม จับหญิงสาวพลิกคว่ำพลิกหงายย้ายท่าทางอย่างสนุกสนานเหมือนเธอเป็นตุ๊กตาที่จะจัดท่าจัดทางหรือจัดวางอย่างไรก็ได้ เขาอยากจะร่วมรักกับหญิงสาวไปอีกเรื่อยๆ แต่ติดที่ว่าร่างบอบบางหมดสติไปก่อนที่เขาจะปิดฉากเกมที่สี่ของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนฝั่งหญิงสาวเขามั่นใจว่าเธอถูกส่งไปแตะปุยเมฆแสนหวานไม่ต่ำกว่าเจ็ดครั้งเพราะแรงตอดรัดที่เขาสัมผัสได้มันกระชั้นถี่ซะเหลือเกิน

ชายหนุ่มยอมปล่อยให้เธอได้พักแม้ความเป็นชายของเขาจะยังไม่ยอมสงบนิ่ง เขาตั้งใจไว้ว่าตอนเช้าค่อยคิดบัญชีกับเธออีกสักรอบข้อหาที่ทำให้เขาค้าง...

 

                “พี่พาผมเข้ามาในห้องทำไมครับ” ธันวาเอ่ยถามเมื่อพี่ชายใหญ่ลากคอเขาขึ้นมาในห้องนอนชั้นสอง มีนาไม่ตอบแต่สะบัดแขนที่คว้าคอเสื้อน้องชายไว้ทิ้งร่างกำยำที่ขนาดตัวไล่ๆ กันลงไปบนเตียง

                “แหกตาดูซะไอ้ธัน ว่าเมื่อคืนเมาเป็นหมาแล้วทำระยำอะไรเอาไว้บ้าง” มีนาสบถคำหยาบคายใส่น้องชายอย่างกลั้นไม่อยู่ ถ้าได้กระทืบปากมันสักทีน่าจะช่วยทำให้เขาใจเย็นขึ้นได้

                ธันวาใช้มือหนาลูบหน้าลูบตาก่อนค่อยๆ ใช้สาวตากวัดกวาดไปทั่วห้องนอนใหญ่ของตนเอง

โอว...เมื่อคืนที่นี่มีสงครามกลางเมืองหรือไงกันวะ ที่หลับที่นอนของเขามันถึงกระจัดกระจายไร้ทิศทาง เสื้อผ้าชุดเมื่อวานกองเรี่ยราดเต็มพื้น

ดวงตาสีเข้มไล่มองเรื่อยมาบนที่นอนเขาสัมผัสได้ว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ ชายหนุ่มเอื้อมมือมารวบผ้านวมผืนหนาขึ้นภาพที่ปรากฏชัดเต็มสองตาเขาคือ คราบเลือดสีแดงคล้ำกระจายเปรอะไปเต็มเตียง มีทั้งที่เป็นรอยจางๆ ลากยาวและที่หยดเป็นจุดเป็นดวง ที่เยอะที่สุดน่าจะเป็นที่ขอบเตียง มีหยดเลือดซึมเป็นดวงใหญ่

ธันวาหน้าถอดสีหันหน้าไปทางพี่ชายอย่างช้าๆ มีนายื่นวัตถุสีดำขนาดเล็กส่งให้ในมือเมื่อเขารับมันมาดูใกล้ๆ จึงพบว่ามันคือแว่นตาที่หักเป็นท่อนๆ กรอบสี่เหลี่ยมสีดำทรงแบบนี้เขาเห็นมาตลอดหลายปีมันจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจาก

“วสา...!

เมื่อสิ้นเสียงจากปากน้องชาย มีนาก็ปล่อยหมัดขวาตรงเข้าที่ปากคมหนาของไอ้น้องตัวแสบทันที

“กว่าจะนึกออกนะไอ้ธัน ไอ้น้องเวร...แกจะให้พี่ทำยังไงวะเนี่ย” มีนายังสบถอย่างหัวเสียมือยังกำแน่นหมายจะฟาดซ้ำที่ปากของธันวาอีกทีถ้าไอ้น้องเฮงซวยมันพูดจาอะไรไม่เข้าหู

“ใจเย็นดิพี่...ขอผมคิดแป๊บนึง” ธันวาลูบมุมปากของตัวเองที่มีเลือดซึมป้อยๆ หมัดหนักของพี่ชายที่พุ่งเข้ามาเล่นซะธันวาหน้าชาไปทั้งแถบ

“ขอผมคิดก่อนว่าทำไมถึงเป็นวสา ทำไมไม่ใช่เด็กของไอ้นายมัน” ชายหนุ่มพยามไล่ลำดับเหตุการณ์เมื่อวานว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมสภาพของวสากับเตียงนอนของเขามันถึงได้เยินไม่ต่างกันเลย

เมื่อวานธันวาออกไปดื่มกับไอ้นายเพื่อนสนิทที่มาจับธุรกิจท่องเที่ยวที่ภูเก็ต แถมมีนัดพบปะพูดคุยกับก๊วนธุรกิจนอกรอบนิดหน่อย เพื่อนเขาก็ทำตัวเป็นเจ้าภาพที่ดีตั้งแต่บ่ายนั่งดื่มกันในห้องอาหารโรงแรมตกดึกก็ย้ายร่างไปต่อที่คลับ ด้วยความที่ไม่เจอเพื่อนสนิทซะนมนานนาน ประกอบกับได้เพื่อนใหม่ที่คุยง่ายมีแนวโน้มจะสานต่อธุรกิจได้ในระยะยาวธันวาจึงดื่มไม่ยั้ง

ก่อนแยกตัวกลับเจ้าเพื่อนตัวดียังกระซิบสั่งว่ามีของหวานรอแกะกล่องอยู่ที่คอนโด โชคยังเข้าข้างชายหนุ่มที่คลับ

ไม่ได้อยู่ไกลจากคอนโดที่พักเท่าไรนักจึงยังจะพอหอบสารร่างโซซัดโซเซกลับมาได้โดยที่ไม่ทำอันตรายให้ผู้อื่น ถึงกระนั้นแข้งขายาวๆ ก็ยังพันกันไม่เลิกเดินเตะนู่นปัดนี่ตลอดเวลา

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิง...ใช่เป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งมาพูดจาตอบโต้กับเขาทำให้ธันวาเข้าใจว่าเธอเป็นขนมหวานที่เพื่อนรักเตรียมไว้ให้  ธันวาเกาหัวแกรกๆ ด้วยความกลุ้มใจ

“จะเอายังไงดีวะทีนี้ไอ้ธันวา”

ไปฟัดใครไม่ฟัดดันไปฟัดเลขาของพี่ชายเอาได้ชายหนุ่มลืมไปสนิทว่าเลขาที่พี่ชายให้ยืมตัวมาทำงานจะมาถึงในคืนวันศุกร์ แอลกอฮอล์ในเส้นเลือดทำให้เขาเข้าใจเธอผิดแถมยังขาดสติร่วมรักกับเธอด้วยความเอาแต่ใจ จนในเกมสุดท้ายวสาถึงกับสลบไปเลยทีเดียว  มันน่าแปลกใจที่เขาตั้งหน้าตั้งตาฟัดหล่อนอย่างเดียวจนไม่ยอมสังเกตให้ดีว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นใคร หรือว่ามันเป็นเพราะตอนนั้นเธอไม่ใส่แว่น แถมปล่อยผมลอนยาวลงมาไม่รวบเก็บจนหน้าตึงเหมือนเช่นทุกวันเลยทำให้เขาจำวสาไม่ได้

“เป็นไง นึกอะไรออกบ้างหรือยัง” พี่ชายถามเมื่อเห็นว่าธันวานิ่งเงียบไปนาน

“ชัดแจ่มเต็มมโนภาพเลยพี่ บอกผมก่อนว่าเมื่อเช้าตอนที่พี่กับคุณแม่เข้ามา... เอ่อ... เห็นอะไรบ้าง” คนเป็นน้องถาม

“พี่กับแม่เห็นวสากำลังหลบออกจากห้องนอนแกแล้วเธอก็สวมแค่เสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียว...คุณแม่รีบสั่งให้พี่มาดูแกก่อนแล้วท่านก็พาวสาที่ร้องห่มร้องไห้ไปแต่งตัวช่วยกันรื้อหาแว่นตาสำรองซะยกใหญ่ วสาเขาใช้ชีวิตไม่ได้หรอกถ้าไม่มีแว่นสายตา จากนั้นก็กันพามาปลุกแกนี่ถ้าคุณแม่มีปืนอยู่ในมือนะแกไม่รอดแน่” พี่ชายคนโตขู่สำทับ

“ลงไปข้างล่างได้แล้วรีบไปคุยกับคุณแม่ว่าจะเอายังไง” มีนาที่เริ่มใจเย็นตบบ่าน้องชายเบาๆ ก่อนเดินนำชายหนุ่มลงมาที่ห้องรับแขกอีกครั้ง

 

ในห้องรับแขกทั้งคุณจินตนาและวสายังคงนั่งอยู่ท่าเดิม หญิงสาวร่างอวบเต็มมือนั่งก้มหน้าใช้หลังมือป้ายน้ำตาออกจากแก้มขาวๆ เป็นระยะสลับกับตัวสั่นด้วยแรงสะอื้น คุณจินตนายังคงจับไม้จับมือลูบหลังลูบไหล่หญิงสาวด้วยความสงสารระคนเอ็นดูตลอดเวลา

“เราจะเอายังไงพ่อธัน” มารดายิงคำถามทันทีเมื่อชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาในห้องรับแขก

“ก็ไม่เอายังไงขอเวลาผมคิดก่อนสักนิดเถอะครับ แล้วผมก็อยากคุยกับวสาตามลำพังด้วยได้ไหมครับคุณแม่” สิ้นเสียงเขาหญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณจินตนาส่ายศีรษะน้อยๆ เหมือนขอความเห็นใจ

“ไม่ต้องคุยอะไรทั้งนั้นแม่ตัดสินใจให้แกเรียบร้อยแล้ว แม่จะให้เราจดทะเบียนกับหนูวสาไว้ก่อนกลับไปกรุงเทพฯ แม่จะจัดงานแต่งงานให้” คำสั่งประกาศิตของมารดาทำเอาธันวาแทบเซ

“จะแต่งเข้าไปยังไงล่ะครับคุณแม่ ก็รู้กันอยู่ว่าผมกับวสาเราไม่ได้คิดอะไรกันแบบนั้น”  ธันวาเถียงเสียงอ่อย

“แต่แกล่วงเกินหนูวสา ดีเท่าไหร่แล้วที่แม่ไม่พาเขาไปแจ้งความจับแก้ข้อหาข่มขืนกระทำชำเรา หลักฐานคามือขนาดนั้น” คุณจินตนาเริ่มเสียงเข้มใส่บุตรชายคนกลาง

“คะ คุณท่านคะ วะ... วสาว่า” คนตัวเล็กที่เพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ ค่อยๆ ละล่ำละลักเรียกคุณจินตนาด้วยน้ำเสียงติดจะสั่นอยู่บ้าง

“อย่าเพิ่งพูดอะไรลูกหนูวสาคิดซะว่าแม่ขอ แม่รู้ว่าผู้หญิงดีๆ อย่างหนูต้องปฏิเสธเงื่อนไขที่แม่ให้ แต่ในเมื่อลูกชายแม่เป็นคนทำผิดเขาก็ต้องรับผิดชอบ เพราะแม่ไม่เคยสอนให้ลูกชายทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษ” ผู้เป็นมารดาปรายตาไปยังบุตรชายคนที่สร้างปัญหา

ธันวาจะรู้บ้างไหมว่าคนเป็นแม่หัวใจแทบสลาย เมื่อตอนที่เห็นหนูวสาพยายามประคองร่างสะบักสะบอมของตัวเองออกมาจากห้องนอนชายหนุ่ม  ร่างเล็กๆ มีแต่รอยนิ้วมือและรอยจ้ำแดงจากการฝากรักเปรอะไปทั่วร่างเห็นแล้วก็สงสารจับใจ

“คุณแม่ครับ! ถ้านอนด้วยกันครั้งเดียวแล้วผมต้องรับผิดชอบป่านนี้ลูกสะใภ้คุณแม่มีครบทุกจังหวัดไปแล้วครับ”

“ธันวา! มารดาขึ้นเสียงเมื่อบุตรชายคนกลางเถียงข้างๆ คูๆ

ฝั่งหญิงสาวที่บอบช้ำทั้งกายและใจยิ่งได้ยินคำพูดแสลงหูของชายที่เพิ่งพร่าพรหมจรรย์เธอไปสดๆ ร้อนๆ นั่นทำให้เธออับอายจนไม่อยากจะนั่งอยู่ให้เขาถากถางหรือดูถูกคุณค่าความเป็นผู้หญิงของเธออีก  วสาไม่ได้อยากให้เขามายุ่งเกี่ยวหรือมารับผิดชอบอะไรในตัวเธอทั้งนั้น เธอโตแล้วเธอดูแลตัวเธอเองได้

“คะ คุณท่านคะ หนู ขอตัวก่อน... ได้ไหมคะ” เสียงที่ทั้งแหบและสั่นเครือเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มบัดนี้กลับแห้งแตกจะขยับพูดแต่ละทีก็รังแต่จะสร้างให้เกิดแผลฉีกเพิ่ม

“เดี๋ยวแม่พาไปพักก็แล้วกันนะลูก” คุณจินตนาเลิกสนใจบุตรชายที่เริ่มตีรวนทำท่าจะพูดไม่รู้เรื่อง ลุกขึ้นไปประคองร่างบอบบางขึ้นมาจากโซฟาตัวโต แต่ด้วยความอ่อนเพลียที่ความเป็นหญิงถูกรังแกสะสมมาทั้งคืน เมื่อยืนขึ้นวสาจึงตั้งหลักไม่ได้ล้มพับไปกองกับพื้นพรหมราคาแพง

“มีนา...ละ ละ เลือด!

บุตรชายคนโตรีบถลาเข้าประคองเลขาสาวเมื่อได้ยินเสียงมารดาร้องเรียก ขณะนี้คุณจินตนาหน้าซีดเผือดเมื่อเด็กสาวที่ล้มลงไปกองพยายามยันกายขึ้นจากพื้น เรียวขากลมกลึงทั้งสองข้างอาบไล้ไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน ถึงมันจะมีปริมาณไม่มากนักแต่ก็ทำให้ผู้สูงวัยอดหวั่นใจไม่ได้

 

“รีบพาหนูวสาไปโรงพยาบาล!

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha