[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 35 : มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต X (50%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King) X (50%)


น้ำฟ้าเดินกลับมายังกองถ่ายอีกครั้งหลังเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง อดัมเหลือบมองร่างบางเพียงแว็ปเดียวและเขาก็ไม่สนใจที่จะมองมาที่เธออีกเลยจนงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย 

“ให้มิกิไปส่งมั้ย?” 

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวพี่เจอาร์ก็ถึงแล้ว” อดัมที่เดินเคียงข้างมากับมิกิ ในท่าทางที่ดูสบายและเป็นกันเอง

“ก็ตามใจ...งั้นคืนนี้เจอกันนะ” มิกิพูดอีกครั้งก่อนเดินแยกไป และประโยคสุดท้ายของมิกิก็ดังพอให้น้ำฟ้าได้ยินอย่างชัดเจน

เมื่อแยกกับมิกิอดัมก็เดินมาทางน้ำฟ้าที่ยืนรอเขาอยู่เงียบๆ แต่เมื่ออดัมเดินมาถึงเธอแทนที่เขาจะหยุดและหันมามองเธอเขากับเดินเลยไป น้ำฟ้าขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจและไม่ได้ก้าวขาตามเขาไป

“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย?” อดัมหยุดเดินเมื่อเดินเลยผ่านหน้าเธอไปเพียงสองสามก้าว เขาก็หยุดแต่ไม่ได้หันกลับมาได้แต่เอ่ยถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“คะ?” น้ำฟ้าเอ่ยกลับอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ขยับขาเดินตามร่างสูงอย่างเงียบๆ อดัมเดินต่อทันทีเมื่อรู้สึกว่าหญิงสาวเดินตามมาแบบห่างๆ 

อดัมไม่รู้หรอกนะว่าหญิงสาวด้านหลังเขาคุยอะไรกับนายลีโอนั้น แต่แว็ปหนึ่งตอนที่เห็นเธอเดินกลับมาตอนนั้นเขาก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ตอนแรกเขาคิดว่าเธอจะกลับไปหานายบดินทร์พี่ชายของเธอ ใช่!เขารู้เรื่องที่เธอคนนี้เป็นพี่น้องกับนายบดินทร์เพื่อนของลีโอ และรู้อีกว่าตอนนี้พี่ชายของเธอพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในนิวยอร์กสาเหตุจากการประสบอุบัติทางรถยนต์ และเรื่องนี้ก็ทำให้เขาสงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่ไปจากเขาทั้งๆที่มีโอกาส แล้วถ้าเธอไปจริงๆ เขาจะทำอย่างไร? เป็นคำถามที่เขามีคำตอบอยู่แล้ว ว่ายังไงเขาก็จะไปลากตัวเธอกลับมาให้ได้เพราะเขายังไม่เบื่อเธอ นั้นแหละคือเหตุผลของเขาตอนนี้ และถ้าพี่ชายของเธอถามเขาว่าเขามีสิทธิอะไรในตัวเธอ เขาก็จะตอบไปว่า...สิทธิของการที่เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ มันฟังดูแปลกๆแต่อะไรก็ตามที่เขาต้องการไม่มีใครหน้าไหนจะขัดขวางและขัดใจเขาได้เช่นกัน 

❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

อเล็กเซียร์ขมวดคิ้วและพยายามเพ่งสายตามองคนสามคนที่ก้าวเข้ามาในร้านที่เขาเองก็พึ่งมาถึง และเมื่อหนึ่งในสามนั้นพยักหน้ารับรู้จากคนของเขาที่ให้ยืนรอเพื่อนรักและแจ้งโต๊ะที่เขานั่งอยู่เพราะมันค่อนข้างเป็นส่วนตัวในผับหรูของนิวเจอร์ซีย์ 

เมื่ออดัมเดินนำมาตามทิศทางที่คนของเขาบอก อเล็กเซียร์ที่ขมวดคิ้วอยู่แล้ว เขาต้องยิ่งขมวดคิ้วเข้าหาอย่างนักมากขึ้น เมื่อสายตาของเขามองเลยเพื่อนรักไปและเจอกับหญิงสาวที่เขาเจอเมื่อคืน แต่วันนี้กับเมื่อคืนเธอแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ตั้งแต่ใบหน้าของเธอที่ตอนนี้เหมือนคนที่อยากจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา และใบหน้าขาวใสนั้นก็ยังแดงอยู่บ่งบอกถึงการพึ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ และไอ้ชุดที่เธอสวมใส่นั้นมันไม่เข้ากับเธอเลยและจากสายตาเขาถ้าเขาไม่โกหก ตัวเองเธอไม่ชอบชุดที่เธอสวมใส่มันเลย เพราะสองแขนเล็กนั้นพยายามที่จะคอยดึงชายกระโปรงชุดเกาะอกสีแดงที่มีประกายวิบวับไม่ให้มันเลิกสูงขึ้นอยู่ตลอดเวลาทุกการย่างก้าวที่ไร้ความมั่นใจของเธอ และถึงแม้ในร้านแห่งนี้แสงไฟจะสลัวๆ แต่ก็ทำให้เขามองเห็นล่องรอยตั้งแต่ลำคอของเธอลงมาถึงไหล่เล็กและตรงบริเวณที่ชุดเกาะอกไปไม่ถึง และแน่นอนมันไม่ใช่ล่องรอยการทุบตี แต่มันเป็นรอย ‘คิสมาร์ก’ 

“เอาที่แรงที่สุดของร้านมา” อดัมเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่เพื่อนรักนั่งอยู่ ซึ่งเป็นที่โซฟาขนาดใหญ่แบบครึ่งวงกลม และมีโต๊ะเล็กอยู่ตรงกลาง เมื่อเขาบอกให้น้ำฟ้านั่งอยู่ปลายเก้าอี้ฝั่งเดียวกับเขาแต่ห่างจากเขาสักสองเมตร อดัมก็มานั่งใกล้ๆเพื่อนที่นั่งอยู่เงียบๆ และสั่งเครื่องดื่มกับเด็กที่เข้ามารับออเดอร์โดยทันที

“เฮ้ย!...แกจะเมาตั้งแต่หัวค่ำเลยเหรอ?” อเล็กเซียร์พูดพร้อมกับย้ายสายตาจากหญิงสาวร่างบางมามองหน้าเพื่อน ที่บ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่ดี 

“อย่าไปสนใจ...มาคุยเรื่องงานดีกว่า” อดัมพูดตัดบทและทั้งสองก็คุยเรื่องงาน ถึงแม้อดัมจะอารมณ์ไม่ดี แต่ถ้าเป็นเรื่องงานอดัมก็ตัดเรื่องส่วนตัวออกไป และตอนนี้เสื้อเกราะของพวกเขากำลังเป็นที่สนใจของรัฐบาลในหลายๆประเทศ

“ฉันว่าถ้าเรารับเทิร์นเสื้อเกราะของเก่าโดยให้ส่วนลดให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์มันน่าจะเร่งยอดสั่งผลิตได้มากขึ้น” อเล็กเซียร์พยักหน้าเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ เพราะถ้าให้ขายของใหม่ที่มีประสิทธิภาพดีกว่า แต่ของเก่าที่ยังใช้ได้นั้นอาจจะให้การตัดสินใจของแต่ละประเทศยากขึ้น และอดัมยังเสนออีกว่าเสื้อเกราะที่รับเทิร์นก็เอาปรับปรุงและนำไปเสนอขายให้กับประเทศเล็กๆ ยังไงมันก็สามารถใช้ได้กับผู้พิทักษ์สันติราษฎร์นั้นเอง และยังทำให้เกิดการจ้างงานที่มากขึ้นด้วย

และเมื่อการพูดคุยเรื่องงานหาข้อสรุปได้ทั้งสองคนก็นั่งคุยเรื่องสบายๆ แต่สายตาของอดัมไม่ได้ชำเลืองหันมามองหญิงสาวในชุดแดงเลย ต่างกับอเล็กเซียร์ที่คอยชำเลืองมองอย่างเป็นห่วงหญิงสาว ถึงแม้ตั้งแต่เข้ามาเธอจะนั่งนิ่งๆแต่ดวงตากลับหลุบต่ำมองเบื้องล่างไม่เงยมามองใครทั้งนั้น อเล็กเซียร์ไม่ได้เอ่ยถามเพื่อนเกี่ยวกับหญิงสาวเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าล่องรอย   ‘คิสมาร์ก’    นั้นเกิดจากการกระทำของเพื่อนแน่นอน            อเล็กเซียร์เองก็รู้จักเพื่อนคนนี้เช่นกัน อดัมถ้าได้โกรธหรือไม่พอใจแล้วเขาจะมีวิธีจัดการกับคนนั้นอย่างเหมาะสมเสมอ แต่สาวน้อยคนนี้ไปทำอะไรให้เพื่อนเขาโกรธได้มากขนาดนี้ และถ้าไม่ลืมนี้เป็นครั้งแรกเลยที่ที่เขาเห็นอดัมแคร์ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเพศตรงข้าม เพราะเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเพื่อนรักคนนี้มาก่อน แม้แต่ ‘มิกิ’ ผู้หญิงที่หักอกเพื่อนเขาเป็นคนแรก  แต่เขาก็ไม่เคยเห็นเพื่อนเขามีอาการของคนอกหักเลย และความคิดของอเล็กเซียร์ก็ต้องหยุดลง เมื่อเจอาร์เดินเข้าพร้อมแจ้งว่า ‘มิกิมาถึงแล้ว’  อเล็กเซียร์เลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้ม เพราะคนที่อยู่ในความคิดเขาก็มาปรากฎตัวให้เขาเห็นตัวเป็นๆอย่างทันท่วงที

สายตาของอเล็กเซียร์หันไปมองหญิงสาวที่มาใหม่ และเขาอดมีรอยยิ้มมุมปากไม่ได้ เพราะผู้หญิงสองคนที่เกี่ยวข้องกับเพื่อนเขาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เพราะคนล่าสุดนี้เธอเปรียบยังกับนางพญาดูเพียบพร้อมทุกอย่าง ถ้าเทียบกับลูกเป็ดขี้เหร่ที่ตอนนี้ใบหน้าและสายตาขยับเงยขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อมิกิเดินเข้ามาถึงโต๊ะอดัมลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นแขนไปหามิกิ และให้เธอมานั่งข้างเขาอย่างจงใจโดยที่สายตาของอดัมไม่หันไปมองหญิงสาวที่มองตามการปฎิบัติของอดัมที่มีให้กับผู้มาใหม่อย่างให้เกียรติ

“สวัสดีคะ...อเล็กเซียร์...” มิกิทักทายอเล็กเซียร์อย่างเป็นกันเอง 

“สวัสดีครับ...มิกิ...คิดไม่ถึงว่าจะเจอคุณอีกครั้ง” อเล็กเซียร์ทักทายกลับอย่างเป็นกันเอง มิกิเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยเพราะเธอเข้าใจความหมายของประโยคนั้นที่ลึกซึ้งกว่าที่จะเป็นความหมายตามที่พูด

มิกิสั่งเครื่องดื่มของตัวเองเรียบร้อยก็นั่งคุยกับสองหนุ่มที่ตอนนี้เธอรู้ดีว่าทั้งสองคนตัวจริงเป็นใครกันและอำนาจของทั้งสองคนนั้นมากมายแค่ไหน แต่ที่เรียกความสนใจเธอตอนนี้คือหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่นั่งอยู่ตรงนั้นมากกว่า เพราะไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เห็นเธอและจำเธอไม่ได้ว่าเธอคือคนเดียวกันกับที่มากับอดัมเมื่อเช้านี้ แต่ในเมื่ออดัมไม่มีการแนะนำให้รู้จักกันเธอก็ต้องเฉยๆไว้ เพราะเธอเองก็รู้จักอดัมเช่นกันว่าเขาเป็นคนอย่างไร แต่เมื่อสายตาของเธอมองไปที่ร่างเล็กที่นั่งอยู่นิ่งๆใบหน้าเศร้าๆ ทำให้เธออดสงสารไม่ได้ แต่คนที่รู้จักอดัมดีทุกคนเลือกที่จะอยู่เฉยๆ ไม่เข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขาเป็นดีที่สุด

น้ำฟ้าที่ตอนนี้นั่งอยู่เหมือนคนไม่มีตัวตนของคนที่ได้ชื่อว่าอดัม ทำให้เธอย้อนคิดเหตุการณ์ที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ เพราะหลังจากที่เธอและเขากลับมาถึงบ้านพัก อดัมก็ลากเธอขึ้นไปชั้นสองห้องนอนที่เขากับเธอใช้นอนกอดกันเมื่อคืนนี้ 

“ปัง!” 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เร็วคร่าาาาอัพเถอะ เค้าขาดมาเฟีย'เจ้าชีวิต ไม่ได้หายใจไม่ออก อ๊ากกกก
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
  • 5555 รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใจร้ายไปเลย โดย RungArunoThay | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะค๊าาาาา
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะ อย่ากอ่านๆ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไรท์ขาาา ช๊อบชอบเรื่องนี้ ติดตามและให้กำลังใจนะคะ ❤
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ิีิอีกนานไหมค่ะอยากรูัตอนต่อไปจัง ลงวันละตอน สองตอนก็ใด้ค่ะ นะๆๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่น๊าใจจิขาด!
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
😰😰😰😰😰😰อัพเร็วๆค่ะรอออออยู่ติดสุดๆอ่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ขาดตอนสุดๆๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ต่อด่วนน อยากรู้ตอนต่อไปจะเป็นยังไงอ่า 😁
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ขาดตอน ...รออยู่นะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha