[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 37 : มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต X (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)


            “น้องน้ำ!...” น้ำฟ้าที่นั่งอยู่อย่างรอเวลาให้มันจบๆไปซักที แต่เสียงเรียกที่คุ้นๆ ทำให้ต้องหันไปมองโดยทันที และดวงตาน้ำตาลเข้มก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ เพราะคนที่เธออยากเจอเป็นคนสุดท้ายในเวลาตอนนี้คือ ลีโอ เพื่อนพี่ชายเธอนั้นเอง

            “พี่ลีโอ!” น้ำฟ้าพูดพร้อมลุกขึ้นยืน เพราะคนของอเล็กเซียร์เดินเข้ามาขวางลีโอที่พยายามจะเข้าใกล้หญิงสาวที่ตัวเรียก 

            “อย่า!...ได้โปรดอย่าทำเขา...ฉันรู้จักเขาคะ” น้ำฟ้ารีบเข้ามาขวางพร้อมกับมือที่ไม่ลืมกระชับเสื้อคลุมห่มหุ้มกาย ที่การ์ดของอเล็กเซียร์พยายามทำหน้าที่ของตนยามที่นายไม่อยู่และมอบหมายหน้าที่ไว้ 

เหตุการณ์ตรงหน้าไม่เพียงแต่เรียกความสนใจของการ์ด แม้แต่มิกิก็อดไม่ได้ที่จะมอง เพราะตลอดหลายนาทีที่เธอนั่งอยู่เพียงลำพังกับหญิงสาวร่างบางเธอก็อยากจะเข้าไปคุย แต่ตอนที่ไปห้องน้ำกับอดัม เธอที่แค่ถามเขาว่าเธอเป็นใคร แต่อดัมกลับตอบเธอโดยที่ไม่มองหน้าเธอเลยด้วยซ้ำ “ทำเป็นไม่เห็น..จะดีกว่า”

            “ฉันขอออกไปคุยกับเขา” น้ำฟ้าพูดกับการ์ดสองคนที่ยืนขวางเธอกับลีโอ ถึงแม้ประโยคที่เธอพูดเหมือนจะขออนุญาต แต่น้ำฟ้าก็เดินเลี่ยงและผ่านการ์ดไปโดยไม่รอคำตอบใดๆ 

            “น้ำเกิดอะไรขึ้น!” ลีโอถามกลับทันทีที่เดินตามน้ำฟ้า และเขาไม่ได้ตาบอด ใบหน้าที่ยังคงมีล่องรอยที่ผ่านการร้องไห้มา และเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ เขาไม่อยากจะเรียกชุดหรืออะไรเลย 

            “พี่ลีโอ...อย่าบอกพี่บดินทร์นะคะ...น้ำขอร้อง...น้ำไม่เป็นไรคะ” น้ำฟ้าตอบกลับลีโออย่างร้อนรนด้วยเสียงที่เบามาก ทั้งๆที่เธอและลีโอคุยกันเป็นภาษาไทย ให้ใครมาได้ยินก็ไม่มีทางเข้าใจและฟังรู้เรื่อง เพราะที่นี้คือนิวเจอร์ซีย์

            “น้ำ!...กลับไปกับพี่เถอะ...” ลีโอถึงแม้จะพึ่งเจอและพูดคุยกับน้ำฟ้าเพียงไม่กี่ครั้งแต่เขาก็คิดว่าน้ำฟ้าก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง และแน่นอนถึงแม้หญิงสาวตรงหน้าพยายามปิดบังไม่ให้เขาเห็นล่องรอยตามตัวเธอแต่เขาก็เห็นมัน และที่เขาไม่เข้าใจทำไมน้ำฟ้าต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ และเขาไม่คิดจะถามให้เสียเวลาว่าใครทำ?

            “น้ำ...น้ำ...” น้ำฟ้าไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี น้ำตาเจ้ากรรมก็ดันไหลออกมาแบบที่เธอไม่ต้องการให้ออกมาแสดงถึงความอ่อนแอของตัวเอง ลีโอเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา พร้อมกับปัดผมที่มาปิดบังใบหน้าที่เอาแต่ก้มมองพื้นดินไม่ยอมสบตากับเขา

            ลีโอกับน้ำฟ้าไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ดวงตามรกตได้จับจ้องคนทั้งสองด้วยแววตาที่เหมือนจะสามารถผลาญทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแหลกเป็นจุล คนความอดทนต่ำในบางเรื่องตอนนี้ไม่มีเหลือเลยความอดทน เพราะอดัมก้าวย่างเข้าไปหาอย่างไม่ลังเล

            “กลับ!” อดัมเข้าไปกระชากแขนของร่างบางที่แทบจะยืนในอ้อมกอดของลีโอ ออกมาด้วยแรงที่อดัมเองก็ไม่รู้ว่ามันมากขนาดไหน แต่น้ำฟ้าก็ถลาเข้ามาปะทะแผ่นอกกว้างนั้นอย่างแรง 

            “ปล่อยเธอนะ!” ลีโอเข้ามาขวางโดยทันทีที่ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาของทั้งสองคนจับจ้องกันโดยที่ไม่มีใครยอมใคร อเล็กเซียร์ยกมือห้ามคนของเขาไว้ไม่ให้เข้าไปยุ่ง เพราะพวกเขาเป็นมาเฟียไม่ใช่อัธพาลที่จะเอาคนจำนวนมากเข้ารุมทำร้ายคนตรงหน้าที่มีเพียงคนเดียว

            “ถอยไป!” อดัมตะคอกกลับลีโอ ด้วยอารมณ์ที่โกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด และมือที่ยังจับแขนน้ำฟ้าไว้ดึงให้เธอขยับไปอยู่ด้านหลังของตัวเอง

            “แกก็ปล่อยเธอก่อนสิ” ลีโอตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเช่นกัน แต่ไม่เท่ากับอดัม

            “แก!คิดว่าแกเป็นใคร...ถึงมาสั่งคนอย่างฉัน” 

            “แต่แกไม่มีสิทธิจะทำกับเธอแบบนั้น” ลีโอตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวอดัมเลยสักนิด นั้นอาจเป็นเพราะลีโอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วอดัมเป็นใคร มิกิที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ที่เธอเห็นอดัมเดินกลับมา สีหน้าและแววตาของเขาเปลี่ยนไปทันทีตอนที่ไม่เห็นหญิงสาวร่างบางนั่งอยู่ในที่เธอควรอยู่ และอีกครั้งที่แววตาของอดัมเปลี่ยนไปจนเธอยังรู้สึกกลัวเมื่อนัยน์ตามรกตนั้นเห็นว่าเธออยู่ตรงไหนกับใคร และนี้เป็นครั้งแรกของมิกิที่เธอเห็นสายตาแบบนั้น   ของอดัม แม้แต่ตอนที่เธอปฎิเสธไมตรีเขาเมื่อหลายปีก่อน อดัมยังไม่มีทีท่าหรือเสียใจให้เธอเห็นเลยด้วยซ้ำ ซึ่งแตกต่างกับตอนนี้นักที่เขาแสดงอารมณ์ออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัดถึงแม้มันจะไม่ใช่ความเสียใจ แต่โกรธเกรี้ยวขนาดนี้มิกิบอกตัวเองเลยว่า ครั้งแรกเลยสำหรับเธอ

            “สิทธิ!...อย่างนั้นเหรอ?...ฉันมีมากกว่าที่แกจะเข้าใจ...ฉันจะทำอะไร...ควับ!” อดัมพูดยังไม่ทันจบ ลีโอก็เหวี่ยงหมัดออกมาเพื่อที่จะหยุดคำพูดของอดัมไว้แต่อดัมก็หลบทัน ทำให้หมัดของลีโอเป็นเหมือนลมผ่านหน้าอดัมไปอย่างเฉียดฉิว

            “…อย่านะ!...อื้ม!....” และทันทีที่ลีโอพลาด อดัมก็หมายจะตอบโต้กลับ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดของทุกคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ คือน้ำฟ้าที่เป็นอิสระ  จากอดัมเพียงเสี้ยวนาที กลับเข้ามาขวาง.... 

            “เฮ้ยยยย!...” เสียงโล่งอกของทุกคนที่มองมาด้วยความตกใจ แทบจะถอนหายใจพร้อมกัน  เมื่ออดัมยั้งหมัดนั้นทันที่ห่างใบหน้าใสที่หลับตาปี้ไม่ถึงสองนิ้ว อดัมย้ายสายตามามองใบหน้าของน้ำฟ้าที่กลั้นหายใจไปชั่วขณะ และค่อยๆลืมตาขึ้นมามองใบหน้าของอดัม ที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำจากความโกรธเกรี้ยวอย่างน่ากลัวโดยที่สายตาจับจ้องหญิงสาวอย่างน่ากลัว

            “ไปซะ!”   น้ำฟ้าเบิกตากว้างมากขึ้นกับคำเพียงสองคำของชายตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง ถึงแม้เสียงจะไม่ดังแต่เธอก็ได้ยินชัดเจนว่าเขา ‘ไล่’ เธอแล้ว และไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยอะไร อดัมก็หันหลังและเดินจากไปทันที แต่ใครจะรู้และมีโอกาสได้เห็นสายตาอีกรูปแบบของอดัมถ้าไม่ใช่มือขวาอย่างเจอาร์ที่ถึงแม้จะนิ่งเงียบและทำเพียงเดินตามอดัมด้วยใบหน้าที่ราบเรียบไม่บ่งบอกถึงความยินดียินร้ายใดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่สั้นมากเจอาร์กลับมีรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปากแต่ทุกอย่างก็หายไปอย่างรวดเร็ว 

❧❧❧❧❧❧❧❧





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


เร็วววววน่ะค่ะรออยู่
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
มีเปนเล่มยังคะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • ตอนนี้เล่มเปิดจองพร้อมโอน 349.- (สี่ร้อยกว่าหน้า) สนใจติดต่อได้เลยที่ www.facebook.com/RungArunoThay หรือ thesun_1982@hotmail.com ขอบคุณนะค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากกอ่านน
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
โอ้ยใจจิขาด กว่าจะได้อ่านแต่ละตอน รอๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมาก รอตอนต่อไปค
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha