[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 43 : มาเฟีย 'จ้าว ชีวิต XI (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มาเฟีย‘จ้าว’ชีวิต (Mafia’s King) 

เนื้อหาทั้งหมด 28 ตอน จำนวน 406 หน้า

และอีก 4 ตอนพิเศษ จำนวน 20 หน้า




thesun_1982@hotmail.com

www.facebook.com/RungArunoThay

 ID Line : thesun_1982




มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)

ตอน XI (100%)


“พี่จะพาไปเอง” อดัมที่หลุดออกจากห้วงความคิด ตอบกลับน้ำฟ้าพร้อมเบี่ยงใบหน้าให้ปากหยักสัมผัสปากบางอย่างแผ่วเบา น้ำฟ้าพยักหน้ากับแก้มที่ซับสีแดงให้เห็นทุกครั้งเมื่อชายตรงหน้าอ่อนโยนกับเธอ 

“ไปตอนนี้เลยได้มั้ยคะ?” อดัมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าปฎิเสธอย่างนุ่มนวล เพราะไม่ใช่ว่าเขาไม่ว่างแต่เขาอยากจะสั่งสอนนายลีโอให้เต้นเป็นเจ้าเข้าสักวัน ที่จู่ๆน้ำฟ้าก็หายตัวไปอย่างหาร่องรอยไม่ได้ และเขาเองก็ไม่ไว้ใจนายลีโอนั้นว่าจะคิดกับผู้หญิงของเขาเพียงแค่น้องสาวเพื่อน

“งั้นขอโทรหาพี่บดินทร์ได้มั้ย?” น้ำฟ้ายังไม่ยอมแพ้ เพราะส่วนลึกของเธอนั้นก็กำลังเป็นกังวลเกี่ยวกับลีโอ ว่าตอนนี้เขาจะเป็นอย่างไรเมื่อจู่ๆเธอก็หายตัวไป 

“ถ้าโทร...ก็คงอีกหลายวันนะ...ที่จะพาไป” อดัมต่อรอง เพราะถึงแม้เขาจะมีคำถามที่ต้องการคำตอบจากนายบดินทร์ แต่เขาจะผลีผลามไม่ได้ทุกอย่างต้องรอบคอบ เพราะถ้าจู่ๆนายบดินทร์ต้องการน้องสาวกลับ ไม่ใช่ว่าเขาจะกลัวแต่เขาไม่อยากทำอะไรรุนแรงให้หญิงสาวตรงหน้าต้องเสียใจ

“ก็ได้คะ...” น้ำฟ้าคิดอยู่สักพักเพราะเธอไม่ต้องการให้บดินทร์รู้ว่าเธอได้ทำบางอย่างของคนสิ้นคิด และเธอเองก็ไม่อยากพูดขอร้องให้อดัมอย่าบอกพี่ชายเธอสำหรับเรื่องนี้ เพราะนั้นจะทำให้เขารู้จุดอ่อนของเธอ “แต่ขอโทรหาได้เรื่อยๆนะคะ” น้ำฟ้าต่อรอง อดัมเลิกคิ้วพร้อมกับรอยยิ้ม...อย่างรู้ทันเธอ

“ตกลง!...แต่พี่ต้องอยู่ด้วยทุกครั้ง” 

“คะ...” น้ำฟ้ารับปากอย่างดีใจ อดัมยิ้มให้กับใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุขนั้น แต่เธอคงจะไม่รู้สินะว่าเขาพูดและฟังภาษาไทยได้ “เรายังห่างกันอีกเยอะ” อดัมคิดในใจ

“แต่ตอนนี้...พี่ต้องการนาวา” น้ำฟ้ายิ้มและหลบตา ความหมายที่อดัมสื่อออกมา “ทำไมต้องพูดบอกทุกครั้งนะ!” น้ำฟ้าคิดในใจแต่เธอก็เริ่มชินกับคำพูดแบบนี้ของอดัม แต่ยังไงเธอก็ยังอายทุกครั้งที่เขาพูดขอกับเธอซึ่งๆหน้าแบบนี้

มือหนาเคลื่อนย้ายอย่างเชื่องช้าและอ่อนโยนสอดเข้าไปใต้เสื้อของเธอโดยทันทีโดยไม่รอคำตอบอนุญาต เพราะแค่อาการเอียงอายจนหน้าแดงนั้นก็บ่งบอกคำตอบอย่างชัดเจน

“พี่ต้องถามมั้ย?...ว่านาวาของพี่บลู...ต้องการให้พี่รักนาวาตรงไหนบ้าง” อดัมพูดพร้อมกับมือใหญ่สัมผัสกับอกเต่งตึงที่ยังคงขวางกั้นด้วยบราตัวจิ๋ว ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนต่ำลงไปสอดเข้าผ่านขอบเอวกางเกงตัวนอกและตัวใน สัมผัสอย่างอ่อนโยนกับจุดที่ไวต่อความรู้สึก

“คะ...คนลามก” น้ำฟ้าตอบกลับด้วยเสียงที่ไม่มั่นคง เมื่อมือของคนด้านหลังที่อยู่ห่างกันคนละทิศแต่กลับทำหน้าที่ให้ร่างกายเธอร้อนระอุ

“ลามกเหรอ?.../...อ้า....” อดัมลงโทษร่างบางที่มากล่าวหาเขาโดยทันที และเสียงครางหวานๆก็ดังให้ได้ยินเมื่อบทลงโทษกดขยี้ยอดเกสรของดอกไม้ทั้งสองพร้อมกันทั้งบนและล่าง

อดัมยังหยอกล้อกลั่นแกล้งน้ำฟ้าอย่างต่อเนื่องทั้งๆที่ตัวเองก็ปวดหนึบบริเวณแก่นกายที่แสดงตัวตนของตัวเองออกมาเสียดสีอยู่กับสะโพกเล็กนั้น

“นาวา...ของพี่บลู...ช่วยพี่ด้วย...พี่อยากเติมเต็มนาวาตอนนี้จัง” อดัมกระซิบแผ่วเบาโดยที่มือยังเร่งเร้าปลุกอารมณ์ร่างบางที่ตอนนี้อ่อนระทวย แผ่นหลังอิงแอบอยู่กับอกแกร่งอย่างต้องการเป็นหลักพัก และริมฝีปากและจมูกของอดัมคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอสลับไปมา

“ชะ...ช่วย...ยังไงคะ?” น้ำฟ้าพยายามเอ่ยถาม ทั้งที่ร่างกายเธอร้อนจนไฟแทบลุกอยู่แล้วทั้งๆที่เสื้อผ้ายังอยู่ครบ

“พี่อยากเปลือยเปล่า...โดยฝีมือนาวา” น้ำฟ้าพยักหน้ายอมรับหน้าที่ใหม่อย่างไม่ลังเล มีแต่ความเอียงอาย แต่ก็พร้อมไปด้วยความเต็มใจ

อดัมยิ้มพร้อมกับค่อยๆผละมือทั้งสองออกมาจากดอกไม้ทั้งสองอย่างเสียดาย แต่เขาก็ทำให้น้ำฟ้าเพิ่มทวีความเร่าร้อนเมื่อมือข้างที่ผละออกจากดอกกุหลาบส่วนตัวของเธอเขาเอานิ้วหนึ่งนิ้วของมือข้างนั้นเข้าปากดูดธารน้ำจากดอกกุหลาบที่ติดนิ้วมาจนไม่เหลือให้เธอได้เห็น และปากหยักที่เอานิ้วออกมาแล้วเข้าจุมพิตปากบางนั้นเร็วๆ ก่อนที่จะผละออกและลงไปยืนอยู่ข้างเตียง และมือใหญ่ก็ยื่นมาหาเธอ น้ำฟ้ายื่นมือข้างหนึ่งไปหามือหนานั้นและลงไปยืนหันหน้าเข้าหากันกับร่างใหญ่นั้น

น้ำฟ้าจับชายเสื้อยืดสีดำเนื้อนุ่มที่เข้ารูปกับร่างหนาเลิกขึ้นเพื่อเปิดเผยแผ่นอกและหน้าท้องที่เป็นลอนอย่างสวยงาม ดวงตาน้ำตาลเข้มมองอย่างหลงไหล เพราะไม่สามารถปฎิเสธความสวยงามของชายตรงหน้าได้ มือเล็กเลื่อนไปปลดตะขอกางเกงและขยับให้หลุดออกจากสะโพกสอบโดยที่เจ้าตัวทำเพียงแค่ยิ้มและมองการทำหน้าที่ของหญิงสาวด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม      น้ำฟ้าสูดลมหายใจเข้ายาวๆ ก่อนที่จะปล่อยออกมากับอาภรณ์อีกชิ้นที่กำลังถูกดุนดันจากสิ่งที่อยู่ภายใต้การปกปิดนั้น และค่อยๆเลื่อนมือไปที่ขอบเอวอาภรณ์ตัวสุดท้ายและเลื่อนมันพร้อมปล่อยให้ไปกองแทบเท้าคนตัวโต อดัมขยับให้เท้าพ้นจากอาภรณ์และนั่งลงบนเตียง

“นาวา...เปลือยเปล่าตัวเองเพื่อพี่” อดัมออกคำสั่งกับภารกิจต่อไป โดยสายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างบางไม่มีความอายหรือรู้สึกอะไรกับความเปลือยเปล่าของตัวเอง และดูแล้วเหมือนจะภูมิ,มั่นใจในตัวเองกับทุกอย่างของร่างกายที่อวดต่อสายตาเธอ

น้ำฟ้าเริ่มทำตามคำสั่งนั้น โดยมีนัยน์ตามรกตมองเธอทุกอิริยาบถในการปลดปล่อยตัวเองออกมาจากอาภรณ์ มือใหญ่ของคนตัวโตไม่ได้แตะต้องสัมผัสเธอเลย เขาทำเพียงแค่มองร่างกายที่กำลังเป็นอิสระจากอาภรณ์ทุกชิ้นร้อนผ่าวจนแดงไปทั้งตัว 

“อืม...” อดัมครางออกมา เมื่อร่างเล็กปลดปล่อยดอกไม้ตูมทั้งสอง มือใหญ่เข้ากอบกุมแท่งร้อนของตัวเอง เพราะทันทีที่ยอดเกสรสีชมพูชูชันตรงหน้าเขา แท่งร้อนของเขาก็ผงาดแสดงความต้องการเพิ่มมากขึ้นอย่างชัดเจน อดัมทำเพียงปลอบประโลมตัวเองโดยการใช้มือของตัวเองรูดขึ้นรูดลงแก่นกายที่ร้อนผ่าวในมือใหญ่ของเขา

“ซี๊ดดดดด” เสียงครางที่บ่งบอกถึงความซ่านเสียวของอดัมดังขึ้น เมื่อร่างบางเหลือชิ้นเล็กเป็นชิ้นสุดท้าย

“ขยับ...ขึ้นมานั่งบนนี้” อดัมกัดกรามข่มอารมณ์และตัวเองไว้ไม่ให้ไปดึงแขนร่างบางมาสอดใส่ตัวตนของเขา เพื่อกำจัดความทรมานของเขาตอนนี้ เขาทำเพียงบอกให้หญิงสาวทำตามคำสั่งต่อไป 

“พี่บลู...ช่วยนาวาหน่อย” น้ำฟ้าร้องขอความช่วยเหลืออย่างเอียงอาย เมื่อเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตักตามคำสั่งล่าสุด 

“…อ้าาาา...นาวาพร้อมสำหรับพี่แล้ว” อดัมให้ความช่วยเหลือตามที่ขอนั้น และเมื่อแท่งร้อนสัมผัสที่ปากทางเข้าดอกกุหลาบงามเขารับรู้ถึงความชุ่มฉ่ำบริเวณนั้นเสียงครางสองเสียงดังขึ้นอีกครั้งเมื่อสองร่างที่เปลือยเปล่าหลอมรวมเข้าด้วยกัน 

อดัมมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงก่ำยามที่ถูกเติมเต็มจากเขา แขนเล็กโอบรอบคอหนาโดยทันที ดวงตาน้ำตาลเข้มก้มมองจุดประสานระหว่างกันและกัน มือใหญ่เลื่อนไปยกขาเรียวเล็กทั้งสองข้างโอบรัดรอบเอวหนา และค่อยๆขยับสะโพกเล็กเข้าแนบชิดจนตัวตนของคนตัวโตถูกดูดกลืนหายเข้าไปในตัวร่างเล็ก  ความแนบชิดของทั้งสองร่างเปลือยเปล่าเบียดเข้าหากัน

“อ้าาาาา....” เสียงครางจากร่างเล็กต้องเปล่งระบายออกมา เมื่อปากหยักเข้าครอบครองยอดเกสรของดอกไม้ตูมทันที มือใหญ่เลื่อนไปบีบนวดเคล้นสะโพกเล็ก และนำจังหวะให้สะโพกเริ่มขยับหลังจากที่แก่นกายของเขาแน่นิ่งอยู่สักพัก เพื่อให้เวลากับร่างเล็กค่อยๆคุ้นชิน 

อดัมค่อยๆผละออกจากร่างบางอย่างช้าๆโดยค่อยๆเอนกายไปด้านหลังโดยใช้ท่อนแขนค้ำกับเตียงนุ่มเอาไว้เพื่อรองรับน้ำหนัก มือบางเลื่อนต่ำลงมาค้ำกับหน้าอกแข็งแรงตรงหน้า สะโพกเล็กยังคงขยับอย่างต่อเนื่องและเชื่องช้าแต่ก็สร้างความซ่านเสียวให้กับคนทั้งคู่ เพราะท่อนแก่นกายที่ขยายจนคับเบียดกับร่องสวาทที่ตอดรัดแนบแน่นทำให้ทุกจังหวะเรียกเสียงคราง  จากอดัมได้อย่างต่อเนื่อง สายตาของคนทั้งคู่จับจ้องอยู่กับจุดประสานที่ท่อนแก่นกายของคนตัวโตเดี๋ยวเห็นเดี๋ยวหายเข้าไปในร่างบาง ดูแล้วเร้าใจให้กับคนตัวโตยิ่งนัก 

ดวงตามรกตย้ายมามองอกเต่งตึงที่ขยับตามจังหวะของเจ้าของที่ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างเร้าใจและถูกใจเขา สำหรับอดัมเขาไม่เคยต้องขาดเรื่องบำบัดอารมณ์ความใคร่ตามประสาผู้ชายที่ต้องมี แต่อดัมก็ไม่เคยต้องซื้อเรื่องอย่างว่าด้วยเงิน เพราะด้วยหน้าตาของเขาทำให้เหล่านางแบบที่เขาเคยร่วมงานต่างก็ต้องการตัวเขา ซึ่งถ้าเขาต้องการก็ไม่มีความจำเป็นต้องปฎิเสธไมตรีของเหล่าสาวๆแต่ถ้าสาวๆเหล่านั้นต้องการครอบครองหัวใจเขา อดัมก็ต้องขอเซย์กู๊ดบาย เพราะเขายังไม่ต้องการใครมาเป็นเจ้าของหัวใจ 

แต่ก็นะ! ไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงเขาเป็นใคร ต่างก็เข้าใจว่าเขามีอาชีพเป็นนายแบบ และอดัมเองก็ต้องการให้เป็นแบบนั้น แล้วเขาทำแบบนี้ทำไม? คำตอบสำหรับคำถามนี้ก็คงต้องหลังจากนี้

“เหนื่อย...มั้ย?” อดัมเอ่ยถามพร้อมสบตาร่างบาง เพราะการขยับแบบนี้อย่างต่อเนื่องมันให้ความซ่านเสียวให้กับเขาและเธอ แต่มันไม่เพียงพอในการให้เขาไปยังสุดทางได้แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร แบบนี้เขารู้สึกดีมากกว่า เพราะการใช้เวลาอยู่กับเธอคนนี้มันทำให้เขารู้สึกดี และความรู้สึกดีที่เป็นอยู่ตอนนี้ และเป็นมาหลายวันก่อนหน้านี้ทำให้อีกอย่างที่เปลี่ยนไปแบบไม่รู้ตัว จากที่เขาไปไหนมาไหนมีเพียงเขากับมือขวา กลายเป็นมีเธอคอยเคียงข้างอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องแปลกไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“คิด...อะไรอยู่เหรอคะ?” น้ำฟ้าอดถามไม่ได้ เมื่อตอนที่เขาถามว่าเธอเหนื่อยมั้ย? หลังจากที่เธอตอบว่านิดหน่อย เขาก็ขยับพลิกตัวให้เธอลงไปนอนบนเตียงใหญ่และตัวเขาก็คร่อมร่างเธอไว้โดยที่ไม่ให้จุดประสานต้องแยกจากกัน

“ทำไมถึง...ถาม?” อดัมถามกลับและสะโพกหนาก็เริ่มขยับให้แก่นกายขยับเข้าออกเสียดสีกับกลีบดอกกุหลาบที่ตอนนี้แดงอย่างเห็นได้ชัด

“….อืม....อ้า....” เสียงคำตอบของคำถามนั้น กลับแทนที่เป็นเสียงครางของร่างบาง เพราะอดัมเปลี่ยนจังหวะการขยับนั้นเร็วขึ้น

“…ตอบ...พี่สิ...นาวา...” คนตัวโตยังไม่วายที่ต้องการคำตอบ ทั้งที่ตอนนี้เหงื่อกาฬที่ความร้อนในร่างเพิ่มทวีมากขึ้นจากการเสียดสีและตอดรัดจุดเชื่อมประสานของทั้งคู่พร้อมกับจังหวะที่เร็วขึ้น มือเล็กยกขึ้นยึดไหล่หนาและจิกเล็บลงไปทันทีเมื่อจังหวะของอดัมกำลังจะพาเธอและเขาไปสุดทาง เสียงครางดังออกมาไม่หยุด และอดัมก็ต้องรอให้ความซ่านเสียวเคลื่อนเข้าสู่ร่างกายไปทั่วอณูร่างกายของเขา และยิ่งร่างเล็กตอดรัดเขามากยิ่งขึ้น เมื่อเธอเองก็เข้าใกล้จุดปลดปล่อย กรามเกร็งขบเข้าหากันทันทีพร้อมกับปลดปล่อยธารน้ำอุ่นครั่กเข้าสู่กายสาวที่ตอนนี้เกร็งและกระตุกสำลักความสุขที่ได้รับจากเขาเพียงคนเดียว


❧❧❧❧❧❧❧❧




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ฟินเวอ
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อัพลงหลายๆตอนทีเดียวเร๊ยยย
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • 555 โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เร็วๆหน่อยค่ะ///รอลุ้นอยู่ เป่นกำลังใจให้ สู้ๆนร้าคร้าา
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไรท์จังเร็วววววน้าา
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เฝ้ารอ หน้าจอ อิอิ
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • 555 ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านแล้วว
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • อีกแป็บ นะค่ะ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอนะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ตั้งหน้า ตั้งตารอเลยค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณค่ะะะ มาค่ะ รอแป็บนะค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบ ตามมาตั้งแต่รุ่นพ่อเลย
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกดี รออยู่นะ
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อัพมาเยอะๆเลยนะค่ะ กำลังสนุกเลยค่ะชอบมาก
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha