[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 53 : มาเฟีย 'จ้าว ชีวิต XV (30%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


มาเฟีย‘จ้าว’ชีวิต (Mafia’s King) 

เนื้อหาทั้งหมด 28 ตอน จำนวน 406 หน้า

และอีก 4 ตอนพิเศษ จำนวน 20 หน้า

จะอัพเพียง 60% แค่ถึงตอนที่ XVII (บางส่วน)


เรียนแจ้ง: แฟน NiyayRak นะค่ะ

 มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต

จะอัพอ่านแบบไม่ติดเหรียญตามโคว้ต้ารายละเอียดที่แจ้งไว้นะคะ

หลังจากตอนดังกล่าว จะเป็นการติดล็อคเหรียญกำลังใจ ท่านมอบเหรียญจะสามารถอ่านได้จนจบภายในเดือน กรกฏาคม 59 คะ

แต่สำหรับท่านที่ไม่อยากรอ สามารถอ่านได้ในรูปแบบ E-book ได้เลยทันที ^^




‘XV’(30%)

อดัมที่คอยแอบมองหญิงสาวร่างเล็กตลอดเวลาหลายวันนี้ ถึงแม้เธอจะไม่สร้างปัญหา ในทางตรงข้ามเธอคอยดูแลเขาเป็นอย่างดี ทั้งในเรื่องอาหารการกินโยกยา และการทำความสะอาดแผลที่เธอเองก็ทำมันได้ดี จนหมอที่ต้องเดินทางมาตรวจแผลและอาการของอดัมที่คอนโด เพราะเจ้าตัวไม่ยอมไปพักฟื้นที่โรงพยาบาล

“ทุกอย่างดีมากครับ” แพทย์หนุ่มให้ความเห็นและยืนคอยพยาบาลที่เขาพามาด้วยกำลังล้างแผลให้อดัมอยู่ 

“ขอบคุณครับ” อดัมกล่าวขอบคุณพยาบาลหลังจากที่พันแผลให้เขาใหม่เสร็จเรียบร้อย

“แต่ยังไงช่วงนี้ก็ขอให้ควบคุมและดูแลเรื่องอาหารเหมือนเดิมก่อนนะครับ...” แพทย์หนุ่มบอกเพิ่มเติม อดัมพยักหน้าและชำเลืองไปมองน้ำฟ้าที่นั่งอยู่ห่างๆ เพราะที่เขาดีขึ้นเร็วขนาดนี้ส่วนหนึ่งและเป็นส่วนใหญ่ก็เพราะ   น้ำฟ้าที่จัดอาหารให้เขากินทุกมื้อ เพราะเธอจะคอยระวังเรื่องนี้มากว่าเขาควรทานอะไรและไม่ควรทานอะไร กลายเป็นการส่งผลดีกับร่างกายเขาเป็นอย่างมาก  อดัมกล่าวขอบคุณหมออีกครั้งและเจอาร์ก็พาหมอและพยาบาลไปส่งยังที่รถที่เตรียมไว้ข้างล่าง

“นาวา” อดัมเรียกหญิงสาวที่กำลังจะเดินออกจากห้องนอนไป

“คะ” น้ำฟ้าขานรับและหันกลับมามองคนเอ่ยเรียก

“เข้ามาใกล้ๆหน่อย...พี่ไม่อยากตะโกนพูด...มันกระทบกระเทือนแผล” อดัมเอ่ยบอก น้ำฟ้าก็ขยับเข้าไปใกล้

“อุ้ย!...” น้ำฟ้าร้องออกมา เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ระยะที่อดัมเอื้อมถึง เพราะเขาดึงเธอให้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงนอน 

“เป็นอะไรไป...หืม?” อดัมถามน้ำฟ้า ตลอดสัปดาห์มานี้อดัมสังเกตเห็นว่าเธอแอบเหม่ออยู่บ่อยๆ 

“เป็นอะไร...ใครเป็นอะไร?” น้ำฟ้าถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“ก็นาวานั้นแหละเป็นอะไร?”

“นาวา!...เปล่านี้คะ”

“พี่เห็นนะว่า...นาวาชอบทำหน้าเศร้าอย่างกับแมวถูกทิ้ง” น้ำฟ้าเงียบลงทันที เพราะคำว่า ‘ถูกทิ้ง’ มันเสียดแทงใจเธอได้อย่างตรงไปตรงมา

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจของคนทั้งคู่ น้ำฟ้าที่พยายามจะลุกออกมาจากอ้อมแขนนั้น แต่ก็ถูกห้ามไว้จนประตูด้านนอกถูกผลักเข้ามาพร้อมกับผู้ที่เคาะประตูก้าวย่างเข้าอย่างไม่ต้องรอคำ ‘อนุญาต’ จากเจ้าของห้อง

  “...!...” อดัมมองไร้ซึ่งเสียงที่จะเอ่ย เมื่อมองคนที่เยื้องย่างเข้ามา และอีกคนที่ตัวเล็กกว่าเข้ามายืนเคียงข้างคนที่เข้ามาก่อนทันที

“สวัสดีเจ้าลูกชาย” ปีเตอร์เอ่ยทักทายบุตรชายตรงหน้าด้วยเสียงที่ราบเรียบ อดัมคลายวงแขนที่โอบกอดรัดน้ำฟ้าทันที 

“สวัสดีจ๊ะ” หนูนากล่าวทักทายเป็นภาษาอังกฤษ กับบุตรชายคนเล็กที่ยังมองพวกเธอทั้งสองยังกับเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลก และที่หนูนาต้องกล่าวทักทายบุตรชายเป็นภาษาอังกฤษ นั้นก็เพราะ “แม่ครับ...ผมไม่ต้องการให้บุคคลที่สามรู้ว่าผมพูดและฟังภาษาไทยได้ครับ”  คำของอดัมที่พูดกับผู้เป็นแม่ เขาอยากเก็บเรื่องนี้ไว้รู้เพียงแต่คนภายใน และเมื่อหนูนาเข้ามาในห้อง เธอหายจากตาบอดแล้ว และแน่นอนเธอเห็นหญิงสาวชาวไทยในห้องนอนลูกชายคนเล็กของเธอ

“พ่อ!...แม่!” อดัมเอ่ยเรียกผู้เข้ามาใหม่อย่างแผ่วเบา 

“ใช่จ๊ะ พ่อกับแม่เอง...พี่บลู!...” หนูนาตอบกลับ ถึงเสียงของอดัมจะเบาแต่ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ได้ยินทุกคน รวมถึงเจอาร์ที่ตามเข้ามาและยืนอยู่ด้านหลังผู้มาใหม่ทั้งสอง สบตากับอดัมพร้อมส่ายศีรษะไปมา เป็นการบอก อดัมว่าเขาเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าทั้งสองจะมาในวันนี้

“สวัสดีครับ!...” อดัมกล่าวทักทาย เมื่อดึงสติกลับเข้าร่างได้ น้ำฟ้าที่ลุกยืนอยู่ข้างเตียงข้างอดัม เธอได้แต่เงียบและมองคนโน้นคนนี้สลับไปมา อย่างไม่เข้าใจและทำตัวไม่ถูก แต่จากเสียงของอดัมน้ำฟ้าก็รู้ว่าผู้มาใหม่ทั้งสองเป็นใคร

“พี่บลู!...เกิดเรื่องขนาดนี้ทำไมไม่บอกพ่อกับแม่สักคำ...” หนูนาเป็นคนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิมและแฝงความเคืองคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

“โธ่!...แม่ครับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร...และผมก็ปลอดภัยแล้วครับ” อดัมพูดพร้อมกับลุกจากที่นอนเดินเข้าไปโอบกอดผู้เป็นแม่ ปีเตอร์ทำเพียงยืนกอดอกมองบุตรชายโอบกอดภรรยาที่รักด้วยแววตาที่ราบเรียบตามปกติ

น้ำฟ้าที่ยังยืนอยู่ที่เดิม และยืนอยู่ที่เดิมแต่สายตาของเธอละจาก    ผู้มาใหม่ไม่ได้ โดยเฉพาะผู้ชายที่อดัมเรียกว่า ‘พ่อ’ เขาช่างดูองอาจ สง่างาม แม้จะเข้าสู่วัยกลางคนแต่ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนคนนี้คือบุพการีของ  อดัม ครอบครัวนี้เป็นแหล่งรวมความดูดีได้ไว้อย่างเห็นได้ชัด แม้แต่หญิงสาวชาวไทยร่างเล็กถึงแม้เธอจะไม่ได้ดูสวยโดดเด่นแต่เธอมีใบหน้าคมหวานมองไม่เบื่อเลย และยิ่งพิศยิ่งมองเธอนานเพียงใดจะมองเห็นเสน่ห์ชวนมองในตัวหญิงสาวที่น่าจะเข้าเลขห้า นั้นเธอคำนวณจากอายุของอดัม แต่เชื่อเถอะว่าเธอดูอ่อนกว่าวัยมาก

“อะแฮมมมม!!!!...” เสียงกระแอมของปีเตอร์ดังขึ้น อดัมหันไปมองหน้าพ่อและเมื่อมองตามสายตานั้น อดัมก็คลายอ้อมกอดจากร่างแม่ทันที เพราะเขาถูกเตือนว่ายังมีหญิงสาวอีกคนในห้องแห่งนี้

“เอ่อ... น้ำฟ้า ศิริสินธร...ครับ” อดัมที่ขยับมายืนข้างๆ น้ำฟ้าและบอกชื่อหญิงสาวที่พ่อกับแม่เขากำลังมองอยู่ “นี้พ่อกับแม่พี่” อดัมหันไปบอกน้ำฟ้า เธอยกมือไหว้คนตรงหน้า ปีเตอร์กับหนูนารับไหว้และน้ำฟ้ามองเห็นรอยยิ้มจากเพียงผู้ที่เป็นแม่ ส่วนผู้เป็นพ่อถึงแม้ใบหน้าราบเรียบ  ก็ไม่ใช่ไปในทางเน็กทีพ

“แล้ว?” หนูนาถามกลับและสายตาย้ายไปมองบุตรชายคนเล็กที่ยิ้มและเลิกคิ้วมองแม่ด้วยสายตาที่อ่อนแสงลง และหันไปมองน้ำฟ้าโดยที่เธอไม่มีโอกาสได้เห็นสายตาที่บ่งบอกถึงบางอย่างยามที่มองมาที่น้ำฟ้า แต่     หนูนายิ้มให้กับสายตานั้นของลูกชายอย่างเข้าใจและเงยไปมองปีเตอร์และยิ้มให้กับเขา 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ลุ้นๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอยุนะ😘😘😘
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เค้าจะรอนะ😘😘😘
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ลุ้นๆคะ
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
โอยยย ใจจิขาด
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สะสมเหรียญกำลังใจได้ที่ไหนคะ
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
  • เติมตามเงื่อนไข หน้า เว็บ NiyayRak รักเลยคะ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha