มาเฟียร้าย บงการหัวใจ

โดย: พรมัน/วริยา/กชกมล



ตอนที่ 5 : บทที่ 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


บทที่ 5


 


ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง รู้สึกตัวขึ้นมาช้าๆ จึงลืมตาทีละนิดเพื่อปรับแสง ร่างบางยันตัวขึ้นนั่งยกมือลูบที่หน้าผากแผ่วเบา ทำไมรู้สึกปวดหัวไปหมดแบบนี้ ดวงตาหวานกวาดสายตามองภาพไปรอบๆ ตัว เธออยู่ในห้องพักของโรงแรม แล้วเธอมาที่นี่ได้อย่างไรกัน เท่าที่เธอจำได้ พอเห็นหน้าเขาคนนั้นเธอรู้สึกกลัวและตกใจมากจนเป็นลมหมดสติไป ไม่อยากคิดถึงมันอีกแล้ว ไม่อีกแล้ว


 


ฟื้นแล้วเหรอ รู้สึกปวดหัวรึเปล่ามาเฟียหนุ่มเดินมานั่งเคียงใกล้ร่างบอบบาง เอื้อมมือสัมผัสแก้มนวลสีแดงระเรื่อ เจ้าของแก้มใสรู้สึกถึงความห่วงใย อ่อนโยนและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ช่างแตกต่างจากครั้งแรกที่เจอกันเหลือเกิน อยากให้เขาอ่อนโยนกับเธอแบบนี้นานๆ ดวงตาสวยหลับตาลงโน้มใบหน้าหวานซบแผ่นอกของปภพ


ไม่สบายรึเปล่า


คุณภพคะ ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหม


ปภพคลี่ยิ้มบางยกมือลูบหัวของพิสุดาเบาๆ ออดอ้อนเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ น่ารักไปอีกแบบหนึ่ง อดไม่ได้ที่เขาจะก้มจูบเรือนผมสีดำ หอมกรุ่นละมุนละไม


...จะไม่ให้หลงใหลเธอได้อย่างไรกัน


ตอนอยู่ที่โรงแรม เกิดอะไรขึ้น


พิสุดาส่ายหน้าไปมา ตอนนั้นอารมณ์โกรธมันมีมากกว่าความกลัว ใครจะไปทนได้ พวกมาเฟียนั้นมารังแกลูกน้องเธอก่อนนี่น่า เธอเองถึงเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่เธอต้องปกป้องเพื่อนและลูกน้องคนสำคัญทุกคนจะไม่ยอมให้ใครมารังแกลูกน้องเขาเด็ดขาด


 


ผมรู้เรื่องจากลูกน้องผมหมดแล้ว ลี่หมิงหาเรื่องพวกคุณก่อน และไม่สมควรเรียกตัวเองว่ามาเฟียด้วยซ้ำ รังแกคนที่ไม่มีทางสู้ กับผู้หญิงที่อ่อนแอ น่ายกย่องเหลือเกินปภพยิ้มเยาะ เขาต้องเอาคืนลี่หมิงให้สาสมที่สุด


ขอบคุณที่ปกป้องแพรว สำหรับคุณภพ แพรวคงเป็นได้แค่...พิสุดาเงียบไม่พูดต่อ เธอรู้ว่าแล้วว่าเรื่องของเธอกับเขามันไม่มีทางเป็นไปได้ และไม่ช้าก็คงจบลง เมื่อเขาเบื่อเธอ และไม่ต้องการเธอแล้ว


...เธอมันก็แค่นางบำเรอ ไม่มีทางเป็นได้มากกว่านั้น ถึงเขาจะพูดพร่ำว่าเป็นเมียก็ตาม สุดท้ายเธอก็อยู่ในสภาพนางบำเรออยู่ดี ทำไม ทำไมเธอต้องหวั่นไหวกับปภพด้วย เธอมีสิทธิ์จะคิดหรือเปล่า


 


เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปภพหันมองที่ประตูและมองแพรวผละออกจากอกเขา ถ้าจะเตะลูกน้องสักทีจะเป็นอะไรไหม ขัดความสุขของเขาดีนัก


 เข้ามาน้ำเสียงของเขาถึงไม่บอก ก็รู้ว่าไม่พอใจสุดๆ ขัดจังหวะจะพลอดรักกับเมียตลอดสินะ


 


ธามเดินเข้ามาเจอแววตาแข็งกร้าวจะกินเลือดกินเนื้อเขา เขาหันหน้าแอบถอดหายใจเล็กน้อย สงสัยเขาคงมาผิดเวลาเข้าแล้ว


 นายจะกลับเมืองไทยคืนนี้เลยไหมครับ


 กลับ


 ครับเขานิ่งไปเสี้ยวนาทีหนึ่ง นายครับจะให้ผมไปตามสืบเรื่องลี่หมิงไหมครับ


 ไปสืบมา


คนฟังรู้สึกขนลุกไม่มีสาเหตุ น้ำเสียงของปภพดูเกรี้ยวกราดจนน่ากลัว เขาจึงหันหลังกลับแต่เห็นเอกเดินตรงมาที่ห้องของปภพ


 มีอะไรรึเปล่า เอกธามถาม สีหน้าเพื่อนเขารู้สึกไม่ดีเท่าไหร่


 พี่ธาม มีคนมาขอพบกับคุณแพรว เขาบอกว่าชื่อคุณปารวี ตอนนี้รอคุณแพรวอยู่ที่ด้านล่าง


คำพูดของเอกทำให้ปภพพลุ่งพล่าน โมโหสุดขีดปัดโคมไฟตกแตก ลูกน้องสองคนสะดุ้งเล็กน้อย แต่พิสุดากับรู้สึกกลัวจนน้ำตาไหลรีบจับมือปภพ แต่เพียงเธอสัมผัสมือเขา เขาสะบัดมือออกและเดินหนีออกไปทางประตู ธามกับเอกรีบหลบแทบไม่ทัน


 


...ปารวี ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามันมาหาพิสุดาทำไม ถ้ามาวุ่นวายกับพิสุดามากนัก เขาจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น


 คุณภพ แพรวขอโทษเธอพึมพำแผ่วเบา เธอควรจัดการอย่างไรดีกับปารวี


พิสุดานั่งบนเก้าอี้บริเวณล็อบบี้ของโรงแรมก้มหน้าไม่กล้าสบตาปารวี


 ทำไมเอาแต่ก้มหน้าล่ะ ฮึมือแกร่งจับใบหน้าพิสุดาเงยขึ้น มาเฟียหนุ่มยิ้มพราย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าปภพแอบดูเขากับพิสุดาอยู่


 แพรวขอโทษ พี่ปารจริงๆ ค่ะ


 ไม่เห็นต้องขอโทษอะไรเลยเขาแสร้งยิ้มหวานให้เธอ เพื่อแกล้งคนบางคน แพรวถูกปภพข่มขืนใจใช่ไหม บอกพี่ได้รึเปล่า


 แพรว ไม่รู้


 ถึงไม่บอกพี่ก็รู้ว่าแพรวโดนมันบังคับขืนใจ ต่อให้แพรวผ่านอะไรมาก็ตาม สำหรับพี่แล้ว แพรวคือสิ่งมีค่าที่สุดของพี่ พี่ยังรอแพรวอยู่ ต่อให้รอทั้งชีวิตพี่ก็ยอม


คำพูดของปารวี ทำให้พิสุดาร้องไห้โฮทันที เธอควรทำอย่างไรดี ให้ปารวีตัดใจจากเธอให้ได้ เพราะตอนนี้เธอเป็นของคนอื่น และที่สำคัญกว่านั้น เธอเริ่มรักปภพเข้าแล้ว รักขึ้นทุกๆ วัน ต่อให้เขาชอบบังคับให้เธอทำตามใจเขาก็เถอะ แต่เธอก็ไม่โกรธเขาสักนิด เพราะเธอมีความสุขที่ได้อยู่กับเขาแบบนี้


ปารวีดึงพิสุดามาโอบกอดปลอบโยนให้เธอหยุดร้องไห้ เขาเห็นน้ำตาของเธอแล้วเจ็บแทบขาดใจ ความใกล้ชิดและความเจ็บร้าวของปารวีทำให้พิสุดาดันร่างของปารวีออกทันที


 แพรวขอโทษ แพรวรักคุณภพ พี่ปารตัดใจจากแพรวเถอะค่ะคำสารภาพของหัวใจพิสุดาทำให้ปภพได้ยินชัดเจน เขายกยิ้มอ่อนๆ ที่มุมปากรู้สึกดีใจไม่น้อยที่ได้ยินคำว่ารักออกจากปากพิสุดา ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้บอกรักตรงหน้าของเขา แต่มาเฟียหนุ่มรู้สึกสะใจยิ่งกว่านั้น พิสุดาบอกรักเขาต่อหน้าศัตรูหัวใจ ทำให้ปารวีรู้สึกพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้สู้


 ทำไม ทำไมแพรวถึงรักไอ้ปภพ หรือว่ามันสั่งให้แพรวพูดกับพี่แบบนี้กับพี่เขาจับร่างบางเขย่าอย่างแรง พิสุดารู้สึกกลัว จนตัวสั่น น้ำตาพรั่งพรูไหลออกมาอาบแก้มใส


 เขาไม่ได้ขู่ หรือบังคับแพรว แพรวไม่อยากให้พี่ปารจมปลักอยู่กับแพรวแบบนี้ ถือว่าแพรวขอร้องตัดใจจากแพรวซะ แพรวเชื่อว่าสักวันพี่ปารต้องเจอผู้หญิงที่ดีกว่าแพรว และยอมมอบหัวใจให้เธอดูแล แพรวเชื่อว่าสักวันพี่ปารต้องเจอเธอพิสุดาจับมือปลอบโยนพี่ชายแสนดีของเธอ พี่ชายที่ปกป้องเธอมาโดยตลอด พี่ชายที่เธอรักไม่ต่างจากพี่ชายสายเลือดเดียวกัน


 ขอพี่กอดแพรวเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมปารวีอ้อนวอน และหลุบตาต่ำลงซ่อนดวงตาร้ายฉายแววอยากยั่วโมโหเอาคืนปภพบ้าง อยากให้คนที่กำลังแอบดูว้าวุ่นใจเล่นๆ ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้หัวใจพิสุดาไปครอบครอง แต่ขอเล่นงานมาเฟียเจ้าเล่ห์ให้รู้สึกร้อนรนทรมานใจเล่นๆ


 ได้ค่ะ


เข้าทางปารวีเข้าสวมกอดพิสุดาแล้วยกยิ้มที่มุมปากและเหลือบมองแววตาของปภพที่โกรธเกรี้ยวถลึงตามองเขาอยู่


เพียงครู่เดียวปภพทนภาพบาดตาไม่ไหวรีบเดินหนีอย่างรีบเร่ง ก่อนที่เขาจะอดใจไม่อยู่ ชกหน้าปารวีที่ตั้งใจยั่วโมโหให้เขาหึงหวง ถ้าพิสุดากลับขึ้นห้องพักเมื่อไหร่ เขาจะลงโทษเมียเขาให้เข็ด โทษฐานที่ไปยอมให้ปารวีกอดต่อหน้าต่อตา ถ้าเธอไม่ร้องครางระงมลั่นห้อง อย่าเรียกเขาว่าปภพเด็ดขาด


หลังจากเคลียร์ปัญหาหัวใจกับปภพเรียบร้อยแล้ว เพียงเธอย่างก้าวเข้ามาในห้องพัก เห็นร่างของปภพนั่งจิบไวน์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง สายตาดุดันจ้องมองเธอ ทำให้รู้สึกกลัวและเกร็ง ร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก


 


มานี่สิ


ร่างบางเดินมาหาปภพอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีท่าทีอิดออดแม้แต่น้อย มาเฟียหนุ่มรู้สึกว่าวันนี้เธอนอนสอนง่ายผิดปกติ เวลาเขาสั่งให้เธอมาหาแต่ละครั้ง เธอชอบขึงตามองด้วยแววตาโกรธ ออกอาการดื้อเงียบแทบทุกครั้ง ถ้าเขาไม่ข่มขู่ไม่มีทาง มาหาเขาเด็ดขาดเธอกำลังจะล้มตัวนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ใกล้ร่างใหญ่มากที่สุด


 นั่งบนตักผม


 แต่ว่า...แพรวอยากนั่งบนเก้าอี้มากกว่า


 นั่งบนตักผม...ผมสั่ง ห้ามขัดใจผมเด็ดขาด


คนถูกบังคับกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะล้มตัวนั่งบนตักของปภพอย่างเต็มแรง...คนบ้า! เอะอะอะไรก็ชอบขู่ ชอบบังคับ เอาแต่ใจตัวเองที่สุด


ไปทำอะไรผิดไว้ รู้ตัวรึเปล่า


 ไม่! แพรวไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย


 แน่ใจงั้นเหรอเขาคลี่ยิ้มร้าย ผมเห็นคุณกอดกับปารวีข้างล่าง จะมีอะไรแก้ตัวไหม ฮึ


คนผิดรู้ตัว ใบหน้าเห่อแดงทั้งหน้า เบือนหน้าหนี้ไม่อยากสบสายตาคนใจร้าย เธอรู้ว่าปภพกำลังหาวิธีลงโทษเธอ แต่เอ๊ะ ทำไมถึงรู้ว่าเธอกับปารวีกอดกัน นอกจากตามไปแอบดูเธอข้างล่าง ถ้าเป็นเช่นนั้นละก็ คงได้ยินว่าเธอบอกว่ารักเขาต่อหน้าปารวี


 มีอะไรจะพูดกับผมรึเปล่าเขาตามเค้นให้เธอยอมปริปากบอกรักเขาให้ได้


 ไม่มี


 แน่ใจน่ะ...ว่าไม่มี


 ไม่มีอะไรจะพูดกับคุณภพทั้งนั้น


 ถ้าผมโกรธคงรู้สิน่ะ ว่าตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้าง


 คุณภพต้องการให้แพรวพูดอะไร


 ผมต้องการฟังคำพูดที่แพรวพูดกับปารวีทั้งหมด


พิสุดาถูกกดดันให้เอ่ยปาก ใบหน้าแดงก่ำ ใครจะไปกล้าพูดกันเรื่องน่าอายแบบนั้น


 ผมรอฟังอยู่ จะพูดบนตักผมดีๆ หรือปภพยิ้มพราย กระซิบใกล้ใบหูของพิสุดา หรือพูดบนเตียง ตอนที่ผมสอดแทรกบางอย่างเข้าในตัวคุณดีล่ะ


พิสุดาถึงกลับเบิกตาโต รีบดีดตัวเองจากตักมาเฟียหนุ่ม แต่ช้าไปแล้วเขาโอบเอวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ปากร้อนระอุเคลียคลอบนซอกคอขาว ลิ้นร้อนไล่เลียดูดเม้มเป็นรอยแดงบังคับให้เธอยอมเอ่ยปากบอกเขา


 


แพรว รักคุณภพค่ะ ฉันยอมบอกแล้วคุณก็หยุดสิคะ


มาเฟียหนุ่มยกยิ้มร้าย ก่อนกระซิบบอกคนดื้ออีกครั้ง ช้า...ผมเปลี่ยนใจแล้วปภพสอดมืออุ้มร่างบางลอยระลิ่วบนอากาศ เดินมุ่งหน้าไปที่เตียงเพื่อลงโทษคนปล่อยเนื้อปล่อยตัว กล้ามากที่ให้ชายอื่น ที่ไม่ใช่เขาได้แตะต้อง สัมผัสเรือนร่าง และยังกอดรัดกันต่อหน้าต่อตาสองข้างของเขา


 คุณภพ ปล่อยแพรวสิ แพรวอยากพักผ่อน...หยุดสิคะเธอพยายามอ้อนวอน แต่ไม่เป็นผม ปภพหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รู้สึกน่ากลัวจนเธอรู้สึกว่า...พูดห้ามไปก็คงไม่ฟัง ไม่สามารถเปลี่ยนใจมาเฟียร้ายได้ นอกจากต้องโดนลงทัณฑ์บนเตียง สถานที่หนึ่งเดียวที่เขาชอบลงโทษเธอมากที่สุด


เพียงร่างบางถูกวางบนเตียง ปภพรีบปลดเปลื้องผ้าท่อนบนของตัวเองออก ก่อนที่จะคร่อมบนร่างบางทันที โน้มใบหน้าเข้าใกล้หญิงสาว ริมฝีปากร้อนกดลงบนกลีบปากบางเฉียบ ลิ้นร้อนชื้นเลาะเล็มไปทั่วกลีบปากเล็ก นำทางให้ก่อนจะแทรกลิ้นอุ่นเข้าในโพรงปากอิ่ม ปรนเปรอเก็บเกี่ยวความหวานละมุน


 อืม อ๊าขณะที่มือใหญ่ซุกซนสอดเข้าในชุดของหญิงสาว สัมผัสลูบไล้เรือนร่างบางอย่างพอใจ เพราะแรงปรารถนาของเขาในตอนนี้มันพลุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ รีบเปลื้องผ้าหญิงสาวจนหมด โดยที่หญิงสาวไม่ทันรู้ตัวว่าเสื้อผ้าหลุดออกจากกายได้อย่างไร อาจเป็นเพราะริมฝีปากที่ร้อนระอุ ทาบทับบนปากบางและลิ้นอุ่นเกี่ยวพันลิ้นเล็ก ดูดดึงลิ้นบาง แลกจูบล้ำลึกดูดดื่ม ทำหน้าที่ปรนเปรอมอบความสุข จนเธอลืมไปว่าตัวเธอ กำลังโกรธชายหนุ่มอยู่


 


จนกระทั่งความอ่อนละมุนเติมเต็มความเร่าร้อนจนหญิงสาวเริ่มหายใจไม่ทัน ปากร้อนระอุผละออกมา แล้วเลื่อนมาที่ซอกคอขาวจูบไล้เคลียคลอจนหญิงสาวร้องครางแผ่วเบา มือร้อนบีบเคล้นทรวงอกขาว เรือนร่างบางแอ่นร่างขึ้น เชื้อเชิญให้เข้าครอบครองอัญมณีสีแดงบนยอดอก เขาจูบไล้เลียตามคำร้องขอ ดูดเม้มยอดเกศร จนหญิงสาวหลุดปากร้องครางออกมาด้วยความเสียว กระตุ้นให้กระทาชายอยากลงโทษเธอให้หนักกว่านี้ เขารีบเปลื้องผ้าท่อนล่างของเขาจนหมด จับขาของหญิงสาวแยกออกจากกันและจับขาตั้งขึ้น ขบริมฝีปากแน่น ก่อนจะสอดแทรกความเป็นชายไปอย่างรีบร้อน จนร่างหญิงสาวสะดุ้ง เพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัว แขนบางหาหลักยึดเพราะความคับแน่น รั้งรอให้กายสาวได้คุ้นชินกับความแข็งแกร่งที่ถูกแช่พักไว้ จึงเริ่มขยับสะโพกในจังหวะที่เชื่องช้า และเร่งจังหวะเร็วขึ้นแรงขึ้น จนเธออดที่จะครางออกมาด้วยความซ่านเสียวสะท้านทั้งตัวไม่ได้ สะโพกทำหน้าที่ไม่หยุดขยับเข้าออกอย่างถี่รัว มาเฟียหนุ่มรู้สึกลุ่มหลงกับร่างกายของหญิงสาว เร่งจังหวะรัวเร็วและถี่กระชั้น ริมฝีปากร้อนกระซิบข้างหูบาง


 กอดผมให้แน่นๆปภพสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามกลั้นความทะยานอยากเอาไว้ ก่อนที่เขาจะจัดเต็มใส่เธอต่อจากนี้


แขนบางกอดรัดร่างแกร่งจนแนบชิดแทบจะฝังกายเป็นร่างเดียวกัน บทรักเร่าร้อนดำเนินมาเนิ่นนานไม่มีจุดสิ้นสุด เขาลงทัณฑ์หญิงสาวจนเธอร้องครางระงมไม่ขาดปาก เขาต้องการย้ำเตือนพิสุดาให้เธอรู้ว่า เธอเป็นผู้หญิงของเขา ห้ามให้ชายอื่นแตะต้องโดยเด็ดขาด เขาเท่านั้นมีสิทธิ์แตะต้องเธอได้คนเดียว


ในสำนักงานบัญชี


 เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นทำหน้าบึ้งตั้งแต่เช้าแล้วน่ะปิ่นนางขมวดคิ้วยุ่ง ไม่พอใจหากเพื่อนรักของเธอกำลังมีความทุกข์


 คุณปภพไปฮ่องกง ไปสะสางเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งก่อนพิสุดาพูดขึ้น ยอมเอ่ยปากบอกเพื่อนรัก แต่นั่นทำให้ปิ่นนางไม่เข้าใจยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อนายปภพไม่อยู่น่าจะเป็นเรื่องดี แล้วทำไมเพื่อนของเธอถึงทำหน้างอง้ำแบบนี้ แทนที่จะดีใจไม่มีใครคอยรังแก เฮ้อ ไม่เข้าใจความรู้สึกพิสุดาจริงๆ


 


แพรวควรดีใจไม่ใช่เหรอที่นายมาเฟียบ้านั้นไม่อยู่


พิสุดาแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่ทันสังเกตว่าปิ่นนางมองเธอด้วยความสงสัย เดาเหตุผลไปต่างๆ นา


 เขาไปก็จริง แต่ให้ลูกน้องสองคนคอยตามแพรวเป็นเงาตามตัว ทำหน้าดุยืนเฝ้าประตูเหมือนยักษ์วัดแจ้งไม่มีผิด แล้วอย่างนี้แพรวจะไปไหนได้พิสุดาเป่าปากเบาๆ เหลือบมองลูกน้องของปภพ จะเฝ้าเธอไปถึงไหนกัน


 ไปไหนได้ แพรวพูดเหมือนว่าเธออยากไปไหนงั้นแหละ แต่เอ๊ เธอไม่มีนัดพบลูกค้านี่


 ฉันอยากกลับบ้านไปทำบุญครบรอบแม่ แล้วลองคิดดูสิ ถ้าหากฉันกลับบ้านโดยที่มียักษ์วัดแจ้งตามไปด้วยจะเกิดอะไรขึ้น


...ไม่อยากจินตนาการเลยว่าเธอจะต้องเจออะไรบ้าง คำถามมากมายของพี่ชายเธอ พิรภพต้องการอยากรู้คำตอบ นั้นคือสิ่งน่ากลัวมากที่สุด เพราะพี่ชายเธอนี้ดุมากๆ


 แพรวคงโดนพี่แพทบีบคอตาย ก่อนตายพี่เธอคงยิงคำถามมากมายมาให้เธอตอบ ถ้าตอบไม่ดี มีตายรอบสองกันบ้างแหละปิ่นนางพูดทะเล้นให้เพื่อนอารมณ์ดีขึ้น แต่ไม่ได้ผลกับยิ่งหนักกว่าเก่าพิสุดามีสีหน้าเครียดยิ่งกว่าเดิม


 


...พอพูดถึงพี่แพท หรือพิรพลทีไรรู้สึกขนลุกซู่ทุกที ก็พี่ชายของพิสุดา มีใบหน้าดุดัน ปั้นหน้าเป็นอยู่ใบหน้าเดียว ราวกับแบกความทุกข์ของคนทั้งโลกไว้ ถึงแม้ว่าใบหน้าคมจะดูหล่อมากๆ ก็เถอะ แต่ไม่ขอเฉียดใกล้แม้แต่นิดเดียว


 ไม่ว่าอย่างไง แพรวก็ต้องกลับบ้าน แต่ติดอยู่ที่นายยักษ์สองตนที่เฝ้าประตูอยู่นี่แหละ จะสลัดออกอย่างไรดีพิสุดาล้มตัวพิงกับเก้าอี้ทำงาน และมองเพลิงแฟนของปิ่นนางเดินเข้ามาในห้องทำงาน พอปิ่นนางเห็นเข้ารีบคว้าแขนไว้แล้วดึงตัวให้ก้มลง เธอกระซิบอะไรบางอย่างให้เพลิงรู้ สีหน้าของเพลิงดูดุดันขึ้นและมองใบหน้าพิสุดานิ่งเงียบ จนปิ่นนางผละออก


 พอช่วยได้ครับ...แต่ว่า


 แต่ว่าอะไร บอกมาซิ ฉันจะทำตามทุกอย่างเลย ขอแค่ช่วยยัยแพรวได้ ฉันยอมทุกอย่างปิ่นนางทำหน้าจริงจัง ทำให้เพลิงยิ้มกริ่มบ่งบอกถึงความพอใจแฝงความเจ้าเล่ห์ เขาก้มกระซิบข้างๆ หูแฟนสาวอย่างรวดเร็ว


...คืนนี้ คุณปิ่นต้องตามใจผมนะครับ ใบหน้าคนฟังขึ้นสีแดงก่ำ


 ยอมก็ได้ แค่คืนเดียวนะ


 


เพลิงพยักหน้ารับ แล้วยิ้มหวานทำให้ปิ่นนางออกอาการขัดเขินขึ้นไปอีกก่อนที่เขาจะหันมาคุยกับพิสุดาอย่างว่องไว


 ออกข้างหน้าไม่ได้ ก็ออกข้างหลังก็ได้นี่ครับ จริงไหม


 ออกข้างหลังบริษัทงั้นเหรอพิสุดาคิดตามที่เพลิงแนะนำ ข้างหลังของเราเป็นกำแพงสูง พอที่ผู้หญิงสามารถปีนได้


เพลิงเล่าแผนทั้งหมดให้พิสุดา และปิ่นนางฟัง ทั้งคู่ยอมทำตามแต่โดยดี โดยมีพนักงานในบริษัทช่วยกันปิดเงียบ บางกลุ่มหาโต๊ะ เก้าอี้ต่อให้เจ้านายสาวปีนข้ามโดยง่าย ส่วนเรื่องรถยนต์ปิ่นนางขับรถของตัวเองออกไป จอดรอตามที่นัดกันไว้ ให้ห่างจากบริษัทมากที่สุด ปิ่นนางส่งกุญแจรถให้เพื่อนรัก และโทรให้เพลิงเอารถบริษัทรับเธอไปหาลูกค้าตามที่นัดกันไว้


 ขอบใจนะ ถ้าสองคนนั้นรู้ว่าฉันหนีออกมาด้านหลัง คุณปภพจะทำร้ายพนักงานเรารึเปล่า ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆพิสุดาถามขณะที่ตัวเธอนั่งบนรถยนต์ของปิ่นนาง


 อย่าคิดมากสิ ฉันว่าสามีสุดที่รักเธอคงรู้ว่าเธอคงไม่พอใจ หากเขากล้าแตะต้องพนักงานคนใดคนหนึ่ง


 ขอให้เป็นอย่างที่ปิ่นพูด


 มัวชักช้าอยู่นั่นแหละ ไปได้แล้ว เดี๋ยวพวกนั้นตามมาเจอ แพรวคงไม่มีโอกาสหนีเป็นครั้งที่สองหรอก


 


พิสุดาไม่รอช้ารีบออกตัวทันที โดยปิ่นนางมองรถที่ขับออกไปจนพ้นสายตา


เป็นไปตามแผนที่เพลิงวางไว้ ลูกน้องทั้งสองเดินตามหาทุกซอกมุมของบริษัทไม่พบแม้แต่เงาของเมียเจ้านาย เธอหนีออกไปตอนไหนกัน ทั้งที่รถของเธอยังจอดอยู่ที่บริษัท หรือว่าเธอใช้รถของบริษัทขับออกไป แล้วทำไมพวกเขาถึงมองไม่เห็นร่างของเมียเจ้านายแม้แต่น้อย ครั้นถามพนักงานไปพวกเขาบอกไม่รู้คำเดียว


ปภพรู้เรื่องที่พิสุดาแอบหนีไปจากธาม มาเฟียหนุ่มไม่พอใจเป็นอย่างมาก เธอไม่ให้คนของเขาติดตามไปด้วย ปภพสั่งให้ธามจองตั๋วเครื่องบินกลับด่วนที่สุด หลังจากที่เคลียร์ปัญหาเรียบร้อยแล้ว


บ้านสวนที่เพชรบุรี


 แหม นึกว่าพี่แพรวจะมาไม่ได้เสียแล้วพิมพิศาเอ่ยทักขึ้นพร้อมรดน้ำต้นมะลิกอใหญ่ออกดอกบานสะพรั่ง


 ต้องมาอยู่แล้วงานครบรอบของคุณแม่พอเอ่ย คำว่าแม่ ทั้งพิสุดาและพิมพิศานิ่งเงียบไปชั่วครู่ แล้วแพรล่ะมาเมื่อไหร่...แล้วพี่แพทล่ะ อยู่รึเปล่า


 


ข้างในบ้าน กำลังทำอาหารเย็นอยู่ มียัยพลอยเป็นลูกมือ ป่านนี้ไม่รู้ว่าครัวแตกรึยัง ยัยพลอยเข้าครัวครั้งแรกในรอบ10ปีพิมพิศาหัวเราะคิกคัก พอนึกถึงวีรกรรมสมัยเด็กของพลอย หรือพีรดาลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกัน ยัยนั้นอายุ15 ปี เข้าครัวไปทอดไข่เจียว แต่เผลอเปิดไฟแรงจนไฟไหม้กระทะ ดีที่พี่แพท หรือพีรพลเข้ามาเจอเสียก่อน ไม่งั้นพีรดาได้เผาบ้าน


 แล้วพี่หมอล่ะพิสุดามองหาพี่ชายอีกคน เพชร หรือพีรัช แต่ทุกคนชอบเรียกว่าพี่หมอจนติดปาก


 ไม่ต้องมองหาหรอก รายนั้นคงมาพรุ่งนี้ แพรว่าพี่แพรวไปนั่งพักในบ้านก่อนดีกว่า ยืนข้างนอกมันร้อน


 อืม แล้วตามเข้าไปนะ


พอก้าวเข้าในบ้าน พิรพลและพีรดาช่วยกันจัดโต๊ะอาหารพีรดายิ้มแป้นอย่างมีความสุข จนกระทั่งเมื่อเห็นพิสุดาเดินเข้ามา รีบวางชามแกงส้มถลากอดพิสุดาทันทีด้วยความคิดถึง


 คิดถึงพี่แพรวที่สุดพีรดาพูด สวมกอดพี่สาว ถึงแม้ว่าได้จะเจอกันตอนทำบุญที่เพชรบุรี เพราะพิสุดาออกไปอยู่ที่คอนโดเพราะสะดวกใกล้บริษัท เธอเองต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย จึงไม่ค่อยได้พบพี่สาวคนนี้มากนัก


 


พี่ก็คิดถึงพลอย แต่วางชามแกงเกือบคว่ำ พี่แพทมองตาขวางอยู่...เห็นไหมนั้น


พีรดายิ้มแหย่ๆ ส่งสายตาเว้าวอนน่าสงสารให้พิรพลหยุดมองเธอด้วยแววตาดุ มองดุๆ แบบนี้ ไม่อยากเข้าใกล้แล้ว


 ไม่ต้องทำหน้าเหมือนหมาหงอย พาแพรวขึ้นไปอาบน้ำ แล้วลงมากินข้าว อ้อ...อย่าลืมชวนแพรขึ้นไปอาบน้ำด้วยล่ะ จะได้ลงมากินข้าวพร้อมกันคนสั่งแล้วแอบถอนหายใจเล็กๆ เลี้ยงน้องสาวหน้าตาสวยๆ ถึงสามคนมัน ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นิสัยแสบทรวงกันคนละแบบ พิสุดา ดื้อเงียบ พิมพิศา ดื้อรั้นไม่ฟังใคร พีรดา ดื้อห้าว แก่นกะโหลก


เสียงโทรศัพท์มือถือของพิรพลดังขึ้น เขาล้วงออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบกดรับทันที เพราะปลายสายนั้นเป็นคนที่เขารู้จักดี รักกันเหมือนพี่น้อง


 ครับ พี่ธาม นายอยากมาหาผม มีเรื่องสำคัญมากหรือครับ


 สำคัญสิ อยากให้ช่วยสืบหาเมียของนาย เธอแอบหนีออกไป โดยที่คนของเราไม่ได้ติดตามดูแลความปลอดภัย นายเป็นห่วงมาก อยากให้นายช่วยสืบหาให้หน่อย เพราะตอนนี้กำลังมีปัญหากับมาเฟียฮ่องกง แล้วไหนคู่ค้าที่อยากจะจับเธอมาต่อรองกันอีก


 


มาเฟียฮ่องกง


 ใช่ จินฟางกับลี่หมิงน่ะ นายคงพอได้ยินชื่อมาบ้าง


 รู้จักดีเลยละพิรภพยิ้มเหี้ยมจนน่ากลัว


เขาจำชื่อจินฟางได้ขึ้นใจ ถึงตายเหลือแต่ผงธุลี เขาก็จำได้ เพราะจินฟางเป็นคนสั่งให้สังหารแม่และครอบครัวของเขา แต่ดวงของเขาและน้องสาวไม่ถึงคาด รอดตายมาได้ แต่นั่นทำให้เขาและน้องต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเด็กๆ ทำให้พีรดาและพีรัชต้องกำพร้าพ่อเหมือนกับพวกเขาเพราะพ่อของทั้งคู่ต้องตายในเหตุการณ์ครั้งนั้นเช่นกัน


นั้นทำให้เขาเดินทางเข้าสู่วงการมาเฟีย ยอมไปเป็นลูกน้องของปภพตั้งแต่อายุ 16 ปี หาเงินส่งเสียน้องสาวเรียนจนจบ แล้วออกจากวงการเพราะน้องสาวของเขาสามคนโตเป็นสาว กลัวจะถูกใครรังแก และกันมาเฟียอย่างปภพได้พบกับน้องสาว เขาอาจจะถูกใจน้องสาวคนในคนหนึ่ง จนเอ่ยปากขอกับเขาก็ได้ นั้นคือสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น


ส่วนพีรดาและพีรัชเขาได้เงินเดือนส่งเสียจากแม่เป็นประจำทุกเดือน เพราะหลังจากพ่อของพวกเขาตายไป เพราะไปช่วยแม่ของพิรภพ จนทำให้ถูกยิงตายพร้อมแม่ของเขา และนั้นทำให้แม่มีความเป็นต้องกลับบ้านเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของลูกๆ ของเขา


 เงียบไปมีอะไรรึเปล่าธามถามด้วยความเป็นห่วง


 ไม่มีอะไร


 พรุ่งนี้ นายจะเข้าไปคุยด้วย ขอพิกัดส่งเข้ามาทางไลน์ฉันด้วยละ


 ครับ มาช่วงเช้านะครับ เพราะผมต้องจัดเตรียมจัดงานครบรอบให้แม่


 นายอยู่บ้านเพชรบุรีเหรอ


 ครับ ถ้ามาไม่ถูกโทรหาผมนะครับ ผมจะได้ไปรับ ครับ สวัสดีครับพิรภพเป่าปากเบาๆ นายปภพจะมาที่นี่งั้นหรือ จะจัดการอย่างไงกับยัยสามคนข้างบนดี จะซ่อนก็คงไม่ได้ นายมีเมียแล้วคงไม่เป็นอะไรหรอก เพราะตั้งแต่ทำงานกับนายมา นายไม่เคยเรียกผู้หญิงคนไหนว่าเมียมาก่อน คนนี้นายคงจริงจัง ไม่งั้นคงไม่ให้เขาตามหาให้หรอก จะว่าไปเมียของนายโง่น่าดู กล้าหนีนายไปแบบนั้น หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ


หลังจากที่ทุกคนกินข้าวเรียบร้อยแล้ว จึงมานั่งคุยกันในห้องนั่งเล่นกันเสียงดังเหมือนเด็กๆ จนพิรภพส่ายหน้าไปมาเอือมระอากับบรรดาน้องสาวมีนิสัยไม่รู้จักโตกัน


 


พรุ่งนี้แขกของพี่จะมาที่บ้าน ถ้าไม่จำเป็นอย่าออกมาให้แขกของพี่เห็น


 แขกของพี่แพท คงมีนิสัยดุเหมือนพี่ด้วยใช่ไหมพีรดาถามขึ้น ปั้นหน้าทะเล้น ยิ้มตาหยี


 อยากรู้ไปทำไม แล้วนิสัยดุแบบพี่ไม่ดีตรงไหนพิรภพดุพีรดาเสียงเข้ม ตวัดสายตาดุใส่หญิงสาว จนเธอย่นจมูกใส่ หลบหลังพิสุดาแสดงอาการกลัว


 พี่แพทอย่าดุสิคะ ยัยพลอยกลัวจนหงอ หลบหลังแพรวแล้วนะคะพิสุดาออกตัวปกป้องพีรดา เหลือบมองใบหน้าเศร้าหมองของน้องสาว


 กลัวงั้นเหรอ แพรว่ายัยพลอยสะกดคำว่ากลัวไม่เป็น ยัยนี้ห้าวอย่างกับผู้ชาย แอบข้างหลังพี่แพรวแต่แอบมองพี่แพท กลัวที่ไหนกันล่ะพิมพิศายกมือผลักหัวพีรดาเบาๆ หยอกล้อตามประสาพี่น้องหญิงสาวจอมป่วนเม้มปากแน่น เชิดหน้าขึ้นด้วยความงอน


 


เบื่อจริงๆ คนรู้ทันเนี่ยพีรดาสวมกอดพิสุดาจากด้านหลัง เอาแก้มถูๆ กับไหล่พิสุดาไปมา เพราะรู้ตัวว่าเธอทำให้พิสุดาและพิรภพโกรธอยู่




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha