1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 2 : นกน้อยโบยบิน....


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คฤหาสน์วัฒนาดำรงศ์ ประเทศไทย
“น้ำหวาน เก็บกระเป๋าเสร็จหมดแล้วเเหรอลูก” นายพิพัฒน์ วัฒนาดำรงศ์ กล่าวกับบุตรสาวด้วยแววตากังวล
“ใกล้เสร็จแล้วค่ะพ่อ” น้ำหวาน หรือสุพรรณิการ์ หันมากล่าวกับบิดา ขณะที่กำลังเก็บเสื้อผ้าส่วนที่เหลือใส่ลงในกระเป๋า เพื่อเตรียมตัวเดินทางไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาในวันพรุ่งนี้
ชายชรามองบุตรสาวด้วยสายตาอ่อนโยนแฝงไปด้วยความเป็นห่วงอย่างยิ่งยวด นับตั้งแต่สุพรรณิการ์เกิดมา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขายอมให้เธอห่างจากอกไกลถึงเพียงนี้ แต่ทว่า แม้จะเป็นห่วงสักเพียงไหน เขาก็ยังยินยอมให้เธอไปอยู่ไกลตาตามลำพัง ด้วยรู้ดีว่าเธอเป็นคนที่มีความตั้งใจสูง หากเธอตัดสินใจไปแล้ว ไม่มีใครขัดได้แม้แต่ตัวเขาเอง
“เก็บของเสร็จแล้วก็รีบเข้านอนนะลูก พรุ่งนี้ต้องเดินทางไกล เดี๋ยวจะเพลียเอานะ” เขาพูดพร้อมกับยกฝ่ามือหนาลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความอ่อนโยน
“ขอบคุณพ่อมากนะคะ ที่อนุญาตให้หนูไปเรียนต่อที่นู่น หนูสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนแล้วจะส่งข่าวมาให้พ่อทราบเป็นระยะนะคะ พ่อไม่ต้องเป็นห่วง หนูจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ อีกอย่างที่นู่นหนูก็มีเพื่อนคอยดูแลอยู่แล้วด้วย พ่ออยู่ทางนี้ก็รักษาสุขภาพด้วย อย่าทำงานหนักเกินไปนะคะ” แม้จะบอกบิดาแบบนั้นแต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะน้ำตาซึมเอง ใช่ว่าจะมีแต่ท่านที่เป็นห่วงเธอ เธอเองก็เป็นห่วงท่านไม่ยิ่งหย่อนกัน แต่ชีวิตลูกคุณหนูที่ได้รับแต่ความสุขสบายมาตลอดชีวิต โดยที่ไม่เคยได้ยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง ทำให้สุพรรณิการ์ต้องตัดสินใจเช่นนี้ เพื่อให้ตัวเองได้แข็งแกร่งขึ้น
“ไม่ต้องร้องนะเด็กน้อยของพ่อ พ่อสัญญาว่าจะดูตัวเองอย่างดี เพื่อรอวันที่ลูกสาวของพ่อกลับมานะ ว่าแต่อย่าเอาฝรั่งตาน้ำข้าวที่ไหนมาฝากพ่อตอนกลับมาล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ” บิดาของเธอกล่าวอย่างอารมณ์ดีเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกหม่นหมองทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้
“อุ๊ย พ่อคะ ไม่หรอกค่ะ ฝรั่งตาน้ำข้าวไม่ใช่สเปคหนูหรอก ต้องหนุ่มเกาหลีนู่นค่ะ” สุพรรณิการ์ก็พลอยขำขันไปกับบิดาด้วยเช่นกัน
“พ่อไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูก็จะอาบน้ำนอนแล้วเหมือนกัน” เธอบอกให้บิดาวัยชรารีบเข้านอนเพราะไม่อยากให้บรรยากาศดูเศร้าหมองไปมากกว่านี้
“จ้า... พ่อไปนอนละ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะได้รีบตื่นไปส่งหนูแต่เช้า” นายพิพัฒน์เดินออกจากห้องไปอย่างเชื่องช้า ในสมองของเขาตอนนี้คิดถึงเรื่องราวต่างๆ มากมายเต็มไปหมด
กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง... เสียงโทรศัพท์ของสุพรรณิการ์ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะลุกไปอาบน้ำ
(“ฮัลโหล อลิส ว่าไงจ๊ะ โทรมาซะดึกเชียว”) เธอรับสายด้วยเสียงสดใส
(“เราจะโทรมาถามว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม หวานเก็บของหมดรึยัง อลิสตื่นเต้นดีใจจะเจอหวานน่ะสิ”) เสียงจากปลายสายทักทายมาอย่างตื่นเต้นอย่างที่เธอพูด
(“จ้า...เรียบร้อยแล้ว กำลังจะไปอาบน้ำนอนละ ไว้พรุ่งนี้ถึงสนามบิน เมื่อไหร่ จะรีบติดต่อไปนะจ๊ะคนสวย”) สุพรรณิการ์เอ่ยอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน
(“โอเคจ้า ไว้เจอกันนะจ๊ะ บาย”) ปลายสายกดวางไปแล้ว
สุพรรณิการ์จึงไปอาบน้ำและเข้านอนเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น สนามบินสุวรรณภูมิ จังหวัดสมุทรปราการ
“ ได้เวลาแล้ว หวานไปก่อนนะคะพ่อ ดูแลสุขภาพด้วย อย่าทำให้หนูเป็นห่วงรู้ไหมคะ” ดวงตาคู่งามดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด เมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินทางเข้าไปยังห้องพักผู้โดยสารด้านใน
“ จ้า...คุณลูก ไปได้แล้ว เดี๋ยวจะตกเครื่อง อย่าร้องไห้ขี้แยให้ใครเห็นล่ะ เดี๋ยวจะเสียชื่อลูกสาวนายพิพัฒน์หมด รู้ไหม” ชายชราเย้าบุตรสาวเล่น เพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น
หลังจากกล่าวคำร่ำลาเนิ่นนาน ก็ได้เวลาที่นกน้อยจะโบยบินออกจากกรงทองเสียที นายพิพัฒน์มองเธอเดินจากไปจนลับตาแล้วจึงได้เดินทางกลับคฤหาสน์ด้วยใจที่เป็นห่วงยิ่งนัก
เครื่องบินทะยานขึ้นฟ้าไปแล้ว พร้อมกับสาวน้อยจากเมืองไทย ผู้ไม่รู้ชะตาชีวิตเลยว่า การเดินทางครั้งนี้ จะทำให้พบเจอกับเรื่องราวมากมายที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha