1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 3 : แรกพบ....ไอ้โรคจิต!!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

สนามบิน JFK ประเทศสหรัฐอเมริกา เวลา 21.00 น.
ราฟาเอล เดินทางมาส่งลูกค้าคนสำคัญของคาสิโน เพื่อเดินทางกลับไปดูไบ หลังจากส่งลูกค้าเสร็จเขาจึงได้บอกให้บอดี้การ์ดยืนรอหน้าห้องน้ำ เพื่อให้เขาไปเข้าห้องน้ำตามลำพัง และขณะที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาน้องสาว ซึ่งเธอบอกว่าจะมารอเพื่อนที่นี่เช่นกัน เขาก็เดินชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง จนทำให้เขาล้มลงไปทับร่างของเธอด้วย
“โอ๊ย” หญิงสาวที่ถูกล้มทับร้องออกมาด้วยความตกใจ
“ว๊าย... ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต เอามือของนายของจากหน้าอกฉันนะ” สุพรรณิการ์ ร้องโวยวายเสียงดังทันทีที่ตั้งสติได้ และพบว่ามีมือใหญ่มาจับตรงหน้าอกของเธออยู่
ราฟาเอลรีบหันหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นทันที และเมื่อแรกพบสบตากับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เขาก็รู้สึกตกตะลึงอย่างประหลาดกับใบหน้าแสนหวานและนัยน์ตากลมโต ที่ตอนนี้กำลังตื่นกลัวอะไรสักอย่างอยู่ จนเมื่อได้สติกลับมาเขาก็รีบลุกขึ้นจากร่างเธอทันที
“อะไรของเธอเนี่ย แม่สาวน้อย เธอเดินยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือ ถึงได้มาชนฉันได้ฮะ!!!” แม้จะพึงใจกับสตรีที่อยู่ตรงหน้าอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยความที่เป็นคนชอบวางท่า เขาก็รีบกลบเกลื่อนอารมณ์อ่อนไหวนั้นด้วยคำพูดสุดแสนจะเย็นชาทันที
“นี่คุณ ชนฉันจนล้มแถมยังมาจับหน้าอกฉันแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาด่าฉันอีกเหรอ ขอโทษสักคำก็ไม่มี หรือเป็นพวกโรคจิตชอบลวนลามคนอื่นทีเผลอ” สุพรรณิการ์ฉุนจัด ถึงแม้จะยอมรับในใจว่า ไอ้คนโรคจิตที่อยู่ตรงหน้า หน้าตาดีระดับเทพบุตรที่หลุดมาจากตำนานของกรีกก็เถอะ แต่ตอนนี้อารมณ์โมโหกลับมีมากกว่าอะไรทั้งนั้น
“ฉันเนี่ยนะ ชอบลวนลามผู้หญิง โธ่ แม่สาวน้อยเอ๋ย จะบอกให้เอาบุญนะ คนอย่างฉันแค่กระดิกนิ้วนิดเดียว ผู้หญิงทั่วประเทศก็พร้อมจะมาสยบแทบเท้าฉันอยู่แล้วล่ะ คงไม่ต้องไปแอบลวนลามใครให้เสียเวลาอย่างนี้หรอก แล้วบอกไว้ก่อนเลยว่า อย่างเธอน่ะ ไม่ใช่สเปคฉันแม้แต่นิดเดียว ยัยตัวเล็ก อย่างฉันมันต้องสาวทรงสะบึม สะโพกใหญ่ ไม่ใช่ผอมแห้งแรงน้อยอย่างเธอหรอกนะ และอีกอย่างไอ้ที่เธอว่าฉันจับหน้าอกเธอเนี่ย เอ๊...ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ สงสัยมันจะเล็กจนไม่อาจจะรู้สึกได้เลยล่ะมั้ง ฮ่าๆๆๆๆ” ราฟาเอลอวดอ้างสรรพคุณตนเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ก็แหมเธอเล่นกล่าวหาว่าเขาเป็นพวกโรคจิตซะนี่
“ไอ้...ไอ้บ้า..ไอ้โรคจิต...ไอ้คนทุเรศ...หลงตัวเองซะไม่มี นายเองก็ไม่ใช่สเปคฉันเหมือนกันนั่นแหละ พวกฝรั่งตาน้ำข้าว ฉันไม่เอามาเป็นพ่อพันธุ์ ให้เสียชื่อวงศ์ตระกูลหรอกย่ะ” พูดจบสุพรรณิการ์ก็รีบจ้ำอ้าวมาจากตรงนั้นทันที เพราะไม่อยากเสียเวลากับคนโรคจิตมากไปกว่านี้อีกแล้ว
“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวเล็ก อย่าให้เจอที่ไหนนะ พ่อจะจับฟาดก้นซะให้เข็ด” เขาได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ ‘พับผ่าสิ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยโดนผู้หญิงที่ไหนด่าขนาดนี้มาก่อน หากถ้าที่นี่ไม่ใช่สนามบินแต่เป็นบ้านหรือถิ่นอื่นของเขา ยัยเด็กเมื่อวานซืนนี่ไม่สิทธิ์มาทำปากกล้ากับเขาอย่างนี้แน่ แล้วก็ไอ้ปากที่ด่าเขาฉอดๆ นั่นอีก อยากจะรู้นักว่ารสชาติมันจะเป็นยังไงถ้าได้ลองจูบดูสักครั้ง เอ๊ะ!!! นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย’ เขาสะบัดหัวให้ความคิดแปลกๆ นี้ออกไปเสียที
(“ฮัลโหล อลิส เราอยู่ไหนเนี่ย เจอเพื่อนรึยัง พี่จะได้ไปรับ”) เขาโทรหาน้องสาวทันที หลังจากพยายามสลัดอารมณ์เมื่อสักครู่ออกไปได้
(“ยังไม่เจอเลยค่ะพี่ราฟ อ๊ะ... นั่นไง หวาน ๆ อลิสเจอเพื่อนแล้วค่ะ เดี๋ยวเราพบกันตรงทางออกหมายเลข 7 นะคะ” เธอรีบวางสาย พร้อมกับวิ่งไปหาเพื่อนสาวด้วยความตื่นเต้น
ทั้งคู่ดีใจมากที่ได้พบกันสักที แต่ว่า ทำไมสุพรรณิการ์ถึงได้ทำหน้านิ่วราวกับเจอศัตรูคู่แค้นที่ไหนมา จนเอลิเซียอดถามไม่ได้
“หวาน เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ทำไมทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนอย่างนั้นล่ะ” มือเล็กยื่นไปช่วยเข็นกระเป๋าให้เพื่อนรักด้วยอีกแรง
“เมื่อกี๊น่ะสิอลิส หวานเจอพวกโรคจิต ถูกลวนลามหน้าห้องน้ำก่อนมาเจอ อลิสนี่แหละ” สุพรรณิการ์ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก
“ตายจริง แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน เดี๋ยวอลิสจะให้พี่ชายไปจัดการมันให้ มาทำกับเพื่อนของอลิสอย่างนี้ได้ยังไง มันสมควรตายจริงๆ” เอลิเซียถึงกับของขึ้นเมื่อได้ฟังสิ่งที่เพื่อนรักเล่าให้ฟัง
“ช่างมันเถอะจ้ะ หวานขี้เกียจมีเรื่อง สาธุ ขอให้ชาตินี้อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลยก็แล้วกันคนอะไรหน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นโรคจิตเลย เราไปกันเถอะ หวานหิวแล้ว นั่งเครื่องบินนานๆ เมื่อยมาก อยากพักแล้วล่ะ” แม้จะยังโมโห แต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องทุกข์ใจไปด้วย
“โอเค งั้นก็ตามใจ เดี๋ยวเราไปเจอพี่ชายอลิสกันนะ พี่ราฟมาส่งลูกค้าแถวนี้พอดี จะได้ให้ไปส่งคอนโดที่อลิสเตรียมไว้ให้นะ” เมื่อเพื่อนรักจากเมืองไทยกล่าวเช่นนั้น เอลิเซียก็ไม่อยากขัดใจ และก็อยากให้สุพรรณิการ์เจอกับพี่ชายของเธอโดยเร็วเหมือนกัน
ดังนั้นทั้งคู่ จึงได้มุ่งหน้าตรงไปยังจุดนัดพบทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha