1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 4 : ลูกไก่ในกำมือ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ทางออกหมายเลข 7 สนามบิน JFK
“เอ...ทำไมพี่ราฟยังไม่มาอีกนะ” เอลิเซียเริ่มร้อนใจ เมื่อยังไม่เห็นพี่ชายสุดโหดโผล่มา
“เค้าอาจจะติดธุระอยู่ก็ได้นะอลิส รออีกสักพักเถอะจ้ะ” เพื่อนสาวตัวเล็กกล่าวด้วยความเกรงใจแม้ว่าตอนนี้เธอจะทั้งหิวทั้งง่วงแล้วก็ตาม
“อ๊ะ...นั่นไง พี่ราฟคะ อลิสอยู่ตรงนี้ “ สุพรรณิการ์หันหน้าไปตามทางที่เอลิเซียกวักมือเรียกไปยังพี่ชาย แล้วเธอก็ต้องตกใจมากเมื่อคนที่คาดว่าจะเป็นพี่ชายของเอลิเซียซึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายอีก 2 คนซึ่งน่าจะเป็นบอดี้การ์ด คือคนเดียวกับไอ้โรคจิตที่เธอเพิ่งเดินหนีมานั่นเอง
“ไงเรา โทษทีนะ พอดีพี่เจอคนรู้จัก เลยแวะทักทายกันนิดหน่อย นี่เเหรอเพื่อนเราน่ะ” ราฟาเอลหันไปมองหญิงสาวที่ยืนข้างๆ น้องสาว ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเหมือนกับไม่เคยเห็นเธอมาก่อน ทั้งที่ความจริงในใจของเขารู้สึกตื่นเต้นพิกลที่ได้พบเธออีกครั้ง และอันที่จริงแล้วเขาไม่ได้แวะทักทายใครก่อนจะเดินมาหาเอลิเซีย เขาเห็นเธอนานแล้ว แต่ยังไม่เดินเข้ามาเพราะกำลังคิดแผนการแก้เผ็ด ยัยตัวแสบอยู่นั่นเอง
“ใช่ค่ะ พี่ราฟ นี่สุพรรณิการ์ หรือน้ำหวาน เพื่อนสาวคนสวยจากเมืองไทยของอลิสค่ะ หวานจ๊ะ นี่ไง พี่ราฟหรือราฟาเอล พี่ชายสุดหล่อของ อลิสเองจ้า...” เอลิเซียยังไม่รู้เรื่องราวอะไร ยิ้มหวานให้ทั้งพี่ชายและเพื่อนรัก ที่ได้เจอกันเสียที
“เอ่อ สวัสดีค่ะ ดะ ดิฉัน...สุพรรณิการ์ ค่ะ” เธอยกมือขึ้นไหว้เขาแบบไทยแท้ แต่ในใจแอบหวั่นพิกล ระคนแปลกใจว่าทำไมเขาทำเหมือนไม่เคยพบเธอมาก่อน หรือเขาจะลืมไปแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นคงจะดี เพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับพี่ชายของเพื่อนตั้งแต่วันแรกที่พบกันแบบนี้ ‘ถ้าเขาลืมไปแล้ว เราก็แกล้งทำเป็นลืมเหมือนกันดีกว่า’
“จะไปกันรึยังอลิส พี่จะได้ไปส่ง แล้วจะเลยไปตรวจงานที่คาสิโนต่อ” ชายหนุ่มยังคงทำเป็นไม่สนใจสาวน้อยหน้าหวาน แววตาตื่นๆ จนเขาเกือบหลุดขำออกมา คงคิดว่าเขาจำเธอไม่ได้จริงๆ สินะ ดีแล้วเพราะตอนนี้ยังไงเธอก็หนีเขาไปไหนไม่รอดแน่ แม่ลูกไก่น้อยในกำมือราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างนายราฟ เอ... แล้วทำไมเขาต้องดีใจขนาดนี้ด้วยล่ะ ชักไม่เข้าใจตัวเองไปทุกที
“ไปเลยค่ะพี่ราฟเพื่อนอลิสหิวจะแย่ละ เดี๋ยวพี่แวะส่งเราที่คอนโดเมอเซเดสก่อนนะคะ ให้หวานเอาของไปเก็บก่อน แล้วเดี๋ยวอลิสจะพาหวานไปหาอะไรทานเองค่ะ” เอลิเซียเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
“อ้าว นี่ยังไม่ได้ทานอะไรกันเลยเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงเองละกัน ถือว่าเลี้ยงต้อนรับน้องน้ำหวานไปด้วยละกันนะครับ” ราฟาเอลเอ่ยอย่างสุภาพ แต่แววตาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ พอได้สบสายตานั้นสุพรรณิการ์จึงรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างไรชอบกล เขาจะมาไม้ไหนกันแน่นะ พูดซะเพราะเชียวไม่เห็นปากดีเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้สักนิด
“ว้าว... งั้นก็ดีสิคะ พี่ชายอุตส่าห์เจียดเวลาอันมีค่ามาเลี้ยงน้องแบบนี้ สงสัยฝนคงจะตกใหญ่แน่ รีบไปกันเถอะหวานก่อนที่พี่ราฟจะเปลี่ยนใจ” เอลิเซียหันมาพูดกับสุพรรณิการ์ด้วยความตื่นเต้น ในใจก็คิดไปว่าพี่ชายเธอต้องพึงใจเพื่อนของเธอเข้าแล้วแน่ๆ ถึงได้เอ่ยปากชวนเลี้ยงอาหารเย็น ทั้งๆที่ไม่เคยชวนเธอเลยด้วยซ้ำ
“เอ่อ...หวานว่าอย่าไปรบกวนคุณราฟดีกว่านะอลิส งานเค้าคงจะยุ่ง เราไปทานกัน 2 คนดีกว่านะจ๊ะ” สุพรรณิการ์รีบออกตัว เพราะไม่แน่ใจว่าผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้ดูใจดีจนดูน่ากลัว อีกอย่างเธอก็ไม่อยากอยู่ใกล้เขามากไปกว่านี้ ไม่รู้ทำไม
“ไม่ได้รบกวนอะไรหรอกครับ เรื่องแค่นี้เอง เราก็พูดเกินไปนะอลิส เบนกับจอห์น ยกกระเป๋าคุณน้ำหวานไปขึ้นรถให้ที” เขาสั่งลูกน้องทั้งสองทันที โดยไม่รอให้สุพรรณิการ์ได้โต้แย้งอันใดอีก จากนั้นจึงหันมาพูดกับสองสาวอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงกึ่งสั่งกึ่งบังคับ
“ ไปขึ้นรถได้แล้ว เราจะได้รีบไปกัน” สองสาวจึงต้องรีบขึ้นรถโดยไม่กล้าพูดอะไรอีก
ภัตตาคารหรูแห่งหนึ่งกลางเมืองนิวยอร์ค
“สั่งได้ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” ราฟาเอลกล่าวอีกครั้ง หลังจากได้ที่นั่งกันเรียบร้อยแล้ว ซึ่งโต๊ะที่พวกเขานั่งเป็นบริเวณพื้นที่ผนังแบบกระจก อยู่บนตึกสูงถึง 30 ชั้น ทำให้มองเห็นวิวทิวทัศน์ของมหานครนิวยอร์คได้อย่างชัดเจน ใช่ว่าสุพรรณิการ์จะไม่เคยไปเที่ยวต่างประเทศ แต่เธอเองยังไม่เคยออกไปเที่ยวที่ไหนตอนกลางคืนเช่นนี้มาก่อน แสงไฟจากตึกต่างๆ ช่างดูสว่างไสวและสวยงามยิ่งนัก แววตาที่ทอประกายตื่นเต้นและชวนฝันนั้น ทำให้ราฟาเอลไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลย
“หวาน...หวานจ๊ะ แหมๆ ทำเป็นสาวบ้านนอกเพิ่งเข้ากรุงไปได้ มัวแต่มองวิวอยู่นั่นแหละไหนว่าหิวไม่ใช่รึไง สั่งเลย วันนี้เรามีเจ้ามือกระเป๋าหนักแล้ว ฮ่าๆๆๆ” เอลิเซียรู้สึกขบขันที่เพื่อนสาวตัวน้อเอาแต่จ้องมองไปยังด้านนอกกระจกนั้น โดยไม่สังเกตเลยว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจดจ้องเธออยู่ตลอด
“อ๋อ จ้า...ขอโทษที หวานเพิ่งเคยเห็นบรรยากาศเมืองในตอนกลางคืนเป็นครั้งแรกน่ะ เลยตื่นเต้นไปหน่อย” สุพรรณิการ์ยิ้มแก้เก้อ แต่เป็นรอยยิ้มที่แสนจริงใจและดูใสซื่อ อย่างที่ชายหนุ่มวัย 30 ปี อย่างราฟาเอลไม่เคยพบเจอจากสตรีนางใดมาก่อน พับผ่าสิ นายเป็นอะไรเนี่ยนายราฟ เมื่อไหร่จะเลิกสนใจยัยเด็กกะโปโลนี่เสียที
“หวานทานอะไรก็ได้จ้ะ อลิสสั่งให้ด้วยนะ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำหน่อยละกัน ก่อนมาจะแวะไปห้องน้ำก็ดันเจอ...เอ่อ..ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมานะจ๊ะ ขอตัวนะคะคุณราฟ” สุพรรณิการ์พูดอย่างลืมตัว เกือบพาดพิงถึงไอ้โรคจิตที่ตอนนี้กลายเป็นมาเฟียโหดพี่ชายเพื่อนสาวของเธอไปแล้วสิ เธอรีบลุกเดินไปอย่างรวดเร็ว
“จ้า...นั่นสินะ เกือบลืมไปว่าจะเล่าให้พี่ราฟฟัง ว่าหวานไปเจอคนโรคจิตหน้าห้องน้ำมาค่ะ” เอลิเซียกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
แค่กๆ...ชายหนุ่มเกือบสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป แล้วหันมาหาน้องสาวทันที
“อะไรนะ นี่เขาว่าพี่ เอ่อ...ว่าเขาเจอใครนะ” ราฟาเอลแกล้งทำหน้าตายถามน้องสาวผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ใดๆ
“คนโรคจิตค่ะ มันมาลวนลามหวานหน้าห้องน้ำที่สนามบิน พูดแล้วก็เจ็บใจ ถ้าอลิสอยู่ด้วยนะมันโดนอัดเละแน่บังอาจมาทำบ้ากามใส่เพื่อนอลิสได้” เอลิเซียพูดด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองโดยไม่รู้ว่าคนที่เธอพูดถึงคือพี่ชายของเธอเอง
“ ไร้สาระน่า เอ่อ พี่ว่าจะไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน อลิสสั่งอาหารไปเลยนะไม่ต้องรอพี่” ชายหนุ่มมุ่งหน้าตรงไปยังห้องน้ำทันที
‘อ้าว โมโหอะไรของเค้า ทำหยั่งกะเราด่าเค้างั้นแหละ เราด่าไอ้โรคจิตนั่นต่างหาก พิลึกคนจริงพี่ราฟนี่’ แม้จะยังคงสงสัย แต่เธอก็หันไปเรียกพนักงานมารับออเดอร์โดยไม่สนใจอะไรอีก
บริเวณหน้าห้องน้ำที่ไม่ค่อยมีคนเดินพลุกพล่าน เนื่องจากภัตตาคารนี้แยกห้องน้ำออกเป็นสัดส่วนไม่สามารถมองเข้ามาจากบริเวณในห้องอาหารได้ เมื่อสุพรรณิการ์ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เธอจึงเดินออกมากำลังจะกลับไปนั่งที่โต๊ะ แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อคนที่รออยู่หน้าห้องน้ำนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนคือนายราฟาเอลนั่นเอง
“เอ่อ..คุณราฟ มะ มาเข้าห้องน้ำเหมือนกันเหรอคะ งั้นหวานไปก่อนนะคะ” จะตกใจไม่น้อยแต่เธอก็ทำใจดีสู้เสือเตรียมสาวเท้าออกไปจากตรงนี้ทันที
“เดี๋ยว...อย่าเพิ่งไป เธอบอกอลิส ว่าฉันเป็นพวกโรคจิตชอบลวนลามงั้นเหรอ ฮึ!!!” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะชิ่งหนีเขาไปเสียก่อน
“เอ่อ...คือ...ตะ...ตอนนั้นฉันคงเข้าใจผิดไป ขอโทษด้วยนะคะ คุณคงไม่ถือสาหาความเด็กอย่างฉันหรอกใช่ไหมคะ” สุพรรณิการ์คิดว่าถ้าเธอยอมขอโทษเขา เขาคงจะยอมปล่อยเธอไปจากตรงนี้เสียที แต่เธอคิดผิดถนัด!!!
“ไม่หรอกสาวน้อย เธอเข้าใจไม่ผิดเลย เพราะฉันน่ะ มันชอบลวนลามผู้หญิงเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว โดยเฉพาะเด็กดื้ออย่าง” ไวเท่าความคิด เขาใช้มือทั้งสองข้างดันกำแพงไว้ เพื่อให้เธออยู่ในวงแขนของเขา และโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขาก็ดึงตัวเธอมากอดเอาไว้แน่น แล้วใช้ริมฝีปากหยักได้รูปก้มลงมาหอมแก้มเธอ
ฟอด!!!
“ว้าย... คุณทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ ไอ้คนบ้า ไอ้คนฉวยโอกาส” สุพรรณิการ์ตกตะลึงกับสิ่งที่เขาทำ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเธอมาก่อนเลย เธอรีบยกมือทั้งสองข้างดันแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามให้ออกห่างจากตัวเธออย่างยากเย็น
“อ้าว ก็เธอบอกเองนิว่าฉันมันพวกโรคจิต ชอบลวนลาม ฉันก็เลยทำอย่างที่เธอว่าซะเลยเป็นไง แหม โดนหอมแก้มแค่นี้ทำเป็นร้องโวยวาย ทำอย่างกับไม่เคยต้องมือชายมาก่อนอย่างนั้นแหละ รู้เอาไว้ซะ ผู้หญิงคนไหนก็เหมือนกันหมด ร่าน ไร้ยางอาย เห็นเงินก็ตาโต หรือต้องให้ฉันเซ็นเช็คให้ก่อนฮะ ถึงจะขึ้นเตียงกับฉันได้”
ฉาด!!!
สุพรรณิการ์ ทนไม่ไหวกับกิริยาอันหยาบคายและวาจาที่ต่ำช้าเช่นนี้อีกต่อไป จึงตบผู้ชายตัวโตจนสุดแรงที่เธอมี
“น้ำหวาน เธอกล้าตบฉันเหรอ!!!” ราฟาเอลตกใจมาก ไม่คาดคิดว่าผู้หญิงร่างบางคนนี้ จะกล้าถึงขนาดตบหน้ามาเฟียใหญ่อย่างเขาได้
“นี่สำหรับคำพูดที่คุณดูถูกเพศแม่ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าผู้หญิงของคุณมันจะร่านยังไง แต่สำหรับฉัน ต่อให้ต้องโดนฆ่าตาย ฉันก็ไม่มีวันยอมขึ้นเตียงกับคนเลวๆ อย่างคุณหรอก ตบแค่นี้ยังน้อยไป ฉันอยากจะฆ่าคุณด้วยซ้ำ ถ้าไม่เห็นว่คุณเป็นพี่ของอลิส ฉันไม่มีทางเสียเวลามาขอโทษผู้ชายสารเลวอย่างคุณหรอก จำไว้ด้วย” สาวน้อยหน้าหวานตอนนี้โกรธจัดจนหน้าแดงมือไม้สั่นไปหมด กลัวก็กลัวว่าเขาจะบีบคอเธอตายเสียตรงนี้ แต่ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีวันให้ใครมาดูถูกได้ง่ายๆ แน่นอน
“คำก็เลว สองคำก็เลว ลองโดนคนเลวๆ อย่างฉันจูบหน่อยเป็นไง ดูซิว่าปากเล็กๆ นี่จะหวานเหมือนหน้าของเธอรึเปล่า” ราฟาเอลคว้าต้นคอเธอเอาไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าคมไปหาเธอ แล้วกระแทกจูบลงบนปากบางระเรื่ออย่างหนักหน่วง จากที่มันรุนแรงเหมือนจะกลืนกินหญิงสาวที่อยู่ต่อหน้าไปทั้งตัว ก็แปรเปลี่ยนเป็นจูบที่แสนหวานและเชื่องช้า พร้อมกับสอดลิ้นร้อนเข้าไปข้างในปากเล็กนั้น เพื่อดูดกลืนความหอมหวานในกายสาวให้สมกับความปากดีของยัยเด็กแสบคนนี้
แต่แล้วเขาก็ต้องยุติการลงโทษต่างๆ ไว้เพียงแค่นั้น แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย เนื่องจากรับรู้ได้ว่า ร่างน้อยๆ ที่เขากอดรัดอยู่ตอนนี้ หมดแรงและเป็นลมล้มพับไปเสียแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha