1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : หวั่นไหว...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“น้ำหวาน น้ำหวาน โธ่ เป็นลมไปซะแล้ว เด็กน้อยเอ๊ย...” ราฟาเอลเรียกหญิงสาวที่เป็นลมฟุบลงไปเพราะโดนเขากระหน่ำจูบไม่ยั้ง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าสาวเจ้าจะลุกขึ้นมาอาละวาดเหมือนก่อนหน้านี้
“ว้าย... พี่ราฟ เกิดอะไรขึ้นคะ แล้วหวานเป็นอะไรคะนั่น” เอลิเซีย ร้องด้วยความตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า เมื่อเพื่อนสาวตัวเล็กเป็นลมอยู่บนอ้อมแขนของพี่ชาย เธอลุกมาตามทั้ง 2 คนเมื่อเห็นว่าหายไปนานแล้วยังไม่กลับไปที่โต๊ะกันเสียที
“เอ่อ ก็เพื่อนอลิสน่ะสิสงสัยจะหิวมากเลยเป็นลมไปเลย” ราฟาเอลพูดโดยไม่มองหน้าน้องสาว แถมยังต้องโกหกออกไปแบบนั้น เพราะไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ได้ยังไง
“งั้นรีบพาหวานไปพักที่โต๊ะก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวอลิสจะหาผ้ามาเช็ดหน้าให้หวานเอง” เอลิเซียพูดด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสาว เธอรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เพื่อนต้องหิวจนมาเป็นลมแบบนี้
“เอ่อ พี่ว่าพาเธอไปพักที่คอนโดเลยดีกว่านะ อลิสทานอาหารแล้วก็เคลียร์ค่าใช้จ่ายที่นี่ไปก่อน แล้วพี่จะให้คนเอารถมารับทีหลัง” ราฟาเอลรีบสั่ง เพราะกลัวว่าถ้าแม่สาวน้อยในอ้อมแขนตื่นขึ้นมาตอนนี้จะอาละวาดเขาต่อหน้าน้องสาว เขาจะต้องเสียหน้าแน่ๆ ถ้าเอลิเซียรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“แต่ว่า...” เอลิเซียกำลังจะขอตามไปด้วยเพราะห่วงเพื่อนสาวอยู่ไม่น้อย
“ไม่ต้องแต่ นี่เป็นคำสั่ง เธอกลัวพี่จะดูแลเพื่อนเธอไม่ดีหรือยังไง คอนโดเมอเซเดสพี่ก็รู้จัก ห้องอะไรบอกมา เอาคีย์การ์ดมาให้พี่ด้วย เร็ว!!!” ราฟาเอลต้องแกล้งทำเสียงดุ เพื่อให้น้องสาวไม่กล้าขอตามไปอีก
“ค่ะ พี่ราฟ ฝากหวานด้วยนะคะ เดี๋ยวอลิสจะไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้านแล้วมาอยู่เป็นเพื่อนหวานเอง” เอลิเซียไม่กล้าเถียงพี่ชายอีก ได้แต่รีบวิ่งไปหยิบคีย์การ์ดห้องพักที่เตรียมไว้จะให้เพื่อนสาวตอนไปถึงคอนโดแล้ว
“เฮ้อ จากนี้ก็เหลือแต่เราแล้วนะสาวน้อย พี่ราฟจะพาไปพักก่อนละกันนะ เราคงมีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาวแน่” ราฟาเอลยิ้มที่มุมปาก แล้วรีบอุ้มหญิงสาวก้าวเดินออกไปยังที่รถจอดอยู่ทันที
คอนโดมิเนียม เมอเซเดส นครนิวยอร์ค
“1045 ห้องนี้สินะ” ราฟาเอลอ่านหมายเลขห้องให้แน่ใจว่าตรงกับคีย์การ์ดที่เอลิเซียให้มาแล้ว ก็จัดแจงเสียบคีย์การ์ดแล้วรีบเข้าไปในห้องทันที
“นาย 2 คนขนกระเป๋าเข้าไป แล้วลงไปรอข้างล่างนะ เสร็จธุระแล้วฉันจะลงไปเอง” เขากล่าวกับบอดี้การ์ดทั้งสอง ก่อนจะอุ้มร่างที่ยังหมดสติ ตรงไปในห้องพักที่น้องสาวได้เตรียมไว้
“ครับนาย” เบนและจอห์นกล่าวพร้อมกัน แต่ก็แอบสงสัยไม่น้อยว่าทำไมนายของเขาถึงดูแลสาวน้อยจากต่างแดนคนนี้อย่างห่วงใยนักเพราะตลอดทางที่มาจนถึงคอนโดแห่งนี้ เค้าโอบอุ้มเธอแทบไม่ให้ห่างกายเลยทีเดียว
ห้องพักที่เอลิเซียเตรียมไว้ เป็นห้องพักแบบมี 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องรับแขก ห้องครัว และห้องทานอาหาร ส่วนด้านบน เป็นห้องนอน ห้องแต่งตัว และห้องอาบน้ำ
ราฟาเอลไม่รอช้า เขารีบพาร่างบางระหงขึ้นไปบนห้องนอนชั้น 2 หลังจากที่วางเธอลงบนเตียงกว้าง ขนาด 6 ฟุต ได้แล้ว เขาก็รีบไปหาผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ที่ทางคอนโดเตรียมไว้ให้กับลูกค้าทุกห้อง มาเช็ดหน้าเช็ดตาให้หญิงสาวด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ยิ่งเมื่ออยู่ใกล้ชิดกัน 2 คนเช่นนี้ เขาก็ยิ่งไม่อาจละสายตาจากดวงหน้ากลมมนหวานหยดย้อยราวกับเทพธิดาที่ร่วงลงมาจากสรวงสวรรค์นี้ได้เลย ทำไมนะ ผู้หญิงร่างผอมบาง หน้าตาแทบไม่มีเครื่องสำอางใดๆอยู่บนใบหน้า ถึงได้สวยบาดตาได้ถึงเพียงนี้ ไหนจะริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่เขาเพิ่งเชยชมไปเมื่อสักครู่นี้อีก ทำไมมันถึงได้หวานล้ำ ชนิดที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะมาเทียบได้ สุดท้ายแล้วเขาก็อดใจไม่ไหว ต้องก้มใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรลงไปจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากนั้นอีกครั้งอย่างไม่อาจห้ามใจได้
“อื้อ...” สุพรรณิการ์ค่อยๆ ลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีลมหายใจของใครบางคนเป่ารดมาที่แก้มนวล
“นาย!!!! ออกไปนะ อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ แล้วที่นี่ที่ไหน ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วอลิสไปไหน” เธอรีบกระถดตัวเองขึ้นไปจนชิดหัวเตียง เมื่อรู้แล้วว่าลมหายใจที่เธอรู้สึกนั้นเป็นของชายที่เธอรังเกียจที่สุด
“ฮ่าๆๆๆๆ ตื่นมาก็อาละวาดเลยนะสาวน้อย ข้อแรกที่นี่คือคอนโดของเธอที่อลิสเตรียมไว้ให้ ข้อสองอลิสกลับไปเก็บเสื้อผ้าเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่ เพราะฉะนั้นเลิกโวยวายซะที น่ารำคาญจริง” เขาพูดพร้อมกับทำเสียงดุ เพื่อข่มให้เธอเกรงกลัว เพราะเขาจะได้ควบคุมเกมส์นี้ได้นั่นเอง
“งั้นถ้าที่นี่เป็นห้องฉัน นายก็ออกไปได้แล้ว แล้วไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีกเลยนะ ไอ้คนฉวยโอกาส” ใบหน้างามเริ่มแดงก่ำด้วยความอับอายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะสลบไป
“อ้าว ไหงมาไล่กันอย่างนี้ล่ะสาวน้อย ฉันอุตส่าห์อุ้มเธอมาจากภัตตาคารมาจนถึงห้องนี้เชียวนะ เมื่อยจะตายอยู่แล้ว จะขอบคุณกันสักคำก็ไม่มี เฮ้อ คนไทยนี่เป็นแบบนี้ทุกคนไหมนะ ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณกันบ้างเลย” ท่าทางที่ดูราวกับว่าน้อยอกน้อยใจเธอเสียเต็มประดา กลับยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด
“ฮะ นะ...นายอุ้มฉันมางั้นเหรอ ไอ้คนฉวยโอกาสนอกจากนายจะขโมยจูบแรกของฉันแล้วนายยังกล้ามาอุ้มฉันอีกเหรอ” สุพรรณิการ์พูดด้วยอารมณ์โมโห จนลืมนึกไปว่าเธอได้สารภาพบางอย่างกับเขาไปแล้ว และนั่นก็ทำให้คนฟังถึงกับยิ้มหน้าบานเลยทีเดียว
“อะไรนะ จูบแรกงั้นเหรอ แสดงว่าเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่น่ะสิ งั้นเธอก็จงภูมิใจไว้เถอะว่าได้เสียจูบแรกให้กับผู้ชายที่มีสเน่ห์ที่สุดในนิวยอร์คไปแล้วนะสาวน้อย” เขาพูดไปพร้อมกับยิ้มอย่างอารมณ์ดี โดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะโกรธจนหน้าแดงไปขนาดไหนแล้ว ก็ในเมื่อเขารู้สึกภูมิใจอย่างมากที่ได้เป็นจูบแรกของเธอ และสาบานได้เลยว่า เขาจะเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธออีกด้วย เพราะเขาจะไม่ยอมให้ชายหน้าไหนได้เข้าใกล้เธอเป็นอันขาด
“เชอะ ไม่มีทางซะหรอกที่ฉันจะภูมิใจ เรื่องที่เกิดขึ้นฉันจะถือว่าทำทานไปก็แล้วกัน เพราะยังไงฉันก็ไม่มีวันที่จะยอมให้นายมาทำ...อะไร...แบบนั้นอีกหรอก” แก้มสาวร้อนผ่าวทั้งอายทั้งโกรธที่รู้ตัวว่าได้เผยความลับให้เขารู้ไปแล้ว
“แน่ใจเหรอสาวน้อย อย่าลืมสิ ว่าตอนนี้เราอยู่กันแค่ 2 คนนะ ถึงฉันจะทำอะไรที่มากกว่าคราวที่แล้ว เธอก็หนีฉันไปไหนไม่พ้นหรอกนะ” จบคำพูด เขาก็ เดินเข้ามาใกล้จนประชิดถึงตัวเธออย่างรวดเร็ว
“ไปให้พ้นนะ ไม่งั้น...ไม่งั้น...” สุพรรณิการ์พูดไม่ออก เมื่อรู้ตัวว่าเริ่มหายใจติดขัดไปทุกที ก็หน้าเขาอยู่ใกล้แค่คืบขนาดนี้นี่นา
“ไม่งั้นอะไรเหรอสาวน้อย” ราฟาเอลพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย
“ไม่งั้น ฉันจะฟ้องอลิส ว่าคุณรังแกฉัน” สุพรรณิการ์เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมาแล้วจริงๆหรือนี่ อยากจะบ้าตาย
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ฟ้องยัยอลิสเนี่ยนะ อลิสจะช่วยอะไรเธอได้ ตั้งแต่เล็กจนโต อลิสไม่กล้าขัดใจพี่ชายคนนี้เลยสักครั้ง เพราะรู้ดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง หวังจะให้อลิสช่วย คิดผิดซะแล้วสาวน้อย” พูดไม่ทันขาดคำเขาก็ใช้จมูกคมสันนั้นกดลงที่แก้มของเธอไปแรงๆ หนึ่งที จนเธอสะดุ้งเฮือก
“คุณ ฉันบอกว่าให้ออกไปไง อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันแบบนี้นะ ถ้าอารมณ์ทางเพศมันพุ่งพล่านนัก ก็ไปหาแม่พวกสาวๆ ที่คุณบอกว่าแค่กระดิกนิ้วก็แทบจะมาสยบแทบเท้านู่นไป แต่อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไปไกลๆเลย คนบ้า!!!” แม้ใจคอจะไม่ค่อยอยู่กะร่องกะรอยนัก เนื่องจากไม่เคยได้เข้าใกล้ชายใดมากถึงเพียงนี้ แต่มือน้อยสองมือก็พยายามผลักไสผู้ชายตรงหน้าออกไปด้วยความทุลักทุเล
“แหม ผู้หญิงพวกนั้นน่ะ ฉันจะเรียกมาขึ้นเตียงเมื่อไหร่ก็ได้ไงจ๊ะสาวน้อย แต่กับเธอนี่เล่นตัวดีนัก ฉันชอบ แต่วันนี้จะปล่อยเธอไปก่อนละกัน แค่เธอห้ามเอาเรื่องของเราไปบอกยัยอลิสเด็ดขาด แล้วต่อไปนี้ก็ต้องเรียกฉันว่าพี่ราฟด้วยนะ เข้าใจไหม น้องน้ำหวานที่รัก” ชายหนุ่มอมยิ้มพูดอย่างอารมณ์ดีที่ได้แกล้งยัยตัวแสบจนตัวสั่นได้ขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่แน่ใจว่านี่เป็นแค่การแกล้งหรืออะไรกันแน่ แต่เขาก็พอใจมากที่ได้ใกล้ชิดเธอ
“ไม่มีวัน ฉันไม่มีทางเรียกคุณว่าพี่หรอก ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” สุพรรณิการ์พยายามขัดขืนสุดกำลังทั้งหมดที่มี เพราะตอนนี้เธอก็เริ่มอ่อนแรงแล้วจริงๆ เนื่องจากยังไม่ได้ทานอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว
“ถ้าไม่เรียกก็ไม่ไป จะกอดไว้อย่างนี้แหละ หรืออาจจะมากกว่ากอดก็ทำให้ได้นะ เอ...สงสัยที่ไม่อยากเรียกพี่นี่เพราะอยากให้ฉันกอดอย่างนี้มากกว่ารึเปล่านะ” แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองลงมายังนัยน์ตากลมใส ที่กำลังตื่นกลัว ทั้งที่ความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้อยากลุกออกไปจากตรงนี้เท่าไหร่เหมือนกัน
“ว่าไง จะเรียกไม่เรียก ไม่เรียกโดนจูบนะ” ว่าแล้วเขาก็ทำท่าว่าจะจูบเธอจริงๆ
“หยุดนะ ก็ได้ ฉันยอมแพ้แล้ว ออกไปซักทีสิ ฉันอึดอัด” สุพรรณิการ์จำต้องยอมจำนนไปก่อน เพื่อให้เขาปล่อยเธอ
“งั้นก็เรียกพี่ราฟให้ชื่นใจก่อนสิ แล้วจะปล่อย เร็วเข้า” ราฟาเอลได้ที รีบบังคับเธอต่อไปอีก
“พี่ราฟ พอใจรึยัง ปล่อยได้แล้ว” สุพรรณิการ์ได้แต่ก้มหน้าพูด ด้วยไม่อยากเห็นใบหน้าคมสันนั้นเพราะมันจะทำให้หัวใจเธอเต้นไม่ปกติอีก
“ดีมาก ว่าง่ายอย่างนี้สิถึงจะน่ารัก” แล้วเขาก็ปล่อยเธอออกไปจากอ้อมแขน แต่ยังไม่ทันที่สุพรรณิการ์จะได้ระวังตัว เขาก็ก้มหน้าลงมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว
“ไอ้...” สุพรรณิการ์ได้สติและกำลังจะด่าเขาออกไป
“อ๊ะ อ๊ะ ถ้าเรียกอย่างอื่นจะโดนจูบอีกนะจ๊ะสาวน้อย ฮ่าๆๆๆ” เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดีเกินจะบรรยาย ถ้าคนที่รู้จักคุ้นเคยเขาเป็นอย่างดีมาเห็นเขาในสภาพนี้ คงคิดว่าเขาเพี้ยนไปแล้วแน่นอน เพราะเขาเป็นเสือยิ้มยาก ไม่เคยยิ้มให้ใครเห็นเลยสักครั้ง แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงทำให้เขายิ้มออกมาได้ทุกครั้งที่ได้แกล้งเธอ หรือว่าเขาจะชอบเธอเข้าจริงๆ ไม่หรอกน่า คนอย่างราฟาเอล มาเฟียไร้หัวใจ ไม่เคยรู้จักคำว่ารักมีแค่ความใคร่เท่านั้น ที่เป็นอย่างนี้คงเป็นเพราะเขาแค่หมั่นไส้เธอที่บังอาจมาดูถูกคนอย่างเขาเท่านั้น เป็นแบบนี้แน่นอน ราฟาเอลคิดอยู่ในใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha