1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : ผิดแผน...กรี๊ด...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“นี่ คุณไม่มีอะไรทำแล้วหรือยังไงฮะ ถึงได้ตามรังควานกันไม่เลิกอย่างนี้เนี่ย” สุพรรณิการ์เอ่ยหลังจากยอมนั่งลงอีกครั้ง
“แล้วทำไมเราจะต้องทำท่ารังเกียจพี่ขนาดนั้นด้วยล่ะ แค่พูดดีๆกับพี่นี่มันจะตายรึไง ฮึ!!!” เขาเองก็ชักโมโหมากขึ้นทุกที ไม่รู้ว่าทำไมต้องสนใจด้วยว่ายัยเด็กบ้านี่ จะพูดดีกับเขาหรือเปล่า
“โอเค แค่ฉันพูดดีกับคุณ คุณก็จะเลิกมาวุ่นวายกับฉันใช่ไหม งั้นก็ได้” สุพรรณิการ์คิดว่าที่เขามาคอยวุ่นวายกับเธอแบบนี้ คงแค่อยากเอาชนะเธอเท่านั้น งั้นเธอก็จะแกล้งยอมแพ้เขาไปละกัน เธอจะได้อยู่ที่นี่อย่างมีความสุขเสียที
“พี่ราฟขา... น้ำหวานอิ่มแล้ว ขอตัวกลับคอนโดก่อน ขอบคุณที่เลี้ยงนะคะ” เธอพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทำเอาคนฟังแม้จะรู้ว่าถูกประชด แต่ก็หัวใจลิงโลดไม่น้อย
“ดีมากสาวน้อย ว่าง่ายๆ แบบนี้ จะได้ไม่ต้องบังคับกันให้เสียเวลา แต่เรายังกลับไม่ได้หรอกนะ เพราะพี่จะพาเราไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย มาถึงนี่แล้วจะมัวขลุกอยู่แต่ในห้องได้ยังไงกันล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีเพราะคิดว่าเธอคงไม่กล้าขัดใจเขาอีกแล้ว
“เอ่อ...แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น อิ่มแล้วก็ดี ไปขึ้นรถได้แล้ว” ชายหนุ่มตัดบทพร้อมกับหันไปเรียกบริกรเพื่อเช็คบิลทันที
‘คนอะไรเนี่ย เอาแต่ใจชะมัด คิดว่าคนอย่างน้ำหวานจะยอมแพ้แค่นี้ล่ะสิ ได้ อยากพาไปดีนักแม่จะทำให้อายจนไม่กล้าพาไปไหนอีกเลย คอยดูเถอะ หึหึ’
หลังจากเช็คบิลเรียบร้อยเขาก็พาเธอลุกออกไปยังรถที่จอดที่อยู่อีกฝั่งทันที แม้จะแปลกใจไม่น้อยที่เธอยอมเดินตามมาอย่างง่ายดายโดยไม่กล้าเถียงสักคำ สิ้นฤทธิ์แล้วสินะยัยตัวแสบ
รถแล่นผ่านตึกรามบ้านช่องค่อนข้างนานพอสมควร แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมองเห็นจุดหมายปลายทาง
“นี่เรากำลังจะไปที่ไหนกันเหรอคะ” เธอจำต้องเอ่ยถามอย่างสงสัย
“โรงแรม” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ
“หา...ระ...โรงแรม” หญิงสาวทำหน้าตาตื่น นี่เขาจะพาเธอเข้าโรงแรมกลางวันแสกๆอย่างนี้เลยเหรอ
“ใช่ ตกใจทำไม เห็นอลิสว่าเราจะเรียนต่อสาขาโรงแรมไม่ใช่เหรอ พี่ก็จะพาไปดูโรงแรมของพี่ไง ทำไม นึกว่าพี่จะพาไปทำอะไรล่ะ ฮ่าๆๆๆ” ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอที่ตอนนี้ถอยหนีไปนั่งจนชิดประตูรถอีกฝั่ง
“อะ อ๋อ เหรอคะ” เธอยิ้มอย่างขัดเขิน นี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ยสุพรรณิการ์
“ว่าแต่เห็นอลิสว่าที่บ้านน้ำหวานทำธุรกิจเครื่องประดับไม่ใช่รึไง ทำไมเราถึงสนใจงานโรงแรมล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าท่าทางของหญิงสาวผ่อนคลายลง
“อ๋อ มันเป็นความใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กๆ ค่ะ ตอนที่พ่อกับแม่พาหวานไปเที่ยวรีสอร์ทแห่งหนึ่งที่ภูเก็ต ประเทศไทยนะคะ ช่วงเวลานั้นมันทำให้หวานมีความสุขมาก เลยคิดว่าถ้าได้ทำโรงแรมหรือรีสอร์ทมาสักที่ หวานก็อยากให้คนที่ไปมีแต่ความสุข เหมือนกับที่หวานได้รับจากที่นั่น ถึงแม้ตอนนี้แม่จะไม่อยู่แล้วก็ตาม...” ใบหน้าของเธอเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดถึงมารดา นั่นสินะ ความสุขในตอนนั้นที่ได้อยู่กันพร้อมหน้า เธอไม่เคยลืมเลย
ชายหนุ่มรับฟังอย่างตั้งใจ ถึงแม้ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา สักพักรถก็แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าโรงแรมอิมพีเรียล พาราไดซ์ พาร์ค ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางนั่นเอง
พนักงานด้านหน้ารีบเข้ามาเปิดประตูรถทันที เมื่อเห็นรถของท่านประธานหนุ่มเคลื่อนเข้ามา
“อ้าว ลงมาสิ รออะไรอีกล่ะ” ราฟาเอลถาม เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ยอมลงจากรถเหมือนกังวลอะไรอยู่
“เอ่อ โรงแรมพี่ราฟดูหรูหรามากเลยนะคะ แต่ชุดที่หวานใส่ตอนนี้ มัน...” เธอก้มลงมองชุดที่ตัวเองใส่ออกมาจากคอนโด ก็เธอไม่คิดว่าจะได้ไปไหนนอกจากหาอะไรทานนี่นา
“ไม่เห็นเป็นไรนี่ ชุดนี้ก็น่ารักดีออกไม่ต้องสนใจหรอกมากับพี่จะกลัวอะไร” ชายหนุ่มกล่าวด้วยใจจริง ถึงเธอจะใส่แค่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบแบบนี้ ก็เธอน่ารักมากจริงๆ นี่นา
“เอ่อ ค่ะ” เธอลงมาจากรถอย่างช้าๆ แล้วก้าวเดินตามหลังเขาไปติด ๆ เมื่อเห็นเขาเริ่มก้าวเท้าเดินนำเธอไปแล้ว
“สวัสดีครับท่านประธาน” ไมเคิล รีบลงมารับหน้าเจ้านายใหญ่ทันที เมื่อได้รับรายงานว่าท่านประธานหนุ่มมาที่โรงแรมในวันหยุดเช่นนี้
“ไม่ทราบวันนี้ท่านประธานมีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ แล้วสาวน้อยน่ารักคนนี้ เป็นใครเหรอครับ” ไมเคิลถามพร้อมกับทำสายตาเจ้าชู้ใส่สุพรรณิการ์ทันที โดยไม่รู้ตัวเลยว่าสร้างความไม่พอใจให้นายใหญ่เพียงใด
“เธอจะเป็นใครก็ไม่ใช่เรื่องของนาย วันนี้ฉันจะพาเธอเดินเที่ยวรอบโรงแรม นายไม่ต้องมาคอยตามหรอก รำคาญ” ราฟาเอลพูดอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่อเห็นสายตาของผู้ดูแลโรงแรมที่มองไปยังสุพรรณิการ์
“ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เชิญท่านประธานตามสบายครับ” ไมเคิลทำหน้าเจื่อนๆ แล้วรีบถอยออกมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าได้พูดอะไรผิดไปแน่นอน
“ไปกันเถอะ” ราฟาเอลหันมาพูดกับสุพรรณิการ์ทันที แต่เขาไม่พูดเปล่า กลับถือโอกาสจูงมือเธอเดินไปพร้อมกันด้วย ราวกับว่ากลัวเธอจะหายไปอย่างนั้น
ระหว่างทางที่เขาพาเธอเดินไปยังส่วนต่างๆ ของโรงแรม เขาก็อธิบายไปด้วยว่าแต่ละส่วนมีรายละเอียดอะไรบ้าง ทำตัวเหมือนไกด์ที่กำลังอธิบายลูกทัวร์อย่างนั้น ภาพท่านประธานสุดโหดที่พาสาวน้อยร่างบางเดินไปทั่วโรงแรม พร้อมกับยิ้มและหัวเราะไปด้วย สร้างความประหลาดใจให้กับพนักงานทุกคนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก เพราะบางคนทำงานที่นี่มากว่า 5 ปี ก็ยังไม่เคยเห็นเขายิ้มหรือหัวเราะอย่างร่าเริงเช่นนี้มาก่อนเลย จะมีก็แต่สุพรรณิการ์นี่แหละ ที่เห็นเขาหัวเราะจนชินตาไปแล้ว ไม่รู้จะอารมณ์ดีอะไรนักหนา
ความมืดปกคลุมไปทั่วบริเวณด้านนอกอย่างรวดเร็ว นานพอสมควรที่เขาพาเธอชมโรงแรมขนาดใหญ่นี้ ซึ่งถึงตอนนี้ก็ยังสำรวจไม่ทั่ว แม้จะใช้รถกอล์ฟเป็นพาหนะในการเดินทางก็เถอะ เนื่องจากโรงแรมมีขนาดใหญ่มากนั่นเอง
“เอ่อ...พี่ราฟคะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนไหมคะ หวานเริ่มเมื่อยแล้วนะคะ แล้วนี่ก็ค่ำแล้วด้วย เดี๋ยวอลิสกลับมาห้องไม่เจอจะเป็นห่วงเอา” สุพรรณิการ์พูด เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดินเสียที
“อ้อ นั่นสินะ 2 ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย งั้นเราไปหาอะไรกินก่อนก็แล้วกัน " ชายหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เขามัวแต่เพลิดเพลินกับการเป็นไกด์นำเที่ยวให้สาวน้อยหน้าใสจนลืมเวลาเลยทีเดียว
“เอ่อ แต่ อลิส...” สุพรรณิการ์ท้วงขึ้นเพราะเหมือนเขาจะไม่ฟังเธอเลยว่าเธออยากกลับที่พักแล้ว
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เดี๋ยวพี่จะบอกอลิสเองว่าน้ำหวานอยู่กับพี่” ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์เหมือนมีอะไรปิดบังเธออยู่ ก็แน่สิ ในเมื่อเขาบอกเอลิเซียตั้งแต่ก่อนออกจากบ้านมาหาสุพรรณิการ์แล้ว ว่าไม่ต้องห่วงเพื่อนสาวตัวน้อยเพราะเขาจะพาเธอทัวร์เอง เมื่อน้องสาวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแฉ่งด้วยความชอบใจ เพราะอยากให้ทั้งสองคนมีโอกาสใกล้ชิดกันนั่นเอง
“แล้วเราจะไปไหนกันอีกคะเนี่ย” เธอถามเมื่อเขาพาเธอมาที่รถ เหมือนจะไปที่อื่นอีก
“ไปไนท์คลับ เราจะหาอะไรกินที่นั่น พี่จะได้ไปตรวจงานด้วย” ชายหนุ่มกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย หลังจากขึ้นรถกันเรียบร้อยแล้ว
“หา...ไนท์คลับ แต่...” สุพรรณิการ์ตกใจ ก็เธอไม่เคยไปไนท์คลับมาก่อนเลยนี่นา
“ไม่เป็นไรหรอกน่า ไปกับพี่ พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” เขาอมยิ้ม เมื่อเห็นเธอดูเป็นกังวล
‘ก็กลัวคนที่จะพาไปนี่แหละ’ สุพรรณิการ์ได้แต่คิดในใจ เธอไม่น่ายอมตามเขามาตั้งแต่แรกเลย น้ำหวานเอ๊ย... มืดค่ำป่านนี้ ถ้าบิดารู้ว่าเธอเข้าไนท์คลับกับผู้ชาย ท่านจะว่ายังไงบ้างนะ
โคลีเซียม คลับ แอนด์ เอนเตอร์เทนเมนท์
ก้าวแรกที่สุพรรณิการ์เข้าไปในไนท์คลับที่แสนหรูหรานั้น ก็มีสายตาจากลูกค้ารวมถึงพนักงานทุกคน หันมาจ้องที่เธอเป็นตาเดียว ไม่ใช่แค่เพราะการแต่งตัวที่ไม่เข้ากับสถานที่อย่างแรงแบบนั้น แต่เพราะเธอเดินมากับ ราฟาเอล แมคคานี่ มาเฟียสุดหล่อ ผู้มีอิทธิพลมากที่สุดในตอนนี้และเขาก็ยังเป็นเจ้าของไนท์คลับแห่งนี้อีกด้วย ทุกก้าวของสุพรรณิการ์จึงถูกจับตามองอย่างเลี่ยงไม่ได้ และนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกอัดอัดเหลือคณา
เขาพาเธอเดินมาจนถึงชั้นบนของไนท์คลับนั้น ที่เป็นสถานที่ส่วนตัวและที่ประจำของเขา แต่ก็สามารถมองลงมาดูบรรยากาศด้านล่างได้อย่างชัดเจน
“สวัสดีครับนาย วันนี้นายจะรับอะไรดีครับ” โจเซฟ ผู้ดูแลไนท์คลับ รีบเข้ามาให้การต้อนรับนายใหญ่ทันที
“จัดอาหารมาให้สัก 2 - 3 อย่างก่อนก็แล้วกัน แล้วก็ขอไวน์แดงให้ฉันด้วยขวดนึง " ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง เมื่อเอนหลังลงบนโซฟาตัวใหญ่ ถัดจากสุพรรณิการ์ออกมาเล็กน้อย
“ได้ครับนาย รอสักครู่นะครับ” โจเซฟกล่าวก่อนจะไปจัดเตรียมอาหารให้นายใหญ่และสาวน้อยหน้าตาตื่น ที่ดูแล้วคงเพิ่งเคยมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรก
หลังจากสั่งลูกน้องไปแล้ว ราฟาเอลก็หันมาหาสุพรรณิการ์ ที่จนป่านนี้ก็คอยแต่สอดส่ายสายตามองนู่นนี่อย่างเด็กน้อยก็ไม่ปาน
“ไงเรา ไม่เคยมาที่แบบนี้สินะ” รอยยิ้มจางๆปรากฎบนใบหน้าของเขาด้วยความพอใจ เธอช่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเสียจริง แม่สาวน้อยของนายราฟ
“ใช่ค่ะ ไม่เคยจริงๆ” เธอพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าคนถามเลยด้วยซ้ำ
“ราฟคะ โซฟีดีใจจังที่เจอราฟที่นี่ ราฟไม่ได้ไปหาโซฟีที่ห้องหลายวันแล้วนะคะ โซฟีคิดถึงนะรู้ไหม” เธอไม่พูดเปล่า แม่สาวสวยทรงโต สะโพกผาย ก็นั่งแหมะลงบนตักของราฟาเอลทันที โดยไม่แคร์ว่าเขาจะมากับใครด้วยซ้ำ
“ช่วงนี้ผมงานยุ่งน่ะ เลยไม่ได้ไป” ราฟาเอลกล่าวด้วยใบหน้าเนือยๆ ปนรำคาญ ที่สาวสวยนามว่าโซฟี มาพะเน้าพะนอเขาต่อหน้าเด็กน้อยอย่างนี้
“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรค่ะ โซฟีเข้าใจ งั้นคืนพรุ่งนี้ต้องแวะไปนะคะ แล้วนี่ใครคะเนี่ย เด็กเสิร์ฟคนใหม่หรือยังไงคะ ดูมอมแมมชอบกล ราฟรับคนต่ำๆ มาทำงานด้วยเหรอ ดูจากการแต่งตัว เพิ่งจะเคยมาทำงานที่นี่ที่แรกเลยสิ หน้าตาก็ไม่เหมือนคนที่นี่เลย เป็นพวกหนีเข้าเมืองรึเปล่าก็ไม่รู้ ราฟอย่าไปรับมาทำงานนะคะ เดี๋ยวจะมีปัญหา นี่เธอน่ะ ไปหางานทำที่อื่นไป ที่นี่มีแต่พวกไฮโซทั้งนั้น ไปหางานล้างจานตามร้านอาหารข้างถนนนู่นไป” โซฟีหันไปมองเด็กสาว แล้วพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ
‘อะไรนะ? เด็กเสิร์ฟ คนต่ำๆ หนีเข้าเมือง ล้างจาน ยัยนี่เป็นใครเนี่ยถึงกล้ามาดูถูกคนอย่างสุพรรณิการ์ได้ แล้วดูท่าทางเธอเถอะ ทำอะไรประเจิดประเจ้อ ไม่รู้จักอายฟ้าอายดิน ได้!!! มาลองดูกันสักตั้งละกันว่าใครจะแน่กว่ากัน’
ราฟาเอลเห็นท่าหญิงสาวที่ไม่ค่อยพอใจนัก กำลังจะเอ่ยปากอธิบายให้โซฟีฟัง สุพรรณิการ์ก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน
“ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ใช่ทั้งเด็กเสิร์ฟ คนล้างจานหรือพวกหลบหนีเข้าเมืองหรอกนะคะ แต่ดิฉันเป็น...คนรัก....ของผู้ชายที่คุณกำลังนั่งตักอยู่ตอนนี้ต่างหาก” สุพรรณิการ์นึกสนุก อยากแกล้งแม่สาวทรงโตนี่ขึ้นมาทันที
ราฟาเอลเองได้ฟังที่สุพรรณิการ์พูดก็ตกใจไม่น้อย นี่เธอบอกคนอื่นว่าเป็นคนรักของเขาเลยหรือ เธอกำลังจะทำอะไรกันแน่นะ สาวน้อย คิดแล้วเขาก็นั่งเงียบรอดูว่ายัยตัวแสบจะทำอะไรต่อไป
“ห้ะ!!! น้ำหน้าอย่างเธอเนี่ยนะจะเป็นแฟนของราฟ ไม่มีทางหรอก ใช่ไหมคะราฟ” โซฟีลุกขึ้นจากตัก หันมาถามราฟาเอลอย่างต้องการคำตอบจริงๆ ซึ่งเธอก็คิดว่าเขาจะปฏิเสธเช่นกัน
“แหม...ที่รักขา... บอกเค้าไปสิคะ ว่าเราเป็นอะไรกัน เค้าจะได้เลิกมาวุ่นวายกับเราซะที นะค้า...” สุพรรณิการ์ทำเสียงหวาน พร้อมส่งสายตาหวานหยด ชนิดที่คนฟังถึงกับขนลุกซู่ ตามมาด้วยการกระเถิบเข้ามาประชิดตัวเขาพร้อมกับกอดแขนขวาเขาเอาไว้แน่น เท่านั้นยังไม่พอเธอยังเอาศีรษะซบไหล่เขาอย่างออดอ้อนเต็มทีอีกต่างหาก เอาวะ ถ้าจะทำกันขนาดนี้ พี่ราฟก็จะช่วยเล่นละครไปด้วยก็แล้วกัน แล้วอย่ามาวีนทีหลังล่ะ
“ใช่จ้ะ ที่รัก โซฟี นี่น้ำหวาน แฟนสาวของผมเอง ผมลืมแนะนำกับคุณไปน่ะ”
เขาก็ไม่รอช้า รีบเชยดวงหน้าหวานๆ นั้นขึ้นมา แล้วก้มลงประทับรอยจูบบนริมฝีปากได้รูปนั้นทันที โดยที่สุพรรณิการ์ไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาคนโดนจูบ ถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


โอ้ยยยยยยตามน้ำเลยค่าพี่ราฟ
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha