1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 9 : คนใจร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“กรี๊ด... ไม่จริง...” เสียงกรีดร้องของโซฟี ทำให้สุพรรณิการ์ได้สติ รีบผลักผู้ชายฉวยโอกาสออกไปทันที
ราฟาเอลถึงแม้จะยังไม่อยากถอนริมฝีปากหนาออกจากริมฝีปากบางนั้น เพราะมันช่างหอมหวานและเย้ายวนใจกว่าครั้งก่อนนัก แต่ก็ต้องยอมปล่อยเธอเป็นอิสระก่อน แม้จะเสียดายแทบขาดใจ
“คุณ...” สุพรรณิการ์กำลังจะด่าไอ้คนฉวยโอกาสออกไป
“จุ๊ๆ ที่รัก ไม่ต้องเขินหรอกนะจ๊ะ ก็คุณน่ะ เย้ายวนจนผมทนไม่ไหวแล้วนี่นา ขี้หึงก็เป็นนะเราเนี่ย” ราฟาเอลชิงพูดขึ้นเสียก่อน แล้วทำเป็นเหล่ตาไปทางโซฟี ให้สุพรรณิการ์ตระหนักว่านี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งในแผนการของเธอเท่านั้น
“เอ่อ...ก็แหม...ใครจะไปยอมให้ผู้หญิงอื่นมานั่งตักแฟนตัวเองได้ล่ะคะ พี่ราฟนี่ล่ะก็....ฮึ่ม...” สุพรรณิการ์กลั้นใจกัดฟันพูดออกไปเพราะกลัวจะเสียแผนที่ต้องการจะแกล้งผู้หญิงปากจัดตรงหน้า แม้จะเจ็บใจที่โดนเขาเอาเปรียบอีกจนได้
“ฮ่าๆๆๆ โซฟี ขอโทษด้วยนะ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอเวลาอยู่กับแฟนสองต่อสองละกันนะครับ เชิญ” เขาพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย เพราะต้องการให้ผู้หญิงที่กลายเป็นของเก่ารีบจากไปเสียที
“ก็ได้ค่ะ วันนี้โซฟีขอตัวก่อน แต่ยังไงโซฟีก็ไม่เชื่อหรอกนะคะ ว่าคุณจะคว้าแม่นี่มาเป็นแฟนจริงๆ” พูดจบเธอก็รีบเชิดหน้าเดินออกไปอย่างอารมณ์เสียเต็มทน ที่โดนเด็กเมื่อวานซืนหักหน้า เจ็บใจนัก สักวันฉันจะเอาคืนแกให้ได้ นังน้ำหวาน!!!
เมื่อสาวสวยหุ่นสะบึมนามว่าโซฟีจากไปแล้ว
“นี่คุณ...ไอ้คนฉวยโอกาส ทำไมต้องมาจูบฉันต่อหน้าคนอื่นด้วยห้ะ!!!” เธอรีบใช้มือเช็ดปากตนเอง ประหนึ่งจะลบรอยจูบชวนเคลิบเคลิ้มเมื่อสักครู่ให้หายหมดไป
“อ้าว ที่รัก ก็ที่รักออดอ้อนกันซะขนาดนั้น ใครจะไปทนไหวล่ะจ๊ะ” ราฟาเอลกล่าวอย่างอารมณ์ดี พร้อมทำหน้าตาเจ้าเล่ห์
“อย่ามาเรียกว่าที่รักนะ ใครเป็นที่รักของคุณไม่ทราบ ฉันจะกลับห้องแล้ว หลีกไปเลย คนบ้า!!!” สุพรรณิการ์โกรธจนแก้มทั้งสองแดงเป็นลูกตำลึงก็ไม่ปาน
“หยุด! นั่งลง! ห้ามไปไหนทั้งนั้น อย่าดื้อมากนักนะน้ำหวาน พี่มีเรื่องอื่นต้องไปทำอีกเยอะ อย่าทำให้เสียเวลาไปมากกว่านี้นะ” ราฟาเอลตะคอกเสียงดัง เพราะไม่ต้องการจะต่อล้อต่อเถียงกับเธออีก และไม่อยากให้เธอไปไหนด้วย ผู้หญิงอะไรดื้อชะมัด น่าจับตีก้นซะให้เข็ด ไม่ได้ละ เขาจะทำใจดีอย่างนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ ต้องเล่นบทโหดกันหน่อยล่ะ
สุพรรณิการ์ค่อนข้างตกใจกับคำพูดเสียงดังนั้นไม่น้อย อีกทั้งท่าทางที่ดูน่ากลัวนั่นอีก ถ้าขืนเธอยังดื้อดึงต่อไปคงไม่เป็นผลดีแน่
ตอนนี้คงทำได้เพียงทนไว้ก่อนเท่านั้น
“นั่งรอตรงนี้นะ อย่าไปไหน พี่จะเข้าไปตรวจงานข้างในหน่อย ถ้าออกมาไม่เจอเธอล่ะก็ คงรู้นะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะฉะนั้นอย่าทำอวดดี ทานอาหารไปเงียบ ๆ เข้าใจไหม” ชายหนุ่มยังคงทำเสียงแข็งเหมือนเดิม ถึงแม้ในใจจะสงสารคนที่เพิ่งถูกเขาดุไปอยู่ไม่น้อยก็ตาม ใจแข็งไว้นายราฟ อย่าไปใจอ่อนให้คนดื้อเด็ดขาด
“ก็ได้ ฉันจะนั่งรอตรงนี้แหละ จะไปไหนก็ไปเลย” สุพรรณิการ์พูดอย่างอารมณ์เสียเต็มทน ทำไมเธอต้องมาตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ด้วยนะ
‘คอยดูเถอะ ถ้าฉันกลับถึงห้องเมื่อไหร่ นายไม่มีวันจะได้เห็นหน้าฉันอีกแน่ ไอ้มาเฟียบ้าอำนาจ!!!’
เมื่อคิดว่ากำราบคนหัวดื้ออยู่หมัดแล้ว เขาก็เดินตรงไปยังห้องทำงานทันที แต่ก็ยังไม่วายสั่งให้บอดี้การ์ดคอยยืนคุมเธอไว้ เพราะกลัวเธอจะแอบหนีไปนั่นเอง และก่อนจะไปก็ยังหันมามองหน้าคนที่ทำหน้างอนตุ๊บป่อง คนอะไร ขนาดโกรธยังน่ารักได้ขนาดนี้ แล้วเขาก็รีบกลับไปเคลียร์งานให้เสร็จ
หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าเขาจะเดินกลับมา เธอจึงคิดว่าจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อยดีกว่า
“คุณจะไปไหนครับ นายสั่งไว้ว่าห้ามคุณไปไหน” บอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยถาม เมื่อเธอลุกขึ้นมา
“คือฉันจะไปเข้าห้องน้ำนะคะ คงไม่เป็นไรมั้งคะ” เธอยิ้มให้คนถาม สองบอดี้การ์ดมองหน้ากันเป็นเชิงว่าจะเอายังไงดี
“นะคะ ฉันปวดท้อง จะทนไม่ไหวแล้วค่ะ เดี๋ยวจะรีบกลับมานะคะ” เธอทำเสียงออดอ้อน จนสองบอดี้การ์ดใจอ่อน
“เชิญครับ ห้องน้ำหญิงอยู่ด้านโน้น เสร็จธุระแล้วรีบกลับมานะครับ”
“ค่ะ ๆ ขอบคุณมากนะคะ” แล้วเธอก็รีบวิ่งไปทางที่บอดี้การ์ดชี้ไปทันที
ขณะอยู่ในห้องน้ำ ในใจก็คิดไปว่า จะทำยังไงดีนะ ถึงจะหนีไปได้ นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมเธอต้องมานั่งรอเขา สักพักก็เห็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ เธอจึงรีบเดินตามพวกเธอไป ทำเป็นว่ามาด้วยกันกับสาวๆกลุ่มนี้นั่นเอง
เมื่อก้าวพ้นออกมาจากไนท์คลับ เธอก็รีบเรียกแท็กซี่ด้านหน้าทันที
“ไปคอนโด เมอเซเดส ถนน 25 ค่ะ” หญิงสาวรีบแจ้งคนขับทันทีที่ขึ้นรถได้
“ได้ครับคุณผู้หญิง” แล้วแท็กซี่ก็แล่นออกไปด้วยความรวดเร็ว
สุพรรณิการ์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่หลุดมาจากสถานที่น่าอึดอัดนั้นได้ พรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่าง ตอนนี้ขอกลับไปนอนก่อนก็แล้วกัน ทั้งเพลีย ทั้งง่วงจะแย่อยู่แล้ว
ที่ไนท์คลับ
เมื่อสองบอดี้การ์ดเห็นว่าคุณหนูหน้าใสยังไม่ออกมาจากห้องน้ำเสียที จึงเข้าไปตามและก็พบว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว ทั้งสองหันหน้ามาหากัน
“ซวยแล้ว!!!”
ก๊อก...ก็อก...ก็อก... ประตูหน้าห้องทำงานของราฟาเอลถูกเคาะอย่างรัวๆ
“เข้ามา” ราฟาเอลตะโกนอนุญาต
“นายครับ แย่แล้วครับ คุณหนูหายไปแล้วครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลนลาน
“อะไรนะ ฉันบอกให้พวกแกเฝ้าไว้ไง แล้วเธอหายไปได้ยังไง บัดซบที่สุด!!!” ราฟาเอลได้ยินอย่างนั้นก็โมโหมาก ที่ลูกน้องสองคนเฝ้าผู้หญิงคนเดียวยังไม่ได้
“เอ่อ...นายจะให้พวกผมออกไปตามไหมครับ” บอดี้การ์ดถามต่อ แม้ในใจหวั่นเกรงท่าทางในตอนนี้ของผู้เป็นนายอย่างมาก
“ไม่ต้อง!!! ฉันจะไปเอง เมืองนี้ก็มีที่เดียวแหละที่เธอรู้จัก” ว่าแล้วเขาก็รีบหยิบเสื้อคลุม แล้วลุกพรวดพราดไปยังรถของตัวเองที่จอดด้านนอกทันที
“พวกนายไม่ต้องตามมา ฉันจะไปเอง” น้ำเสียงดุดัน เกินจะบรรยายได้ว่า หากเขาเจอยัยตัวแสบแล้ว เขาจะทำอะไรกับเธอบ้างนะ แล้วเขาก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ปานจะเหาะไปได้
‘กล้าหนีคนอย่างราฟาเอล แมคคานี่ เหรอยัยตัวดี เธอรู้จักฉันน้อยไปซะแล้ว แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ให้มันรู้กันไปว่าคนที่กล้าขัดคำสั่งฉันจะเป็นยังไง’


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha