1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 10 : อดใจไม่ไหว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คอนโด เมอเซเดส
“ขอบคุณนะคะ” สุพรรณิการ์ยื่นค่าโดยสารให้แท็กซี่แล้วก้าวลงจากรถทันที
“น้องน้ำหวาน สวัสดีครับ พบกันอีกแล้ว” ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นคอนโดไปนั้น ก็มีใครบางคนเอ่ยทักเธอจากด้านหลัง เธอจึงหันไปมองตามเสียงนั้น เป็นหนุ่มหล่อเจ้าของร้านอาหารไทยนั่นเอง
“อ้าว พี่ฟร๊านซ์ สวัสดีค่ะ มาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ” สุพรรณิการ์เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มบางๆ
“พี่มีห้องพักอยู่ที่นี่น่ะครับ แล้วน้องน้ำหวานล่ะครับ อย่าบอกนะว่าพักที่เดียวกัน” ชายหนุ่มถามอย่างอารมณ์ดี และคำตอบที่ได้รับก็ทำให้เขายิ้มกว้าง
“ใช่ค่ะ น้ำหวานพักที่นี่เหมือนกัน บังเอิญจังเลยนะคะ” เธอตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อย่างน้อยเขาก็ดูท่าทางไว้ใจได้ ไม่น่ามีปัญหาอะไรหากจะบอกว่าเธอพักที่นี่เช่นกัน ไม่แน่อีกหน่อยเธออาจต้องพึ่งพาเขาก็เป็นได้
“จริงเหรอครับ งั้นดีเลย ขึ้นไปพร้อมกันเลยไหมครับ พี่พักอยู่ชั้น 8 น่ะครับ แล้วน้องน้ำหวานล่ะ” ชายหนุ่มยังคงชวนคุยต่อไป
“หวานอยู่ ชั้น 10 ค่ะ งั้นก็ขึ้นไปพร้อมกันเลยนะคะ ชักง่วงแล้ว” เธอยิ้มแม้ใบหน้าจะดูอ่อนล้าเต็มที
“เชิญครับ” สเตฟานช่วยเปิดประตูให้พร้อมกับก้าวตามหลังเธอไปติดๆ ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกเอ็นดูสาวน้อยคนนี้นัก อาจเป็นเพราะเธอทำให้เขานึกถึงน้องสาวต่างมารดาที่อยู่ประเทศไทยกระมัง
ภาพชายหนุ่มและหญิงสาวที่เดินขึ้นคอนโดไปพร้อมกันนั้น ถูกจับตามองจากใครบางคนที่นั่งอยู่ในรถแลมโบกินีสีดำอยู่ตลอดเวลา และเขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือนายราฟาเอล มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่นั่นเอง
‘หึ ผู้หญิง สุดท้ายก็ไม่มีใครแตกต่างกัน ร่านเหมือนกันทุกคน ฉันคิดผิดเอง ที่คิดว่าเธอจะต่างจากคนอื่น น้ำหวานเธอมันก็แค่ผู้หญิงแพศยา ทีกับฉันทำเป็นเล่นตัว ที่แท้ก็รีบหนีออกมามั่วกับไอ้เจ้าของร้านอาหารกระจอกๆนี่เอง ก็ดี!!! ต่อไปนี้ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำดีกับเธอต่อไป ในเมื่ออยากมีผัวจนตัวสั่นนักละก็ ฉันก็จะสงเคราะห์ให้!!!’ แค่คิดว่าสองคนนั้นกำลังขึ้นไปทำอะไรกัน เขาก็ทนไม่ไหวรีบก้าวออกจากรถคันงามทันที
“สวัสดีค่ะ คุณราฟาเอล มีอะไรให้เรารับใช้คะ” พนักงานหน้าเคาท์เตอร์เอ่ยทักทายเมื่อชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเป็นที่รู้จักดีในมหานครนิวยอร์คแห่งนี้ นอกจากจะรู้จักกันในฐานะเจ้าพ่อมาเฟียแล้วเขายังเป็นหนุ่มหล่อที่สาวๆ ทั้งหลายหมายปองอีกด้วย
“เอ่อ ผมลืมของไว้ในห้องน้องสาวน่ะครับ ผมโทรหาเค้าก็ไม่รับสายสงสัยอาบน้ำอยู่ รบกวนคุณผู้หญิงช่วยนำคีย์การ์ดสำรองมาเปิดห้องให้ทีได้ไหมครับ” เขายิ้มอย่างสุภาพไปพร้อมกับโปรยเสน่ห์ให้หญิงสาวตรงหน้าที่ดูก็รู้ว่าคลั่งไคล้เขาเพียงใด
“ได้สิคะ รบกวนขอหมายเลขห้องเพื่อเช็คข้อมูลด้วยค่ะ” หญิงสาวยิ้มปริ่ม สอบถามข้อมูลตามกฎระเบียบของคอนโดทันที
“ห้อง 1045 ครับ” ชายหนุ่มตอบไปพลางคิดในใจ เออ ลืมไป ไม่รู้ว่าเอลิเซีย ใช้ชื่อคนพักเป็นชื่อเธอหรือชื่อของแม่ตัวดีกันแน่ แล้วคำตอบที่ได้รับก็ทำให้เขาแอบยิ้มในใจ
“ห้อง 1045 ของคุณเอลิเซีย แมคคานี่นะคะ นี่คะ คีย์การ์ดสำรอง” หญิงสาวพูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้เขาไปด้วย
“ขอบคุณมากนะครับ “ราฟาเอลยิ้มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ แล้วรีบเดินไปขึ้นลิฟท์ ตรงไปชั้น 10 ทันที
ห้อง 1045 ราฟาเอลรีบเสียบคีย์การ์ดเพื่อเข้าห้องอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะประหม่าคิดว่าหากเปิดประตูไปแล้วอาจจะต้องเจอภาพบาดใจ ถ้าพบว่าผู้หญิงที่เขาปรารถนากำลังคลอเคลียอยู่กับชายอื่นก็ตาม เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ในขณะที่เปิดประตูนั้นสายตาก็คอยสอดส่องว่าเจ้าของห้องอยู่ส่วนไหนกันแน่ แต่เหมือนว่าบริเวณชั้นล่างจะเงียบสงัด หึ!!! สงสัยจะนัวเนียกันอยู่ในห้องแล้วล่ะสิ ฉันไม่มีทางให้พวกแกสมหวังแน่ คิดแล้วก็รีบเดินขึ้นไปยังห้องนอนของสุพรรณิการ์ที่อยู่ชั้น 2 ทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
ราฟาเอลใช้มือกระแทกประตูด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ ขานตอบรับกลับมา เขาจึงตัดสินใจพังประตูเข้าไป
เมื่อเข้ามาในห้อง กลับไม่มีใครอยู่เลย แล้วเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องน้ำ อ้อ เธอคงอาบน้ำอยู่สินะ แล้วไอ้หมอนั่นล่ะ อย่าบอกนะว่ากำลังอาบน้ำกับเธอ คิดได้ดังนั้น เขารีบไปเคาะประตูห้องน้ำด้วยความรุนแรง
“น้ำหวาน น้ำหวาน เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ พี่รู้นะว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ออกมา !!! พี่บอกให้ออกมาไง!!! โธ่โว้ย!!!” ราฟาเอลตะโกนลั่น ทำไมเขาต้องโมโหขนาดนี้ด้วยนะ แค่เพียงคิดว่าเธอกับไอ้หมอนั่นกำลังทำอะไรกัน ทำไมเขาแทบจะเป็นบ้าอย่างนี้
“นี่คุณ...จะบ้ารึไง ฉันอาบน้ำอยู่ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้โรคจิต!!!” สุพรรณิการ์ตกใจมาก เมื่อได้ยินเสียงของคนที่เธอเพิ่งหนีมาได้ กำลังตะโกนอยู่หน้าห้องน้ำ แล้วเขาเข้ามาได้ยังไง เธอทั้งตกใจทั้งกลัว ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ออกไปเด็ดขาด ก็ตอนนี้เธอมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวที่สามารถปิดบังร่างกายเอาไว้ได้นี่นา
“ได้ เธอไม่ยอมออกมาใช่ไหม งั้นพี่จะเข้าไปเอง”
ปัง!
ราฟาเอลกระโดดถีบประตูห้องน้ำจนพังพินาศ แล้วภาพที่เขาเห็น ก็ทำให้เขาหยุดกึก ในห้องน้ำไม่มีใครเลยนอกจากสาวน้อยร่างบาง ที่มีเพียงผ้าขนหนูตัวจิ๋วห่อหุ้มร่างกายไว้เท่านั้น ซึ่งมันก็ทำให้เขาอดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้เลย เขาเอาแต่จ้องเนินอกที่โผล่พ้นผ้าขนหนูนั้น ไหนจะเรียวขานวลนั่นอีก อ่า...กายหนุ่มร้อนรุ่มไปหมดแล้วตอนนี้ แล้วเสียงของเธอก็ทำให้เขาได้สติ
“ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ ออกไปนะ” สุพรรณิการ์ตะโกนออกไป ทั้งโมโหทั้งอาย ก็ไอ้สายตาที่เขามองมา มันทำให้เธอทำตัวไม่ถูกแล้วตอนนี้
“เอ่อ เรา...อยู่คนเดียวเหรอ” ราฟาเอลพูดทั้งๆที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมไปไหน
“คุณจะบ้าเหรอ ฉันก็อยู่คนเดียวน่ะสิ นี่มันห้องน้ำนะ แล้วฉันก็กำลังอาบน้ำอยู่ ยังจะมองอีก หันหน้าไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้คนโรคจิต ไอ้...” เธอไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเขาแล้วได้แต่กำผ้าขนหนูไว้แน่น กลัวว่าอะไรๆ มันจะโผล่ออกมามากกว่านี้
“แล้วไอ้หมอนั่นล่ะ เราเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหน หรือทำเรื่องอย่างว่าเสร็จแล้วก็รีบออกไปเลยห๊ะ!!!” เขายังไม่เชื่อว่าเธออยู่คนเดียว บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะหลบอยู่แถวนี้ก็ได้
“คุณพูดถึงใคร ฉันไม่เข้าใจ” สุพรรณิการ์เอ่ยถาม เมื่อไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงอะไร
“หึ ไม่ต้องมาทำตีหน้าซื่อหรอก พี่ไม่หลงกลเธออีกแล้ว เห็นใสๆ ซื่อๆ ที่แท้ก็ร่านไม่เบา แอบพาผู้ชายขึ้นมาถึงห้อง เธอมันก็ไม่ต่างจากผู้หญิงหิวเงินที่พี่เคยเจอนั่นแหละ” ราฟาเอลพูดในสิ่งที่คิดออกไปทันที
ฉาด!!!
สุพรรณิการ์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาด่าเธอได้ถึงขนาดนี้ ในเมื่อคิดว่าเธอร่านนักเธอก็จะกลายเป็นคนแบบนั้นไปจริงๆ เขาจะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับเธออีก ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าเขาพูดถึงใครอยู่ดี
“ใช่ ผู้หญิงอย่างฉันมันร่าน แต่ถึงจะร่าน ฉันก็ไม่มีวันร่านกับคนเลวๆ อย่างคุณหรอก แล้วต่อให้ฉันจะนอนกับใครอีกกี่คน มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน รู้แล้วก็ออกไปซะ อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ออกไป!!!” เธอพูดออกไปด้วยความโมโห แต่ไม่คิดเลยว่าผลที่ตามมา จะทำให้เธอต้องจดจำไปตลอดกาล
ได้ยินอย่างนั้นแทนที่เขาจะออกไป เขากลับทนไม่ไหวไม่รู้ว่าเพราะเสียหน้าที่โดนขับไล่จากผู้หญิงคนนี้ หรือเพราะคำพูดที่เธอบอกว่าจะนอนกับคนอื่นกันแน่ อารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ตอนนี้ ทำให้เขาไม่สามารถหยุดยั้งความต้องการต่างๆ ไว้ได้อีกแล้ว
“ก็ดี ในเมื่อเรานอนกับใครก็ได้ งั้นก็นอนกับพี่อีกคนคงไม่ตาย!!!” พูดจบ ราฟาเอลก็พุ่งเข้าไปคว้าตัวคนปากดีเอาไว้พร้อมกับกระหน่ำจูบลงบนริมฝีปากบางนั้นอย่างรุนแรง คนที่ปากดีในตอนแรกได้แต่ใช้สองมือน้อยผลักไสให้เขาออกไปอย่างยากเย็น เขายังคงจูบเธออยู่อย่างนั้น แล้วมือข้างหนึ่งก็กระตุกผ้าขนหนูตัวจิ๋วออกไปให้พ้นจากร่างเธออย่างป่าเถื่อน ให้ตายสิ น้ำหวานเธอช่างซ่อนรูปเสียจริง เพราะรูปร่างที่เต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง สองปทุมถันอันอวบอิ่มจนเขาไม่อาจละสายตาได้ เขาจึงใช้มือข้างเดิมบดขยี้เคล้าคลึงสองเต้างดงาม ที่ตอนนี้ปลายถันนั้นชูชันไปด้วยอารมณ์วาบหวามที่เขาหยิบยื่นให้อย่างไม่เคยได้รับจากชายใดมาก่อน จนเขาทนไม่ไหว ต้องก้มหน้าลงมาใช้ปากหนาได้รูปนั้นดูดกลืนดอกบัวสองช่อนี้เอาไว้
“อ่า... หอมหวานเสียจริง หวานจ๋า...” ราฟาเอลพูดด้วยเสียงกระเส่า
ทันที่ปลายลิ้นของเขาได้สัมผัสปลายถันอันเต่งตึงนั้น ก็ทำให้หญิงสาวที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปด้วยไฟเสน่หา ได้สติขึ้นมาจึงรีบเอ่ยปากห้ามปรามเขาแม้จะควบคุมเสียงได้ยากเต็มที
“ปละ ปล่อย ฉันนะ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้ ฉะ ฉันขอร้อง...” เธอเอ่ยขอร้องเขา พยายามรวบรวมสติที่ตอนนี้มันกระเจิดกระเจิงจากการสัมผัสอันชวนเคลิบเคลิ้มนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha