4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : ยิ่งใกล้ยิ่งผูกพัน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

รุ่งขึ้น

มณีเมขลาออกมาทำงานตั้งแต่เช้า  ก็เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับเลย  เพราะคิดถึงแต่จูบแรกนั้น  ขณะที่เธอกำลังถ่ายแบบอยู่  เรย์โนลด์ก็เดินออกมาดูการถ่ายแบบ  ทำให้เธอแทบไม่มีสมาธิในการทำงานเพราะสายตาที่เขาจ้องเธอ  มันทำให้เธอร้อนๆ หนาวๆ พิกล

วันนี้เธอจึงต้องแช่อยู่ในน้ำค่อนข้างนาน  ทำให้เธอมีอาการอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด  เรย์โนลด์ก็พอจะมองออกว่าเธออิดโรยเต็มที  แต่เธอก็ยังยิ้มแย้มแล้วก็ทำงานต่อไปโดยไม่บ่นสักคำ

“พักทานอาหารเที่ยงกันก่อนเถอะครับ”  เรย์โนลด์เดินมาบอกทีมงาน  พวกเขาจึงต้องพักกองชั่วคราว

“ไหวรึเปล่า”  เขาเดินมาถามเธอ 

“เอ่อ  ไหวค่ะ  ขอตัวก่อนนะคะ”  เธอไม่กล้ามองสบตาเขาด้วยซ้ำ  รีบเดินไปเปลี่ยนชุดทันที  เรย์โนลด์มองตามอย่างเป็นห่วง

“น้องเมย์ไม่สบายรึเปล่าคะ  ตัวรุมๆ นะคะเนี่ย”  ทีมงานที่ช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า  เอ่ยถาม

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  สงสัยอยู่กลางแดดนานเกินไป”  เธอหันมายิ้มให้ทีมงานทั้งที่รู้สึกปวดศีรษะอย่างมาก

 

เรย์โนลด์ได้ยินพวกทีมงานคุยกันว่าเหมือนเธอจะไม่สบาย  แต่เธอก็คอยหลบหน้าเขาตลอด  เขาจึงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เธอเลย  รู้สึกหงุดหงิดชะมัด  จนเมื่อทานอาหารเที่ยงกันเสร็จแล้ว  ทีมงานก็เริ่มถ่ายแบบกันต่อ

ฉากนี้เธอต้องลงไปในน้ำที่ลึกพอสมควร  แล้วยืนอยู่ตรงนั้นโพสต์ท่าต่างๆ   แดดก็ค่อนข้างแรงมาก  เธอรู้สึกเวียนศีรษะ  สักพักทุกอย่างก็มืดไปหมด  เธอเป็นลมอยู่กลางทะเลนั่นเอง  เรย์โนลด์ที่มองดูอยู่ริมฝั่ง  รีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที  ท่ามกลางความตกใจของทุกคน

“เมย์  อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเมย์!!!  เรย์โนลด์ตะโกนเรียกเธอ  เขาอุ้มเธอขึ้นมาจากใต้น้ำ  เธอจมน้ำไปนานพอสมควร  เพราะทีมงานค่อนข้างอยู่ไกล  แต่เรย์โนลด์ว่ายน้ำเข้าไปหาเธอได้ก่อนคนอื่น เขาพาเธอขึ้นฝั่งได้แล้ว  จึงรีบทำการผายปอดให้เธอทันที  ทุกคนมองสิ่งที่ท่านประธานหนุ่มทำให้นางแบบสาวแล้วก็คิดกันไปต่างๆนานา

“แค่กๆๆ”    มณีเมขลาฟื้นขึ้นมา  แล้วก็สลบไปอีกครั้ง  เรย์โนลด์จึงพาเธอกลับไปที่บ้านพัก  แล้วสั่งให้พักกองถ่ายไปก่อน

“เอ่อ  คุณน่ะ  มาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณเมย์ด้วยนะครับ”  เขาหันมาเรียกทีมงานผู้หญิงคนหนึ่งให้ตามเขาไป

 

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอแล้ว  ทีมงานก็ออกไปหายามาให้เธอ  เรย์โนลด์คอยเฝ้าเธออยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง  ตัวของเธอร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ  เขาจึงให้คนไปตามหมอมา

“เป็นไข้หวัดใหญ่นะครับ  หมอจะฉีดยาลดไข้ให้  แล้วก็เดี๋ยวจะจัดยาให้นะครับ  ให้เธอพักผ่อนมากๆ  สองสามวันนี้  อย่าเพิ่งให้เธอออกไปไหน ให้นอนพักอย่างเดียว  หมอขอตัวก่อนนะครับ”  คุณหมอบอกอาการของเธอให้เขาทราบ

“ขอบคุณมากครับหมอ”  เขาเดินไปส่งคุณหมอ  แล้วจึงออกไปคุยกับพวกทีมงาน

“เนื่องจากตอนนี้นางแบบของเราป่วยอยู่  ผมจึงอยากขอให้พักกองเป็นเวลาสามวัน  แต่ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ  ผมจะจ่ายค่าเสียเวลาให้  ถือว่า  สามวันนี้ก็เป็นวันพักผ่อนของพวกคุณก็แล้วกันนะ  ทานอาหารกันได้เต็มที่  เดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง”  เรย์โนลด์บอกกับทีมงาน  ทุกคนยิ้มออกมาด้วยความพอใจ  แล้วก็แยกย้ายไปเที่ยวพักผ่อนตามอัธยาศัย

เขาเดินกลับมาหามณีเมขลาที่ห้องเธอยังหลับอยู่  เขาเอื้อมมือไปจับแก้มนวลนั้น  แก้มเธอแดงเพราะพิษไข้  เขาห่มผ้าให้เธออย่างอ่อนโยน  แล้วก็นั่งเฝ้าเธออยู่ตรงนั้น

 

พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานพอสมควร  เธอจึงได้ลืมตาขึ้นมา  รู้สึกปวดศีรษะไปหมด  เธอหันไปมองรอบๆ  แล้วก็พบว่าท่านประธานหนุ่มนั่งมองเธออยู่  เธอพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น

“คุณ  ขอโทษนะคะ  เดี๋ยวเมย์จะกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”  เธอนึกว่าเขามาตามเธอ

“ไม่ต้องแล้ว  คุณไม่สบายมาก  ผมสั่งให้เค้าพักกองสามวัน  คุณพักผ่อนเถอะ”  เขายิ้มให้เธออย่างเอ็นดู

“พักกองสามวันแล้วพวกทีมงานเค้าจะทำยังไงล่ะคะ”  เธอรู้สึกเป็นกังวลมากที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน

“พวกเค้าชอบใจล่ะสิไม่ว่า  ได้ไปเที่ยวพักผ่อน  แถมยังฟรีทุกอย่าง  เพราะผมเป็นออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด”  เขานึกขำกับท่าทางของพวกทีมงานที่ดูจะดีใจกันออกนอกหน้าเมื่อเขาสั่งพักกอง

“ขอโทษนะคะ  ที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อน”  น้ำตาของเธอไหลออกมา  ไม่คิดว่าเธอต้องทำให้เขาต้องลำบากขนาดนี้

“เด็กโง่  จะร้องไห้ทำไมล่ะ  ผมไม่เดือดร้อนกับเงินแค่นี้หรอก  อย่าร้องไห้สิ”  เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ

“ทำไมคุณถึงดีกับเมย์ขนาดนี้คะ”  เธอรู้สึกประทับใจเขามากจริงๆ

“ผมก็ดีกับทุกคนนั่นแหละ   หิวรึยัง  เดี๋ยวผมจะสั่งคนให้เอาอาหารมาให้”  เขารู้สึกเขินกับคำพูดและสายตาที่เธอมองมา  เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย

“ไม่หิวค่ะ  เอ่อ...”  เธอบอกเขา  แต่ท้องของเธอดันร้องประท้วงออกมาเสียงดัง

“ไม่หิวอะไร  ท้องร้องขนาดนี้”  เขายิ้มให้เธอ  แล้วจึงเดินไปกดโทรศัพท์ภายในสั่งอาหารเข้ามาทานในห้อง

“รอก่อนนะ  เดี๋ยวอาหารก็มา  จะไปห้องน้ำรึเปล่า  ผมจะพาไป” 

“ก็ดีค่ะ”  เธอกำลังจะลุกขึ้น  เขาก็มาประคองเธอเอาไว้แล้วพยุงเธอไปที่ห้องน้ำ

“เดี๋ยวคุณนั่งตรงโซฟานี้ละกันนะ  ระหว่างรออาหาร  ตัวคุณยังร้อนอยู่เลยนะเนี่ย”  เขาเอามือไปแตะที่หน้าผากของเธอ

“เอ่อ  ขอบคุณค่ะ”  เธอไม่กล้ามองสบตาเขาอีกแล้ว

                                  

ระหว่างที่นั่งรออาหาร  เรย์โนลด์ก็เอาแต่จ้องหน้าของเธอตลอด  ทำให้เธอไม่กล้าหันไปมองเขา  นึกอยากให้อาหารมาเร็วๆ เสียจริง  เขาจะมองอะไรนักหนานะ

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“อาหารมาแล้วครับ  "  พนักงานโรงแรมยกอาหารมาให้พวกเขาที่โต๊ะ  เธอมองเมนูที่หลากหลายตรงหน้าอย่างตกใจ

“คุณสั่งอาหารมาเยอะขนาดนี้  จะทานหมดเหรอคะ”  เธอหันไปถามเขา

“หมดสิ  คุณต้องทานเยอะๆ  จะได้มีแรงเข้าใจรึเปล่า”  เขาพาเธอไปนั่งที่โต๊ะอาหาร  พวกเขานั่งทานอาหารด้วยกันตามลำพัง  เหมือนกำลังดินเนอร์กันอยู่อย่างนั้น

“อิ่มแล้วเหรอ”  เขาหันไปถาม  เมื่อเห็นเธอวางช้อนลง

“อิ่มแล้วค่ะ  ทานไม่ไหวแล้ว”   เธอหันมายิ้มให้เขา

“งั้นเดี๋ยวทานยา  แล้วก็นอนพักนะ  ผมจะเช็ดตัวให้”  เขาบอกกับเธอใบหน้าเรียบเฉย

“เช็ดตัว!!!  ไม่ต้องหรอกค่ะ  เมย์เช็ดเองก็ได้”  เธอตกใจมากที่เขาบอกว่าจะเช็ดตัวให้เธอ

“จะเช็ดเองยังไงล่ะ  ไม่ต้องห่วงหรอกน่า  ผมไม่แอบดูอะไรๆ  ของคุณหรอก”  เขาทำตาเจ้าเล่ห์  แล้วก็อดขำไม่ได้

“แต่ว่า...”  เธอไม่รู้จะปฏิเสธเขายังไง

“ไม่มีแต่  ไป  ไปนอน  เดี๋ยวผมเอายาให้”  เขาลุกขึ้น  พาเธอไปนอนที่เตียง  แล้วเดินไปหยิบยามาให้เธอ  จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูกับกดน้ำร้อนใส่ชามมาที่ข้างเตียงของเธอ  แล้วจึงค่อยๆ เริ่มเช็ดใบหน้างามนั้นอย่างแผ่วเบา  เลื่อนลงมาถึงลำคอระหงขาวผ่อง

“ขอโทษนะ”  เขากำลังจะเอื้อมมือไปแกะกระดุมของเธอออก  แต่เธอรีบคว้ามือเขาไว้

“ตรงนี้... เมย์เช็ดเองก็ได้ค่ะ”    เธอยื่นมือไปรับผ้าจากมือเขา  แล้วนำมันมาเช็ดตัวเอง  แก้มสาวแดงก่ำ  ไม่รู้เพราะพิษไข้หรือเพราะความอายกันแน่

“งั้นเดี๋ยวคุณก็นอนหลับพักผ่อนเลยนะ  ผมจะไปอาบน้ำที่ห้องสักหน่อย”  เขาลุกขึ้น  นำผ้าขนหนูกับชามไปเก็บไว้  แล้วเดินออกจากห้องของเธอไป  เธอมองตามเขา  หัวใจของเธอเต้นโครมครามไปหมด  ก่อนจะดึงผ้าห่มมาห่มเอาไว้  สักพักก็หลับไปอย่างง่ายดาย

 

     เรย์โนลด์กลับมาอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องของเขาเรียบร้อยแล้ว  จึงเดินกลับไปที่ห้องของเธออีกครั้ง 

 

“หลับง่ายจริงๆ นะ”  เขาดึงผ้าห่มขึ้นให้เธออีก  เหงื่อของเธอออกมาเต็มไปหมด  เขาจึงไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธออีกครั้ง   

“แม่จ๋า  เมย์หนาว  หนาว”  มณีเมขลาเริ่มเพ้อเพราะพิษไข้กำเริบ  เธอจับมือของเรย์โนลด์เอาไว้แน่น  เขาจึงลงไปนอนข้างๆ  เธอ  แล้วกอดเธอเอาไว้

“หลับเถอะนะคนดี  ผมอยู่ตรงนี้แล้ว”  เขากระซิบบอกกับเธอ  แล้วก็อดไม่ได้ที่จะจูบหน้าผากมนนั้น  ไม่นานนัก  เขาก็หลับไปพร้อมกับเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha