4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : คิดมาก...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจก  มณีเมขลาตื่นขึ้นมาพบว่าเธออยู่ในอ้อมกอดของเรย์โนลด์  เธอพยายามจะลุกออกไปอย่างช้าๆ  ใจของเธอเต้นแรงมาก  เมื่อมองเห็นใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ

“จะไปไหน”  เขาตื่นได้สักพักแล้ว  แต่เขายังไม่อยากลุกเท่านั้นเอง

“อุ๊ย  เอ่อ  เมย์จะไป...ไป...”  เธอพูดไม่ถูกเมื่อเขาดึงเธอเข้าไปใกล้เขาอีก

“ไปไหน”   เขาดันตัวขึ้นมานอนตะแคง  มองจ้องใบหน้างามที่ดูซีดเซียวนั้น

“คือไป...ไปห้องน้ำค่ะ”  เธอมองสบตาเขา 

“ปะ  เดี๋ยวพาไป”  เขาลุกขึ้นประคองให้เธอเดินไป

“เมื่อคืน...คุณ...คุณนอนกับเมย์ทั้งคืนเลยเหรอคะ”  เธอถามอย่างเขินอาย

“ใช่  ก็คุณจับมือผมไม่ยอมปล่อยเลยนี่นา  จะให้ทำยังไงล่ะ”  เขาพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“คะ  เมย์น่ะเหรอคะ  จับมือคุณไว้  เอ่อ  ขอโทษนะคะ  ถ้างั้นวันนี้คุณไม่ต้องดูแลเมย์หรอกนะคะ  เมย์เกรงใจ”  เธอยิ่งอายเข้าไปใหญ่  เมื่อได้ยินเขาบอกแบบนั้น 

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก  ไหนๆ  ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว  นางแบบไม่สบาย  ทีมงานไปเที่ยวกันหมด  ผมก็เลยว่างน่ะ”  เขาแอบยิ้ม  แล้วก็ทำหน้าตายเหมือนเดิม

อ้อ  เค้าแค่ว่างสินะ  คิดอะไรอยู่ได้นะเรา

“ทำไมคุณไม่ไปเที่ยวพักผ่อนบ้างล่ะคะ  มาเฝ้าเมย์อยู่แบบนี้  น่าเบื่อแย่เลย”  เธอรู้สึกน้อยใจเขาอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่เป็นไรหรอก  ผมชอบทำอะไรที่มันน่าเบื่ออยู่แล้ว  ผมสั่งข้าวต้มไปแล้ว  เดี๋ยวก็คงมา  ทานเสร็จก็ทานยาแล้วนอนต่อนะ  ผมไปอาบน้ำก่อน”  พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องของเธอไป

“เชอะ  ชอบทำเรื่องน่าเบื่อเหรอ  นี่ประชดกันรึเปล่าเนี่ยน่าเบื่อมากแล้วจะมาเฝ้าทำไมกัน”  เธอนั่งบ่นอยู่คนเดียว 

 

 

พออยู่ในห้องแบบนี้เธอก็รู้สึกอุดอู้  จึงเดินออกไปสูดอากาศข้างนอก  นั่งอยู่ริมทะเลเหมือนวันนั้น  แต่เธอคงจะนั่งเพลินไปหน่อย  เพราะเรย์โนลด์ที่อาบน้ำเสร็จแล้ว  เขาไปที่ห้องไม่เจอเธอ  เขาเป็นห่วงเธอมาก  จึงออกมาตามหาด้านนอก  และพบว่าเธอนั่งอยู่อย่างสบายอารมณ์

“เมย์!!!   กลับเข้าห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ”   เสียงของเรย์โนลด์ดังมาจากด้านหลัง  เสียงของเขาดูน่ากลัวเหลือเกิน  จนเธอสะดุ้งสุดตัว

“เอ่อ  เมย์มาสูดอากาศเฉยๆ ค่ะ  กำลังจะกลับพอดี”  เธอลุกขึ้นอย่างเร็ว  จึงทำให้หน้ามืด  ก่อนเธอจะล้มลงเขาก็มารับเอาไว้

“คุณยังไม่หายดีเลย  หมอบอกว่าห้ามออกไปไหนไง  ทำไมดื้อแบบนี้นะ”  เขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพากลับไปที่ห้องทันที

“ขอโทษค่ะ”  ใบหน้าของเธอสลดลงไปทันที  เมื่อโดนเขาดุ

“จะมาขอโทษผมทำไม  หรือว่าคุณรำคาญผมที่ผมมายุ่งกับคุณแบบนี้  งั้นผมไปก็ได้นะ”  เขาแกล้งทำเป็นน้อยใจเธอ  กำลังจะเดินออกไปหลังจากอุ้มเธอมานอนที่เตียงแล้ว  เธอดึงเสื้อเขาไว้

“คือไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ  เมย์ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วงค่ะ  ขอโทษที่ทำให้คุณลำบาก  ขอโทษที่เป็นภาระให้คุณ”  เธอปล่อยมือจากเสื้อของเขา  พยายามกลั้นน้ำตาที่มันไหลเอ่อขึ้นมา

“ผมไม่ได้ลำบากอะไร  แล้วคุณก็ไม่ได้เป็นภาระของผมด้วย  แต่...ผมก็เป็นห่วงคุณจริงๆ นั่นแหละ  เฮ้อ  รู้ว่ามีคนเป็นห่วง  ก็น่าจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะ  จะให้ห่วงไปจนตายเลยรึไง”  เขาพูดด้วยท่าทางหงุดหงิดเต็มที  แต่กลับทำให้เธอประทับใจเขามากขึ้น  มือเล็กโอบรอบเอวเขาเอาไว้อย่างลืมตัว

“ขอบคุณนะคะ  ที่เป็นห่วงเมย์  เมย์จะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ค่ะ”  เธอกอดเขาอยู่สักพัก  ก็เริ่มรู้สึกตัวจึงดันตัวเขาออก  แต่เขากลับดึงเธอมากอดไว้แทน

“เมื่อคืนก็จับมือ  วันนี้ก็กอด  พรุ่งนี้จะทำอะไรกันดีล่ะเราฮึ?  จูบกันอีกดีไหม  แล้ววันต่อไปก็...”  เขาส่งสายตากรุ้มกริ่ม

“คุณ คือ... เมย์ไม่ได้ตั้งใจนะคะ”  เธอพยายามผลักเขาออก

“แต่ผมตั้งใจ  แล้วก็ชอบมากด้วย”  เขาจ้องมองที่ดวงตาของเธอ  ราวกับจะบอกว่าเขาพูดจริงๆ

“คุณเรย์โนลด์”  เธอเรียกชื่อเขาออกมา

“เรียกทำไม  กลัวลืมชื่อผมรึไง  ไปทานข้าวต้มได้แล้ว  จะได้ทานยา  ไหนว่าจะไม่ทำให้ผมห่วงไงล่ะ”  เขาปล่อยเธอจากอ้อมแขนนั้น

“ค่ะ  ทานค่ะ  เมย์จะทานให้หมดเลย”  เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วก็ตักข้าวต้มใส่ปากไม่หยุด  จนสำลัก  เขารีบรินน้ำให้เธอดื่มทันที

“ค่อยๆ ทานก็ได้  จะรีบลุกมากอดผมต่อรึไง”  เขายังคงแซวเธอไม่เลิก

“คนบ้า”  เธอหน้าแดงทั้งเขินทั้งอาย  ได้แต่ก้มหน้าทานข้าวต้มต่อไป

“อ้าว  อยู่ดีๆ มาว่าผมได้ไงเนี่ย  ผมเป็นถึงประธานบริษัทนะ  ให้มันรู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ซะบ้างสิ”  เขาแกล้งทำเสียงดุ 

“ค่ะ  ลืมไปว่าท่านแก่แล้ว”  เธอแอบยิ้ม

“นี่ผมบอกว่าเป็นผู้ใหญ่  ไม่ได้แก่ซักหน่อย  เพิ่งจะ  30  เองนะ”  เขาเริ่มคิดหนัก  นี่เขาดูแก่ขนาดนั้นเลยรึไงนะ

“โอ้โห  เพิ่งจะ  30  เองเหรอคะ  เมย์นึกว่า  45  แล้วนะคะเนี่ย  สงสัยคุณจะทำงานมากเกินไป  พักผ่อนเยอะๆ นะคะ  ท่านประธาน”  เธอลุกขึ้นเมื่อทานเสร็จแล้ว  กำลังจะไปทานยาต่อ  แต่เขาคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทัน

45  เนี่ยนะ  เว่อร์ไปละ  ผมไม่ได้ดูแก่ขนาดนั้นซักหน่อย  ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ”  เขาก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ 

“ค่ะๆ  เมย์พูดผิดเอง  ท่านประธานดูหนุ่มมากค่ะ  น่าจะอายุ  25  เองนะคะเนี่ย  พอใจรึยังคะ”  เธอยิ้มให้เขา  สองคนสบตากันนิ่ง

“ประชดกันนี่นา  ไปกินยาเถอะ  จะได้นอนพัก  สงสัยผมต้องไปเช็คเรทติ้งที่บาร์แถวนี้ซะหน่อยละ  ว่าจะหาสาวๆ มาควงได้อยู่รึเปล่า”  เขาแกล้งพูดให้เธอหึง

“รีบไปเลยนะคะ  หิ้วมาให้ได้หลายๆ คนล่ะ  จะได้ไม่ว่างมาดูแลเมย์”  เธอรู้สึกหึงเขาขึ้นมาจริงๆ  ทานยาเสร็จเธอก็เดินไปนอนที่เตียงทันที  โดยไม่ยอมพูดกับเขาอีก  เขารู้สึกพอใจมากแล้วจึงล้มตัวลงนอนข้างเธอ

“นี่คุณ  นี่มันเตียงของเมย์นะคะ  ถ้าคุณอยากนอนก็ไปนอนห้องคุณสิ” เธอพยายามผลักเขาออกไป

“แต่ผมเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมดนี่  ผมจะนอนห้องไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ  มีปัญหาอะไรรึเปล่า”  เขากอดเธอเอาไว้แน่น

“อ้อ  งั้นเมย์ไม่ใช่คนจ่ายเงิน  เมย์ไปนอนริมหาดละกันนะคะ”  เธอลุกขึ้นกำลังจะก้าวลงจากเตียงจริงๆ

“คือผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ  มานอนเถอะนะ  คุณไม่สบายอยู่  ผมไม่กวนใจคุณก็ได้  จะนอนอยู่นิ่งๆ เงียบๆ ไม่พูดอะไรเลยเอ้า”  เขารีบดึงตัวเธอเอาไว้  นี่เขาพูดแรงไปรึไงนะ

 

เธอกลับมานอนที่เตียงอีกครั้ง  โดยไม่ยอมพูดกับเขาอีก    เขาคิดว่าเธอคงจะโกรธเขาจริงๆ ซะแล้วสิ  ปากหนอปาก  เขาขยับตัวเข้าไปหาเธอ  เธอก็ขยับหนี  เขาเลยต้องนอนนิ่งๆ ไปก่อน  รอให้เธอหลับแล้วค่อยลากตัวมากอดก็แล้วกัน

มณีเมขลาไม่ได้โกรธที่เขาพูดแบบนั้น  แต่คำพูดของเขามันทำให้เธอคิดได้  ว่าเขาเป็นใคร  แล้วเธอเป็นใครต่างหากล่ะ  เรื่องของเธอกับเขา  ยังไงก็ไม่มีวันเป็นไปได้อยู่แล้ว  เธอควรจะตัดใจจากเขาตั้งแต่ตอนนี้คงจะดีกว่า  พอเธอถ่ายแบบเสร็จแล้ว  ก็คงไม่ได้เจอกับเขาอีก  นั่นสินะ  คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว  ทำไมแค่คิดว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก  เธอก็รู้สึกใจหายขึ้นมาทันที

เขารออยู่นานจนแน่ใจว่าเธอคงจะหลับแล้ว  เขาค่อยๆ  ชะโงกหน้าไปมองเธอ  แล้วจึงดึงเธอมากอดเอาไว้อีกครั้ง  ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้เลย  ทั้งหวง  ทั้งห่วง  แล้วก็คิดถึง  อยากอยู่ใกล้ๆ เธอตลอดเวลา  ถ่ายแบบเสร็จแล้ว  เขาจะหาเรื่องอะไรมาอ้าง  เพื่อจะได้เจอกับเธออีกดีนะ  หรือจะให้เธอทำขนมไทยมาให้ทานทุกวัน  ไม่ดีๆ  กว่าจะได้เป็นแฟน  เขาคงจะเป็นเบาหวานไปซะก่อน  หรือจะจ้างเธอเป็นนางแบบประจำของบริษัท  แต่งานถ่ายแบบก็ไม่ได้มีทุกวันนี่นา  โอ๊ย...  อยากจะบ้าตาย  ทำไมการจะอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้  มันถึงได้ดูวุ่นวายขนาดนี้นะ    เขาคิดไปคิดมาอยู่นานจนเผลอหลับไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha