4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 7 : เกือบไป...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เวลาผ่านไปเกือบบ่ายโมง  มณีเมขลาดันตัวเองให้ลุกขึ้น  เขานอนกอดเธอเอาไว้อีกแล้วสินะ  เธอค่อยๆ จับแขนที่พาดตรงเอวคอดกิ่วให้ออกไป  แล้วจึงลุกไปอาบน้ำเพราะรู้สึกร้อน  เหงื่อของเธอออกเต็มไปหมด  เมื่อวานเธอก็ได้แต่เช็ดตัวเท่านั้น  แม้จะยังไม่หายจากอาการไข้หวัด  แต่เธอก็ทนสภาพหมักหมมไม่ไหวอีกต่อไป  เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ  โดยลืมที่จะล็อคประตู  เพราะปกติเธออยู่กับมารดาสองคน  ก็ไม่ได้ล็อคประตูจนติดเป็นนิสัย  โดยลืมไปว่าวันนี้เธอไม่ได้อยู่ตามลำพัง

  เขาลืมตาตื่นมือหนาควานหาร่างบางที่เขานอนกอดมาตั้งแต่เช้า  แต่เธอไม่อยู่  เขาลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว  สักพักหนึ่งก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องน้ำ  นี่อย่าบอกนะว่าเธอลุกไปอาบน้ำทั้งที่เป็นไข้แบบนี้น่ะ 

 

เขารีบเดินไปเปิดประตูห้องน้ำอย่างลืมตัวเพราะมันไม่ได้ล็อค  เขาห่วงเธอจนลืมคิดเรื่องอื่น  นี่เธอไม่ได้ล็อคประตูห้องน้ำเนี่ยนะ   ให้ตายเถอะ  และทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป  เขาก็ถึงกับอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น  เรือนร่างที่อวบอิ่ม  เต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง  กำลังยืนหันหลังให้เขาอยู่ภายใต้ฝักบัวขนาดใหญ่  เสียงน้ำค่อนข้างดังเธอจึงไม่รู้ว่าเขายืนดูเธออยู่ที่ประตู

เรย์โนลด์บอกตัวเองให้เดินออกมาก่อน  แต่ร่างกายของเขามันกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง  ยิ่งเมื่อเห็นเธอให้ฟองน้ำถูไถไปตามส่วนต่างๆของร่างกายอย่างสบายใจแล้ว  เขาก็กลับยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เขามองแผ่นหลังเรียบเนียนสีขาวสะอาด  ลงมาจนถึงก้นงอนที่น่าสัมผัส  ไหนจะเรียวขางามนั่นอีกนี่มันอะไรกันเนี่ย  แค่ด้านหลังของเธอก็ทำให้แก่นกายของเขาดุนดันอยู่ตรงเป้ากางเกง  ราวกับมีแรงดึงดูดอย่างนั้นแหละ

และเมื่อเธอล้างฟองสบู่เสร็จแล้ว  เธอจึงหันมาจะหยิบผ้าขนหนู  แล้วเธอก็ต้องตกใจอย่างมาก  เมื่อพบว่าเขายืนมองเธออยู่  จริงสิ  เธอไม่ได้ล็อคประตูนี่นา  เธอรีบคว้าผ้าขนหนูมาห่มไว้ทันที  แต่ก็ไม่ทันแล้ว

ทันทีที่เธอหันมาสติของเขาก็ขาดผึง  เมื่อได้เห็นทรวงอกอิ่มที่ใหญ่เกินตัวของเธอรวมถึงเนินเนื้อด้านล่างที่มีสีขาวอมชมพูนั้น  เขาปิดประตูห้องน้ำทันที  แล้วเดินมากระชากผ้าขนหนูที่เธอเพิ่งจะคว้ามาปิดบังร่างกายออก

เขาตรงเข้าตะโบมจูบที่ริมฝีปากงามนั้นอย่างไม่อาจห้ามใจได้อีกต่อไป  สองมือบดขยี้อกอิ่มอย่างรุนแรง  เธอพยายามดันตัวเขาออกไป  แต่ก็ไร้ผล  เขาไล่จูบเธอลงมาเรื่อยๆ จนมาถึงลำคอระหง  แล้วจึงก้มตัวลงมาดูดกลืนสองเต้างามที่บัดนี้ปลายยอดชูชันสู้มือของเขา  เพราะสัมผัสที่ไม่เคยได้รับจากชายใดมาก่อน

“อย่าค่ะ  อย่าทำแบบนี้  อ๊ะ...”  แม้ปากจะบอกให้เขาหยุด  แต่ร่างกายกลับตอบสนองเขาไปทั้งอย่างนั้น  เมื่อมือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้เนินเนื้อด้านล่าง ปลายนิ้วของเขาสอดเข้าไปที่ร่องสวาทของเธอ  มณีเมขลาแทบจะยืนไม่อยู่แล้วตอนนี้  สองมือเล็กจับที่หัวไหล่ของเขาไว้มั่น  เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลมเสียให้ได้  และแล้ว  ทุกอย่างก็เบลอไปหมดจนมืดสนิท  เธอเป็นลมไปแล้วจริงๆ

เรยโนลด์ได้สติ  เมื่อสาวน้อยในอ้อมกอดเป็นลมไปแล้ว  จริงสิ  เธอไม่สบายอยู่นี่นา  ต้องมายืนตัวเปียกแบบนี้  แถมยังโดนเขารังแกอีก  นี่นายทำอะไรลงไปนะเรย์โนลด์ 

เขารีบอุ้มเธอขึ้นมา  แล้วพาเธอไปนอนที่เตียง  เขาลุกไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้เธอทันที  แม้ว่ามือไม้จะสั่นไปหมด  เพราะเรือนร่างเปลือยเปล่าที่นอนยั่วน้ำลายของเขาอยู่แบบนี้  ไม่ได้  เขาจะรังแกคนป่วยไม่ได้  เขารีบเข้าไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า  แล้วหยิบชุดชั้นในพร้อมทั้งเสื้อผ้าของเธอมาสวมเอาไว้ให้เธอ  ก่อนที่เขาจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก  จากนั้นก็รีบห่มผ้าให้เธอทันที

 

เขาคิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่  เขารู้แน่ชัดแล้วว่า  เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาอยากจะนอนด้วยไปชั่วชีวิต 

มณีเมขลาเริ่มได้สติ  เธอลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ  แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว  เมื่อเห็นเขา  เธอรีบกระถดหนีไปจนสุดเตียง

“ไม่ต้องกลัวผมหรอกนะ  ผมไม่ทำอะไรคุณแล้ว”  แม้จะอยากทำใจจะขาด  เขาคิดในใจ

“เอ่อ  คุณเมาเหรอคะ  นี่ยังกลางวันอยู่เลยนะ”  เธอพยายามคิดว่าเขาน่าจะไปทำอะไรมาถึงได้ทำกับเธอแบบนั้น

“จะบ้าเหรอเด็กโง่ ผมเพิ่งตื่นจะไปเมาที่ไหนมาล่ะ “  เขาอดขำกับท่าทางของเธอไม่ได้

“แล้วคุณทำไมถึง  เอ่อ...”  เธอคิดถึงสัมผัสที่เขามอบให้  ก่อนที่จะเป็นลมล้มพับไป

“ก็คุณน่ะ  ทำไมไม่ล็อคประตูห้องน้ำฮะ  ผมแค่จะเข้าห้องน้ำ  แต่พอไปเจอคุณ  เลย...ทำแบบนั้นไปน่ะสิ”  เขาโยนความผิดให้เป็นของเธอซะงั้น

“คือปกติเมย์อยู่กับแม่สองคน  มันเลยชินนะคะ  ขอโทษนะคะ”    เธอรับผิดไปซะอีก    เขาอยากจะบ้าตาย  เขาควรเป็นฝ่ายขอโทษเธอไม่ใช่รึไงนะ  ทำไมเธอถึงได้ใสซื่อขนาดนี้

“ช่างมันเถอะ  ผมเองก็ผิดด้วยนั่นแหละ  เอาเป็นว่าผมขอโทษที่ทำกับเมย์ไปแบบนั้นละกัน  ว่าแต่  ตัวคุณร้อนมากเลยนะ  ไข้ขึ้นอีกรึเปล่าน่ะ”  เขารู้เพราะเขาลูบไล้เธอไปทั้งตัว  ตอนที่เธอสลบไป

“เมย์  ไม่เป็นไรค่ะ”  เธออายจนหน้าแดง  ไม่กล้าหันไปมองสบตาเขา

“ไม่เป็นไรได้ไง  ดูสิ  ตัวเมย์ร้อนมากจริงๆ นะเนี่ย”  เขาเอามือไปแตะที่หน้าผากของเธอ  ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว

“เอ่อ  งะ  งั้นเมย์นอนต่อละกันนะคะ”  เธอกำลังจะล้มตัวนอน  แต่เขาไม่ยอม 

“ลุกมากินข้าวก่อน  แล้วค่อยกินยานอน”  เขาจะเข้าไปประคองตัวเธอขึ้นมา  แต่เธอถอยหนีเขา

“มะ  ไม่เป็นไรค่ะ  เมย์ลุกเองได้”  เธอกำลังจะลุกขึ้น  แต่เหมือนแข้งขามันอ่อนแรงไปหมด  แทบจะยืนไม่อยู่ด้วยซ้ำ  เขารีบมาประคองเธอไว้ก่อนจะล้มไป

อกอิ่มสัมผัสกับอกกว้างอีกครั้ง  เขารับรู้ได้ถึงความนุ่มหยุ่นนั้น  แล้วก็ต้องรีบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  เธอเองก็เช่นกัน  ไม่ว่าเขาจะแตะโดนส่วนไหน  เธอก็แทบจะหลอมละลายไปเลยทีเดียว

“เอ่อ  ไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะ  เดี๋ยวผมจะสั่งอาหารให้”  เขารีบพาเธอไปนั่งที่โต๊ะ  ก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นอีก  นี่ถ้าตอนนี้เธอไม่ได้ป่วยอยู่  ป่านนี้เธอคงไม่ได้ลุกจากเตียงแน่

มณีเมขลาหัวใจเต้นโครมครามไปหมด  เธอนั่งนิ่ง  ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี  มันรู้สึกอายไปหมดเลยตอนนี้

พวกเขานั่งเงียบโดยไม่ได้พูดอะไรกัน  แม้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายจ้องหน้าเธอตาไม่กระพริบ  แต่เธอก็เอาแต่ก้มหน้าลงอยู่อย่างนั้น

 

จนเมื่ออาหารมาส่ง  เธอก็รีบทานเอาๆ  อยากให้อิ่มเร็วที่สุด  จะได้กลับไปนอนต่อเสียที

“เอ้า  เดี๋ยวก็สำลักอีกหรอก  ค่อยๆ กินก็ได้นะ” เรย์โนลด์มองเธออย่างเอ็นดู  นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยเจอมา  ป่านนี้คงจะออดอ้อนให้เขาขึ้นเตียงด้วยไปแล้ว  แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำเหมือนอยากจะหลบหน้าเขาอย่างนั้นแหละ 

“เมย์อิ่มแล้วค่ะ  ขอตัวนะคะ”  เธอลุกขึ้นเดินไปทานยา  แล้วขึ้นเตียงนอนทันที  เอาผ้าห่มคลุมร่างกายจนหมด  ไม่เว้นแม้แต่ใบหน้างามนั้น

ไนอนแบบนั้นเดี๋ยวก็หายใจไม่ออกกันพอดี”  เขาลุกไปดึงผ้าห่มของเธอออกให้ใบหน้างามโผล่ออกมา  เธอรีบหลับตาทันที

เรย์โนลด์ยิ้มให้กับท่าทางของเธอ  จากนั้นเขาก็เดินกลับไปทานอาหารต่ออย่างสบายใจ

 

สองวันผ่านไป                        

 เขาเฝ้าเธอเอาไว้ตลอดเวลาที่เธอไม่สบาย  แม้เธอจะพยายามถอยห่างเขาแค่ไหนก็ตาม  จนวันนี้เธอหายเป็นปกติแล้ว  ทีมงานจึงได้กลับมาทำงานตามเดิม  พวกเขาเร่งรีบถ่ายแบบเพราะเสียเวลาไปหลายวัน  ทำให้ต้องเริ่มงานแต่เช้าตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นกันเลยทีเดียว    เรย์โนลด์ไม่ได้เข้าไปนอนกับเธออีกแล้ว  เขารู้สึกเหงามากจริงๆ  แต่คราวก่อนเขามีข้ออ้างในการดูแลเธอ  ตอนนี้เขาจะเอาอะไรไปอ้างได้อีกล่ะ 

การถ่ายแบบผ่านไปเรื่อยๆ  จนเสร็จสิ้นเอาก็ครบสิบวันพอดีที่พวกเขาอยู่ที่เสม็ด  วันนี้ทุกคนจึงได้เก็บของกลับ  มณีเมขลารู้สึกดีใจมากที่จะได้กลับบ้านเสียที  เธอคิดถึงมารดาจะแย่อยู่แล้ว  อีกอย่าง  เธอก็ไม่อยากอยู่ใกล้เขาอีก  เพราะเสียงนินทาจากทีมงานหลายคนที่มองว่าเธอใช้เรือนร่างเพื่อแลกงานนี้มา  เพราะความสนิทสนมที่เรย์โนลด์มอบให้กับเธอนั่นเอง  วันนี้เธอจึงรีบขึ้นรถตู้ไปกับทีมงานตั้งแต่เช้า  โดยที่ไม่ได้บอกลาเขาแม้แต่คำเดียว 

เรย์โนลด์รู้สึกหงุดหงิดมาก  เมื่อเขาตื่นมาช่วงสาย  แล้วพบว่าเธอกลับไปกับพวกทีมงานแล้ว  เขาจึงรีบกลับเข้ากรุงเทพทันที ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha