4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : งานพิเศษ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คฤหาสน์วัฒนาดำรงศ์

ตลอดทั้งวันที่เขากลับมาจากเสม็ด  เขากลับเข้าบ้านมาช่วงบ่าย  ด้วยหัวใจที่เงียบเหงา  ไม่คิดเลยว่าเธอจะหนีเขาไปแบบนั้น  จะกลับก็ไม่มาลากันสักคำ  เด็กอะไรไม่มีมารยาท  โอ๊ย... จะทำยังไงต่อไปล่ะทีนี้   เขาเดินไปเดินมาในห้องอย่างหงุดหงิดเต็มที  วันนี้เป็นวันอาทิตย์  พรุ่งนี้เขาต้องไปทำงาน  แต่ไม่มีแก่ใจจะทำอะไรเลย  เขาชินกับการได้เห็นหน้าเธอทุกวัน  ได้นอนกอดเธอ  แล้วนี่  ต้องนอนบนเตียงนี้คนเดียว  ทั้งที่เมื่อก่อนก็นอนคนเดียวมาตลอด  แต่ตอนนี้มันทำใจลำบากจริงๆ

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง....

ระหว่างที่กำลังคิดทบทวนรวมไปถึงหาเรื่องไปเจอเธออยู่นั้น  โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

(“ฮัลโหล  ครับพี่รัสเซลว่าไงครับ  อ้าวจะถึงวันเกิดน้องดาแล้วเหรอครับเนี่ยอีกแปดวัน  อะไรนะ!!!  ให้ผมพาแฟนไปเปิดตัว  ไม่งั้นดาจะไม่แต่งกับพี่  ยัยตัวแสบ  ร้ายจริงๆ  นะ  เอ่อ  แต่ว่า...ผม”)  เขากำลังจะปฏิเสธไปว่าเขาไม่รู้จะพาใครไป  แต่อยู่ๆ  เขาก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

(“ได้ครับพี่    อีกสามวันเจอกันนะครับ  ขอเวลาเคลียร์งานก่อน  ดีเหมือนกันจะได้หาเรื่องกลับบ้าน  คิดถึงอาหารฝีมือแม่จะแย่อยู่แล้ว  โอเคครับพี่  สวัสดีครับ”)   เขายิ้มออกมาอย่างพอใจ  แล้วรีบออกไปนอกห้อง ก่อนจะขับรถออกไปยังจุดหมายปลายทางที่ต้องการทันที

                      

บ้านของมณีเมขลา

“แม่ขา...  เมย์กลับมาแล้วค่ะ  คิดถึงแม่จังเลย”  เธอรีบเข้าไปกอดมารดาเอาไว้

“ไหนว่าจะไปอาทิตย์เดียวไงลูก  นี่หายไปตั้งสิบวัน  ถ้าหนูไม่โทรมาบ้าง  แม่คงคิดว่าหนูหายตัวไปแล้วนะเนี่ย” นางวัลภาหอมแก้มบุตรสาวอย่างรักใคร่

“พอดีเมย์เป็นไข้นะคะ  เลยต้องพักกองไปสามวัน  เกรงใจคนอื่นเค้าเหมือนกันนะคะ”  เธอคิดถึงตอนที่เธอป่วยอยู่  ตอนที่เขาคอยดูแลเธอไม่ห่าง  แล้วก็รู้สึกคิดถึงเขาขึ้นมา

“ตายจริง  หนูไม่เห็นบอกแม่เลย  แล้วนี่หายดีรึยัง”  นางวัลภาทำหน้าตกใจ  เอามือจับที่หน้าผากของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง

“หายดีแล้วค่ะ  แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกนะคะ  ว่าแต่แม่เถอะ  กินยาตามที่คุณพยาบาลจัดให้รึเปล่าคะ”  เธอถาม  เพราะพยาบาลส่วนตัวกลับไปแล้ว  เมื่อเธอกลับมา

“จ้า  ถามแม่อย่างกับแม่เป็นเด็กอย่างนั้นแหละ  มาเหนื่อยๆ  ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะลูก  จะได้ลงมาทานข้าวเที่ยงด้วยกัน”  เธอบอกบุตรสาวอย่างเอ็นดู

“ดีเหมือนกันค่ะแม่  อากาศวันนี้ร้อนจริงๆ  เดี๋ยวเมย์ลงมานะคะ”  เธอหิ้วกระเป๋าขึ้นไปบนห้องแล้วจึงเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัว 

 

มณีเมขลาเดินขึ้นไปได้สักครู่  รถหรูคันใหญ่ก็มาจอดที่หน้าบ้านของเธอ  นางวัลภาเดินออกไปดูว่าใครมา

“สวัสดีครับคุณป้า  ผมชื่อเรย์โนลด์  เป็นเจ้าของบริษัทเพชรที่คุณเมย์ไปถ่ายแบบให้น่ะครับ”  เรย์โนลด์รีบแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ พร้อมกับยกมือไหว้ผู้อาวุโสกว่า

“ตายจริง  อย่าบอกนะคะว่าเพชรหาย”  นางวัลภาทำหน้าตกใจ  เรย์โนลด์ยิ้มขำ

“ไม่ใช่หรอกครับ  คือผมขอเข้าไปนั่งในบ้านก่อนได้ไหมครับ” 

“เอ่อ  จริงสิ  มัวแต่ตกใจ  เชิญเข้ามาเลยค่ะ  เห็นคุณหน้าฝรั่ง  นึกว่าจะพูดไทยไม่ได้ซะอีก  ป้าตกใจหมดเลย”  เธอพูดคุยกับเขาอย่างอ่อนโยน

“คุณแม่ผมเป็นคนไทยน่ะครับ  ผมเลยพูดไทยได้  อีกอย่างก็ย้ายมาอยู่ที่เมืองไทยได้  5  ปีแล้ว  นี่ครับ  ของฝาก  คุณป้าอาการดีขึ้นไหมครับ”  เขาพูดคุยกับว่าที่แม่ยายในอนาคตอย่างถูกคอ  เธอดูเจียมเนื้อเจียมเนื้อเหมือนบุตรสาวของเธอไม่มีผิด

“ก็เรื่อยๆ แหละจ้ะ  มะเร็งลำไส้น่ะนะ  คงไม่หายง่ายๆ  สงสารก็แต่ยัยเมย์  ต้องทำงานตัวเป็นเกลียวรักษาแม่”  เธอพูดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหลออกมา

“ทำไมคุณป้าไม่ผ่าตัดล่ะครับ  น่าจะมีโอกาสหายได้มากกว่านะครับ”  เขาถามอย่างห่วงใย

“ค่าใช้จ่ายมันสูงนะคะคุณ  แค่ไปรับยามาทานตลอด  ค่ายาก็แพงมากแล้ว  บอกตามตรงนะคะ  ถ้าไม่สงสารลูก  ป้าคงฆ่าตัวตายไปนานแล้ว  ไม่อยากอยู่เป็นภาระให้ลูกแบบนี้หรอก  ยัยเมย์ต้องออกไปถ่ายแบบ  บางวันก็เช้ายันดึก  กลับมาก็มาทำขนมไทยขายอีก  เวลาพักผ่อนแทบจะไม่มี  แกเลยกลายเป็นคนหลับง่าย  หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายเลย”  นางวัลภาพูดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง  เขารับรู้ได้ถึงความจริงใจของผู้หญิงบ้านนี้  ถึงพวกเธอจะจนแต่ก็สู้ชีวิตมาตลอด  น่านับถือจริงๆ

“แล้วนี่เมย์เค้ายังไม่กลับเหรอครับ”  เขายายามมองหาเป้าหมายของเขา

“ขึ้นไปอาบน้ำค่ะ  เดี๋ยวคงลงมา  ป้ากำลังทำอาหาร  ถ้ายังไงก็เชิญคุณด้วยนะคะ  บ้านป้าคับแคบหน่อย  อยากนั่งตรงไหนก็ตามสบายเลยนะคะ” เธอยิ้มให้ชายหนุ่มรูปงาม  ก่อนจะเดินจากไปที่ห้องครัว 

 

เขาเดินไปดูรอบบ้านของเธอ  มีสวนดอกไม้เล็กๆ  อยู่หน้าบ้าน  ดอกไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่ม  แม้มันจะเล็กกว่าที่บ้านของเขาหลายเท่า  แต่ก็ทำให้เขารู้สึกสดชื่นได้ดีทีเดียว  เขานั่งลงตรงโต๊ะหินอ่อนนั่นเอง

 

“แม่คะ  เดี๋ยวหนูช่วย”  มณีเมขลาอาบน้ำแต่งตัวใหม่  ด้วยเสื้อกล้ามสีขาว  และกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เธอชอบใส่เวลาอยู่บ้าน 

“อ้าว  ไม่ต้องหรอกลูก  คุณเจ้าของบริษัทเพชรที่ลูกไปถ่ายแบบให้  เขานั่งรออยู่หน้าบ้านแน่ะ  เห็นว่ามีธุระจะคุยกับหนูนะ  รีบไปสิ  ปล่อยให้แขกรอนานไม่ดี” นางวัลภาบอกกับบุตรสาว  แล้วหันไปทำกับข้าวต่อ

“ใครมานะคะ  คุณเรย์โนลด์น่ะเหรอ”  เธอตกใจมาก  ไม่นึกว่าเขาจะมาหาเธอถึงที่นี่

“ใช่จ้ะ  ดูทำหน้าเข้า  ยังไม่ไปอีก  เด็กคนนี้นี่”  เธอหันมาดุบุตรสาว  มณีเมขลาจึงเดินออกไป

เรย์โนลด์นั่งหันหลังให้เธอ  จึงไม่รู้ว่าเธอเดินมาแล้ว

“คุณเรย์โนลด์มีธุระอะไรกับเมย์เหรอคะ  หรือว่าเครื่องเพชรหาย”  เขาหันมาตามเสียง  อดขำไม่ได้ที่เธอพูดเหมือนมารดาเป๊ะ  แต่แล้วเขาก็ต้องกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน  เมื่อเห็นร่างงามที่อยู่ตรงหน้า  เสื้อกล้ามสีขาวที่เผยให้เห็นเนินอกอิ่มเพียงเล็กน้อย  เรียวขางามที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้น  โอย...  อยากจะดึงเธอมาจูบให้หายคิดถึงเสียจริง  แต่ก็ทำได้เพียงทำหน้านิ่งๆ  เท่านั้น

“ไม่ใช่หรอก  ผมมีงานพิเศษ  อยากจะจ้างให้คุณทำน่ะ”  เรย์โนลด์เริ่มเข้าประเด็น  เธอเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา

“งานอะไรเหรอคะ”  เมื่อพูดถึงงานที่จะได้เงิน  เธอก็ดีใจขึ้นมา  เพราะตอนนี้เธอไม่ได้มีงานถ่ายแบบที่ไหนเลย  เมื่อเสร็จงานของเขา

“ผมอยากจ้างให้คุณเป็นแฟนผมหนึ่งเดือน  เพราะผมต้องกลับนิวยอร์กไปงานวันเกิดน้องสาว  แล้วพี่ชายก็บอกให้พาแฟนไปด้วย  ซึ่งผมก็ยังโสด  เลยไม่รู้จะทำยังไงดี”  เขาพูดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด  ซึ่งทั้งที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้  เพราะยังไงดานิกาก็ต้องแต่งกับรัสเซลอยู่ดี  แต่เขาแค่หาข้ออ้างให้ได้อยู่กับเธอเท่านั้น

“คะ  จ้างเป็นแฟน  เอ่อ  เมย์คงต้องขอปฏิเสธค่ะ”  เธอนึกว่าเขาจะจ้างเธอไปถ่ายแบบซะอีก  เรย์โนลด์ใจหายวาบ  เมื่อเธอปฏิเสธ

“แต่ค่าจ้างของผมแพงนะคุณ  เมื่อเทียบกับสิ่งที่จะให้คุณทำ  ดีไม่ดีคุณอาจจะผ่าตัดแม่คุณให้หายขาดได้นะ”  เขารู้ดีว่าเขาไม่ควรเอาเงินมาล่อเธอ  แต่เขาก็จำเป็นต้องทำ 

“เท่าไหร่คะ”  เธอเริ่มสนใจ  เมื่อคิดถึงมารดาขึ้นมา

“หนึ่งล้านบาท  แค่ให้คุณคอยทำตัวเหมือนแฟนผมจริงๆ  ให้ทุกคนเชื่อ  พอครบหนึ่งเดือน  ก็จบกัน  โอเคไหม  ผมจะจ่ายให้ก่อนห้าแสน  อีกห้าแสนคุณก็รับเมื่อครบเวลา”  เขาเสนอเงินจำนวนมากให้เธอ  ซึ่งความจริง   ส่วนหนึ่งเขาก็อยากช่วยค่ารักษาให้มารดาของเธอนั่นเอง

“ตกลงค่ะ” มณีเมขลาตอบแบบไม่ต้องคิดมากอีก  แทบจะกระโดดกอดเขาทันที  แค่แกล้งเป็นแฟนหนึ่งเดือน  ได้เงินหนึ่งล้าน  แม่ของเธอจะได้หายทรมานเสียที

“งั้นก็ดี  อีกสามวันผมจะมารับไปขึ้นเครื่องเดินทางไปนิวยอร์กกัน  เอกสารเดินทางต่างๆ  ผมจะให้เลขาจัดการให้  คุณแค่เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน  และจำไว้ว่าเรื่องนี้เป็นความลับ  ห้ามบอกให้ใครรู้เด็ดขาด  โดยเฉพาะ  น้องสาวของผม”  เขานึกถึงเวลาโดนดานิกาโกรธ  ทำให้เขาขนลุกขึ้นมาเลย

“ได้ค่ะ  แล้วเราต้องไปอยู่ที่นั่นหนึ่งเดือนเลยเหรอคะ  นึกว่าจะไปงานวันเกิดแล้วก็กลับซะอีก  คือเมย์ห่วงแม่นะคะ”  เธอเริ่มคิดหนัก  คราวก่อนไป  สิบวัน  นี่ตั้งเดือนหนึ่งแถมยังไกลถึงนิวยอร์ก

“ใช่  รอบก่อนที่ผมกลับเพราะน้องสาวเข้าโรงพยาบาล  ไปได้แค่  3  วันเอง  รอบนี้เลยอยากจะอยู่นานๆหน่อย  เอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะ  ผมกลับก่อนล่ะ”  เขาอยากจะร้องออกมาดังๆ ด้วยความดีใจ  แต่ก็ต้องทำเป็นนิ่งไว้ 

ไอ้าวคุณคะ  มาทานอาหารเที่ยงด้วยกันก่อนสิคะ  ป้าทำเสร็จพอดีเลย  เมย์บอกให้คุณเค้ามาทานอาหารด้วยกันสิลูก”  นางวัลภาเดินออกมาบอก

“เอ่อ  ค่ะ  คุณ...เชิญค่ะ”  เธอผายมือให้เขาเข้าไปในบ้าน 

“ขอบคุณนะครับคุณป้า”  เรย์โนลด์ยิ้มออกมาจนได้  ก็เขาอยากจะเห็นหน้าเธอให้นานๆ นี่นา

 

พวกเขานั่งคุยกันเรื่อยๆ ขณะที่ทานอาหารร่วมกัน  เรย์โนลด์จึงพูดเรื่องงานของมณีเมขลา

“พอดีที่ผมมาผมจะจ้างเมย์เค้าไปถ่ายแบบที่อเมริกาหนึ่งเดือนนะครับ  เลยอยากจะแจ้งคุณป้าเอาไว้  แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ  ผมจะจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลคุณป้าช่วงที่เมย์ไม่อยู่เหมือนคราวที่แล้ว”  เขาพูดเพื่อให้สองแม่ลูกสบายใจมากขึ้น

   “จริงสิ  ยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย  เรื่องพยาบาลคราวก่อน  คุณไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ  ป้ากับเมย์เกรงใจ”  เธอรู้สึกซึ้งใจผู้บริหารหนุ่มมากจริงๆ

“นั่นสิคะ  คราวก่อนเมย์ก็ยังไม่ได้ใช้คืนคุณเลย”  เธอเสริมคำมารดา

“ไม่จำเป็นต้องใช้คืนอะไรหรอกครับ  ถ้านางแบบต้องทำงานไปด้วย  มีห่วงไปด้วย  งานอาจจะออกมาไม่ดี  เรื่องแค่นี้เล็กน้อยครับ  หลังจากเมย์กลับมาแล้ว  ผมจะจัดการเรื่องผ่าตัดให้กับคุณป้าด้วยนะครับ  เมย์เค้าจะได้ทำงานอย่างสบายใจ”  เขายิ้มให้นางวัลภา  นี่เขา  เป็นแค่นายจ้างจริงๆ  เหรอเนี่ย  ทำไมถึงดูห่วงใยบุตรสาวของเธอนัก

“ขอบคุณมากนะคะ  เมย์จะตั้งใจทำงานเต็มที่ค่ะ”  เธอรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเขามากจริงๆ 

เมื่อทานอาหารร่วมกันเสร็จแล้ว  เรย์โนลด์จึงขอตัวกลับ  มณีเมขลามองรถเขาเคลื่อนออกไปจนลับตา

เขาเปิดเพลงเสียงดังลั่นรถมาตลอดทาง  เพราะเขาอารมณ์ดีแบบสุดๆ หนึ่งเดือนจากนี้  เขาจะทำให้เธอกลายมาเป็นแฟนเขาจริงๆให้ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha