4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ออกเดินทาง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันจันทร์

บริษัท  พิพัฒน์วัฒนา  จิเวลรี่  ประเทศไทย  จำกัด  (มหาชน)

“คุณยุพิน  เชิญที่ห้องผมหน่อยครับ”  เรย์โนลด์เรียกเลขาหน้าห้องวัย  40  ปีเข้าไปหาแต่เช้า

“ค่ะคุณเรย์โนลด์”  เธอเดินเข้าไปหาเจ้านายหนุ่มภายในห้อง

“ช่วยจัดการจองตั๋วเครื่องบินไปนิวยอร์กวันมะรืนให้ผม  2  ใบนะ  แล้วก็เอาเอกสารของคุณมณีเมขลา  ไปทำวีซ่ากับพาสปอร์ตให้เรียบร้อยด้วย  ผมจะไปนิวยอร์กกับเธอมะรืนนี้  แล้วก็เอางานสำคัญที่ต้องให้ผมเซ็นทั้งหมดเข้ามาด้วย  ผมจะเคลียร์งานให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้”  เขาสั่งงานเลขา

“ได้ค่ะ  แล้วคุณเรยโนลด์จะไปนานกี่วันคะ”  เลขาถาม

“หนึ่งเดือน  เรื่องตั๋วกลับผมจะให้คนที่บ้านจัดการให้  แล้วก็เรื่องที่ผมไปกับคุณมณีเมขลา  ขอให้เก็บเป็นความลับนะ  ผมไม่อยากให้เธอเสียหาย  เพราะผมไปเรื่องงานสำคัญ”  เขากำชับเลขาที่เขาไว้วางใจอีกครั้ง  เขาให้เธอเป็นเลขามากว่า  5  ปี  เพราะเธอเก็บความลับเก่ง  ไม่เคยยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขานั่นเอง

“ได้ค่ะท่าน  ดิฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”  เลขาสาวใหญ่รับคำไป  เธอก็ไม่เคยคิดจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านายอยู่แล้ว  เพราะเธออยากจะทำงานนี้ไปนานๆ  เงินเดือนสูงขนาดนี้  ขืนโดนไล่ออกคงอดตายกันพอดี

 

ที่บ้านมณีเมขลา

“เมย์  เก็บของไปถึงไหนแล้วล่ะลูก  ไปตั้งเดือนหนึ่ง  พยายามเอาของใช้ส่วนตัวไปเยอะๆนะ  จะได้ไม่ต้องไปรบกวนคุณเค้า”  นางวัลภาเข้ามาในห้องของบุตรสาว  เห็นเธอกำลังเตรียมเลือกของที่ไปอยู่

“ค่ะแม่  หนูกำลังแยกของใช้พวกเสื้อผ้า  รองเท้า  กระเป๋า  แล้วก็ของใช้ส่วนตัว  เค้าห้ามเอาของเหลวขึ้นเครื่อง  หนูเลยต้องระวังหน่อย”  เธอหันมายิ้มให้มารดา

“ว่าแต่  คุณเค้าท่าทางเป็นห่วงลูกสาวแม่มากเลยนะ  แต่ว่า  หนูก็รู้ใช่ไหม  ว่าเค้ากับเรามันคนละชั้นกัน”  เธอพยายามเตือนสติบุตรสาว

“ค่ะแม่  หนูรู้ตัวเองดีว่าเราเป็นใคร  เค้าเป็นใคร  หนูจะตั้งใจทำงาน  แล้วรีบกลับมาหาแม่นะคะ”  ใบหน้าของเธอสลดลงเล็กน้อย  เมื่อคิดถึงความเป็นจริง

“ก็ดีแล้วล่ะลูก  งั้นหนูเก็บของต่อเถอะนะ  แม่จะลงไปทำขนมต่อ”  เธอยิ้มให้บุตรสาว  แล้วเดินออกไป

“นั่นสินะ  เค้าอยู่สูงแค่ไหนเธอก็รู้ดีนี่นา  มณีเมขลา เค้าจะมาสนใจเด็กจนๆ อย่างเธอได้ยังไงกัน”  เธอพูดกับตัวเอง  จากนั้นก็เก็บของต่อ 

 

วันพุธ 

รถตู้เคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านของมณีเมขลาคล้ายกับครั้งก่อน  พยาบาลพิเศษก็ลงมาด้วยเช่นกัน  เรย์โนลด์เดินออกมาจากรถ  เขาเดินเข้าไปไหว้มารดาของเธออย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับคุณป้า”  เรย์โนลด์ยิ้มให้สองแม่ลูกอย่างอารมณ์ดี

“ฝากดูแลยัยเมย์ด้วยนะคะคุณ  คิดแล้วก็ใจหาย  ไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้เลย  เมย์ก็ดูแลตัวเองด้วยนะลูก  อย่าลืมที่แม่บอกไว้ล่ะ”  นางวัลภาหันไปบอกบุตรสาวอีกครั้ง

“ค่ะแม่  เมย์ไปก่อนนะคะใกล้จะได้เวลาแล้ว    ฝากดูแลแม่ด้วยนะคะคุณพยาบาล”  เธอหันไปหาพยาบาลที่ยืนอยู่ด้านข้าง 

ไคุณเมย์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ  ดิฉันจะดูแลคุณแม่ให้เป็นอย่างดีค่ะ”  พยาบาลคนนี้เป็นคนเดียวกับรอบที่แล้ว  เธอจึงเบาใจไปมาก

“ผมไปก่อนนะครับ  คุณป้าไม่ต้องห่วง  ผมจะดูแลเมย์เป็นอย่างดีครับ”  เขายกมือไหว้มารดาของเธออีกครั้ง  แล้วจึงเดินไปขึ้นรถพร้อมกับเธอ  มณีเมขลาหันไปมองมารดาจนรถตู้แล่นออกไปจนลับสายตา  อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ได้เงินก้อนแรกมาแล้ว  มารดาของเธอคงไม่ต้องลำบากอีกต่อไป  เธอคิดถึงใบหน้าของมารดาที่เห็นซองเงินที่เธอยื่นให้

“ทำไมเขาถึงจ้างแพงขนาดนี้ล่ะ  หนูต้องตั้งใจทำงานนะลูก  เจ้านายใจดีขนาดนี้หาไม่ได้อีกแล้ว”  คำพูดของมารดาวันนั้น  ทำให้เธอยิ้มออกมาได้

“ยิ้มอะไรเหรอ”  เรย์โนลด์ถามขึ้น  เมื่อเห็นเธอนั่งยิ้มคนเดียว

“เอ่อ  ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  ตื่นเต้นจังเลยนะคะ  ไม่เคยไปต่างประเทศเลย  ดีที่พูดภาษาอังกฤษได้  ไม่งั้นคงต้องคิดหนักแน่”  มณีเมขลาหันไปพูดกับเขา  ภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่เธอชอบมาก  เพราะเธอคิดว่าถ้าพูดได้หลายภาษา  จะทำให้เราได้เปรียบกว่าคนอื่นนั่นเอง

“จริงสิ  คุณชอบอ่านหนังสือใช่ไหม  บ้านผมที่โน่นมีห้องหนังสือใหญ่มาก  รับรองว่าคุณต้องชอบแน่เลย”  เขามีความสุขเหลือเกินที่ได้พูดคุยกับเธอแบบนี้

“จริงเหรอคะ  งั้นเมย์ก็คงมีที่สิงสถิตแล้วล่ะค่ะ”  เธอยิ้มหวานให้เขา

“มีอีกที่หนึ่งนะที่เมย์น่าจะชอบ  น้องสาวผมเปิดร้านเบเกอรี่  แต่เป็นพวกขนมจากฝรั่งเศส  ถ้าเมย์เบื่อ  ก็ไปช่วยที่ร้านก็ได้นะ  ทำขนมไทยขายด้วยไหม  ผมจะออกทุนให้”   เขาพูดกับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  ก็เธอยิ้มหวานขนาดนี้นี่นา

“ดีจังเลยค่ะ  ว่าแต่  เมย์ยังไม่มีของขวัญให้เธอเลย  งั้นเมย์ทำขนมไทยให้เธอดีไหมคะ  เธอจะชอบรึเปล่านะ”  เธอเริ่มคิดหนัก  ไม่รู้ว่าคนที่บ้านของเขาจะต้อนรับเธอรึเปล่า

“ชอบสิ  หนูดาแกใจดีจะตาย  อ้อ  ลืมบอกไป  หนูดาเป็นน้องสาวบุญธรรมของผม  แล้วก็พ่วงตำแหน่งว่าที่พี่สะใภ้ผมด้วย  ต้องบอกคุณก่อน  คุณจะได้ไม่งง  เธอเป็นแฟนกับพี่รัสเซลพี่ชายคนโตของผมน่ะ”  เขาเล่าเรื่องภายในครอบครัวให้เธอฟัง  เพราะอีกหน่อยเธอก็ต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเขานั่นเอง

“จริงเหรอคะเนี่ย  ฟังดูโรแมนติคจังเลยนะคะ  ว่าแต่เธออายุเท่าไหร่เหรอคะ  เมย์จะได้เรียกถูก”  เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“หนูดาจะครบ  21  คุณอายุ  23  ใช่ไหม  งั้นคุณก็เป็นพี่นั่นแหละ”  เขาตอบเธอ

“นี่คุณจำอายุเมย์ได้ด้วยเหรอคะ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“เอ่อ  ผมจำได้ว่าเห็นในประวัติของคุณน่ะ”  เขาไม่อยากจะบอกเลย  ว่าเขาจำได้แม้กระทั่งวันเกิดของเธอ  อีกสามเดือนสินะจะถึงวันเกิดของเธอ

“อ้อ  แบบนี้นี่เอง”  พวกเขาคุยกันมาตลอดทาง  เรย์โนลด์เล่าเรื่องราวความรักของพี่ชายกับดานิกาให้เธอฟังอย่างสนุกสนาน  จนมาถึงสนามบิน

 

พวกเขาเข้าไปภายในเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว  เขาให้เธอนั่งติดกระจก  เพราะเขาอยากให้เธอได้มองวิว  แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่อยากให้ใครมาเดินเฉียดเธอด้วยนั่นเอง  เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว  เธอมองวิวด้านนอกอย่างตื่นเต้น  นี่มันสูงมากกว่าตอนที่ขึ้นชิงช้าสวรรค์ที่งานวัดหลายเท่าเลย

เรย์โนลด์เอี้ยวตัวมาชี้นู่นชี้นี่ให้เธอดู  เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนเขากอดอยู่ 

“ตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย  อย่าบอกนะว่าเคยขึ้นเครื่องบินครั้งแรกน่ะ”  เขาอดแซวเธอไม่ได้  ขณะที่ชี้ให้เธอดูนู่นนี่อยู่  ใบหน้าของเขาแนบกับศีรษะด้านหลังของเธอ

“ค่ะ  ครั้งแรกจริงๆ  อุ้ย  ขอโทษค่ะ”  เธอหันมาคุยกับเขา  ทำให้ริมฝีปากของเธอชนกับริมฝีปากของเขาเข้าอย่างจัง  เรย์โนลด์มองใบหน้างามที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจ  แล้วจึงถอนตัวออกมา

“ไม่เป็นไรหรอก  ผมชอบ”   เขาพูดเสียงแผ่วเบา 

“อะไรนะคะ”  เธอถามเพราะได้ยินไม่ชัด

“ไม่มีอะไรหรอก  ผมง่วงแล้วขอนอนหน่อยนะสองวันนี้ทำงานหนักเลย”  เขาหลับตาลงแล้วแกล้งซบที่ไหล่ของเธออย่างจงใจ 

มณีเมขลาตัวแข็งทื่อ  เธอไม่กล้าผลักเขาออก  ดูท่าทางเขาจะเพลียมากจริงๆ  เธอเลยได้แต่นั่งนิ่งๆ  ให้เขาใช้ไหล่ของเธอแทนหมอนไปตลอดทาง  หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาทีเดียว

เครื่องบินเคลื่อนไปเรื่อยๆ  สักพักก็ตกหลุมอากาศ  เธอรีบประคองศีรษะของเขาเอาไว้  ก่อนที่มันจะเลื่อนลงไปกระแทกกับพนักพิง  เธอเห็นเขานอนนิ่งอยู่  จึงจับศีรษะของเขาให้พิงที่ไหล่ของเธออีกครั้ง  เรย์โนลด์แอบยิ้มด้วยความพอใจ  ตลอดเวลาที่เขาหลับตาเขาไม่ได้หลับจริงๆ เลยแม้แต่น้อย  ใครจะหลับลงล่ะ  ได้พิงไหล่ของเธอแบบนี้  แถมยังกลิ่นหอมๆ  ที่ลอยมาจากตัวเธอ  ทำให้เขานอนไม่หลับเลยจริงๆ  แต่ก็แกล้งหลับ  เพราะอยากพิงไหล่เธอต่างหาก

จนเมื่อรู้สึกว่าเธออาจจะเมื่อยเพราะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว  เขาจึงได้แกล้งลืมตาขึ้นมา  แต่ก็พบว่า  เธอเป็นฝ่ายหลับไปแล้ว

  เขานั่งตัวตรง  แล้วเอนศีรษะของเธอให้มาพิงไหล่เขาแทน  จากนั้นก็อดใจไม่ได้ที่ก้มลงจูบที่หน้าผากมนนั้น    เขาถือวิสาสะดึงมือเธอมากุมเอาไว้  โน้มศีรษะของเขาไปชิดศีรษะของเธอ  เขาดึงมือที่กุมมาจูบเอาไว้  อา...สุขใจเหลือเกิน  เพิ่งเข้าใจว่าคนที่เค้ามีความรัก  มันดียังไง  รู้งี้มีแฟนตั้งนานละ  เอ๊ะ  แต่ว่าถ้าเขามีแฟนแล้ว  ก็จีบเธอไม่ได้น่ะสิ  งั้นเพิ่งมีตอนนี้ก็ไม่เป็นไร  ขอแค่มีเธอข้างกายแบบนี้ไปตลอด  เขาก็พอใจแล้ว

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha