4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : คนหลอกลวง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

สองวันต่อมา

เรย์โนลด์พามณีเมขลากลับมาที่นิวยอร์กแล้ว  เขารู้สึกว่าเธอดูเศร้าๆ  สงสัยอาจจะคิดถึงมารดาล่ะมั้ง  เขาจึงไม่ได้ติดใจอะไรมาก

มณีเมขลาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ  เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ  ได้ยินเขาคุยโทรศัพท์  ว่าเขานัดเจอกับผู้หญิงคนนั้นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเมย์ที่ร้านน้องดาก่อน  แล้วพี่ไปคุยงานกับโนอาเสร็จจะรีบตามไปที่ร้านนะครับ”  เขาพูดกับเธอหลังจากวางสายแล้ว  ก็หันมาเห็นว่าเธอเพิ่งออกจากห้องน้ำมา  เธอคงไม่ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้หรอกนะ

“ค่ะ”  เธอหันไปยิ้มให้เขา  เขาจึงสบายใจขึ้น

 

เรย์โนลด์ขับรถมาส่งเธอที่ร้านของดานิกา  แล้วเขาก็ขับรถออกไปเลย  ดูท่าทางเขารีบร้อนเหลือเกิน

“พี่เมย์  มาแล้วเหรอคะ  เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ”  ดานิกาเดินออกมาหา  เมื่อเห็นว่ามณีเมขลายังไม่เดินเข้าไปในร้าน

“เอ่อ  น้องดาคะ  พาพี่ไปที่ร้านXXXหน่อยได้ไหมคะ”  เธอตัดสินใจแล้วว่าวันนี้เธอต้องรู้ความจริงให้ได้  หลังจากอึดอัดมาสองวันแล้ว

“ไปทำไมเหรอคะ”  ดานิกาทำหน้างง

“คือว่า  ...”  เธอตัดสินใจเล่าให้ดานิกาฟัง  เพราะไม่รู้จะหันไปพึ่งใครแล้ว

“อะไรนะคะ  พี่เรย์โนลด์  ทำไมถึงต้องโกหกกันแบบนี้ด้วยนะ  ได้ค่ะ เดี๋ยวดาไปเปลี่ยนเสื้อแปปหนึ่งนะคะ”  ดานิกานึกโมโหพี่ชายนัก  เธอเข้าไปเปลี่ยนชุดในร้าน  แล้วรีบเรียกแท็กซี่พามณีเมขลาไปที่ร้านนั้นทันที

 พวกเธอมาถึงร้านแล้ว  ดีที่คนค่อนข้างพลุกพล่าน  พวกเธอจึงไม่เป็นที่สังเกตมากนัก มณีเมขลามองหาเรย์โนลด์  และพบว่าเขานั่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งจริงๆ  แถมยังนั่งในที่ลับตาคนพอสมควรอีกด้วย  พวกเธอเดินเข้าไปนั่งโต๊ะถัดจากเรย์โนลด์ออกมาสองสามโต๊ะ  เห็นสองคนนั้นอย่างชัดเจน  แม้จะไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน 

เรย์โนลด์พูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นอย่างสนุกสนาน  ราวกับว่ารู้จักกันดี  สักพักผู้หญิงคนนั้นก็ร้องไห้  เรย์โนลด์ลุกขึ้นไปกอดเธอเอาไว้  มณีเมขลารู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจเหลือเกิน  ดานิกาจะลุกไปหาเรย์โนลด์แต่มณีเมขลาห้ามเอาไว้  เธอจึงต้องนั่งดูพวกเขาต่อไป  และแล้วสิ่งที่พวกเธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น 

เมื่อเรย์โนลด์กับผู้หญิงคนนั้นจูบกัน  แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน  แต่เขาก็ไม่ได้ผลักไสเธอสักนิดแถมยังจูบตอบอย่างดูดดื่มอีกต่างหากราวกับคนรักกันอย่างนั้น  มณีเมขลาช็อคไปเลย  ดานิการีบเดินไปหาเรย์โนลด์ทันที   โดยไม่รู้ว่าตอนนี้มณีเมขลาวิ่งออกไปนอกร้านแล้ว

“พี่เรย์โนลด์  ทำอะไรกันคะ  ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน”  ดานิกามองเขาอย่างโกรธเคือง

“เอ่อ  ดา  มาได้ยังไงน่ะ  นี่มีล่า  เพื่อนเก่าของพี่เอง  มีล่าครับนี่น้องดาน้องสาวผม”  เรย์โนลด์ตกใจมากที่เห็นน้องสาวที่นี่

“เพื่อนเก่าอะไรกันคะ  ทำไมต้องจูบกันด้วย  รู้ไหมว่าพี่เมย์เสียใจขนาดไหน”  ดานิกาทนไม่ไหวอีกต่อไป  ต่อว่าพี่ชายอย่างหนัก

“อะไรนะ!!!  นี่เมย์มาด้วยเหรอ  เธออยู่ไหนน่ะ”    เรย์โนลด์ลุกขึ้นหันไปมองหามณีเมขลา

“ก็อยู่  ตรง...นั้น  ตายแล้ว  พี่เมย์หายไปไหนแล้วล่ะ”  ดานิการีบวิ่งออกไปหามณีเมขลาทันที  เรย์โนลด์ก็วิ่งตามไป  ปล่อยให้มีล่านั่งงงอยู่ตรงนั้น

“โธ่เอ๊ย  พี่เมย์  ไปไหนของเค้านะ  ไม่เคยไปไหนคนเดียวด้วย ถ้าเกิดหลงทางขึ้นมาจะทำไงล่ะทีนี้  เพราะพี่เรย์โนลด์คนเดียวเลย”  เธอหันไปตะคอกพี่ชาย  เรย์โนลด์ยิ่งเครียดมากกว่าดานิกาหลายเท่านัก

 

เขาหยิบโทรศัพท์ไปที่บ้าน  ให้บิดาของเขาส่งคนออกตามหามณีเมขลาทันที

“ไปดาไปกับพี่”  เขาขับรถพาดานิกาออกไปตามหามณีเมขลาจนทั่วบริเวณนั้นแต่ก็ไม่พบ  นี่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ  เขาจะทำยังไงดี

 

มณีเมขลานั่งแท็กซี่ออกมาจากร้านอาหาร  เธอร้องไห้มาตลอดทาง  แท็กซี่ถามว่าจะให้ไปส่งที่ไหน  เธอก็บอกไม่ถูก  เลยบอกให้เขาไปส่งที่สวนสาธารณแถวนี้  เพราะเธออยากอยู่คนเดียวเงียบๆ  แท็กซี่จึงขับรถพาเธอไป

เธอปิดมือถือ  ไม่อยากรับสายใครทั้งนั้น  แม้แต่ดานิกา  จนมาถึงสวนสาธารณเซ็นทรัลพาร์ค  เธอลงรถไปนั่งที่เก้าอี้ยาวริมน้ำ  นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว

'เมย์   เธอมันโง่  เธอมันโง่ที่โดนเขาหลอก'

ภาพที่เขาจูบกับผู้หญิงคนนั้น  ยังติดตาเธอมาจนตอนนี้  ถ้าเพียงแต่เขาผลักเธอออกไป  เธอคงไม่เจ็บปวดเท่านี้  แต่นี่เขากลับจูบเธอตอบอย่างดูดดื่ม   นี่น่ะเหรอที่บอกว่ารักเธอ  บอกว่าเธอเป็นรักแรกและรักเดียว  โกหก  เขาโกหกเธอทุกอย่างเลย  เธอร้องไห้ปานจะขาดใจ

ทางด้านเรย์โนลด์  เขายังคงขับรถตามหาเธออยู่ตลอดเวลา  ดานิกาก็ร้อนใจไม่แพ้กัน โทรหาเธอ  เธอก็ปิดเครื่องตลอด เวลาผ่านไปจนบ่ายคล้อยแล้ว  ถ้าไม่รีบหามณีเมขลาให้เจอก่อนมืด  ต้องแย่แน่ๆเลย

 

พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว  ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิท    เรย์โนลด์ให้คนไปตรวจสอบว่าเธอขึ้นแท็กซี่คันไหนไป  ประสานงานกับตำรวจในท้องที่  ได้ความว่าแท็กซี่พาเธอไปส่งที่เซ็นทรัลพาร์ค    พวกเขาจึงรีบขับตามไปทันที  หวังว่าเธอจะยังอยู่ตรงนั้น

มณีเมขลานั่งอยู่ตรงนั้นทั้งวันจนฟ้ามืด  ฝนก็เริ่มตั้งเค้ามาแล้ว  เธอไม่รู้ว่าจะไปไหนดี  ไม่รู้ว่าทางไปคฤหาสน์ไปทางไหน  แต่ถึงรู้  เธอก็ไม่อยากเจอเขาอยู่ดี 

เรยโนลด์กับดานิกาและลูกน้องของเขาทั้งหมดมารวมตัวกันอยู่ที่เซ็นทรัลพาร์ค  เพราะมันเป็นสวนสาธารณะที่กว้างมาก  จึงไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยจะตามหาเธอ           

พวกเขาตะโกนเรียกเธอตลอดทาง  แต่ก็ไร้วี่แวว  ฝนตกลงมาแล้ว  เรย์โนลด์ให้ดานิกากลับไปรอที่รถ  เขาหยิบร่มออกมาเดินตามหามณีเมขลาจนทั่ว

 

และแล้ว  เขาก็พบเธอในที่สุด  เธอนั่งตากฝนอยู่ตรงเก้าอี้ข้างสระน้ำนั่นเอง  เขารีบวิ่งไปหาเธอทันที

“เมย์  อยู่นี่เอง  พี่ตามหาจนทั่วเลยรู้ไหม”  เขาจะเข้าไปกอดเธอ  แต่เธอลุกหนีเขา

“อย่ามายุ่งกับเมย์อีก  กลับไปหาคนที่คุณรักเถอะค่ะ”  เธอยืนหันหลังให้เขา  ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก  เขารีบกางร่มให้เธอ  แต่เธอก็โยนมันทิ้ง

“เมย์  เมย์กำลังเข้าใจผิดนะ  พี่กับมีล่าเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น”  เขาพยายามจะอธิบาย

“เพื่อนเหรอคะ  หยุดหลอกลวงเมย์ซักที  เพื่อนที่ไหนจะจูบกันแบบนั้น   ถ้าพี่มีคนที่รักอยู่แล้ว  จะมาหลอกเมย์ทำไม หลอกว่าไปหาพี่โนอา แต่ที่จริงกลับไปพรอดรักกับเธอ  ทำไมต้องหลอกให้เมย์รัก  หลอกให้เมย์มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้  เห็นเมย์เป็นแค่ของเล่นเหรอคะ  เพราะเมย์เป็นแค่เด็กจนๆ ใช่ไหม  พี่ถึงทำกับเมย์แบบนี้  ฮือๆๆๆ”   เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  ก่อนจะนั่งทรุดลงตรงนั้น

“พี่ขอโทษนะเมย์  พี่ไม่ได้ตั้งใจ  พี่ขอโทษที่โกหกเมย์  เพราะพี่ไม่อยากให้เมย์คิดมาก  แล้วที่พี่จูบกับเค้า  มันเป็นเพราะ...เอ่อ...เพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น  พี่ยอมรับว่าสมัยก่อนพี่เคยชอบเธอ  แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรจริงจัง  ตอนนี้เธอมีปัญหาครอบครัว  เธอทะเลาะกับสามี  เธอโดนสามีทำร้าย  พี่สงสารเลยอยากจะปลอบเธอเท่านั้น  เมยต้องเชื่อพี่นะ  ได้โปรด  เชื่อพี่เถอะนะ”  เขาเข้ามากอดเธอไว้แน่น  เธอผลักเขาออกไป  แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“ไม่  เมย์ไม่เชื่ออะไรอีกแล้ว  อย่ามายุ่งกับเมย์  ไม่งั้นเมย์จะ...”  เธอพูดได้เพียงเท่านั้น  แล้วก็เป็นลมไป  ตัวของเธอร้อนมากเพราะเธอนั่งตากฝนมานานแล้ว 

“เมย์!!  เมย์!!  เขารีบอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพากลับไปที่รถทันที

“พี่เรย์โนลด์  พี่เมย์เป็นอะไรคะ”  ดานิการีบหาทิชชู่  มาซับหน้าให้มณีเมขลาก่อน

“สงสัยจะเป็นไข้”  เรย์โนลด์บอกแล้วรีบขับรถกลับทันที  พร้อมกับโทรสั่งลูกน้องให้ยกเลิกการตามหาเธอ

 

คฤหาสน์แมคคานี่

เรย์โนลด์อุ้มมณีเมขลาขึ้นไปบนห้องด้วยสภาพเปียกปอนทั้งคู่  ดานิการีบตามไปช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มณีเมขลาที่ห้องของเธอ

“พี่เรย์โนลด์ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ  เดี๋ยวดาดูพี่เมย์ให้เอง”  ดานิกาหันไปบอกเขา  เรย์โนลด์จึงเดินกลับออกไปที่ห้องของตัวเอง

 

ดานิกาให้แม่บ้านนำน้ำร้อนขึ้นมาให้พร้อมกับยาลดไข้   เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มณีเมขลาเรียบร้อยแล้ว  สักพักเรย์โนลด์ก็เข้ามา

“โธ่เอ๊ย  พี่เรย์โนลด์นะ  ทำไมไม่บอกความจริงกับพี่เมย์ไปตั้งแต่แรกล่ะคะ  ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดแบบนี้ก็แย่น่ะสิ”  ดานิกาหันไปพูดกับเขา

“ก็พี่ไม่รู้นี่นาว่าเมย์เค้าจะได้ยินที่พี่คุยกับมีล่าตอนอยู่แฮมป์ตันน่ะ  ถ้าพี่บอกว่าไปหาเพื่อนผู้หญิงก็กลัวเธอจะคิดมากอีก  เลยต้องโกหกไปแบบนั้น  แต่พี่ยืนยันได้นะ  ว่าพี่กับมีล่าเราไม่ได้มีอะไรกัน  ที่พี่จูบกับเธอไป  ก็เพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเอง  ดาต้องช่วยพี่พูดกับเมย์หน่อยนะ  เธอโกรธพี่มากจริงๆ”  เรย์โนลด์ถอนหายใจ

“เฮ้อ  ช่วยพูดน่ะได้นะคะ  แต่เธอจะหายโกรธรึเปล่า  ดาก็รับรองไม่ได้หรอก  เป็นดาก็คงโกรธเหมือนกัน  เอาเป็นว่าคืนนี้ดาจะเฝ้าไข้ให้พี่เมย์เองนะคะ  ถ้าเธอตื่นขึ้นมาดาจะช่วยพูดให้”  ดานิกาส่ายหน้า  หงุดหงิดกับพี่ชายตัวดีนัก

“งั้นพี่ฝากดาด้วยละกันนะ”  เรย์โนลด์เดินกลับออกไป  แม้จะอยากดูแลเธอเองมากกว่า

  ดานิกาช่วยเช็ดตัวให้มณีเมขลาทั้งคืน  จนไข้ของเธอลดลง  และตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

“น้องดา”  มณีเมขลาเรียกดานิกา

“พี่เมย์  ฟื้นแล้วเหรอคะ  ดีจัง”  ดานิการีบเข้าไปนั่งข้างเตียง

“พี่กลับมาที่นี่ได้ยังไงคะ”  เธอพยายามทบทวนเหตุการณ์

“พี่เรย์โนลด์พากลับมาค่ะ  เอ่อ  เรื่องผู้หญิงคนนั้น  พี่เรย์โนลด์เค้าบอกว่า...”  ดานิกากำลังจะอธิบาย

“ช่างเถอะค่ะ  เค้าจะเป็นอะไรกัน  ก็คงไม่เกี่ยวกับพี่อยู่แล้ว  พี่ขออะไรน้องดาอย่างหนึ่งได้ไหมคะ”  มณีเมขลาลุกขึ้นจับมือดานิกาไว้

“เรื่องอะไรคะ”  ดานิกาถามอย่างสงสัย

“พรุ่งนี้ไปส่งพี่กลับเมืองไทยที  พี่ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว  พี่อยากกลับบ้าน  นะคะ”  เธอมองหน้าดานิกา

“พี่เมย์  อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ  ให้โอกาสพี่ชายดาอีกครั้งได้ไหมคะ  เค้าบอกว่าเรื่องจูบมันแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น  พี่ชายดารักพี่เมย์มากนะคะ”  ดานิกาพยายามช่วยเรย์โนลด์เต็มที่

“น้องดาเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ  เค้าไม่ได้รักพี่หรอกค่ะ  จริงๆแล้ว  พี่ไม่ใช่แฟนของเค้า  เค้าแค่จ้างให้พี่มาเป็นแฟนเท่านั้นเอง  เรื่องทั้งหมด  มันมีแต่ความหลอกลวงมาตั้งแต่แรกแล้ว  เรื่องจริงเพียงเรื่องเดียวตอนนี้ก็คือ  พี่รักเค้าไปแล้ว  รักไปหมดทั้งใจแล้ว  ได้โปรดเถอะนะคะ  ช่วยพาพี่กลับบ้านที  พี่ไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว  ฮือๆๆๆ”  มณีเมขลาร้องไห้อีกครั้ง  ดานิกาตกใจมาก

“อะไรนะคะ  พี่เรย์โนลด์จ้างพี่เมย์มาเป็นแฟน   ตะ...แต่ว่า  ดาเชื่อนะคะว่าถึงมันจะเป็นแบบนั้น  พี่ชายของดาก็รักพี่เมย์จริงๆ  เค้าไม่ได้หลอกพี่เมย์นะคะ”  ดานิกาเชื่อมั่นจริงๆว่าเรย์โนลด์รักมณีเมขลามาก  ดูจากที่เขารู้ว่าเธอหายไป  เขาแทบจะเป็นบ้าเสียให้ได้

“ถ้าน้องดาไม่ช่วย  ก็ไม่เป็นไรค่ะ  พรุ่งนี้พี่จะไปเอง”  มณีเมขลาล้มตัวลงนอนอีกครั้ง  ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“พี่เมย์คะ  แต่ว่า...”  ดานิกาทำตัวไม่ถูก  เธอคิดว่าคงต้องเคลียร์กับตัวต้นเหตุซะก่อน  จึงลุกออกไปหาเรย์โนลด์ที่ห้องทันที  ก่อนที่จะสายไปกว่านี้

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha