4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 22 : แก้เผ็ด...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มณีเมขลากับเรย์โนลด์กลับมาถึงบ้านแล้ว  เธอไม่อนุญาตให้เขาเข้าไปในห้องของเธออีก  เขาจึงต้องรอเธออยู่ด้านล่าง 

สักพัก  มณีเมขลาก็เดินลงมาหลังจากเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้เรียบร้อยแล้ว  เธอถือกระเป๋ามาด้วย  เหมือนจะออกไปข้างนอก  เขารีบเดินมาหาเธอทันที

“เมย์  จะไปร้านน้องดาเหรอ  เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ”  เขาถามอย่างสงสัย

“เปล่าค่ะ  เมย์นัดเพื่อนไว้  ขอตัวก่อนนะคะ”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วจึงเดินออกไป  เขาก็รีบตามไป

“เพื่อนที่ไหนน่ะเมย์  ให้พี่ไปด้วยสิ  เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ”  เขารีบถาม

“เพื่อนผู้หญิงค่ะ  เธอมาถ่ายแบบที่นี่พอดี  เลยนัดไปทานอาหารด้วยกันนิดหน่อย  ไม่ต้องห่วงนะคะ  เมย์นั่งแท็กซี่ไปเองได้”  สักพักแท็กซี่ที่เธอโทรไปเรียกก็ขับเข้ามา  เธอนั่งรถออกไปอย่างรีบร้อน  เรย์โนลด์รีบเดินไปหยิบกุญแจรถ  แล้วขับตามออกไปทันที

 

ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

มณีเมขลาเดินเข้าไปในห้าง  เธอรู้ว่าเรย์โนลด์แอบตามมา  เธอมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งภายในห้าง  แล้วเธอก็เดินไปหาเพื่อนที่ว่า  แต่ว่าเพื่อนของเธอไม่ใช่ผู้หญิง  แต่เป็นผู้ชายแถมยังหล่อมากซะด้วย  เรย์โนลด์ควันออกหูเลยทีเดียว  นี่เธอกล้าโกหกเขาเลยเหรอเนี่ย  เขาแอบตามเข้าไปนั่งโต๊ะห่างจากเธอพอประมาณ  แต่ก็ไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

“ไม่เจอกันนานเลยนะ  เมย์ยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย”  ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มให้มณีเมขลา

“พี่อ้นก็ยังหล่อมากเหมือนเดิมเลยนะคะ  นายแบบคนแรกของเมย์เนี่ย  ว่าแต่พี่อ้นว่างกี่ชั่วโมงล่ะคะ  จะได้ไปดูหนังกัน”  เธอรู้จักกับนายแบบคนนี้มานานแล้ว  เพราะเขาเป็นนายแบบคนแรกที่ทำงานกับเธอ  พวกเขาสนิทสนมกันแบบพี่น้อง  พอเธออ่านทวิตเตอร์เมื่อเช้า  เห็นว่าเขามาทำงานที่นี่  เธอจึงโทรหาเขา  เพื่อขอให้เขาช่วยร่วมแผนการแก้เผ็ดเรย์โนลด์ในครั้งนี้  เขาก็ยินดีช่วย

“วันนี้พี่ว่าง  ถึง  บ่ายสองตอนนี้สิบเอ็ดโมง  งั้นเรารีบไปกันเถอะ  ว่าแต่คนเสื้อสีน้ำเงินนั้นเหรอ  แฟนเมย์น่ะ  หล่อไม่เบาเลยนะ  พี่เห็นเค้ามองมาทางเราตลอดเลย”   อ้นหรือ  อรรณพ  นายแบบหนุ่มจากเมืองไทย  ใช้หางตา มองชายคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นแฟนของมณีเมขลา

“ค่ะ  เอาให้เนียนๆหน่อยนะคะ  อย่ามีพิรุธล่ะ”  เธอลุกขึ้น  แล้วเดินเกาะแขนเขาไป  เรย์โนลด์รีบเดินตามไป  ใจอยากจะพาเธอกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย  แต่ก็อยากรู้ว่าพวกเขาจะไปไหนต่อ

 

ที่หน้าโรงหนัง

อรรณพซื้อตั๋วหนังเรียบร้อยแล้ว  พวกเขาจึงพากันเดินเข้าไปในโรงหนังทันที  เรย์โนลด์รีบไปซื้อตั๋วที่นั่งด้านหลังของพวกเขา  แล้วรีบเดินตามเข้าไป

ระหว่างที่นั่งดูหนังอยู่นั้น  เรย์โนลด์ก็เอาแต่จ้องพวกเขาทั้งสองคนอยู่ตลอดตรงที่นั่งด้านหลัง  สักพัก  เขาก็เห็นชายคนนั้นหันหน้ามาหามณีเมขลา  เธอก็หันมา  ทั้งสองคนกำลังจะจูบกันเรย์โนลด์รีบลุกขึ้นทันที

“เมย์!!!  กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ”  เขาพูดแล้วจึงเดินอ้อมไปพาตัวเธอออกมา  อยากจะต่อยไอ้ผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน  แต่ก็ไม่อยากให้คนแตกตื่นมากกว่านี้  ดีนะที่เขาแอบตามมาด้วยไม่งั้นป่านนี้พวกเขาคงจูบกันไปแล้ว

 

ด้านนอกโรงหนัง

“เมย์ทำอะไรน่ะ  ไหนว่ามาหาเพื่อนผู้หญิงไง  แล้วนี่อะไรจะจูบกับมันอีก  ไม่มีทีท่าขัดขืนสักนิด”  เขาโมโหเธอมากที่เธอทำแบบนี้  มณีเมขลาที่เขารู้จักไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา

“ขอโทษนะคะที่เมย์ต้องโกหก  เพราะไม่อยากให้พี่คิดมาก  แล้วที่เมย์จะจูบกับพี่อ้นเมื่อกี้  มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นพอใจรึยังคะ”  เธอทวนคำพูดของเขาทุกคำที่เขาเคยใช้มันเป็นข้ออ้างกับเธอ  เล่นเอาเขาพูดไม่ออกเลย                     

“นี่เมย์  กำลังเอาคืนพี่อยู่เหรอ”  เขาเพิ่งถึงบางอ้อก็ตอนนี้แหละ

“แล้วสำเร็จไหมคะ  เมย์ทำให้พี่เข้าใจความรู้สึกของเมย์ได้บ้างไหมคะ” เธอโมโหเขามากจึงเดินหนีเขาไปทันที  เรย์โนลด์เดินตามไปอย่างเร็ว

“เมย์  ฟังพี่ก่อน  พี่เข้าใจแล้ว  เข้าใจแล้วว่าเมย์รู้สึกยังไง  พี่ขอโทษนะที่ทำให้เมย์เจ็บหายโกรธพี่เถอะนะครับ  พี่สำนึกผิดแล้วจริงๆ”  ที่แท้สิ่งที่เธอทำทั้งหมด  ก็แค่ต้องการให้เขารับรู้ความรู้สึกของเธอนั่นเอง  เขานึกว่าเธอนอกใจเขาไปแล้วซะอีก  ตอนนี้เขาเข้าใจเธอแล้วจริงๆ  ว่าเธอเจ็บปวดแค่ไหนกับคำโกหกพวกนั้น

“ขอร้องเถอะนะคะ  เมย์ไม่ใช่คนที่จะคิดมากจนไม่ฟังเหตุผลอะไรขนาดนั้น  ถ้าหากมันไม่ใช่ความลับอะไรมากนัก  ก็ช่วยบอกให้เมย์รู้เถอะค่ะ  การที่ต้องนั่งคิดไปเองคนเดียว  แล้วมาเจอกับเรื่องแบบนี้  มันเจ็บกว่าหลายเท่านัก”  เธอปาดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม

“ครับที่รัก  พี่จะไม่โกหกเมย์อีกแล้วนะ  พี่รู้แล้วว่าเมย์รู้สึกยังไง  กลับบ้านเถอะนะ  ต่อไปนี้พี่ไม่กล้าทำให้เมย์เสียใจอีกแล้วนะครับ  นะ  คนดีของพี่”  เรย์โนลด์กอดเธอเอาไว้แน่น

“เมย์ยังไม่อยากกลับเลยค่ะ  อยากเดินเล่นแถวนี้ก่อน”  เธอดันตัวเขาออก  เพราะอายคนอื่นที่มองพวกเขาอยู่

“งั้นวันนี้เมย์อยากได้อะไรก็สั่งพี่มาได้เลยนะ  พี่จะซื้อให้เมย์ทุกอย่างเลย”  เขาพยายามเอาใจเธอสุดฤทธิ์

“ทุกอย่างแน่นะคะ  แล้วห้ามบ่นทีหลังนะ”  เธอยิ้มออกมาได้อย่างสนิทใจแล้วตอนนี้

“ครับ  ไม่บ่นหรอก”  เรย์โนลด์เดินจูงมือเธอไปช็อปปิ้งด้วยกัน 

มณีเมขลาดูทั้งเสื้อผ้า  กระเป๋า  รองเท้า  แต่สุดท้ายเธอก็แค่ดู  ไม่กล้าซื้ออะไรสักอย่าง

“ทำไมไม่ซื้อล่ะครับ  พี่เห็นเมย์เอาแต่ดูไม่เห็นซื้ออะไรเลย”  เขาถาม

“เมย์เสียดายเงินนะคะ  แต่ละอย่างแพงๆ ทั้งนั้นเลย  เรากลับกันเถอะค่ะ  เย็นแล้ว”  เธอยิ้มให้เขา  แม้จะอยากได้แต่เธอก็ไม่อยากรบกวนเขาอยู่ดี

“งั้นเดี๋ยวเมย์ไปซื้อกาแฟร้านนั้นมาให้พี่หน่อยสิครับ  แล้วก็เลือกขนมมาสำหรับเราสองคนด้วยนะ  พี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”  เรย์โนลด์ชี้ร้านที่ต้องการ  เธอจึงเดินไปซื้อกาแฟตามที่เขาบอก 

เธอนั่งรอกาแฟนานพอสมควร  เพราะลูกค้าเยอะมาก  เธอจึงไปเดินดูขนมมาทานเล่นสองสามอย่าง  สักพักเมื่อได้กาแฟและขนมแล้ว  เธอจึงเดินออกมารอเขาหน้าร้าน

“ทำไมไปห้องน้ำนานจังนะ  เดี๋ยวกาแฟก็ละลายกันพอดี”  มณีเมขลาหันไปมองซ้ายมองขวา  ก็ยังไม่เห็นเขามา

“โทษทีนะ  ห้องน้ำคนเยอะมากเลย  งั้นเรากลับกันเถอะครับ  มาพี่ช่วยถือนะ”  เขาวิ่งมาหาเธอจากทางไหนก็ไม่รู้  เพราะเธอมองอีกทางอยู่  จากนั้นพวกเขาก็กลับไปที่บ้านด้วยกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์แมคคานี่

มณีเมขลาเดินควงคู่มากับเรย์โนลด์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  จนสุพรรณิการ์ที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกอดแซวไม่ได้

“ไปเที่ยวที่ไหนมาล่ะจ๊ะสองคนนี้  ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว”  สุพรรณิการ์มองพวกเขาอย่างเอ็นดู

“ก็เมย์สิครับ  แอบไปเที่ยวกับชายอื่นแก้เผ็ดผมซะอยู่หมัดเลย”  เขาขยี้ศีรษะมณีเมขลาอย่างหมั่นไส้

“สมน้ำหน้าแล้วจ้ะ  ของอย่างนี้ไม่เจอกับตัวก็ไม่รู้  จริงไหมหนูเมย์”  สุพรรณิการ์ไม่ได้สงสารบุตรชายสักนิด

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น  ก็มีรถตู้คันหนึ่งแล่นมาจอด  คนในรถลงมาพร้อมกับถุงกระดาษและกล่องอีกหลายใบ

เรย์โนลด์เดินไปเซ็นเอกสารรับของ  แล้วจึงสั่งให้พวกเขาขนไปไว้ที่ห้องรับแขกก่อน

“อะไรเหรอคะ”  มณีเมขลาถามเขา

“ของที่เมย์อยากได้ไง  เมย์เสียดายเงินแทนพี่  แต่พี่ไม่เสียดายสักนิด  รีบมาแกะดูสิว่าครบไหม  พี่ซื้อมาเท่าที่จำได้ว่าเมย์ชอบอันไหนบ้าง  ถ้าไม่ครบค่อยไปซื้อมาเพิ่มนะ”  เขาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“นี่พี่ซื้อมาหมดเลยเหรอคะ  มัน...แพงมากเลยนะคะ”  เธอทำตาโต  ตอนที่เธอเปิดดูราคากระเป๋าพวกนั้น  ใบหนึ่งไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านบาทด้วยซ้ำ  เธอถึงไม่กล้าซื้อ  ได้แต่มองเท่านั้น

“เอาน่า  นิดหน่อยเอง  แค่นี้ขนหน้าแข้งพี่ไม่ร่วงหรอก  จริงไหมครับแม่”  เขาหันไปมองมารดา

“ใช่จ้ะ  รับไว้เถอะนะลูก  พี่เค้าคงอยากเอาใจหนูน่ะสิ   ไหนมาเปิดดูซิ  มีอะไรบ้าง”  สุพรรณิการ์เองก็ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรกับข้าวของพวกนี้  ถ้าเทียบกับสิ่งที่เขาทำให้มณีเมขลาเสียใจ

“ค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ”  เธอหันไปยิ้มให้เขา  จากนั้นเธอก็นั่งแกะถุงกระดาษและกล่องพวกนั้น  แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจมาก 

“พี่เรย์โนลด์คะ  ใบนี้มันราคาตั้งห้าล้านเลยนะคะ  พี่ซื้อมาทำไม  ทำไมไม่ซื้อใบที่ถูกกว่านี้มาล่ะคะ”  เธอแทบช็อคไปเลย  เธอชอบใบนี้มาก  ตอนที่มองมัน  กระเป๋าแอร์เมส  สีแดงขลับ

“ก็พี่เห็นเมย์ชอบใบนี้ที่สุดนี่นา  แล้วจะซื้อใบอื่นมาทำไมล่ะ  เอาเป็นว่าเย็นนี้เมย์ต้องทำแกงเขียวหวานให้พี่เพื่อเป็นการตอบแทนก็แล้วกันนะ”  เขานั่งตรงโซฟาข้างๆ เธอ

“โธ่เอ๊ย  แค่แกงเขียวหวานเนี่ยนะคะ  มันจะไปเทียบกับของพวกนี้ได้ยังไงกัน  เมย์ว่าเราเอาไปคืนเถอะนะคะ  เมย์เสียดายเงิน”  เธอทำหน้าเครียด  ไม่คิดว่าเขาจะลงทุนขนาดนี้

“ซื้อแล้วจะคืนได้ยังไงกัน  ไม่รู้ล่ะ  ถ้าเมย์ไม่รับไว้  พี่จะถือว่าเมย์ยังไม่หายโกรธพี่  แล้วพี่ก็จะซื้อของให้เมย์มากกว่านี้อีกดีไหม”  เขายิ้มขำให้กับท่าทางของเธอ

“อย่านะคะ  ไม่ต้องซื้ออะไรแล้ว  แค่นี้ก็มากเกินไปแล้ว  มากกว่าค่าจ้างของเมย์ตั้งหลายสิบเท่าแน่ะ”  เธอมองข้าวของมากมายตรงหน้า  เธอไม่น่าชวนเขาไปดูเลย  ให้ตายสิ

“เลิกพูดเรื่องค่าจ้างพวกนั้นได้แล้ว  ปะ  ขนของพวกนี้ขึ้นข้างบนเถอะนะ  แล้วเมย์ก็ต้องใช้ของที่พี่ซื้อให้จนครบทุกอย่างด้วยล่ะ  โดยเฉพาะชุดนั้นน่ะ”  เขามองไปที่ชุดเดรสตัวหนึ่ง

“ชุดนี้  เมย์ไม่ได้เลือกนี่คะ”  เธอมองชุดเดรสสุดเซ็กซี่ที่เขาชี้ให้ดู

“ตัวนี้พี่เลือกให้เมย์เองแหละ  เอาไว้ใส่ตอนที่เราไปดินเนอร์ด้วยกันคราวหน้านะ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“แต่มัน  ไม่โป๊  เกินไปหน่อยเหรอคะ  แหวกหน้าแหวกหลังขนาดนี้น่ะ”  เธอมองชุดแล้วก็ถอนหายใจ

“ไม่โป๊หรอก  เพราะพี่จะไม่ยอมให้ใครมองเมย์แน่นอน”  เขายิ้มพร้อมกับช่วยเธอเก็บของใส่กล่อง  จากนั้นก็เรียกให้พวกแม่บ้านมาช่วยหิ้วของพวกนี้ไปเก็บในห้องของเธอ

หลังจากเอาของเก็บเข้าตู้เรียบร้อยหมดแล้ว  เรย์โนลด์ก็พาเธอมานั่งริมระเบียงอีกครั้ง  โดยให้เธอนั่งตักเขาเหมือนทุกที

“รู้ไหม  ว่าพี่ตกใจแค่ไหนที่คิดว่าเมย์มีคนอื่น  ไม่เอาแล้วนะครับ  ไม่แกล้งพี่แบบนี้อีกนะ  พี่ไม่อยากให้ใครได้ชิมปากนิ่มๆของเมย์นอกจากพี่รู้ไหม”  เขาใช้มือไล้ที่ริมฝีปากอิ่มนั้น

“เชอะ  ทีตัวเองยังจูบคนอื่นได้เลย  ทีเมย์ล่ะทำไม่ได้”  เธอมองเขางอนๆ

“ไม่รู้ล่ะ  ต่อไปนี้พี่จะไม่จูบกับใครอีกแล้ว  นอกจากเมย์คนเดียว  นะครับ” เขาซบหน้าลงกับอกนุ่มนั้นอย่างเอาใจ

“ไม่รับปากค่ะ  เอาเป็นว่าถ้าหากเมย์เห็นพี่จูบกับใครอีกล่ะก็  เมย์จะจูบกับคนอื่นบ้าง  จะจูบให้ดูดดื่มสุดๆไปเลยด้วย   ไม่เชื่อก็คอยดูสิ”   เธอขู่เขา  แต่ก็คิดอย่างนั้นจริงๆ

“กล้าก็ลองสิ  พี่จะจับเมย์จูบทั้งวันทั้งคืนจนปากเจ่อเลย”  เขาไม่พูดเปล่า  กลับโน้มใบหน้าไปจูบเธออย่างดูดดื่ม  เพื่อแสดงให้ดูเป็นตัวอย่าง

“พอแล้วค่ะ  ไหนว่าอยากกินแกงเขียวหวานไงคะ  เมย์จะลงไปทำให้”  เธอจะลุกขึ้น  แต่เขาไม่ยอมปล่อย

“ตอนนี้อยากกินอย่างอื่นมากกว่า” เขาทำตาเจ้าเล่ห์แล้วอุ้มเธอไปที่เตียง

“นี่หยุดเลยนะคะสี่โมงกว่าแล้ว  เมย์จะลงไปทำอาหารแล้วนะคะ”  เธอรีบดันตัวเขาเอาไว้

“แปปเดียวนะครับ  ขอสิบนาทีนะ  เมื่อคืนไม่ได้กอดเมย์  พี่เหงาจะตายอยู่แล้วรู้ไหม” เขาพูดพร้อมกับจูบไซ้ซอกคอขาวเนียนนั้น  เล่นเอาเธอขนลุกไปหมด

  “คนบ้า  เลิกแกล้งเมย์ได้แล้วค่ะ”  เธอรีบลุกขึ้น  แล้ววิ่งออกไปนอกห้องทันที

เรย์โนลด์ยิ้ม  มองตามสาวน้อยออกไป  เฮ้อ  ขอบคุณพระเจ้าที่ยังยอมให้เธออยู่กับเขาต่อไป  เขานึกถึงภาพตอนที่มณีเมขลาจะจูบกับคนอื่น  เขาแทบจะบ้าตายเสียให้ได้  ไม่แปลกใจเลยที่เธอโกรธเขาขนาดนั้น  ดีนะที่เธอแค่แกล้งเขาเล่น  ไม่งั้นเขาคงได้ฆ่าคนตายไปแล้วแน่ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha