4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 23 : รักที่สุด...สุดที่รัก...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มณีเมขลารีบเดินลงมาด้านล่าง  เพราะขืนช้ากว่านี้ได้โดนเขาจับกินแทนอาหารค่ำแน่  เธอตรงไปที่ห้องครัว  แล้วช่วยสุพรรณิการ์ทำอาหารทันที

“เดี๋ยวเมย์จะทำแกงเขียวหวานเองนะคะ  คุณป้า”  เธอหันไปบอกสุพรรณิการ์

“ต่อไปนี้  ไม่ต้องเรียกว่าป้าแล้วนะจ๊ะหนูเมย์”  สุพรรณิการ์ยิ้มให้เธอ

“ทำไมล่ะคะ  คุณป้า  โกรธอะไรหนูเหรอคะ”  เธอวางของในมือแล้วเดินมาหาสุพรรณิการ์

“เปล่าหรอกจ้ะ  ต่อไปนี้ให้หนูเรียกแม่ว่าแม่นะลูก  ให้แม่ได้เป็นแม่ของหนูอีกคนนะจ๊ะ”  สุพรรณิการ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน  มณีเมขลาน้ำตาไหล

“ค่ะคุณแม่  ขอบคุณนะคะที่เอ็นดูหนู”  เธอกอดสุพรรณิการ์ไว้แน่น

“จ้ะ  ต่อไปนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ  มีอะไรก็ปรึกษาแม่ได้ทุกเรื่องรู้ไหมลูก  ถ้าพี่เค้าทำอะไรให้หนูไม่สบายใจอีก  มาบอกแม่เลยนะ  แม่จะจัดการให้เอง” สุพรรณิการ์ยิ้มให้กับสะใภ้เล็กที่ไม่ใช่สะใภ้กำมะลออีกต่อไป

“ค่ะ  คุณแม่”  มณีเมขลากลับไปทำอาหารต่อ 

“จริงสิคะ  แถวนี้มีวัดไทยอยู่ตรงไหนไหมคะ  เมย์อยากไปทำบุญให้พ่อนะคะ  พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพ่อเมย์”  เธอหันมาถามสุพรรณิการ์

“มีสิจ๊ะ  ดีเหมือนกัน  งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะพาไปนะหกโมงเช้าเรามาเจอกันที่ห้องรับแขกก็แล้วกันนะลูก  แม่จะได้ถือโอกาสทำบุญให้คุณตาด้วย” สุพรรณิการ์เองก็อยากไปทำบุญที่วัดเหมือนกัน

 

หลังจากทำอาหารเสร็จแล้ว  มณีเมขลาก็เดินขึ้นไปตามเรย์โนลด์เหมือนทุกที 

“พี่เรย์โนลด์คะ  ไปทานอาหารได้แล้วค่ะ”  เธอเปิดประตูเข้ามาในห้องของเขา  แต่เขาไม่อยู่  อย่าบอกนะว่า  ไปนอนห้องเธออีกแล้วน่ะ  เธอเดินไปดูที่ห้องของตัวเอง  ก็พบว่าเขานอนบนเตียงเธอจริงๆด้วย 

“พี่เรย์โนลด์คะ  ทำไมชอบนอนตอนเย็นนักนะ  เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก  ตื่นได้แล้วค่ะ”  เธอดึงเขาลุกขึ้นมา  แต่เขาก็ขืนตัวเอาไว้

“อีกห้านาทีนะ  พี่ปวดหัวจัง”  เขาพูดกับเธอ  เธอจึงเอามือแตะหน้าผากเขาดู

“ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา  ปวดมากไหมคะ  ทานยาไหม”  เธอถามเขาอย่างห่วงใย

“อื้อ  ปวดมากเลย  เมย์มานอนให้พี่กอดหน่อยสิ”  เขาดึงมือเธอให้นอนข้างเขา  เธอก็นอนลงอย่างว่าง่าย

“ปวดข้างไหนคะ  ซ้ายหรือขวาหรือว่าตรงกลาง”  เธอคิดว่าเขาอาจจะเป็นไมเกรนก็ได้

“ปวดตรงนี้  ตรง...หัวใจ”  เขาดึงมือเธอมาจับที่หน้าอกด้านซ้าย  แล้วก็แอบยิ้ม

“นี่แกล้งหลอกเมย์อีกแล้วนะคะ  ไหนว่าจะไม่หลอกเมย์แล้วไง  ตื่นแล้วก็ลุกไปทานอาหารเถอะค่ะ  พรุ่งนี้เมย์จะไปวัดกับคุณแม่หกโมงเช้า จะไปทำบุญให้คุณพ่อของเมย์นะคะ พี่จะไปด้วยกันไหมคะ”  เธอลุกขึ้นมานั่ง

“ไปครับ  ว่าแต่  เดี๋ยวนี้เมย์เรียกแม่พี่ว่าคุณแม่แล้วเหรอ”  เรย์โนลด์ยิ้ม

“ก็ท่านบอกให้เมย์เรียกแบบนี้นี่คะ  ไปได้แล้วค่ะ  เมย์ว่าทานเสร็จแล้ว  จะทำขนมไทยไปถวายที่วัดด้วย”  เธอลุกขึ้นยืนดึงมือเขาขึ้นมา  เขาจึงยอมลุกแต่โดยดี

“เมย์สอนพี่ทำขนมบ้างสิ  พี่อยากทำเป็นบ้างจัง”  เรย์โนลด์บอกตอนที่เดินตามเธอลงมา

“พี่เรย์โนลด์เนี่ยนะคะ  จะทำขนมไทย  จะไหวเหรอคะ  มันยากมากเลยนะคะ  สำหรับพี่น่ะ”  เธอหันไปมองหน้าเขา

“ไม่มีอะไรยากหรอกถ้าพี่อยากจะทำน่ะ  เอาเป็นว่าเมย์สอนพี่หน่อยนะ”  เขายิ้มให้เธอ  เธอจึงตอบตกลง

ดังนั้นเมื่อทานอาหารกันเสร็จแล้ว  มณีเมขลาจึงพาเรย์โนลด์เข้าไปในครัว  ที่แม่บ้านเตรียมอุปกรณ์กับวัตถุดิบเอาไว้ให้เธอแล้ว

“อันดับแรกเลยนะคะ  พี่ต้องแยกไข่แดงออกจากไข่ขาวก่อนค่ะ  ความจริงมันจะมีอุปกรณ์สำหรับแยกวางอยู่ตรงนั้นนะคะ    แต่เมย์จะสอนพี่แยกด้วยมือก่อนก็แล้วกัน  ทำแบบนี้นะคะ”

  เธอหยิบไข่เป็ดมา  1  ฟอง  แล้วตอกตรงกลาง  จากนั้นก็ใช้เปลือกข้างหนึ่งช้อนไข่ขาวสลับกับอีกข้างไปเรื่อยๆ  จนเหลือแต่ไข่แดงในเปลือกไข่นั้น  ก็เอาไปวางลงในชาม  เรย์โนลด์มองเธอทำอย่างคล่องแคล่ว  เขาคิดว่ามันน่าจะง่ายดีเหมือนกัน  เลยลองทำบ้าง

“ไม่ใช่ค่ะ  ตอกไข่เบาๆ สิคะ  ตอกแบบนั้นเดี๋ยวไข่แดงก็แตกหมดสิ  ทำแบบนี้ค่ะ”  เธอจับมือเขาให้ทำตาม  ใบหน้างามก้มหน้าลงชิดกับใบหน้าของเขา  เขาอดใจไม่ได้เลยหอมแก้มนวลไปหนึ่งที

“นี่  ทำอะไรคะ  ไหนว่าอยากให้เมย์สอนไง  ตั้งใจหน่อยสิคะ”  เธอทำตาดุใส่เขา

“ก็มันยากนี่นา  ไม่เห็นจะง่ายอย่างที่เมย์ทำเลย  ให้พี่ใช้เครื่องแยกท่าจะเร็วกว่านะ”  ว่าแล้วเขาก็หันไปหยิบที่แยกไข่ออกมา  พอตอกไข่ลงไปส่วนของไข่ขาวก็จะไหลตามรูลงไปด้านล่าง  เหลือไว้แต่ไข่แดงเท่านั้น

“เชอะ  งั้นก็ทำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดนี่นะคะ  เมย์จะทำอย่างอื่นต่อ”  เธอหมั่นไส้เขาเสียจริง 

“อ้าว  ไปไหนล่ะ  ไข่ตั้งหลายฟอง  มาช่วยพี่แยกไข่ก่อนสิครับ  นะ  พี่ทำคนเดียวไม่ไหวหรอก”  เขาทำหน้าอ้อน  เธอจึงกลับมานั่งแยกไข่ต่อไป  พอเธอก้มหน้า  เขาก็หอมแก้มเธออีก

“นี่ตกลงจะมาช่วยเมย์หรือจะมารังแกกันคะ”  เธออยากจะฟาดเขาเสียจริง  ถ้าไม่ติดว่ามือเลอะไข่ขาวเต็มไปหมด

“ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละ  ทำขนมไปด้วย  รังแกเมย์ไปด้วย  มีความสุขจะตายไป”  เขาหัวเราะชอบใจ  แต่เธอนั่งหน้าบูด  จากนั้นเขาก็เอาแต่ยืนดูเธอทำขนมต่อไป  พอมันสุกแล้ว  เขาก็หยิบมาชิม 

“อร่อยไม่เปลี่ยนเลย  สงสัยต้องเปิดร้านให้เมย์จริงๆแล้วมั้งเนี่ย  กลับเมืองไทยแล้วเมย์ไม่ต้องทำงานถ่ายแบบหรอกนะ  พี่จะเปิดร้านขนมไทย  ให้เมย์ทำกับแม่  แล้วก็จ้างลูกน้องสัก  10  คน  ดีไหม  พี่ไม่ชอบให้เมย์เป็นนางแบบเลย  ไม่อยากให้ใครมองแฟนพี่น่ะ”  เขามองหน้าเธอ

“ก็ดีเหมือนกันนะคะ  จะได้มีหนุ่มๆมาหาที่ร้านทุกวัน  ดีกว่าเป็นนางแบบตั้งเยอะเนาะ”   เธอยิ้มยั่วเขา

“งั้นไม่เอาละ  เมย์มาเป็นเลขาส่วนตัวของพี่ดีกว่านะทำงานร่วมกับคุณยุพิน  เวลาพี่ไปไหนเมย์ก็ไปด้วยอย่างนี้น่าจะดีกว่า  อืม  เอาแบบนี้แหละ”  เรย์โนลด์คิดใหม่  มณีเมขลาอดขำไม่ได้

ไคิดเองเออเอง  ถามเมย์รึยังคะ  ว่าเมย์อยากเป็นเลขาของพี่รึเปล่าน่ะ”  เธอยิ้ม

“ไม่ต้องถามก็รู้  เมย์รักพี่มากขนาดนี้  พี่ให้เมย์ทำอะไรเมย์ก็ต้องตามใจพี่อยู่แล้วจริงไหม”   เขาดึงเธอมากอดเอาไว้

“ค่ะ รักที่สุดเลย  สุดที่รักของเมย์”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วก็เลยโดนเขาจูบอยู่ตรงนั้น 

“น่ารักมากครับ  เสร็จแล้วใช่ไหม  พี่จะได้ช่วยยกไปเก็บใส่ตู้เย็นไว้ก่อน”  เขาปล่อยมือจากเธอ 

“ค่ะเสร็จแล้ว”  เธอเดินไปล้างมือ  รู้สึกอายแม่บ้านที่อยู่แถวนี้เหลือเกิน

 

เมื่อทำขนมเสร็จแล้ว  เขาก็พาเธอไปนั่งในห้องหนังสือ

“ถ้าเมย์ชอบหนังสือเล่มไหน  ก็เอากลับไปอ่านที่เมืองไทยได้เลยนะ  แต่ว่าความจริงที่บ้านพี่ที่นู่นก็มีหนังสือพวกนี้เยอะอยู่เหมือนกัน  เมย์ค่อยไปเอาที่บ้านพี่ก็ได้”  เขาบอกเมื่อเห็นเธอเดินเลือกหนังสือมาอ่าน

 

“ขอบคุณนะคะ”  เธอหันมายิ้มให้เขา  แล้วก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา  แล้วเดินไปนั่งอ่านตรงพื้นที่มุมห้องหนังสือนั่นเอง  เรย์โนลด์มองอย่างแปลกใจ

“ทำไมไม่นั่งอ่านที่โซฟานี่หล่ะ  ไปนั่งตรงพื้นทำไมกัน”  แม้พื้นห้องจะถูกปูพรมอย่างดี  แต่เขาก็ไม่คิดว่านั่งแบบนั้นมันจะสบายนัก

“เมย์ชอบอ่านหนังสือกับพื้นแบบนี้ค่ะ  ตอนที่อ่านหนังสือในห้องสมุด  เมย์ก็มักจะชอบหลบมุมไปนั่งอ่านหนังสือแบบนี้คนเดียว  มันรู้สึกสงบดี  พี่เรย์โนลด์มานั่งข้างๆ ตรงนี้สิคะ”  เธอยื่นมือไปหาเขา  เขาจึงเดินมานั่งลงข้างเธอ

“อืม  ก็รู้สึกดีจริงๆ  ด้วยแฮะ”  ทำไมจะไม่ดีล่ะ  ก็เธอเอนศีรษะพิงไหล่เขาไปด้วยนี่นา

“พี่อ่านหนังสือให้เมย์ฟังหน่อยสิคะ”  เธอยื่นหนังสือเล่มนั้นให้เขาอ่าน  เขาก็รับไปอ่านแต่โดยดี

เขาอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ  จนสังเกตว่าเธอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้  เขาจึงวางหนังสือลง  แล้วก็ค่อยๆ  อุ้มเธอขึ้นไปนอนบนห้อง

เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา  จัดการดึงผ้าห่มมาห่มให้เธอเรียบร้อย  กำลังจะเดินไปปิดไฟแล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง  เพราะเธอยังไม่ได้บอกให้เขานอนด้วย

 

“มานอนกับเมย์สิคะ”  เสียงของเธอดังขึ้น  เธอตื่นตอนที่เขาวางเธอลงบนเตียงนั่นเอง

“เมย์  ให้พี่นอนด้วยได้แล้วเหรอ”  เขาหันไปถามเธออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ 

“ถ้าไม่อยากนอนก็ไม่เป็นไรค่ะ”  เธอนอนหันหลังให้เขา  เขารีบเดินไปนอนข้างเธอทันที

“ทำไมจะไม่อยากล่ะ  เมย์จะหลับแล้วเหรอ”  เขาสะกิดที่หัวไหล่ของเธอ

“ค่ะเมย์ง่วงมากเลย  พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นเช้า  ฝันดีนะคะ”  เธอพูดโดยไม่ได้หันหน้ามา  น้ำเสียงของเธอบอกว่าเธอง่วงมากจริงๆ

“งั้นก็นอนนะครับ  พรุ่งนี้จะได้ไปวัดด้วยกัน”  แม้จะรู้สึกเสียดาย  แต่เขาก็ไม่อยากรบกวนคนง่วง  เลยต้องปล่อยให้เธอนอนหลับต่อไป  โดยที่มีเขานอนกอดเธออยู่อย่างนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha