4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 37 : คนขี้หึง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เที่ยงแล้ว  มณีเมขลาไปนั่งทานอาหารกับยุพินและสาวๆ  ออฟฟิศคนอื่นที่โรงอาหารของบริษัทภายในชั้น 1  ทุกคนหันมามองมณีเมขลากันหมด  ไม่คิดว่าเธอจะมาทานกับพวกพนักงานที่นี่

“น้องเมย์จะเอาน้ำอะไรคะ  เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้  พี่จะไปซื้อกาแฟสักหน่อย”  ยุพินหันไปถามเธอที่กำลังต่อคิวซื้ออาหารอยู่

“ขอน้ำมะพร้าวก็แล้วกันค่ะ ขอบคุณนะคะ”  เธอบอก

“ได้ค่ะ  เดี๋ยวพี่มานะคะ”  ยุพินจึงเดินออกไปหลังจากซื้ออาหารเสร็จแล้ว

“ขอโทษนะครับ  คุณเป็นพนักงานใหม่ที่นี่เหรอครับ  ผมไม่เคยเห็นหน้าเลย”  ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยทักทายมณีเมขลา  โดยที่ยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร  เพราะเขาอยู่แผนกธุรกิจต่างประเทศ  เพิ่งเดินทางกลับมาถึงไทยบ่ายนี้เอง

“เอ่อ  ใช่ค่ะ”  เธอหันไปตอบเขา 

“ชื่ออะไรเหรอครับ  ผมชื่อณัฐนะครับ อยู่ฝ่ายธุรกิจต่างประเทศ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ  คุณ  เอ่อ”  เขาอยากจะรู้จักชื่อของเธอเหลือเกิน

“เมย์ค่ะ  เป็นเลขาส่วนตัวของท่านประธาน”  เธอไม่ได้อยากให้ความหวังเขา  แต่เธอไม่อยากแนะนำว่าเธอเป็นใคร

“อ้อ  จริงเหรอครับเนี่ย  งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ  บ่ายนี้คงได้เจอกันที่ห้องประชุมใช่ไหมครับ”  เขาถามเพราะถ้าเธอเป็นเลขาส่วนตัว  เธอก็ต้องได้เข้าประชุมด้วยเพราะเขาเข้าประชุมด้วยเช่นกัน

“ค่ะ  ขอตัวนะคะ”  เธอได้จานอาหารแล้วจึงเดินออกไป  เขามองตามเธออย่างอารมณ์ดี

ตลอดเวลาที่นั่งทานอาหาร  เขาก็คอยแต่มองเธออยู่ตลอดเวลา  จนเห็นเธอทานอาหารเสร็จแล้วจึงเดินกลับขึ้นไปด้านบนกับคนอื่นๆ

 

มณีเมขลาเดินเข้าไปภายในห้องประชุมกับเรย์โนลด์ในช่วงบ่าย เมื่อพนักงานทุกคนมาพร้อมแล้ว  ณัฐรัฐมองมณีเมขลาอยู่ตลอด  จนเรย์โนลด์เริ่มรู้สึกได้  แม้มณีเมขลาจะไม่ได้สนใจเขาเลยก็ตาม

การประชุมดำเนินไปเรื่อยๆ  จนมาถึงเรื่องสำคัญคือการประมูลเพชรการกุศลที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้า

“เรื่องของการประมูลเพชรปีนี้  ผมอยากทำให้พิเศษกว่าทุกปี  คือผมอยากให้การเดินแบบเครื่องเพชร  เป็นชุดไทยทั้งหมด  และให้ใช้เครื่องเพชรรูปแบบไทยๆ  เพราะปีนี้ผมเชิญแขกชาวต่างชาติมาด้วยหลายคน  พวกเขาอยากเห็นวัฒนธรรมไทย  ให้ฝ่ายการตลาดและฝ่ายออกแบบหารือร่วมกันด้วยนะ อาทิตย์หน้าเอารูปแบบงานมาเสนอผมอีกครั้งหนึ่ง  ถ้าไม่มีอะไรแล้ว  ผมขอปิดการประชุมเท่านี้ก่อน”  เขาลุกขึ้น  กำลังจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับมณีเมขลา 

“คุณเมย์ครับ รอเดี๋ยวครับ”  ณัฐรัฐรีบเดินมาหาเธอ  ก่อนที่เธอจะเดินตามเรย์โนลด์ไป

“มีอะไรรึเปล่าคะ”   เธอหันไปมองเขา 

“เย็นนี้คุณเมย์ว่างไหมครับ  คือผมอยากจะชวนคุณเมย์ไปทานอาหารเย็นด้วยกัน”  เขาเอ่ยถาม  โดยไม่ได้สังเกตใบหน้าของนายใหญ่เลยด้วยซ้ำ 

“เมย์  รีบไปได้แล้ว”  เรย์โนลด์เดินเข้ามาหามณีเมขลา  เธอจึงรีบเดินออกไป  ณัฐรัฐได้แต่มองตามอย่างเสียดาย

และทันทีที่เข้ามาถึงห้องทำงาน  เรย์โนลด์ก็ยิงคำถามใส่แฟนสาวทันที

“เมย์  ไปรู้จักกับนายณัฐมาตั้งแต่เมื่อไหร่”  เขาถามเธออย่างอารมณ์เสีย

“ตอนที่ไปทานอาหารชั้นล่างค่ะ  เค้ามาถามว่าเมย์ชื่ออะไร”  เธอตอบเขาตรงๆ

“แล้วทำไมเมย์ไม่ตอบไปว่าเมย์เป็นแฟนพี่น่ะ”  เขานั่งลงบนโต๊ะของเธอ  นั่งมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น

“อ้าว  ก็เค้าไม่ได้ถามนี่คะว่าเมย์มีแฟนรึยัง  เค้าถามชื่อ อยู่ๆจะให้เมย์บอกว่ามีแฟนแล้ว  มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอคะ  เค้าอาจจะแค่ถามเพราะเมย์หน้าไม่คุ้นก็ได้”   เธอตอบเขา

“แล้วยังไง  สุดท้ายมันก็มาจีบเมย์จนได้เห็นไหม  ถ้าคราวหน้ามันมาคุยด้วยอีก  ก็บอกไปเลยนะว่าเมย์เป็นแฟนพี่  เข้าใจไหม” เขานึกหงุดหงิดใจเสียจริง

“ค่ะ  ท่านประธาน  เลิกหงุดหงิดได้แล้วนะคะ  ไม่หล่อแล้วเห็นไหมคะ”  เธออดยิ้มให้เขาไม่ได้

“เชอะ  ใช่สิ  พี่คงไม่หล่อเท่านายณัฐหรอก  รายนั้นน่ะ  ขวัญใจสาวๆทั้งบริษัทเลยนี่”  เขามองเธออย่างงอนๆ  แล้วก็กลับไปนั่งหน้าบูดที่โต๊ะของตัวเอง

“อ้าว  ทำไมต้องมาพาลเมย์ด้วยล่ะคะ  เมย์ก็ไม่ได้จะไปทานข้าวกับเค้าซักหน่อย”  เธอชักจะโมโหเขาแล้วนะ

“ก็ลองเมย์ไปดูสิ  ได้มีเรื่องกันแน่”  เขาหันไปทำตาขวางใส่เธอ

“เรื่องอะไรคะ  พี่จะตีเมย์รึไง”  เธอเริ่มน้อยใจเขาบ้างละนะ

“ใช่จะตีให้ตายเลย” เขาพูดเพราะโมโห  ใครจะไปกล้าตีเธอได้ลงคอล่ะ

“อ๋อ  เดี๋ยวนี้ใช้ความรุนแรงใช่ไหมคะ  งั้นก็ดี  ไหนๆ ก็จะโดนตีละ  ไปทานข้าวกับหนุ่มสุดฮอตของบริษัทซักมื้อละกัน”  เธอลุกขึ้น  จะออกไปข้างนอก  เขารีบเดินมาคว้าแขนเธอเอาไว้

“จะไปไหน”  เขาถามเธอเสียงแข็ง

“ไปบอกคุณณัฐว่าเมย์ยินดีจะไปทานอาหารเย็นกับเค้าไงคะ”  เธอทำเพราะอยากประชดเขาเท่านั้นแหละ

“นี่เมย์  เกินไปแล้วนะเด็กคนนี้  มานี่เลย”  เขาลากเธอไปที่ห้องส่วนตัวด้านหลังซึ่งเขาใช้เป็นห้องนอนในบางครั้ง

“นี่จะทำอะไรคะ  นี่มันเวลาทำงานนะ”  เธอดันตัวเขาออกไป  เมื่อเขาพาเธอเข้ามาในห้องนี้  แล้วจับเธอให้นอนลงบนเตียง

“ก็จะสั่งสอนเมย์น่ะสิ  โทษฐานที่คิดจะไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น”  เขาหึงเธอจนเลือดขึ้นหน้าแล้วตอนนี้

“ปล่อยเมย์เลยนะคะ  พี่เป็นบ้าไปแล้วรึไงกัน  เมย์ก็แค่พูดเล่นเฉยๆ  เมย์จะออกไปเอางานที่พี่ยุพินต่างหากล่ะ”  เธอพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจ

“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย  เมย์น่ะใจร้าย  ชอบทำให้พี่หึง  พี่หึงเมย์จนจะเป็นบ้าอยู่แล้วรู้ไหม”  เขาสารภาพความรู้สึกออกมาตรงๆ  เล่นเอาเธอยิ้มไม่หุบเลย  ผู้ชายอะไรขี้หึงได้น่ารักขนาดนี้

“โธ่เอ๊ย  พี่เรย์โนลด์ขา...  จะหึงทำไมกันคะ  เมย์ไม่ได้ชอบเค้าซักหน่อย  ปล่อยเมย์ก่อนนะคะ  เมย์มีงานต้องทำ  เอาไว้คืนนี้...เมย์จะทำให้หายหึงนะคะ  นะค้า...”  เธอโอบรอบต้นคอเขาอย่างเอาใจ 

“เชอะ  ใช้ไม้นี้กับพี่อีกแล้ว”  เขายิ้มออกมาได้  แล้วจึงดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นมา

“ไม่เอานะคะ  ที่รักของเมย์  ไม่หึงแล้วนะคะ  เมย์สัญญาว่าต่อไปนี้  ถ้าใครมาถามชื่อเมย์อีก  เมย์จะบอกเค้าไปเลยว่ามีแฟนแล้ว  ดีไหมคะ”  นี่เธอกำลังประชดเขาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย

“ก็ดี  รีบไปทำงานเถอะ  อีกชั่วโมงกว่าก็เลิกงานละ  แต่ว่า  ก่อนไป  ขอพี่ชื่นใจหน่อยนะ”  เขายิ้ม  แล้วดึงเธอมาจูบอย่างดูดดื่ม  ลิปสติกสีสวยติดริมฝีปากของเขาเต็มไปหมด 

“อื้อ  พอแล้วค่ะ  ปากเลอะหมดแล้ว”  เธอหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากให้เขา

“พี่ว่า  เมย์เองก็คงต้องได้เติมลิปใหม่แล้วนะ”  เขายิ้ม  เมื่อเห็นปากเธอซีดไปหมดแล้ว

“เชอะ  คนเจ้าเล่ห์”  เธอเดินไปเปิดประตูแล้วรีบไปเติมลิปที่โต๊ะทันที  หลังจากเช็คความเรียบร้อยบนใบหน้าหมดแล้ว  เธอจึงเดินออกไปเอาเอกสารที่ยุพินด้านนอกอีกครั้ง

เรย์โนลด์กลับมานั่งที่โต๊ะอย่างอารมณ์ดี  อยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ เสียจริง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha